ຜິວຫຍ່ອນຄວາມກະຊັບ ແລະ volume ຫຼຸດໄວ 40, ຄວາມຕ່າງລະຫວ່າງຫຍ້ອນ ແລະ ຍຸບ

ຫຼາຍທ່ານທີ່ອາຍຸກ້າວເຂົ້າສູ່ວັຍ 40 ປີ ມັກຮູ້ສຶກວ່າໜ້າຕາໃນກະຈົກປ່ຽນໄປເລັກນ້ອຍຈາກກ່ອນ. ແຕ່ພໍໃຫ້ບອກແທດວ່າມີຫຍັງປ່ຽນໄປແທ້ໆ ກໍມັກອະທິບາຍອອກມາເປັນຄຳເວົ້າໄດ້ຍາກ. ບາງເທື່ອຮ່ອງແກ້ມ (nasolabial fold) ເບິ່ງເລິກຂຶ້ນ, ບາງເທື່ອແກ້ມເບິ່ງຫຍຸ້ງລົງ, ບາງເທື່ອກະດູກກາງແກ້ມແລະຄາງເບິ່ງບໍ່ຄ່ອຍຊັດເຈນຄືເກົ່າ.

ຕາມຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ ການປ່ຽນແປງນີ້ບໍ່ໄດ້ມາຈາກສາເຫດດຽວ ແຕ່ເປັນຜົນມາຈາກສອງບັນຫາທີ່ແຕກຕ່າງກັນເກີດຂຶ້ນພ້ອມກັນໃນຊ່ວງເວລາດຽວກັນ. ບັນຫາທຳອິດຄືຄວາມກະຊັບຂອງຜິວໜັງເອງທີ່ຫຼຸດລົງ, ສ່ວນບັນຫາທີສອງຄືວໍລູມທີ່ຄ້ຳຢູ່ຂ້າງລຸ່ມທີ່ຄ່ອຍໆເສຍໄປ. ສອງບັນຫານີ້ມີສາເຫດແລະວິທີແກ້ໄຂທີ່ແຕກຕ່າງກັນຄົນລະທາງ. ແຕ່ຍ້ອນວ່າພາຍນອກເບິ່ງຄ້າຍຄືກັນ ຫຼາຍຄົນຈຶ່ງມັກເອົາມາປົນເປັນເລື່ອງດຽວກັນ.

ເປັນຫຍັງຄວາມກະຊັບຂອງຜິວໄວ 40 ຈຶ່ງຫຼຸດ?

ພະລັງທີ່ເຮັດໃຫ້ຜິວໜັງກະຊັບແໜ້ນນັ້ນ ມາຈາກຊັ້ນໜັງແທ້ (dermis) ຫຼືເວົ້າອີກຢ່າງແມ່ນມາຈາກໂປຣຕີນສອງຊະນິດຄື collagen ແລະ elastin ທີ່ຢູ່ພາຍໃນຜິວໜັງ. ຖ້າຈິນຕະນາການວ່າ collagen ຄືເສົາທີ່ຄ້ຳຜິວໜັງໄວ້ ແລະ elastin ຄືເສັ້ນຢາງທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ລະຫວ່າງເສົາເຫຼົ່ານັ້ນ ກໍຈະເຂົ້າໃຈງ່າຍຂຶ້ນ. ເສົາຕ້ອງແໜ້ນ ແລະເສັ້ນຢາງຕ້ອງມີຄວາມຢືດຢຸ່ນ ຜິວໜັງຈຶ່ງຈະສາມາດກັບຄືນສູ່ຮູບຮ່າງເດີມໄດ້ຫຼັງຈາກຖືກກົດ.

ບັນຫາຄືວ່າ ໂປຣຕີນທັງສອງຊະນິດນີ້ເລີ່ມຄ່ອຍໆຫຼຸດລົງຕັ້ງແຕ່ຫຼັງອາຍຸ 20 ປີ. ແລະເມື່ອກ້າວເຂົ້າສູ່ຊ່ວງກາງ 30 ຫາ 40 ປີ ຄວາມໄວຂອງການຫຼຸດລົງນີ້ກໍເລັ່ງຂຶ້ນຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດ. ສຳລັບແມ່ຍິງ ໃນຊ່ວງໄລຍະນີ້ຮໍໂມນເພດຍິງຈະຫຼຸດລົງ, ແລະຍ້ອນຮໍໂມນນີ້ມີບົດບາດຊ່ວຍໃນການສ້າງ collagen ມາຕະຫຼອດ ເມື່ອຮໍໂມນຫຼຸດລົງ ຄວາມໄວໃນການສ້າງ collagen ກໍຈະຊ້າລົງໄປພ້ອມກັນ.

ນອກຈາກນັ້ນ ຍັງມີຜົນສະສົມຈາກແສງ UV ທີ່ໄດ້ຮັບມາເປັນເວລາດົນນານເພີ່ມເຂົ້າມາອີກ. ແສງ UV ຈະຄ່ອຍໆຕັດເສັ້ນໄຍ elastin ອອກເທື່ອລະໜ້ອຍ, ຕອນຍັງໜຸ່ມຮ່າງກາຍຈະຊ້ອມແປງໄດ້ຕະຫຼອດ ແຕ່ເມື່ອອາຍຸຫຼາຍຂຶ້ນ ຄວາມໄວໃນການຊ້ອມແປງກໍຕາມຄວາມໄວຂອງຄວາມເສຍຫາຍບໍ່ທັນ. ຄືກັບເສັ້ນຢາງທີ່ຖືກດຶງຍາວອອກແລ້ວປະໄວ້ໂດຍບໍ່ໄດ້ແກ້ໄຂ, ພະລັງໃນການດຶງຜິວໜັງກັບຄືນສູ່ຮູບຮ່າງເດີມກໍຈະຄ່ອຍໆອ່ອນລົງ.

ເປັນຫຍັງ volume ໃບໜ້າຈຶ່ງຍຸບ?

ນອກເໜືອຈາກຄວາມກະຊັບທີ່ຫຼຸດລົງແລ້ວ ຍັງມີບັນຫາວໍລູມໃນໜ້າທີ່ຫຼຸດລົງນຳອີກ. ຕົວການຫຼັກຂອງບັນຫານີ້ບໍ່ແມ່ນຜິວໜັງ ແຕ່ແມ່ນຊັ້ນໄຂມັນແລະກະດູກທີ່ຢູ່ຂ້າງລຸ່ມ.

ໄຂມັນໃນໜ້າບໍ່ໄດ້ເປັນກ້ອນດຽວຕິດຕໍ່ກັນ ແຕ່ຖືກແບ່ງອອກເປັນຫ້ອງນ້ອຍໆຫຼາຍຫ້ອງ. ໃນນັ້ນ ຊັ້ນໄຂມັນເລິກທີ່ຢູ່ດ້ານໃນຂອງໂຫນກແກ້ມ, ໃຕ້ຕາ ແລະ ບໍລິເວນຂາງ (temple) ມີແນວໂນ້ມຫຼຸດປະລິມາດລົງເມື່ອອາຍຸເພີ່ມຂຶ້ນ ຕາມການສຶກສາທີ່ຮູ້ຈັກກັນ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ຊັ້ນໄຂມັນຕື້ນທີ່ຢູ່ໃຕ້ຄາງຫຼືດ້ານນອກຂອງແກ້ມ ກັບຍ້ອຍລົງໄປສະສົມຢູ່ດ້ານລຸ່ມແທນ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ດ້ານເທິງຈຶ່ງຍຸບລົງ ໃນຂະນະທີ່ດ້ານລຸ່ມກັບຍ້ອຍລົງ ຊຶ່ງເບິ່ງຄືການປ່ຽນແປງທີ່ຂັດແຍ້ງກັນເອງ ແຕ່ເກີດຂຶ້ນພ້ອມກັນຢູ່ໜ້າດຽວກັນ.

ກະດູກກໍບໍ່ແມ່ນຂໍ້ຍົກເວັ້ນ. ມີການລາຍງານວ່າ ກະດູກໜ້າ ໂດຍສະເພາະບໍລິເວນອ້ອມຕາແລະກະດູກຄາງ ຈະຄ່ອຍໆຖືກດູດຊຶມແລະປະລິມາດຫຼຸດລົງເມື່ອອາຍຸເພີ່ມຂຶ້ນ. ເນື່ອງຈາກໂຄງກະດູກທີ່ຄ້ຳໜ້າທັງໝົດຢູ່ນັ້ນນ້ອຍລົງເລັກນ້ອຍ ໄຂມັນແລະຜິວໜັງທີ່ວາງຢູ່ເທິງນັ້ນກໍເສຍບ່ອນຢືນຕາມທຳມະຊາດແລະຫຍ້ອນລົງໄປ. ຄືກັນກັບຮາກຖານເຮືອນທີ່ຄ່ອຍໆຈົມລົງ ຝາແລະຫຼັງຄາເທິງນັ້ນກໍຈະຄ່ອຍໆອ່ຽງຕາມ.

ຫຍ້ອນ ແລະ ຍຸບ ຕ່າງກັນແນວໃດ?

ຈຸດສຳຄັນຢູ່ນີ້ຄືວ່າ ທັງສອງຢ່າງນີ້ເປັນການປ່ຽນແປງທີ່ແຍກກັນ ເກີດຂຶ້ນຢູ່ຄົນລະຊັ້ນຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ຄວາມກະຊັບເປັນບັນຫາທີ່ເກີດຢູ່ຊັ້ນໜັງແທ້ໃກ້ໜ້າຜິວ, ສ່ວນວໍລູມເປັນບັນຫາທີ່ເກີດຢູ່ເລິກກວ່ານັ້ນຫຼາຍ ຄືຢູ່ຊັ້ນໄຂມັນແລະກະດູກ.

ເວົ້າໃຫ້ເຫັນພາບງ່າຍໆ ຄວາມກະຊັບກໍຄືຄວາມຢືດຢຸ່ນຂອງຜ້າທີ່ຄຸມເຕັ້ນ ສ່ວນວໍລູມກໍຄືຄວາມສູງຂອງເສົາທີ່ຄ້ຳຜ້ານັ້ນຢູ່. ຜ້າເກົ່າແລ້ວຫ່ອນລົງ ກັບເສົາຕ່ຳລົງຈົນເຕັ້ນທັງໝົດຈົມລົງ ເປັນສອງເລື່ອງທີ່ມີສາເຫດແລະວິທີແກ້ໄຂຄົນລະທາງ. ຖ້າພຽງແຕ່ດຶງຜ້າໃຫ້ຕຶງຂຶ້ນ ບັນຫາເສົາຕ່ຳກໍຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂຢູ່ດີ.

ດ້ວຍເຫດນີ້ ການດູແລຄວາມກະຊັບໃນວັຍ 40 ປີ ຈຶ່ງມັກບໍ່ສາມາດແກ້ໄຂໄດ້ດ້ວຍວິທີດຽວເທົ່ານັ້ນ. ຕ້ອງເຂົ້າໃຈທັງວິທີປັບປຸງຄວາມກະຊັບຂອງໜ້າຜິວ ແລະວິທີເຕີມວໍລູມທີ່ຫຼຸດລົງຢູ່ຂ້າງລຸ່ມນັ້ນຄຽງຄູ່ກັນໄປ ພາບລວມຈຶ່ງຈະຄົບຖ້ວນ.

ຜະລິດຕະພັນທາເຂົ້າເຖິງໄດ້ຮອດໃສ?

ຜະລິດຕະພັນທີ່ທາຢູ່ບ້ານ ໂດຍທົ່ວໄປຈະອອກລິດຢູ່ຊັ້ນເທິງຂອງໜັງແທ້ ຫຼືກໍຄືຊັ້ນທີ່ຮັບຜິດຊອບເລື່ອງຄວາມກະຊັບ. retinol ເປັນສ່ວນປະກອບຫຼັກທີ່ຮູ້ຈັກກັນດີ, ມັນຈະສົ່ງສັນຍານໄປຫາເຊລຜິວໜັງ ເຮັດໃຫ້ fibroblast (ເຊລທີ່ສ້າງ collagen) ເຄື່ອນໄຫວຢ່າງມີຊີວິດຊີວາຂຶ້ນ. ຄືກັບການປຸກໂຮງງານທີ່ຂີ້ຄ້ານ ໃຫ້ກັບມາຜະລິດຢ່າງເຕັມກຳລັງອີກຄັ້ງ.

niacinamide ເປັນສ່ວນປະກອບທີ່ຊ່ວຍເສີມສ້າງເກາະປ້ອງກັນຜິວໜັງ (skin barrier) ໃຫ້ຄວາມຊຸ່ມຊື່ນລະເຫີຍອອກໜ້ອຍລົງ. ເມື່ອເກາະປ້ອງກັນແໜ້ນຫນາ ຜິວໜັງກໍຈະບໍ່ແຫ້ງງ່າຍ ແລະຮັກສາຄວາມກະຊັບໄດ້ດີກວ່າ. ສ່ວນ peptide ເປັນສານສົ່ງສັນຍານຂະໜາດນ້ອຍທີ່ຄ້າຍກັບຊິ້ນສ່ວນຂອງ collagen, ອະທິບາຍວ່າມັນເຮັດວຽກໂດຍການເຮັດໃຫ້ຮ່າງກາຍເຂົ້າໃຈຜິດວ່າ collagen ກຳລັງຖືກສະຫຼາຍ ຈຶ່ງກະຕຸ້ນສັນຍານໃຫ້ສ້າງໃໝ່ຂຶ້ນມາທົດແທນ.

ແຕ່ວ່າສ່ວນປະກອບທີ່ທານັ້ນມີຂອບເຂດຄວາມເລິກໃນການດູດຊຶມ. ມັນສາມາດເຂົ້າຮອດຊັ້ນໜັງກຳພ້າແລະຊັ້ນເທິງຂອງໜັງແທ້ໄດ້ ແຕ່ບໍ່ສາມາດເຂົ້າຮອດຊັ້ນໄຂມັນເລິກຫຼືກະດູກທີ່ວໍລູມຫຼຸດລົງໄປ. ດັ່ງນັ້ນ ການດູແລຢູ່ບ້ານຈຶ່ງຊ່ວຍປັບປຸງຄວາມກະຊັບໄດ້ຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ແຕ່ບໍ່ສາມາດເຕີມວໍລູມທີ່ຍຸບໄປແລ້ວໄດ້.

ບ່ອນທີ່ຍຸບ ເຕີມດ້ວຍຟິນເລີໄດ້ບໍ?

ວິທີທີ່ໃຊ້ກັນຢ່າງແພ່ຫຼາຍໃນການເຕີມວໍລູມທີ່ຫຼຸດລົງໂດຍກົງ ກໍຄືການສັກຟິນເລີ (filler). ສ່ວນປະກອບທີ່ນິຍົມໃຊ້ຫຼາຍທີ່ສຸດຄື hyaluronic acid ຊຶ່ງເປັນສານທີ່ມີຢູ່ໃນຮ່າງກາຍຂອງເຮົາເອງແຕ່ເດີມ ແລະມີຄຸນສົມບັດດຶງດູດແລະກັກເກັບນ້ຳໄວ້ໄດ້ຫຼາຍເທົ່າຂອງນ້ຳໜັກຕົວມັນເອງ. ມັນສ້າງວໍລູມຄືກັບຟອງນ້ຳທີ່ອູ້ມນ້ຳໄວ້.

ໂດຍອາໄສຄຸນສົມບັດນີ້ ເມື່ອສັກຟິນເລີເຂົ້າໄປໃນຈຸດທີ່ຊັ້ນໄຂມັນເຄີຍຫຼຸດລົງ ມັນຈະເຕີມເຕັມພື້ນທີ່ນັ້ນທາງກາຍະພາບ ແລະຟື້ນຟູວໍລູມກັບຄືນມາ. ໃນຂະນະດຽວກັນ ມີການລາຍງານວ່າເນື້ອເຍື່ອອ້ອມຂ້າງບ່ອນທີ່ຟິນເລີຝັງຕົວຢູ່ ຈະເກີດປະຕິກິລິຍາຟື້ນຟູ ແລະກະຕຸ້ນການສ້າງ collagen ຂຶ້ນມາລະດັບໜຶ່ງນຳ. ແຕ່ລະດັບນີ້ແຕກຕ່າງກັນໄປໃນແຕ່ລະຄົນ ຈຶ່ງຍາກທີ່ຈະລະບຸເປັນຕົວເລກຊັດເຈນ.

ອາການບວມຫຼືຟົກຊ້ຳຫຼັງການສັກ ໂດຍທົ່ວໄປຈະຫາຍໄປພາຍໃນສອງສາມມື້ຫາໜຶ່ງອາທິດ. ໄລຍະທີ່ຄົງຢູ່ນັ້ນແຕກຕ່າງກັນຕາມຕຳແໜ່ງແລະຄຸນສົມບັດຂອງຜະລິດຕະພັນ ແຕ່ໂດຍທົ່ວໄປມີການລາຍງານວ່າຢູ່ໄດ້ປະມານ 6 ຫາ 12 ເດືອນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ hyaluronic acid ຈະຄ່ອຍໆສະຫຼາຍ ແລະຖືກດູດຊຶມໄປຕາມທຳມະຊາດ.

ວິທີປັບປຸງຄວາມກະຊັບຫຍ່ອນດ້ວຍພະລັງງານຄວາມຮ້ອນ

ຖ້າຟິນເລີເປັນຝ່າຍເຕີມວໍລູມ ການເຮັດລິຟຕິ້ງກໍຈະອອກລິດໄປທາງດ້ານຄວາມກະຊັບຫຼາຍກວ່າ. ອຸປະກອນທີ່ໃຊ້ຄື້ນຄວາມຖີ່ວິທະຍຸ (RF) ຫຼືອຸນລະຄ້ອນຄວາມຖີ່ສູງ (ultrasound) ຈະສົ່ງພະລັງງານຄວາມຮ້ອນເຂົ້າໄປໃນຊັ້ນເລິກຂອງໜັງແທ້ຫຼືຊັ້ນເຍື່ອຫຸ້ມກ້າມ (fascia). ຕອນນີ້ ຮ່າງກາຍຈະຮັບຮູ້ວ່າມີຄວາມເສຍຫາຍນ້ອຍໆເກີດຂຶ້ນ ແລະເລີ່ມປະຕິກິລິຍາການຟື້ນຟູ.

ໃນລະຫວ່າງຂະບວນການຟື້ນຟູນີ້ fibroblast ຈະຖືກກະຕຸ້ນໃຫ້ເຮັດວຽກ ແລະສ້າງ collagen ກັບ elastin ໃໝ່ຂຶ້ນມາ. ຄືກັບບາດແຜທີ່ຫາຍແລ້ວມີເນື້ອໃໝ່ຂຶ້ນມາແທນ, ຈຸດທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມຮ້ອນກະຕຸ້ນກໍຈະຖືກເຕີມເຕັມດ້ວຍໂປຣຕີນໃໝ່ໃນຫຼັກການທີ່ຄ້າຍກັນ. ແຕ່ຂະບວນການນີ້ຕ້ອງໃຊ້ເວລາ. ຮູ້ກັນວ່າຜົນລັບມັກຈະບໍ່ເຫັນທັນທີຫຼັງການສັກ ແຕ່ຈະຄ່ອຍໆເຫັນຊັດຂຶ້ນໃນຊ່ວງ 8 ຫາ 12 ອາທິດ ຊຶ່ງເປັນຊ່ວງທີ່ collagen ໃໝ່ຄ່ອຍໆລົງຫຼັກປັກຖານ.

ໄລຍະທີ່ຜົນຄົງຢູ່ກໍແຕກຕ່າງກັນໄປໃນແຕ່ລະຄົນ ແຕ່ໂດຍທົ່ວໄປມີການລາຍງານວ່າຢູ່ໄດ້ປະມານ 6 ຫາ 12 ເດືອນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ collagen ຈະຄ່ອຍໆຫຼຸດລົງອີກຄັ້ງຕາມຄວາມໄວການເສື່ອມຕາມທຳມະຊາດ, ດັ່ງນັ້ນຖ້າຢາກຮັກສາຜົນໄວ້ ມັກຕ້ອງເຮັດຊ້ຳເປັນປະຈຳ.

ປຽບທຽບໄລຍະຄົງຢູ່ ການດູແລເອງ ຟິນເລີ ແລະ ລິຟຕິ້ງ

ການດູແລຢູ່ບ້ານ, ການສັກຟິນເລີ, ແລະການເຮັດລິຟຕິ້ງ ມີເວລາຟື້ນຕົວແລະໄລຍະຢູ່ຄົງທົນທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ການດູແລຢູ່ບ້ານມີພາລະໜ້ອຍ ແຕ່ການປ່ຽນແປງຈະຄ່ອຍໆເຫັນຊັດຢ່າງຊ້າໆ ຕ້ອງທາຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີຈຶ່ງຈະຮັກສາຜົນໄດ້. ການສັກຟິນເລີເຕີມວໍລູມໄດ້ທັນທີ ແຕ່ຕ້ອງລໍຖ້າສອງສາມມື້ຫາໜຶ່ງອາທິດຈົນອາການບວມຫາຍ ຮູບຮ່າງຈຶ່ງຈະລົງຕົວເປັນທຳມະຊາດ. ສ່ວນການເຮັດລິຟຕິ້ງຕ້ອງໃຊ້ເວລາ 8 ຫາ 12 ອາທິດໃຫ້ collagen ໃໝ່ລົງຫຼັກປັກຖານ ແຕ່ collagen ທີ່ສ້າງຂຶ້ນມາແລ້ວນັ້ນມີແນວໂນ້ມຢູ່ໃນຮ່າງກາຍໄດ້ດົນກວ່າຟິນເລີ.

ດັ່ງນັ້ນ ຈະລອງເລີ່ມຈາກອັນໃດກ່ອນນັ້ນ ຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າຕອນນີ້ບັນຫາຂອງໜ້າແມ່ນເລື່ອງຄວາມກະຊັບ ຫຼືເລື່ອງວໍລູມ. ຍ້ອນວ່າຫຼາຍຄົນມີທັງສອງບັນຫາພ້ອມກັນ ໃນຄວາມເປັນຈິງຈຶ່ງມັກພິຈາລະນາທັງສອງວິທີໄປພ້ອມກັນນຳ.

ວິທີດູແລຊີວິດປະຈຳວັນເພື່ອຊະລໍຄວາມກະຊັບຫຼຸດ

ສິ່ງທີ່ຈະຊ່ວຍໄດ້ ຖ້າເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີໃນຊີວິດປະຈຳວັນ ມີດັ່ງນີ້.

• ການປ້ອງກັນແສງ UV: ແສງ UV ເປັນໜຶ່ງໃນສາເຫດຫຼັກທີ່ຕັດເສັ້ນໄຍ elastin, ດັ່ງນັ້ນການທາຄີມກັນແດດທຸກມື້ຈະຊ່ວຍຫຼຸດຄວາມເສຍຫາຍເພີ່ມເຕີມໄດ້.
• ໃຊ້ສ່ວນປະກອບອອກລິດເຊັ່ນ retinol: ຊ່ວຍກະຕຸ້ນ fibroblast ໃຫ້ຄວາມໄວການສ້າງ collagen ເພີ່ມຂຶ້ນເລັກນ້ອຍ. ແຕ່ອາດເຮັດໃຫ້ລະຄາຍເຄືອງໄດ້ ດັ່ງນັ້ນຄວນເລີ່ມໃນປະລິມານໜ້ອຍໆກ່ອນຈະປອດໄພກວ່າ.
• ນອນໃຫ້ພຽງພໍ: ຮູ້ກັນວ່າໃນຊ່ວງທີ່ນອນຫຼັບ ຂະບວນການທາງສະລິລະວິທະຍາທີ່ກ່ຽວກັບການຟື້ນຟູຜິວໜັງຈະເຮັດວຽກຢ່າງຄ່ອງແຄ້ວ, ຖ້ານອນບໍ່ພຽງພໍຕິດຕໍ່ກັນ ຄວາມໄວການຟື້ນຟູກໍອາດຊ້າລົງໄດ້.
• ຫຼີກລ່ຽງການນວດຫຼືກົດແຮງເກີນໄປ: ຮູ້ກັນວ່າການຖູແຮງຊ້ຳໆ ອາດເພີ່ມພາລະໃຫ້ເສັ້ນໄຍ elastin ທີ່ອ່ອນແອຢູ່ແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນຄວນນວດຢ່າງນຸ້ມນວນຈະດີກວ່າ.

ການດູແລເຫຼົ່ານີ້ຊ່ວຍຫຼຸດຄວາມໄວການເສື່ອມຂອງຄວາມກະຊັບໄດ້ ແຕ່ບໍ່ສາມາດເຕີມວໍລູມທີ່ຫຼຸດໄປແລ້ວໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ການເຂົ້າໃຈບົດບາດຂອງການດູແລຄວາມກະຊັບ ແລະການດູແລວໍລູມແຍກກັນ ແລ້ວປະສົມປະສານໃຫ້ເໝາະສົມກັບຄວາມຕ້ອງການ ຄືວິທີທີ່ເປັນຈິງທີ່ສຸດໃນການຮັບມືກັບການປ່ຽນແປງຂອງໜ້າໃນຊ່ວງອາຍຸ 40 ປີ.

References

Korean Dermatological Association, American Academy of Dermatology (AAD), and Ministry of Food and Drug Safety (MFDS).