ແຂນຫຍ້ອນ ຮັກສາດ້ວຍອັນຕຣາຊາວ ແລະ ຄື້ນຄວາມຖີ່ວິທະຍຸ, ຜົນຢູ່ໄດ້ດົນປານໃດ?

ຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ຊີ້ນແຂນສ່ວນໃນສັ່ນໄຫວແຍກຕ່າງຫາກທຸກຄັ້ງທີ່ໂບກມື ຄົງມີຫຼາຍຄົນເຄີຍສັງເກດເຫັນ. ໃນຕອນທຳອິດຫຼາຍຄົນຄິດວ່າອາດເປັນເພາະນ້ຳໜັກເພີ່ມ ຈຶ່ງລອງຫຼຸດນ້ຳໜັກ ແຕ່ເຖິງນ້ຳໜັກຈະລົງ ຄວາມຫຍ້ອນຂອງແຂນກໍ່ຍັງບໍ່ດີຂຶ້ນປານໃດ. ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າເບິ່ງວ່າແຂນຫຍ້ອນເປັນພຽງບັນຫາໄຂມັນຢ່າງດຽວ ກໍ່ຖືກພຽງເຄິ່ງໜຶ່ງເທົ່ານັ້ນ.

ຄວາມຈິງແລ້ວ ນີ້ແມ່ນການປ່ຽນແປງທີ່ເກີດຂຶ້ນພ້ອມກັນຢູ່ສາມຊັ້ນ ຄື ຜິວໜັງ, ໄຂມັນ ແລະ ກ້າມຊີ້ນ ຕາມອາຍຸທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ. ນອກຈາກນີ້ ໃນໄລຍະຫຼັງມາ ການເຮັດຫັດຖະການທີ່ບໍ່ຕ້ອງຜ່າຕັດ ແຕ່ໃຊ້ພະລັງງານຄວາມຮ້ອນກະຕຸ້ນຄໍລາເຈນຢູ່ໃນຜິວໜັງກໍ່ຖືກນຳໃຊ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ບົດຄວາມນີ້ຈຶ່ງຈະອະທິບາຍຫຼັກການ ແລະ ໄລຍະຄົງທົນຂອງມັນເທື່ອລະຂັ້ນ.

ເປັນຫຍັງຜິວດ້ານໃນຂອງແຂນຈຶ່ງຫຍ້ອນກ່ອນ

ສິ່ງທີ່ຄ້ຳຈຸນຜິວໜັງໃຫ້ຕຶງແໜ້ນແມ່ນເສັ້ນໄຍໂປຣຕີນສອງຊະນິດຢູ່ຊັ້ນໜັງແທ້ ຄື ຄໍລາເຈນ ແລະ ອີລາສຕິນ. ຄໍລາເຈນເຮັດໜ້າທີ່ຄືເປັນເສົາຄ້ຳຈຸນຜິວໜັງ ສ່ວນອີລາສຕິນເຮັດໜ້າທີ່ຄືເສັ້ນຢາງທີ່ຢືດອອກແລ້ວດຶງກັບຄືນ. ແຕ່ເມື່ອອາຍຸເພີ່ມຂຶ້ນ ເສັ້ນໄຍທັງສອງນີ້ຈະຫຼຸດລົງທັງປະລິມານ ແລະ ອ່ອນກຳລັງລົງ.

ຜິວໜັງແຂນສ່ວນໃນໂດຍທຳມະຊາດແລ້ວບາງກວ່າ ແລະ ມີໄຂມັນໃຕ້ຜິວໜັງໜ້ອຍກວ່າໃບໜ້າຫຼືສ່ວນອື່ນຂອງຮ່າງກາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ການຫຼຸດລົງຂອງຄໍລາເຈນ ແລະ ອີລາສຕິນຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໄວກວ່າ ແລະ ເຫັນໄດ້ຊັດເຈນກວ່າສ່ວນອື່ນ. ຄືກັນກັບເສັ້ນຢາງທີ່ໃຊ້ດຶງມາດົນນານ ເຖິງຈະປ່ອຍມືອອກ ກໍ່ບໍ່ສາມາດຕຶງກັບຄືນຄືເກົ່າໄດ້ອີກ.

ນອກຈາກນີ້ ແຮງໂນ້ມຖ່ວງກໍ່ສົ່ງຜົນຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ. ເນື່ອງຈາກສ່ວນຫຼາຍຂອງມື້ ແຂນຈະຫ້ອຍລົງ ຜິວໜັງທີ່ອ່ອນກຳລັງລົງກໍ່ຮັບແຮງນັ້ນເຕັມທີ່ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຫຍ້ອນລົງ. ໃນຕອນທີ່ຄວາມຢືດຢຸ່ນຍັງດີ ຜິວໜັງສາມາດຮັບນ້ຳໜັກໄດ້ ແຕ່ເມື່ອຄວາມຢືດຢຸ່ນຫຼຸດລົງ ກໍ່ບໍ່ສາມາດຮັບໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ.

ໄຂມັນ ແລະ ກ້າມເນື້ອມີຜົນຕໍ່ການຫຍ້ອນບໍ?

ເມື່ອອາຍຸເພີ່ມຂຶ້ນ ການກະຈາຍໄຂມັນທົ່ວຮ່າງກາຍກໍ່ປ່ຽນແປງໄປ. ແຂນສ່ວນໃນທີ່ແຕ່ກ່ອນບໍ່ຄ່ອຍມີໄຂມັນສະສົມ ກັບກາຍເປັນບ່ອນທີ່ໄຂມັນສະສົມງ່າຍຂຶ້ນ ໃນຂະນະທີ່ບາງສ່ວນອື່ນຂອງຮ່າງກາຍກັບບໍ່ຄ່ອຍມີໄຂມັນສະສົມຄືເກົ່າ. ອະທິບາຍວ່ານີ້ແມ່ນຍ້ອນສັນຍານທີ່ກຳນົດວ່າເຊວໄຂມັນຈະໄປສະສົມຢູ່ບ່ອນໃດປ່ຽນແປງໄປຕາມອາຍຸ.

ພ້ອມກັນນັ້ນ ກ້າມຊີ້ນທຣິເຊັບທີ່ຢູ່ດ້ານຫຼັງແຂນກໍ່ປ່ຽນແປງໄປເຊັ່ນກັນ. ຖ້າບໍ່ໄດ້ໃຊ້ກ້າມຊີ້ນທຣິເຊັບໃນຊີວິດປະຈຳວັນ ມັນຈະຝ່ໍ່ລົງ ແລະ ປະລິມານກໍ່ຫຼຸດລົງ. ເມື່ອກ້າມຊີ້ນບາງລົງ ກໍ່ຄືກັບການສູນເສຍຖານທີ່ເຄີຍຄ້ຳຍູ້ຜິວໜັງ ແລະ ໄຂມັນທີ່ຫຸ້ມຢູ່ຂ້າງເທິງໃຫ້ຕັ້ງຢູ່.

ໃນທີ່ສຸດແລ້ວ ຜິວໜັງ, ໄຂມັນ ແລະ ກ້າມຊີ້ນແມ່ນສາມຊັ້ນທີ່ຄ້ຳຈຸນເຊິ່ງກັນແລະກັນ. ຖ້າຊັ້ນໃດຊັ້ນໜຶ່ງບາງລົງຫຼືຫຍ້ອນລົງ ອີກສອງຊັ້ນທີ່ເຫຼືອກໍ່ຕ້ອງຮັບນ້ຳໜັກນັ້ນແທນ ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຫຍ້ອນຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນຜົນມາຈາກສາເຫດດຽວ ແຕ່ເປັນຜົນຈາກຫຼາຍຊັ້ນເສື່ອມສະພາບພ້ອມກັນ.

ດ້ວຍເຫດນີ້ ຖ້າພຽງແຕ່ຫຼຸດນ້ຳໜັກ ຫຼືອອກກຳລັງກາຍເສີມກ້າມຊີ້ນຢ່າງດຽວ ຄວາມຫຍ້ອນກໍ່ອາດຍັງບໍ່ດີຂຶ້ນ. ເນື່ອງຈາກໄຂມັນອາດຫຼຸດລົງແລ້ວ ແຕ່ຜິວໜັງທີ່ຢືດອອກຍັງຄົງເປັນຢູ່ຄືເກົ່າ ຫຼືກ້າມຊີ້ນອາດແໜ້ນຂຶ້ນແລ້ວ ແຕ່ເສັ້ນໄຍຢືດຢຸ່ນຂອງຜິວໜັງຂ້າງເທິງຍັງບໍ່ພຽງພໍ. ຖ້າແກ້ໄຂພຽງຊັ້ນໃດຊັ້ນໜຶ່ງໃນສາມຊັ້ນນີ້ ບັນຫາຂອງຊັ້ນທີ່ເຫຼືອກໍ່ຈະຍັງຄົງຢູ່ຄືເກົ່າ.

ອັນຕຣາຊາວ ແລະ ຄື້ນຄວາມຖີ່ວິທະຍຸ ສ້າງຄໍລາເຈນໄດ້ແນວໃດ?

ວິທີທີ່ນິຍົມໃຊ້ເພື່ອແກ້ໄຂຄວາມຫຍ້ອນລັກສະນະນີ້ ແມ່ນການເຮັດຫັດຖະການດ້ວຍອັນຕຣາຊາວ ແລະ ຄື້ນຄວາມຖີ່ວິທະຍຸ. ທັງສອງວິທີມີຫຼັກການໃກ້ຄຽງກັນ ຄື ການສົ່ງພະລັງງານຄວາມຮ້ອນເຂົ້າໄປໃນຜິວໜັງຢ່າງແມ່ນຍຳ ເພື່ອກະຕຸ້ນເສັ້ນໄຍຄໍລາເຈນທີ່ຢືດອອກແລ້ວນັ້ນ.

ຄໍລາເຈນທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມຮ້ອນຈະຫົດຕົວທັນທີ ຄ້າຍຄືກັບເສັ້ນດ້າຍປຽກທີ່ຫົດຫົ່ວເມື່ອຖືກຄວາມຮ້ອນ. ແລະ ການກະຕຸ້ນດ້ວຍຄວາມຮ້ອນນີ້ຈະຖືກຮ່າງກາຍຮັບຮູ້ວ່າເປັນສັນຍານຄວາມເສຍຫາຍນ້ອຍໆ ຈຶ່ງເອີ້ນເຊວທີ່ເອີ້ນວ່າໄຟບໍຣະບລາສ ເຊິ່ງເປັນເຊວທີ່ຜະລິດຄໍລາເຈນ ໃຫ້ມາລວມຕົວກັນຢູ່ບໍລິເວນນັ້ນ.

ເມື່ອໄຟບໍຣະບລາສມາລວມຕົວກັນແລ້ວ ເສັ້ນໄຍຄໍລາເຈນ ແລະ ອີລາສຕິນໃໝ່ຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນຄືນໃໝ່ໃນໄລຍະເວລາຫຼາຍເດືອນ. ຂະບວນການນີ້ຄ້າຍຄືການກໍ່ສ້າງທີ່ຮື້ຝາເກົ່າອອກ ແລ້ວກໍ່ຝາໃໝ່ຂຶ້ນແທນທີ່. ການຮື້ຝາເກົ່າແມ່ນເຮັດໄດ້ໃນຊົ່ວພິບຕາ ແຕ່ການກໍ່ຝາໃໝ່ຕ້ອງໃຊ້ເວລາ ຄືກັນກັບການກໍ່ສ້າງນີ້.

ອັນຕຣາຊາວ ແລະ ຄື້ນຄວາມຖີ່ວິທະຍຸ ຕ່າງກັນທີ່ຄວາມເລິກຂອງຄວາມຮ້ອນ

ຫັດຖະການທັງສອງແຕກຕ່າງກັນຢູ່ຄວາມເລິກ ແລະ ວິທີການສົ່ງຄວາມຮ້ອນ. ອຸປະກອນປະເພດ HIFU ຫຼືອັນຕຣາຊາວ ຈະລວມພະລັງງານອັນຕຣາຊາວໃຫ້ຮວມກັນຢູ່ຈຸດດຽວ ແລ້ວສົ່ງຄວາມຮ້ອນຢ່າງແມ່ນຍຳໄປເຖິງຊັ້ນເລິກຂອງໜັງແທ້ ຈົນເຖິງຊັ້ນທີ່ໃກ້ກັບພັງພືດກ້າມຊີ້ນ. ຄ້າຍຄືກັບຫຼັກການທີ່ໃຊ້ແວ່ນຂະຫຍາຍລວມແສງແດດໃຫ້ຢູ່ຈຸດດຽວ ແລ້ວຈຸດນັ້ນຈະຮ້ອນຂຶ້ນ.

ໃນຂະນະທີ່ອຸປະກອນຄື້ນຄວາມຖີ່ວິທະຍຸແຕກຕ່າງອອກໄປ ຄື ມັນເຮັດໃຫ້ຮ້ອນທົ່ວທັງບໍລິເວນຊັ້ນໜັງແທ້ໃນຂອບເຂດກວ້າງກວ່າ. ເນື່ອງຈາກພະລັງງານໄຟຟ້າຜ່ານເນື້ອເຍື່ອຜິວໜັງ ແລ້ວພົບກັບຄວາມຕ້ານທານຈົນປ່ຽນເປັນຄວາມຮ້ອນ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຄວາມຮ້ອນກະຈາຍທົ່ວທັງພື້ນທີ່ຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ ຫຼາຍກວ່າຢູ່ຈຸດດຽວ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຜົນຫົດຕົວທັນທີຈຶ່ງມັກຮູ້ສຶກໄດ້ໄວກວ່າໃນຝັ່ງຄື້ນຄວາມຖີ່ວິທະຍຸ ຕາມທີ່ຮັບຮູ້ກັນທົ່ວໄປ.

ເນື່ອງຈາກຄວາມເລິກ ແລະ ວິທີການກະຈາຍຄວາມຮ້ອນແຕກຕ່າງກັນ ໃນການປະຕິບັດຈິງຈຶ່ງມີການໃຊ້ທັງສອງວິທີຮ່ວມກັນຢູ່ຫຼາຍ. ໂດຍໃຫ້ອັນຕຣາຊາວຮັບຜິດຊອບຊັ້ນເລິກ ແລະ ຄື້ນຄວາມຖີ່ວິທະຍຸຮັບຜິດຊອບຊັ້ນຕື້ນທີ່ກວ້າງກວ່າ. ແຕ່ບໍ່ວ່າຈະເປັນວິທີໃດ ເປົ້າໝາຍສຸດທ້າຍກໍ່ຄືການກະຕຸ້ນໃຫ້ຄໍລາເຈນຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ຄືກັນ.

ຜົນຈະເຫັນເມື່ອໃດ ແລະ ຢູ່ໄດ້ດົນປານໃດ?

ການປ່ຽນແປງຫຼັງເຮັດຫັດຖະການແບ່ງອອກເປັນສອງໄລຍະ. ໄລຍະທຳອິດແມ່ນຄວາມຕຶງກະຊັບເບື້ອງຕົ້ນທີ່ເກີດຈາກຄໍລາເຈນຫົດຕົວທັນທີເມື່ອໄດ້ຮັບຄວາມຮ້ອນ ຈາກນັ້ນຈຶ່ງເປັນຄວາມຕຶງກະຊັບໄລຍະຍາວທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອຄໍລາເຈນໃໝ່ຄ່ອຍໆສ້າງຕົວຂຶ້ນໃນໄລຍະຫຼາຍເດືອນ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຜົນລັບຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ສຳເລັດພາຍໃນມື້ດຽວ ແຕ່ຄ່ອຍໆສະສົມຂຶ້ນເທື່ອລະໜ້ອຍ.

• ສອງສາມມື້ຫຼັງເຮັດຫັດຖະການ: ອາດມີອາການບວມ ແລະ ຮອຍແດງເລັກນ້ອຍ ເຊິ່ງເປັນປະຕິກິລິຍາທຳມະຊາດຕໍ່ການກະຕຸ້ນດ້ວຍຄວາມຮ້ອນ ແລະ ຈະບັນເທົາລົງພາຍໃນສອງສາມມື້.
• ອາການເຈັບເມື່ອກົດ: ອາດຄົງຢູ່ໄດ້ດົນເຖິງປະມານ 10 ວັນ ຕາມທີ່ໄດ້ມີການລາຍງານ ເນື່ອງຈາກເນື້ອເຍື່ອບໍລິເວນທີ່ເຮັດຫັດຖະການເກີດປະຕິກິລິຍາຟື້ນຟູ ຈຶ່ງໄວຕໍ່ຄວາມຮູ້ສຶກຊົ່ວຄາວ.
• ໄລຍະທີ່ຄວາມຕຶງກະຊັບເຫັນໄດ້ຊັດເຈນ: ໂດຍທົ່ວໄປຈະຄ່ອຍໆປາກົດຂຶ້ນໃນຊ່ວງ 2 ອາທິດ ຫາ 3 ເດືອນ ຕາມທີ່ໄດ້ມີການລາຍງານ ເນື່ອງຈາກຄໍລາເຈນໃໝ່ສະສົມທີລະໜ້ອຍ ການປ່ຽນແປງຈຶ່ງຄ່ອຍໆປາກົດຂຶ້ນຊ້າໆເຊັ່ນກັນ.
• ໄລຍະທີ່ການສ້າງຄໍລາເຈນໃໝ່ສຳເລັດສົມບູນ: ໃຊ້ເວລາປະມານ 3 ຫາ 6 ເດືອນ ຕາມທີ່ຮັບຮູ້ກັນ ເນື່ອງຈາກຕ້ອງໃຊ້ເວລາຂະໜາດນັ້ນເພື່ອໃຫ້ຂະບວນການຟື້ນຟູທັງໝົດ ຄື ການກຳຈັດຄໍລາເຈນເກົ່າ ແລະ ການເຕີມຄໍລາເຈນໃໝ່ສຳເລັດລົງ.

ຜົນລວມແມ່ນແຕກຕ່າງກັນໄປໃນແຕ່ລະຄົນ ແຕ່ໂດຍສະເລ່ຍແລ້ວ ມີການລາຍງານວ່າຄົງທົນຢູ່ໄດ້ປະມານ 6 ຫາ 12 ເດືອນ. ແຕ່ເນື່ອງຈາກຄໍລາເຈນເປັນໂປຣຕີນທີ່ຈະຄ່ອຍໆຫຼຸດລົງອີກຄັ້ງເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ຫຼັງຈາກໄລຍະຄົງທົນສິ້ນສຸດລົງ ຄວາມຫຍ້ອນກໍ່ອາດຄ່ອຍໆປາກົດຂຶ້ນອີກຄັ້ງຕາມທຳມະຊາດ.

ວິທີດູແລຫຼັງເຮັດຫັດຖະການ

ຫົວໃຈຂອງການດູແລຫຼັງເຮັດຫັດຖະການ ແມ່ນການບໍ່ລົບກວນຄໍລາເຈນທີ່ກຳລັງຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່.

• ການປ້ອງກັນແສງແດດ: ຍ້ອນວ່າແສງແດດເຮັດໃຫ້ເອນໄຊທີ່ຍ່ອຍສະຫຼາຍຄໍລາເຈນເຮັດວຽກຫຼາຍຂຶ້ນ ເຊິ່ງອາດເຮັດໃຫ້ຄໍລາເຈນທີ່ຫາກໍ່ສ້າງຂຶ້ນນັ້ນຫຼຸດລົງໄວກວ່າເກົ່າ.
• ການໃຊ້ກ້າມຊີ້ນທຣິເຊັບເປັນປະຈຳ ເຖິງແມ່ນເປັນພຽງເລັກນ້ອຍ: ເນື່ອງຈາກກ້າມຊີ້ນຕ້ອງຮັກສາປະລິມານໄວ້ໃນລະດັບໜຶ່ງ ຈຶ່ງຈະຍັງມີແຮງຄ້ຳຈຸນຜິວໜັງ ແລະ ໄຂມັນທີ່ຢູ່ຂ້າງເທິງ. ທ່າວິດພື້ນ ຫຼືການຍົກດຳເບວເບົາໆກໍ່ຊ່ວຍໄດ້ ຕາມທີ່ແນະນຳ.
• ການຫຼີກລ່ຽງການນວດຫຼືການກົດແຮງໆ ທັນທີຫຼັງເຮັດຫັດຖະການ: ເນື່ອງຈາກຖ້າມີແຮງກົດແຮງໆຢູ່ເນື້ອເຍື່ອທີ່ຍັງບໍ່ທັນຄົງຕົວ ອາດເຮັດໃຫ້ເສັ້ນໄຍທີ່ກຳລັງຟື້ນຟູຖືກລົບກວນໄດ້.
• ການຮັກສາຄວາມຊຸ່ມຊື່ນ ແລະ ຄວາມຊຸ່ມນ້ຳໃຫ້ພຽງພໍ: ເນື່ອງຈາກຄວາມສາມາດຟື້ນຟູຂອງຜິວໜັງເອງຕ້ອງໄດ້ຮັບການຮັກສາໄວ້ດີ ຂະບວນການທີ່ຄໍລາເຈນໃໝ່ຈະສ້າງຕົວຂຶ້ນຈຶ່ງຈະດຳເນີນໄປໄດ້ຢ່າງລຽບງ່າຍ.

ການດູແລລັກສະນະນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ໃຊ້ໄດ້ຫຼັງເຮັດຫັດຖະການເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງໃຊ້ໄດ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນສຳລັບຄົນທີ່ຢາກຮັກສາຄວາມຕຶງກະຊັບຂອງແຂນເຊັ່ນກັນ. ໃນທີ່ສຸດແລ້ວ ການຮັກສາສະພາບແວດລ້ອມທີ່ຄໍລາເຈນຖືກສ້າງຂຶ້ນ ແລະ ຄົງຢູ່ໄດ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຄືພື້ນຖານທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ.

ແທນທີ່ຈະເລັ່ງເຮັດພຽງຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງໃນທັນທີ ການປ້ອງກັນແສງແດດ, ການອອກກຳລັງກາຍເສີມກ້າມຊີ້ນເບົາໆ ແລະ ການດູແລຟື້ນຟູແບບບໍ່ຫັກໂຫມຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຖືກຮັບຮູ້ວ່າເປັນປະໂຫຍດຫຼາຍກວ່າໃນການຮັກສາຜົນລັບໃຫ້ຄົງທົນຍາວນານ. ເນື່ອງຈາກຄວາມຕຶງກະຊັບບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຕີມເຕັມໄດ້ໃນເທື່ອດຽວ ແຕ່ເປັນຜົນລັບທີ່ສະສົມຂຶ້ນຊ້າໆຕາມກາລະເວລາ.

References

Korean Dermatological Association, American Academy of Dermatology (AAD), and Ministry of Food and Drug Safety (MFDS).