ຫູດມືແລະຕີນ ແລະ ຕາປາ ແຍກແນວໃດ ແລະ ຮັກສາແນວໃດ?

ຖ້າມີກ້ອນເນື້ອຂຸ່ນຂຸ່ນເກີດຂຶ້ນຢູ່ມືຫຼືຕີນ ບໍ່ຫາຍໄປແລະໃຫຍ່ຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ຄວນສົງໄສວ່າອາດເປັນຫູດ. ຫຼາຍຄົນມັກເຂົ້າໃຈຜິດວ່າເປັນໜັງດ້ານຫຼືຕາປາແລ້ວປ່ອຍປະລະເລີຍໄວ້ ແຕ່ຫູດມີຈຸດເລີ່ມຕົ້ນທີ່ແຕກຕ່າງຈາກການທີ່ໜັງກຳພ້າໜາຂຶ້ນທຳມະດາ. ນັ້ນເປັນເພາະຫູດເກີດຈາກເຊື້ອໄວຣັດທີ່ເຂົ້າໄປຝັງຕົວຢູ່ໃນຈຸລັງໜັງກຳພ້າຢູ່ຜິວໜັງ ແລ້ວໃຊ້ຈຸລັງນັ້ນເປັນເຄື່ອງມືສຳເນົາຕົວເອງ.

ດ້ວຍເຫດນີ້ ຫູດຈຶ່ງບໍ່ຫາຍໄປງ່າຍໆພຽງແຄ່ຖູຫຼືຂູດອອກ. ຊັ້ນໜັງກຳພ້າໜາທີ່ເຫັນຢູ່ຂ້າງນອກນັ້ນເປັນພຽງຜົນຜະລິດຂອງເຊື້ອໄວຣັດ ຖ້າຈຸລັງທີ່ຕິດເຊື້ອຢູ່ຂ້າງລຸ່ມຍັງບໍ່ໝົດໄປ ຫູດກໍຈະງອກຂຶ້ນມາອີກ. ບົດຄວາມນີ້ຈະພາໄປເບິ່ງວ່າຫູດຢູ່ມືແລະຕີນເກີດຂຶ້ນໄດ້ແນວໃດ ເປັນຫຍັງຈິ່ງມັກຖືກເຂົ້າໃຈຜິດວ່າເປັນຕາປາ ແລະຄວນດູແລແນວໃດ.

ໄວຣັດຫູດເຂົ້າສູ່ຮ່າງກາຍທາງໃດ?

ເຊື້ອໄວຣັດທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຫູດແມ່ນເຊື້ອຮິວແມນປາປິນລ້ອມາໄວຣັດ ຫຼືທີ່ຮູ້ຈັກກັນທົ່ວໄປວ່າ HPV. ຕາມຊື່ ມັນເປັນໄວຣັດທີ່ຈະເລີນເຕີບໂຕໄດ້ສະເພາະຢູ່ໃນຈຸລັງຜິວໜັງຂອງຄົນເທົ່ານັ້ນ ແລະຊະນິດທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຫູດຢູ່ມືກັບຕີນກໍແຕກຕ່າງຈາກຊະນິດທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຢູ່ບໍລິເວນອື່ນ. ເມື່ອຊະນິດຂອງເຊື້ອແຕກຕ່າງກັນ ບໍລິເວນທີ່ເກີດແລະລັກສະນະຮູບຮ່າງກໍຈະແຕກຕ່າງກັນໄປນຳ.

ໄວຣັດຊະນິດນີ້ບໍ່ສາມາດເຈາະຜ່ານຜິວໜັງທີ່ປົກກະຕິດີໄດ້. ມັນຈະເຂົ້າໄປທາງບາດແຜນ້ອຍໆທີ່ມອງບໍ່ຄ່ອຍເຫັນ ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ຮອຍແຕກນ້ອຍໆຂອງໜັງກຳພ້າຈາກການຍ່າງເທົ້າເປົ່າ ຫຼືໜັງລອກຢູ່ຂອບເລັບ. ຄືກັນກັບການລອດຜ່ານຮອຍແຕກນ້ອຍໆຂອງກອນປະຕູທີ່ຊຳລຸດ. ເມື່ອເຂົ້າໄປແລ້ວ ໄວຣັດຈະເຈາະລົງໄປໃນຈຸລັງຂອງຊັ້ນຖານ ຊຶ່ງເປັນຊັ້ນລຸ່ມສຸດຂອງຜິວໜັງ.

ຈຸລັງຊັ້ນຖານໂດຍປົກກະຕິມີໜ້າທີ່ຜະລິດຈຸລັງຜິວໜັງໃໝ່ຢູ່ຕະຫຼອດ. ແຕ່ໄວຣັດຈະແຍ່ງໃຊ້ລະບົບການແບ່ງຕົວຂອງຈຸລັງນີ້ ເພື່ອສຳເນົາຢີນຂອງຕົນເອງໄປພ້ອມກັນ. ເວົ້າອີກຢ່າງໜຶ່ງ ຈຸລັງບໍ່ໄດ້ແບ່ງຕົວເພື່ອຕົວມັນເອງອີກຕໍ່ໄປ ແຕ່ແບ່ງຕົວເພື່ອໄວຣັດແທນ. ຜົນຕາມມາຄື ຈຸລັງບໍລິເວນທີ່ຕິດເຊື້ອຈະເພີ່ມຈຳນວນຢ່າງຜິດປົກກະຕິແລະໄວ ຈົນເກີດເປັນກ້ອນນູນຂຶ້ນມາ ນັ້ນກໍຄືຫູດ.

ເປັນຫຍັງຫູດຈຶ່ງແຂງຄືໜັງດ້ານ?

ເຫດຜົນທີ່ຫູດຢູ່ມືກັບຕີນມັກແຂງ ແລະໜາເປັນພິເສດແມ່ນເພາະບໍລິເວນທີ່ຕິດເຊື້ອນັ້ນເປັນບໍລິເວນທີ່ໜັງກຳພ້າຖືກສ້າງຂຶ້ນຢູ່ແລ້ວຕາມທຳມະຊາດ. ຝ່າມືກັບຝ່າຕີນຕ້ອງທົນຕໍ່ນ້ຳໜັກຕົວແລະການເສຍດສີ ຈຶ່ງມີຊັ້ນໜັງກຳພ້າໜາກວ່າປົກກະຕິຢູ່ແລ້ວ. ເມື່ອໄວຣັດຍິ່ງກະຕຸ້ນໃຫ້ຈຸລັງເພີ່ມຈຳນວນ ໜັງກຳພ້າກໍຈະສະສົມໜາຂຶ້ນໄປອີກ.

ນອກຈາກນັ້ນ ຝ່າຕີນເປັນບໍລິເວນທີ່ຮັບນ້ຳໜັກຕົວ ຫູດຈິ່ງບໍ່ສາມາດນູນຂຶ້ນເທິງໄດ້ ແຕ່ຖືກກົດເຂົ້າໄປທາງໃນແທນ. ເມື່ອໜັງກຳພ້າປົກຄຸມທັບຫູດທີ່ຖືກກົດຢູ່ຮ່ຳໄປ ໜ້າຜິວກໍຈະເບິ່ງຄືໜັງດ້ານແຂງໆ ແຕ່ຂ້າງໃນຍັງມີຮອຍພະຍາດຈາກໄວຣັດທີ່ກຳລັງເພີ່ມຈຳນວນຢູ່. ຖ້າເບິ່ງແຕ່ພາຍນອກແລ້ວເຂົ້າໃຈວ່າເປັນໜັງດ້ານ ແລ້ວປະໄວ້ໂດຍບໍ່ດູແລ ຮອຍພະຍາດຂ້າງໃນອາດແຜ່ຂະຫຍາຍອອກໄປທາງກວ້າງໄດ້.

ຄວາມໄວໃນການໜາຂຶ້ນຂອງໜັງກຳພ້າກໍແຕກຕ່າງກັນໄປໃນແຕ່ລະຄົນ. ຄົນທີ່ຜິວໜັງມີແນວໂນ້ມໜາງ່າຍ ຫຼືບໍລິເວນທີ່ຖືກເສຍດສີກັບເກີບເລື້ອຍໆ ໜັງກຳພ້າຈະປົກຄຸມໄວກວ່າແລະໜາກວ່າ. ດັ່ງນັ້ນ ຫູດຊະນິດດຽວກັນ ຖ້າຢູ່ບໍລິເວນທີ່ຮັບແຮງກົດຫຼາຍຄືສົ້ນຕີນ ກໍຈະຄຳໄດ້ວ່າແຂງເປັນພິເສດ.

ຕາປາ ແລະ ຫູດ ແຍກແນວໃດ?

ໜັງດ້ານ ຕາປາ ແລະຫູດທີ່ເກີດຢູ່ຝ່າຕີນ ອາດເບິ່ງຄ້າຍຄືກັນໃນຄາວປານກາງ ແຕ່ສາເຫດແລະວິທີການເກີດແມ່ນແຕກຕ່າງກັນ. ຕາປາເປັນຮອຍພະຍາດທີ່ເກີດຈາກໜັງກຳພ້າຈັບເປັນກ້ອນຍ້ອນການເສຍດສີແລະແຮງກົດຊ້ຳໆ ຈຶ່ງບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບເຊື້ອໄວຣັດ. ສ່ວນຫູດແມ່ນມີສາເຫດມາຈາກການຕິດເຊື້ອໄວຣັດ ຈຸດແຕກຕ່າງທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດຄືມັນສາມາດແຜ່ໄປສູ່ຜິວໜັງບໍລິເວນອ້ອມຂ້າງໄດ້.

ລັກສະນະທີ່ໃຊ້ອ້າງອີງເພື່ອແຍກແຍະມີດັ່ງນີ້.

• ຈຸດດຳນ້ອຍໆຢູ່ໜ້າຜິວ: ຖ້າຂູດໜ້າຜິວຂອງຫູດອອກເລັກນ້ອຍ ມັກຈະເຫັນຈຸດດຳຫຼາຍໆຈຸດ. ນີ້ແມ່ນຮ່ອງຮອຍຂອງເສັ້ນເລືອດຝອຍທີ່ແຜ່ເຂົ້າໄປໃນຫູດແລ້ວອຸດຕັນ ຊຶ່ງຈະບໍ່ພົບໃນຕາປາເພາະຕາປາບໍ່ມີເສັ້ນເລືອດ.
• ທິດທາງລາຍຜິວໜັງ: ຫູດຈະຈະເລີນເຕີບໂຕໃນລັກສະນະທີ່ຕັດຂາດລາຍຜິວໜັງເດີມ ເພາະຈຸລັງທີ່ຕິດເຊື້ອຈະເພີ່ມຈຳນວນໃນທິດທາງ ແລະຄວາມໄວທີ່ແຕກຕ່າງຈາກຈຸລັງເດີມ. ສ່ວນຕາປາຈະຄົງລາຍຜິວໜັງເດີມໄວ້.
• ຄວາມເຈັບເມື່ອບີບຈາກສອງຂ້າງ: ຫູດມັກເຈັບເມື່ອບີບເບົາໆຈາກສອງຂ້າງ ເພາະເນື້ອເຍື່ອຂ້າງໃນຮອຍພະຍາດຖືກກົດແລະຖືກກະຕຸ້ນ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ຕາປາຈະເຈັບຢູ່ຈຸດກາງເມື່ອກົດລົງຕາມແນວຕັ້ງຈາກເທິງ.
• ຈຳນວນ ແລະຮູບແບບການແຜ່ຂະຫຍາຍ: ຫູດມັກເກີດຫູດນ້ອຍໆອັນໃໝ່ຢູ່ອ້ອມຂ້າງເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ຈົນເພີ່ມຂຶ້ນເປັນຫຼາຍໜ່ວຍ ເພາະໄວຣັດຈະຍ້າຍໄປສ້າງຮອຍພະຍາດໃໝ່ຜ່ານບາດແຜນ້ອຍໆຂອງຜິວໜັງອ້ອມຂ້າງ. ສ່ວນຕາປາໂດຍທົ່ວໄປຈະເກີດພຽງໜ່ວຍດຽວຢູ່ບໍລິເວນທີ່ຮັບແຮງກົດ.

ຄົນທີ່ຫາຍເອງ ແລະ ຄົນທີ່ເປັນດົນ

ປັດໃຈສຳຄັນທີ່ສຸດທີ່ຕັດສິນວ່າຫູດຈະຫາຍໄປໄວ ຫຼືເປັນຢູ່ດົນແມ່ນການຕອບສະໜອງຂອງລະບົບພູມຄຸ້ມກັນຮ່າງກາຍ. ເພາະໜ້າທີ່ໃນການຮັບຮູ້ແລະກຳຈັດຈຸລັງທີ່ຕິດເຊື້ອໄວຣັດແມ່ນຂອງຈຸລັງພູມຄຸ້ມກັນ. ຖ້າຈຸລັງພູມຄຸ້ມກັນຮັບຮູ້ບໍລິເວນທີ່ຕິດເຊື້ອໄດ້ດີພຽງພໍ ຫູດກໍຈະຄ່ອຍໆນ້ອຍລົງແລະຫາຍໄປ.

ການທີ່ເດັກນ້ອຍມັກເປັນຫູດງ່າຍ ແລະໃນຂະນະດຽວກັນກໍມັກຫາຍໄດ້ໄວກວ່າກໍກ່ຽວຂ້ອງກັບການຕອບສະໜອງພູມຄຸ້ມກັນນີ້ເຊັ່ນກັນ. ໃນໄວກຳລັງເຕີບໃຫຍ່ ການຕອບສະໜອງພູມຄຸ້ມກັນຕໍ່ໄວຣັດຊະນິດໃໝ່ຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນຢ່າງຄ່ອງແຄ້ວ ຈຶ່ງມີໂອກາດຫຼາຍທີ່ຮ່າງກາຍຈະຮັບຮູ້ແລະກຳຈັດໄວຣັດໄດ້ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ຖ້າຢູ່ໃນສະພາບທີ່ພູມຄຸ້ມກັນອ່ອນແອລົງ ເຊັ່ນ ເປັນເບົາຫວານ ພະຍາດຊຳເຮື້ອ ຫຼືກິນຢາກົດພູມຄຸ້ມກັນ ຄວາມໄວໃນການກຳຈັດໄວຣັດຈະຊ້າລົງ ເຮັດໃຫ້ຫູດຄ້າງຢູ່ດົນ ຫຼືແຜ່ຂະຫຍາຍເປັນຫຼາຍໜ່ວຍໄດ້ງ່າຍ.

ດ້ວຍເຫດຜົນດຽວກັນນີ້ ຫູດຢູ່ມືແລະຕີນຈຶ່ງອາດບໍ່ຫາຍໄປໃນເທື່ອດຽວ ແລະສາມາດເກີດຄືນໄດ້ຊ້ຳໆ. ເຖິງແມ່ນວ່າຈະກຳຈັດຮອຍພະຍາດທີ່ເຫັນໄດ້ດ້ວຍຕາອອກໄປແລ້ວ ແຕ່ຖ້າຍັງມີໄວຣັດຝັງຕົວຢູ່ໃນຜິວໜັງອ້ອມຂ້າງ ມັນກໍຈະປະກົດເປັນຮອຍພະຍາດໃໝ່ຂຶ້ນມາອີກໃນເວລາຕໍ່ມາ. ດັ່ງນັ້ນ ການປິ່ນປົວຈຶ່ງເຮັດໄປພ້ອມກັນສອງທາງ ຄືການກຳຈັດກ້ອນທີ່ເຫັນຢູ່ພາຍນອກ ແລະການຊ່ວຍໃຫ້ລະບົບພູມຄຸ້ມກັນຮ່າງກາຍກຳຈັດຈຸລັງທີ່ຕິດເຊື້ອດ້ວຍຕົວມັນເອງ.

ຫຼັກການຂອງແຕ່ລະວິທີປິ່ນປົວ

ວິທີການປິ່ນປົວຫູດຢູ່ມືແລະຕີນທີ່ໃຊ້ຢູ່ໂຮງໝໍມີຫຼາຍວິທີ ແລະຫຼັກການອອກລິດກໍແຕກຕ່າງກັນເລັກນ້ອຍ. ວິທີການທີ່ໃຊ້ເລື້ອຍໆ ພ້ອມຫຼັກການມີດັ່ງນີ້.

• ການທາຢາກົດຊາລິຊິລິກ (salicylic acid): ຊາລິຊິລິກແອຊິດເປັນສານທີ່ລະລາຍໜັງກຳພ້າ. ການທາຢາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງທຸກມື້ຈະຄ່ອຍໆລອກຊັ້ນໜັງກຳພ້າທີ່ໜາອອກເທື່ອລະໜ້ອຍ ພ້ອມທັງກະຕຸ້ນຈຸລັງທີ່ຕິດເຊື້ອຢູ່ຂ້າງລຸ່ມຢ່າງຄ່ອຍໆ ເພື່ອດຶງໃຫ້ລະບົບພູມຄຸ້ມກັນເຮັດວຽກ. ເປັນວິທີທີ່ຕ້ອງທາຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຜົນສະສົມ.
• ການປິ່ນປົວດ້ວຍຄວາມເຢັນ (cryotherapy): ເປັນວິທີການໃຊ້ໄນໂຕຣເຈນແຫຼວແຊ່ແຂງບໍລິເວນຮອຍພະຍາດຢ່າງໄວວາ. ໃນລະຫວ່າງທີ່ແຂງແລ້ວລະລາຍ ຈຸລັງທີ່ຕິດເຊື້ອຈະຖືກທຳລາຍ ແລ້ວເກີດເປັນຕຸ່ມນ້ຳຢູ່ບໍລິເວນນັ້ນ ຮອຍພະຍາດຈິ່ງຫຼຸດອອກໄປພ້ອມກັນ. ໃນຂະບວນການກຳຈັດເນື້ອເຍື່ອທີ່ຖືກທຳລາຍນີ້ ລະບົບພູມຄຸ້ມກັນກໍຖືກກະຕຸ້ນໄປພ້ອມ.
• ການຈີ້ດ້ວຍໄຟຟ້າ ຫຼືເລເຊີ: ເປັນວິທີການເຜົາຫຼືເຮັດໃຫ້ເນື້ອເຍື່ອຂອງຮອຍພະຍາດລະເຫີຍໄປ ເພື່ອກຳຈັດອອກທາງກາຍະພາບ. ໃຫ້ຜົນແນ່ນອນເພາະກຳຈັດເນື້ອເຍື່ອທີ່ຕິດເຊື້ອອອກໂດຍກົງ ແຕ່ຍ້ອນຕ້ອງໃຊ້ເວລາຟື້ນຕົວ ແລະອາດເກີດຮອຍແປ້ວໄດ້ ຈຶ່ງມັກຖືກເລືອກໃຊ້ໃນກໍລະນີທີ່ວິທີອື່ນບໍ່ໄດ້ຜົນ.
• ການປິ່ນປົວໂດຍໃຊ້ການຕອບສະໜອງພູມຄຸ້ມກັນສະເພາະຈຸດ: ເປັນວິທີການທາ ຫຼືສັກສານບາງຊະນິດເຂົ້າໄປໃນບໍລິເວນຮອຍພະຍາດ ເພື່ອຍົກລະດັບການຕອບສະໜອງພູມຄຸ້ມກັນຢູ່ຈຸດນັ້ນຂຶ້ນມາໂດຍວິທີການ. ຫຼັກການຄືເຮັດໃຫ້ຮ່າງກາຍຮັບຮູ້ບໍລິເວນນັ້ນວ່າເປັນສິ່ງແປກປອມຢ່າງແຮງ ເພື່ອກະຕຸ້ນໃຫ້ຮ່າງກາຍຄົ້ນຫາແລະກຳຈັດຈຸລັງທີ່ຕິດເຊື້ອດ້ວຍຕົວມັນເອງ.

ບໍ່ວ່າຈະເລືອກໃຊ້ວິທີໃດ ໂດຍທົ່ວໄປມັກຕ້ອງເຮັດຊ້ຳຫຼາຍເທື່ອ ບໍ່ແມ່ນຈົບພາຍໃນຄັ້ງດຽວ. ເພາະຈຸລັງທີ່ຕິດເຊື້ອຢູ່ເລິກໃນຜິວໜັງ ຈຶ່ງຕ້ອງຄ່ອຍໆກຳຈັດອອກເທື່ອລະຂັ້ນຕອນຈາກໜ້າຜິວລົງໄປ.

ປ້ອງກັນຫູດໄດ້ແນວໃດ?

ຫູດຢູ່ມືແລະຕີນຕິດຕໍ່ໄດ້ງ່າຍກວ່າພະຍາດຜິວໜັງອື່ນໆ. ເພາະໄວຣັດສາມາດຢູ່ລອດໄດ້ໄລຍະໜຶ່ງຢູ່ໜ້າຜິວໜັງ ໂດຍສະເພາະຊັ້ນໜັງກຳພ້າທີ່ມີຄວາມຊຸ່ມ. ສະຖານທີ່ຄືພື້ນສະລອຍນ້ຳ ຫຼືຫ້ອງອາບນ້ຳລວມທີ່ຫຼາຍຄົນຍ່າງເທົ້າເປົ່າຜ່ານໄປມາ ຈຶ່ງເປັນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ດີສຳລັບໄວຣັດແຜ່ກະຈາຍ.

ນິໄສຕໍ່ໄປນີ້ຈະຊ່ວຍໃນການປ້ອງກັນ.

• ຫຼຸດການເປີດເທົ້າເປົ່າໃນສະຖານທີ່ສາທາລະນະ: ຄວນໃສ່ເກີບແຕະຢູ່ສະລອຍນ້ຳ ຮ້ານອົບໄອນ້ຳ ຫຼືຫ້ອງອາບນ້ຳລວມ. ຍິ່ງເທົ້າເປົ່າສຳຜັດພື້ນທີ່ປຽກດົນເທົ່າໃດ ໂອກາດສຳຜັດກັບໄວຣັດກໍຍິ່ງເພີ່ມຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ.
• ໃຊ້ເຄື່ອງໃຊ້ສ່ວນຕົວແຍກກັນ: ບໍ່ຄວນໃຊ້ຄີມຕັດເລັບ ຜ້າເຊັດຕົວ ຖົງຕີນ ຫຼືເກີບຮ່ວມກັບຄົນອື່ນ ເພາະໄວຣັດອາດຕິດຢູ່ໜ້າຂອງເຄື່ອງໃຊ້ ແລ້ວແຜ່ຕໍ່ໄປໄດ້.
• ບໍ່ຂູດ ຫຼືແກະຮອຍພະຍາດ: ຖ້າແກະຫູດອອກດ້ວຍມື ຫຼືຕັດອອກແບບຮຸນແຮງດ້ວຍເຄື່ອງມືມີຄົມ ໄວຣັດອາດຜ່ານບາດແຜນັ້ນແຜ່ໄປສູ່ຜິວໜັງອ້ອມຂ້າງ ຫຼືນິ້ວມືອື່ນ. ບາດແຜນ້ອຍໆອັນໃໝ່ຈະກາຍເປັນຊ່ອງທາງເຂົ້າອັນໃໝ່ໃຫ້ໄວຣັດ.
• ຮັກສາຕີນໃຫ້ແຫ້ງ: ຜິວໜັງທີ່ຊຸ່ມແລະອ່ອນນຸ້ມເປັນສະພາບທີ່ໄວຣັດເຈາະເຂົ້າໄດ້ງ່າຍກວ່າ. ພຽງແຕ່ປ່ຽນຖົງຕີນເລື້ອຍໆ ແລະເຮັດໃຫ້ຕີນແຫ້ງດີ ກໍສາມາດຫຼຸດຄວາມສ່ຽງໃນການຕິດເຊື້ອລົງໄດ້.

ຖ້າມີສະມາຊິກໃນຄອບຄົວຄົນໃດຄົນໜຶ່ງເປັນຫູດຢູ່ມືຫຼືຕີນ ການບໍ່ໃຊ້ພົມຫ້ອງນ້ຳ ຫຼືເກີບແຕະຮ່ວມກັນກໍຈະຊ່ວຍໄດ້ເຊັ່ນກັນ. ເດັກນ້ອຍມັກຕິດຕໍ່ກັນງ່າຍໃນລະຫວ່າງທີ່ຫຼິ້ນແລະຈັບຕ້ອງກັນ ດັ່ງນັ້ນໃນຊ່ວງທີ່ຍັງມີຮອຍພະຍາດຢູ່ ຄວນເອົາໃຈໃສ່ນິໄສເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ດີ.

References

Korean Dermatological Association, American Academy of Dermatology (AAD), and Ministry of Food and Drug Safety (MFDS).