ຫຼັກການເກີດ Seborrheic Keratosis ຫຼືຫູດຜິວໜັງແກ່ ແລະວິທີກຳຈັດດ້ວຍເລເຊີ ກັບການປິ່ນປົວດ້ວຍຄວາມເຢັນ ພ້ອມວິທີແຍກແຍະຈາກໄຝ

ຫຼາຍຄົນມັກຕົກໃຈເມື່ອສ່ອງແວ່ນແລ້ວພົບຈຸດສີນ້ຳຕານ ຫຼືສີດຳທີ່ນູນຂຶ້ນມາເທິງໜ້າ ຫຼືຄໍ. ເມື່ອລອງຄຳໃສ່ ຈະຮູ້ສຶກວ່າໜ້າຜິວມັນຫຍາບ ບາງເທື່ອກໍຄືກັບມີຂີ້ເຜິ້ງຕິດຢູ່ເທິງຜິວ. ຮອຍໂຣກແບບນີ້ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນ Seborrheic Keratosis ຫຼືທີ່ຮູ້ຈັກກັນທົ່ວໄປວ່າ ຫູດຜິວໜັງແກ່ ຊຶ່ງເປັນຮອຍໂຣກທີ່ບໍ່ເປັນອັນຕະລາຍ.

ບັນຫາແມ່ນວ່າ ບາງຄັ້ງລັກສະນະພາຍນອກຂອງຫູດຜິວໜັງແກ່ ອາດຄ້າຍຄືກັບໄຝ ຫຼືໃນບາງກໍລະນີທີ່ຫາຍາກ ອາດຄ້າຍຄືກັບຮອຍໂຣກສີສະເມັດຊະນິດອັນຕະລາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ກ່ອນທີ່ຈະສຶກສາວິທີກຳຈັດ ຄວນເຂົ້າໃຈກ່ອນວ່າເປັນຫຍັງຮອຍໂຣກນີ້ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ ແລະ ອາດສັບສົນກັບຫຍັງໄດ້.

ເປັນຫຍັງ Seborrheic Keratosis ຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ ຫູດຜິວໜັງແກ່?

Seborrheic Keratosis ແມ່ນເນື້ອງອກທີ່ບໍ່ເປັນອັນຕະລາຍ ເກີດຈາກເຊວກາຕິນ (keratinocyte) ຢູ່ໜ້າຜິວໜັງ ເພີ່ມຈຳນວນຫຼາຍເກີນປົກກະຕິ ແລ້ວສະສົມກັນຢູ່. ເຊວກາຕິນແມ່ນເຊວທີ່ປະກອບເປັນຊັ້ນນອກສຸດຂອງຜິວໜັງ ເມື່ອອາຍຸຫຼາຍຂຶ້ນ ບາງບໍລິເວນເຊວນີ້ຈະເພີ່ມຈຳນວນຜິດປົກກະຕິ ຈົນກາຍເປັນກ້ອນໜາ.

ສີທີ່ອອກນ້ຳຕານ ຫຼືສີດຳຄືກັບຊື່ ຫູດຜິວໜັງແກ່ ນັ້ນເກີດຈາກສານເມລານິນ (melanin) ສະສົມຮ່ວມກັບເຊວກາຕິນ. ເມລານິນເປັນສານທີ່ປົກກະຕິແລ້ວມີໜ້າທີ່ປົກປ້ອງຜິວໜັງຈາກລັງສີ UV ແຕ່ເມື່ອຖືກກັກຢູ່ພາຍໃນຮອຍໂຣກ ກໍ່ເຮັດໃຫ້ເກີດສີເຂັ້ມ. ໜ້າຜິວທີ່ເບິ່ງມັນວາວຄືກັບທາໄຂມັນ ຫຼືຫຍາບຄືກັບມີຂີ້ໄຄຕິດຢູ່ ກໍ່ແມ່ນຍ້ອນໂຄງສ້າງຊັ້ນຂອງເຊວກາຕິນທີ່ຊ້ອນກັນ.

ຫູດຜິວໜັງແກ່ ແຕກຕ່າງຈາກໄຝແນວໃດ?

ໄຝ ຫຼືທີ່ເອີ້ນວ່າ melanocytic nevus ແມ່ນຮອຍໂຣກທີ່ເກີດຈາກເຊວເມລານິນ (melanocyte) ເອງລວມກັນເປັນກ້ອນ. ໃນຂະນະທີ່ ຫູດຜິວໜັງແກ່ ບໍ່ໄດ້ເກີດຈາກເຊວທີ່ຜະລິດສີໂດຍກົງ ແຕ່ເປັນເຊວກາຕິນທີ່ເພີ່ມຈຳນວນ ແລ້ວມີສີສະສົມຢູ່ພາຍໃນ ດັ່ງນັ້ນ ຮອຍໂຣກທັງສອງແບບຈຶ່ງເກີດຈາກເຊວຄົນລະຊະນິດກັນຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ.

ເມື່ອລອງຄຳໃສ່ກໍ່ສາມາດແຍກແຍະໄດ້ລະດັບໜຶ່ງ. ໄຝ ໂດຍທົ່ວໄປໜ້າຜິວຈະລຽບ ແລະ ມີພື້ນຜິວຄ້າຍຄືກັບຜິວໜັງປົກກະຕິ ໃນຂະນະທີ່ ຫູດຜິວໜັງແກ່ ຈະມີເຊວກາຕິນຊ້ອນທັບກັນເປັນຫຼາຍຊັ້ນ ເຮັດໃຫ້ໜ້າຜິວຫຍາບ ເປັນເຫຼ່ຍມ ຫຼືຂຸນຂຸນຄືກັບຫູດທົ່ວໄປ. ນອກຈາກນີ້ ຫູດຜິວໜັງແກ່ ຍັງມີຂອບເຂດຊັດເຈນ ແລະ ເບິ່ງຄືກັບຕິດຢູ່ເທິງຜິວໜັງ ໜາຂຶ້ນມາຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດ ຍ້ອນຮອຍໂຣກນີ້ເຕີບໂຕພາຍໃນຊັ້ນໜັງກຳພ້າ (epidermis) ເທົ່ານັ້ນ ບໍ່ລຸກລາມລົງໄປເຖິງຊັ້ນໜັງແທ້ (dermis) ທີ່ເລິກກວ່າ.

ຫຼັກການກຳຈັດດ້ວຍເລເຊີ

ເລເຊີທີ່ໃຊ້ກຳຈັດ ຫູດຜິວໜັງແກ່ ໂດຍທົ່ວໄປແມ່ນເລເຊີ CO2 ແລະ ເລເຊີ Erbium YAG. ເລເຊີທັງສອງຊະນິດໃຊ້ຄວາມຍາວຄື້ນທີ່ຖືກດູດຊຶມໂດຍນ້ຳໃນຜິວໜັງ. ເມື່ອແສງເລເຊີສຳຜັດກັບນ້ຳໃນເນື້ອເຍື່ອຂອງຮອຍໂຣກ ນ້ຳຈະຖືກຕົ້ມຢ່າງໄວ ຈົນເນື້ອເຍື່ອກາຍເປັນອາຍ ດ້ວຍຫຼັກການນີ້ ຈຶ່ງສາມາດປອກຮອຍໂຣກອອກເປັນຊັ້ນບາງໆໄດ້.

ເລເຊີ CO2 ຄວາມຮ້ອນຈະແຜ່ຂະຫຍາຍໄປຮອບໆເນື້ອເຍື່ອຫຼາຍກວ່າໜ້ອຍໜຶ່ງ ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງມີຄວາມສາມາດຢຸດເລືອດໄດ້ດີ ແລະ ເໝາະສຳລັບຈັດການຮອຍໂຣກໜາຄາວດຽວ. ສ່ວນເລເຊີ Erbium YAG ຄວາມຮ້ອນຈະແຜ່ຂະຫຍາຍໃນຂອບເຂດແຄບກວ່າ ຈຶ່ງສາມາດຄວບຄຸມຄວາມເລິກໄດ້ລະອຽດ ໂດຍປອກອອກເທື່ອລະບາງໆຫຼາຍໆເທື່ອ. ດັ່ງນັ້ນ ຂຶ້ນຢູ່ກັບຄວາມໜາ ແລະ ຕຳແໜ່ງຂອງຮອຍໂຣກ ແພດອາດເລືອກໃຊ້ອຸປະກອນຊະນິດໃດຊະນິດໜຶ່ງ ຫຼືໃຊ້ຮ່ວມກັນ.

ສິ່ງທີ່ສຳຄັນແມ່ນຕ້ອງຄວບຄຸມຄວາມເລິກໃນການປອກໃຫ້ຢຸດຢູ່ພາຍໃນຊັ້ນໜັງກຳພ້າ. ເນື່ອງຈາກ ຫູດຜິວໜັງແກ່ ສ່ວນຫຼາຍເຕີບໂຕຢູ່ພາຍໃນຊັ້ນໜັງກຳພ້າເທົ່ານັ້ນ ຖ້າແບ່ງເປັນຊັ້ນແລ້ວປອກເທື່ອລະໜ້ອຍ ໂດຍບໍ່ໃຫ້ເລເຊີແຕະຊັ້ນໜັງແທ້ທີ່ເລິກກວ່ານັ້ນ ໂອກາດທີ່ຈະບໍ່ມີຮອຍແປ້ວກໍ່ຈະສູງຂຶ້ນ. ກົງກັນຂ້າມ ຖ້າປອກເລິກເກີນໄປໃນເທື່ອດຽວ ການຟື້ນຕົວຈະໃຊ້ເວລາດົນ ແລະ ອາດຫຼົງເຫຼືອຮອຍ ດັ່ງນັ້ນ ນີ້ຈຶ່ງເປັນຂະບວນການທີ່ຜົນລັບຂຶ້ນຢູ່ກັບຄວາມຊຳນານຂອງແພດຢ່າງຫຼາຍ.

ຫຼັກການກຳຈັດດ້ວຍການປິ່ນປົວດ້ວຍຄວາມເຢັນ

ການປິ່ນປົວດ້ວຍຄວາມເຢັນ (cryotherapy) ແມ່ນວິທີການສີດ ຫຼືສຳຜັດໄນໂຕຣເຈນແຫຼວໃສ່ຮອຍໂຣກໃນເວລາສັ້ນໆ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ເນື້ອເຍື່ອແຂງເປັນນ້ຳກ້ອນຢ່າງໄວ. ນ້ຳພາຍໃນ ແລະ ພາຍນອກເຊວຈະປ່ຽນເປັນຜະລຶກນ້ຳກ້ອນທັນທີ ຈົນທຳລາຍເຍື່ອຫຸ້ມເຊວ ແລະ ໂຄງສ້າງພາຍໃນເຊວທາງກາຍະພາບ. ເນື່ອງຈາກຜະລຶກນ້ຳກ້ອນຄືກັບຈີກເຊວອອກ ຈຶ່ງບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງປອກເນື້ອເຍື່ອອອກຕ່າງຫາກ ເຊວຂອງຮອຍໂຣກຈະຕາຍ ແລະ ຫຼຸດອອກໄປເອງ.

ໃນຂະບວນການນີ້ ບໍລິເວນຮອຍໂຣກຈະເກີດຕຸ່ມນ້ຳນ້ອຍໆ ຈາກນັ້ນຫຼາຍວັນ ຫຼືຫຼາຍອາທິດ ຈະປ່ຽນເປັນສະເກັດ ແລະ ເມື່ອສະເກັດຫຼຸດອອກ ຮອຍໂຣກກໍ່ຈະຫາຍໄປພ້ອມກັນ. ຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດຈາກເລເຊີ ຄືວິທີນີ້ບໍ່ໄດ້ປອກອອກທັນທີ ແຕ່ເປັນການຂ້າເຊວກ່ອນ ແລ້ວປ່ອຍໃຫ້ຮ່າງກາຍຈັດການເອງ.

ໄລຍະເວລາ ແລະ ຄວາມແຮງຂອງການແຊ່ແຂງ ຈະຖືກປັບຕາມຄວາມໜາຂອງຮອຍໂຣກ. ຖ້າແຊ່ແຂງສັ້ນເກີນໄປ ເຊວກາຕິນຈະຕາຍບໍ່ໝົດ ຮອຍໂຣກກໍ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ ກົງກັນຂ້າມ ຖ້າແຊ່ແຂງດົນເກີນໄປ ອາດເຮັດໃຫ້ເນື້ອເຍື່ອປົກກະຕິທີ່ຢູ່ໃຕ້ນັ້ນເສຍຫາຍໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ວິທີທີ່ນິຍົມໃຊ້ຄື ແຊ່ແຂງສັ້ນໆຫຼາຍໆເທື່ອ ພ້ອມສັງເກດການຕອບສະໜອງຂອງຮອຍໂຣກໄປພ້ອມກັນ.

ລະຫວ່າງເລເຊີ ແລະ ການປິ່ນປົວດ້ວຍຄວາມເຢັນ ວິທີໃດເໝາະກວ່າ?

ທັງສອງວິທີຖືກໃຊ້ຢ່າງກວ້າງຂວາງ ແຕ່ສະຖານະການທີ່ເໝາະສົມຈະແຕກຕ່າງກັນເລັກນ້ອຍ.

• ຄວາມໜາຂອງຮອຍໂຣກ: ຮອຍໂຣກທີ່ບາງ ແລະ ແປ້ ມັກຈະດີຂຶ້ນດ້ວຍການປິ່ນປົວດ້ວຍຄວາມເຢັນຢ່າງດຽວກໍ່ພຽງພໍ. ເນື່ອງຈາກຄວບຄຸມຄວາມເລິກຂອງການແຊ່ແຂງໃຫ້ລະອຽດໄດ້ຍາກ ຮອຍໂຣກທີ່ໜາ ແລະ ນູນຂຶ້ນຫຼາຍ ຈຶ່ງເໝາະກັບການໃຊ້ເລເຊີແບ່ງເປັນຊັ້ນປອກອອກ ເພື່ອຫຼຸດຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະເປັນຮອຍແປ້ວ.
• ຈຳນວນ ແລະ ຕຳແໜ່ງຂອງຮອຍໂຣກ: ຖ້າມີຮອຍໂຣກນ້ອຍໆຫຼາຍຈຸດກະຈາຍຢູ່ບໍລິເວນກວ້າງຄືໜ້າ ການປິ່ນປົວດ້ວຍຄວາມເຢັນຈະຈັດການໄດ້ຫຼາຍຈຸດພາຍໃນເວລາສັ້ນຢ່າງມີປະສິດທິພາບ. ສ່ວນເລເຊີມີຈຸດເດັ່ນໃນການປັບແຕ່ງບໍລິເວນໜຶ່ງໃຫ້ລະອຽດ ຈຶ່ງເໝາະກັບການຈັດການຮອຍໂຣກໃຫຍ່ ແລະ ເດັ່ນຊັດໜຶ່ງ ຫຼືສອງຈຸດ.
• ຄວາມສ່ຽງເລື່ອງສີສະສົມ: ການປິ່ນປົວດ້ວຍຄວາມເຢັນ ມີການປ່ຽນແປງອຸນຫະພູມຫຼາຍ ຈຶ່ງອາດເຮັດໃຫ້ຫຼັງການປິ່ນປົວ ຜິວອອກສີອ່ອນລົງ ຫຼືເຂັ້ມຂຶ້ນຊົ່ວຄາວໄດ້. ຄົນທີ່ມີສີຜິວເຂັ້ມ ອາການປ່ຽນແປງສີແບບນີ້ອາດເຫັນໄດ້ຊັດເຈນກວ່າ ດັ່ງນັ້ນ ບາງຄັ້ງແພດຈຶ່ງພິຈາລະນາໃຊ້ເລເຊີເພື່ອຄວບຄຸມຄວາມເລິກແທນ.

ສິ່ງທີ່ຕ້ອງເບິ່ງແຍງຫຼັງກຳຈັດ

ບໍລິເວນທີ່ເຄີຍມີຮອຍໂຣກ ຈະຄືກັບຊັ້ນໜັງກຳພ້າສ່ວນໜຶ່ງຖືກລອກອອກ ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງຕ້ອງໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງຈົນກວ່າຜິວໜັງໃໝ່ຈະຄືນສະພາບ.

• ບໍລິເວນທີ່ຮັບການປິ່ນປົວ ຄວນທາຢາ ແລະ ປິດດ້ວຍແຜ່ນປົກປ້ອງໃຫ້ຊຸ່ມຊື່ນເປັນເວລາຫຼາຍວັນ. ຖ້າແຜ້ວແຫ້ງ ສະເກັດຈະໜາຂຶ້ນ ເຮັດໃຫ້ການຟື້ນຕົວຊ້າລົງແທນ.
• ບໍ່ຄວນແກະສະເກັດອອກດ້ວຍມືກ່ອນທີ່ມັນຈະຫຼຸດອອກເອງ. ຖ້າແກະອອກໂດຍບໍ່ຈຳເປັນ ຊັ້ນເຊວທີ່ກຳລັງຟື້ນຕົວຢູ່ໃຕ້ນັ້ນອາດເສຍຫາຍໄປນຳ ຈົນນຳໄປສູ່ຮອຍແປ້ວ ຫຼືສີສະສົມໄດ້.
• ໃນຊ່ວງເວລາຟື້ນຕົວ ການປ້ອງກັນລັງສີ UV ສຳຄັນຫຼາຍ. ຜິວໜັງທີ່ຫາກໍ່ຂຶ້ນໃໝ່ ເຊວທີ່ຜະລິດເມລານິນຍັງບໍ່ໝັ້ນຄົງ ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າຖືກລັງສີ UV ກະຕຸ້ນ ຈຶ່ງເກີດສີສະສົມໄດ້ງ່າຍ.
• ຄວນຫຼີກລ້ຽງການຖູ ຫຼືສຳຜັດນ້ຳຮ້ອນເປັນເວລາດົນຢູ່ບໍລິເວນທີ່ຮັບການປິ່ນປົວ. ຖ້າຖືກກະຕຸ້ນ ເນື້ອເຍື່ອທີ່ກຳລັງຟື້ນຕົວອາດບວມ ຫຼືເກີດການປ່ຽນແປງສີຈາກການລະຄາຍເຄືອງໄດ້.

ເປັນຫຍັງຕ້ອງແຍກແຍະຮອຍໂຣກທີ່ຄ້າຍໄຝໃຫ້ຊັດເຈນ

ຫູດຜິວໜັງແກ່ ເປັນຮອຍໂຣກທີ່ບໍ່ເປັນອັນຕະລາຍ ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍທົ່ວໄປບໍ່ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ສຸຂະພາບ ແຕ່ໃນບາງກໍລະນີທີ່ຫາຍາກ ຮອຍໂຣກສີສະເມັດອັນຕະລາຍຄື melanoma ອາດມີລັກສະນະຄ້າຍຄືກັນ ຈຶ່ງຕ້ອງລະມັດລະວັງ. ດັ່ງນັ້ນ ກ່ອນກຳຈັດຮອຍໂຣກ ຄວນໃຫ້ແພດຜູ້ຊ່ຽວຊານກວດເບິ່ງດ້ວຍຕາເປົ່າ ແລະ ແວ່ນຂະຫຍາຍ ເພື່ອກວດຮູບຮ່າງ ຂອບເຂດ ແລະ ຄວາມສະໝ່ຳສະເໝີຂອງສີ ຈຶ່ງຈະປອດໄພກວ່າ.

ຖ້າຮອຍໂຣກມີຮູບຮ່າງບໍ່ສະໝ່ຳສະເໝີ ຂອບເຂດບໍ່ຊັດເຈນ ຫຼືເປັນຫຍັກໆ ຫຼືມີຫຼາຍສີປົນກັນຢູ່ພາຍໃນຮອຍໂຣກດຽວ ຫຼືມີຂະໜາດໃຫຍ່ຂຶ້ນຢ່າງໄວ ຄວນສົງໄສວ່າອາດເປັນຮອຍໂຣກອື່ນທີ່ບໍ່ແມ່ນ ຫູດຜິວໜັງແກ່ ແລະ ຄວນພິຈາລະນາການກວດຊິ້ນເນື້ອຮ່ວມນຳ. ລັກສະນະເຫຼົ່ານີ້ ມັກຖືກກວດຮ່ວມກັນຕາມເກນ 5 ຂໍ້ຄື ຄວາມບໍ່ສະໝ່ຳສະເໝີ ຂອບເຂດ ສີ ຂະໜາດ ແລະ ການປ່ຽນແປງ ດັ່ງນັ້ນ ແທນທີ່ຈະຕັດສິນເອງດ້ວຍລັກສະນະພາຍນອກຢ່າງດຽວ ຄວນກວດຮ່ວມກັບແພດຜູ້ຊ່ຽວຊານຕາມເກນເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງຈະປອດໄພກວ່າ.

ໂດຍສະເພາະ ຖ້າຮອຍໂຣກທີ່ບໍ່ປ່ຽນແປງມາດົນ ຈູ່ໆໃຫຍ່ຂຶ້ນ ຫຼືມີອາການຄັນ ຫຼືເລືອດອອກ ຫຼືມີການປ່ຽນແປງອື່ນທີ່ຜິດປົກກະຕິ ຄວນໄປພົບແພດໃນຊ່ວງນັ້ນເລີຍ. ເນື່ອງຈາກ ຫູດຜິວໜັງແກ່ ໂດຍທົ່ວໄປຈະໂຕຊ້າ ຫຼືບໍ່ປ່ຽນແປງເລີຍ ດັ່ງນັ້ນ ການປ່ຽນແປງພາຍໃນໄລຍະສັ້ນ ຈຶ່ງເປັນຂໍ້ສັງເກດສຳຄັນໃນການແຍກແຍະ.

References

Korean Dermatological Association, American Academy of Dermatology (AAD), and Ministry of Food and Drug Safety (MFDS).