ເຂັມປາແຊນມອນ PN ຫຼັກການ, ໄລຍະຫ່າງການສັກ ແລະ ຂໍ້ຄວນລະວັງ

ຢູ່ຫ້ອງໃຫ້ຄຳປຶກສາຜິວໜັງ ມີຄົນຖາມກ່ຽວກັບເຂັມປາແຊນມອນຢູ່ບໍ່ໜ້ອຍ. ຟັງແຕ່ຊື່ອາດຄິດວ່າເປັນເຂັມທີ່ບົດປາແຊນມອນໃສ່ເຂົ້າໄປ ແຕ່ຄວາມຈິງແລ້ວແມ່ນສານທີ່ໄດ້ຈາກການສະກັດ ແລະ ບໍລິສຸດຕ່ອນ DNA ຈາກອະໄວຍະວະສືບພັນເພດຜູ້ຂອງປາແຊນມອນ. ສານນີ້ເອີ້ນວ່າ PN (Polynucleotide).

ຫຼາຍຄົນຢາກຮູ້ວ່າ ເປັນຫຍັງເມື່ອໃສ່ PN ເຂົ້າໄປໃນຜິວແລ້ວຈຶ່ງເວົ້າກັນວ່າຊ່ວຍກະຕຸ້ນການຟື້ນຟູ, ແລະ ພາຍໃນນັ້ນເກີດຫຍັງຂຶ້ນແທ້ໆ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ກໍມີຫຼາຍຄົນສັບສົນກັບຊື່ Rejuran ນຳ. Rejuran ເປັນພຽງໜຶ່ງໃນຫຼາຍຜະລິດຕະພັນທີ່ໃຊ້ສານ PN ນີ້ ບໍ່ແມ່ນຊື່ຂອງສານເອງ. ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງຂໍອະທິບາຍເປັນຂັ້ນຕອນຕັ້ງແຕ່ຫຼັກການ. ເມື່ອເຂົ້າໃຈເສັ້ນທາງທີ່ສັນຍານຟື້ນຟູຖືກເປີດ ແລະ ຂະບວນການທີ່ຜິວໜັງແທ້ຟື້ນຕົວແລ້ວ ກໍຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ເອງວ່າເປັນຫຍັງການສັກແບບນີ້ຈຶ່ງຖືກເອີ້ນຊື່ແບບນີ້.

PN ຈາກປາແຊນມອນຜະລິດແນວໃດ?

PN ແມ່ນສານທີ່ໄດ້ຈາກການຕັດ DNA ຂອງອະໄວຍະວະສືບພັນເພດຜູ້ຂອງປາແຊນມອນ ຫຼືປາເທຣາວອອກເປັນຕ່ອນນ້ອຍໆ ແລ້ວບໍລິສຸດ. DNA ແມ່ນໂຄງສ້າງຄ້າຍເສັ້ນດ້າຍທີ່ບັນຈຸແຜນຜັງການອອກແບບເຊວຂອງຮ່າງກາຍພວກເຮົາ. ແທນທີ່ຈະໃຊ້ເສັ້ນດ້າຍນີ້ໝົດເສັ້ນ ກໍຕັດອອກເປັນຕ່ອນສັ້ນໆ, ຄັດກອງສິ່ງເຈືອປົນອອກ ແລ້ວເພີ່ມລະດັບຄວາມບໍລິສຸດຂຶ້ນ ຈົນໄດ້ເປັນຢາສັກທີ່ເອີ້ນວ່າ PN.

ເຫດຜົນທີ່ໃຊ້ DNA ຈາກປາແຊນມອນ ກໍຍ້ອນວ່າມີໂຄງສ້າງຄ້າຍ DNA ຂອງມະນຸດຫຼາຍ ໃນຂະນະທີ່ສາມາດບໍລິສຸດຢ່າງປອດໄພໃນປະລິມານຫຼວງຫຼາຍໄດ້. ເມື່ອຕ່ອນ PN ເຂົ້າໄປໃນຮ່າງກາຍ ຮ່າງກາຍຈະຮັບຮູ້ວ່າມັນເປັນໂຄງສ້າງທີ່ຄຸ້ນເຄີຍ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງແປກປອມ. ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງບໍ່ມີການຕໍ່ຕ້ານຫຼາຍ ແລະ ມັນຈະລົງໄປຕັ້ງຖິ່ນຖານໃນເນື້ອເຍື່ອ ພ້ອມກັບເລີ່ມສົ່ງສັນຍານໄປຫາເຊວອ້ອມຂ້າງ.

ເປັນເລື່ອງຄ້າຍກັບວ່າ ເຖິງແມ່ນຍີ່ຫໍ້ຈະຕ່າງກັນ ແຕ່ຖ້າຂະໜາດຂອງນັອດ ແລະ ສະກູຄ້າຍກັນ ອາໄຫຼ່ຈາກຄົນລະບໍລິສັດກໍຍັງປະສານກັນໄດ້ດີ. ເຖິງແມ່ນຊະນິດຈະຕ່າງກັນ ແຕ່ໂຄງສ້າງພື້ນຖານທີ່ປະກອບເປັນ DNA ສ່ວນຫຼາຍຄ້າຍຄືກັນ ຮ່າງກາຍຈຶ່ງບໍ່ເຂົ້າໃຈຜິດວ່າຕ່ອນນີ້ເປັນສິ່ງແປກປອມແລ້ວປັດອອກ. ນອກຈາກນັ້ນ ຍ້ອນຜ່ານຂະບວນການເພີ່ມຄວາມບໍລິສຸດຫຼາຍຂັ້ນຕອນ ສິ່ງເຈືອປົນຈຶ່ງຖືກຄັດອອກ ເຮັດໃຫ້ຕອນຕັ້ງຖິ່ນຖານກໍບໍ່ມີການຕໍ່ຕ້ານຫຼາຍ.

ຊັ້ນໜັງແທ້ຕອບສະໜອງຕໍ່ PN ແນວໃດ?

ເມື່ອ PN ເຂົ້າໄປໃນຜິວໜັງແທ້ ຮ່າງກາຍຈະຮັບຮູ້ມັນວ່າເປັນສັນຍານບາດເຈັບນ້ອຍໆ. ຄ້າຍກັບປະຕິກິລິຍາທີ່ຮ່າງກາຍເປີດສະວິດການຟື້ນຟູເອງເມື່ອມີບາດແຜ. ໃນຂະບວນການນີ້ ເຊວທຳອິດທີ່ເຄື່ອນໄຫວກ່ອນໝູ່ແມ່ນມາໂຄຣຟາຈ (macrophage). ມາໂຄຣຟາຈເປັນເຊວທີ່ເດີນທ່ອງໄປທົ່ວຮ່າງກາຍ ເພື່ອທຳຄວາມສະອາດສິ່ງແປກປອມ ແລະ ເສດເສດຫຼົງເຫຼືອ.

ມາໂຄຣຟາຈຈະຍ່ອຍສະຫຼາຍຕ່ອນ PN ພ້ອມກັບສ້າງສານທີ່ເອີ້ນວ່າອາດີໂນຊິນ (adenosine). ອາດີໂນຊິນເປັນສານສົ່ງສັນຍານທີ່ໄປຕິດຢູ່ຕົວຮັບສະເພາະເທິງໜ້າເຊວ ແລ້ວສົ່ງຄຳສັ່ງໃຫ້ເຊວນັ້ນເລີ່ມການຟື້ນຟູ. ເມື່ອສັນຍານນີ້ເປີດ ມາໂຄຣຟາຈຈະປ່ຽນລັກສະນະໄປເປັນແບບທີ່ຊ່ວຍຟື້ນຟູບາດແຜ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ຍັງສົ່ງສັນຍານໄປຫາໄຟໂບຣບລາສ (fibroblast) ແລະ ເຊວເສັ້ນເລືອດອ້ອມຂ້າງ ໃຫ້ສ້າງຄໍລາເຈນ ແລະ ເພີ່ມການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດ. ຄຳວ່າ PN ກະຕຸ້ນສັນຍານຟື້ນຟູ ຈຶ່ງໝາຍເຖິງເສັ້ນທາງສະເພາະນີ້ທີ່ຜ່ານມາໂຄຣຟາຈ ແລະ ອາດີໂນຊິນ.

ລອງນຶກເຖິງຕອນຖືກຂູດຫົວເຂົ່າເບົາໆ. ບໍລິເວນບາດແຜແດງ ແລະ ບວມຂຶ້ນ ແລ້ວຫຼັງຈາກນັ້ນ 3 ຫາ 7 ມື້ ຊິ້ນເນື້ອໃໝ່ກໍເກີດຂຶ້ນ ນັ້ນກໍແມ່ນຜົນຈາກທີ່ຮ່າງກາຍທຳຄວາມສະອາດ ແລະ ສ້າງໃໝ່ຕາມລຳດັບເອງ. ບໍລິເວນທີ່ໃສ່ PN ກໍເກີດປະຕິກິລິຍາໃນລຳດັບຄ້າຍກັນ ແຕ່ຕ່າງກັນຢູ່ບ່ອນທີ່ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີບາດແຜຈິງທີ່ຜິວໜັງຂາດ ພຽງແຕ່ກົດສະວິດການຟື້ນຟູນີ້ເບົາໆເທົ່ານັ້ນ.

ລຳດັບທີ່ຄໍລາເຈນຖືກເຕີມຄືນ

ຜິວໜັງແທ້ແມ່ນຊັ້ນທີ່ຮອງຮັບຜິວໜັງຈາກທາງລຸ່ມ. ເມື່ອອາຍຸເພີ່ມຂຶ້ນ ຫຼືຖືກແສງແດດ ການອັກເສບຊ້ຳໆ ໂປຣຕີນທີ່ເອີ້ນວ່າຄໍລາເຈນໃນຊັ້ນນີ້ຈະຫຼຸດລົງ ແລະ ກະຈັດກະຈາຍ. ຄໍລາເຈນເຮັດໜ້າທີ່ຄ້າຍເສົາທີ່ຮອງຮັບຜິວໃຫ້ຕຶງ ເມື່ອເສົານີ້ຫຼຸດລົງ ຜິວກໍຈະບາງລົງ ແລະ ຄວາມຢືດຢຸ່ນຫຼຸດລົງ.

ເມື່ອສັນຍານຟື້ນຟູທີ່ກ່າວມາຂ້າງເທິງເປີດ ໄຟໂບຣບລາສຈະເຄື່ອນໄຫວຫຼາຍຂຶ້ນ. ໄຟໂບຣບລາສເປັນເຊວທີ່ຄ້າຍໂຮງງານສ້າງຄໍລາເຈນຂຶ້ນມາຈິງ. ເມື່ອເຊວນີ້ຖືກກະຕຸ້ນ ມັນຈະຜະລິດເສັ້ນໄຍຄໍລາເຈນໃໝ່ຫຼາຍຂຶ້ນ ພ້ອມກັນນັ້ນ ເຊວເສັ້ນເລືອດກໍຖືກກະຕຸ້ນ ເຮັດໃຫ້ເສັ້ນເລືອດຝອຍໄປຫາບໍລິເວນນັ້ນເພີ່ມຂຶ້ນ. ເມື່ອເສັ້ນເລືອດເພີ່ມຂຶ້ນ ອົກຊິເຈນ ແລະ ສານອາຫານກໍຖືກສົ່ງໄປໄດ້ດີຂຶ້ນ, ວັດຖຸດິບທີ່ຈຳເປັນຕໍ່ການຟື້ນຟູກໍໄປເຖິງເນື້ອເຍື່ອໄດ້ຄ່ອງຕົວຂຶ້ນ. ຂະບວນການທີ່ຄໍລາເຈນຖືກເຕີມໃໝ່ ແລະ ການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດດີຂຶ້ນນີ້ ຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນໄລຍະ 4 ຫາ 12 ອາທິດຫຼັງການສັກ ໂດຍມີລາຍງານວ່າໜ້າຜິວ ແລະ ຄວາມຢືດຢຸ່ນຈະຄ່ອຍໆປ່ຽນແປງໄປ.

ລອງນຶກເຖິງສະປຣິງໃນທີ່ນອນເກົ່າທີ່ໝົດແຮງແລ້ວ ເຮັດໃຫ້ທີ່ນອນທັງໜ່ວຍຍຸບລົງຈາກກາງ. ຄໍລາເຈນມີບົດບາດຄ້າຍສະປຣິງນີ້ ເມື່ອອາຍຸເພີ່ມຂຶ້ນ ຈຳນວນສະປຣິງກໍຫຼຸດລົງ ແລະ ຄວາມຢືດຫຍຸ່ນກໍອ່ອນລົງ. ຂະບວນການທີ່ຄໍລາເຈນໃໝ່ຖືກເຕີມກັບຄືນ ກໍຄືການເອົາສະປຣິງໃສ່ກັບຄືນເຂົ້າໄປໃນທີ່ນອນທີ່ຍຸບແລ້ວທີລະໜ່ວຍ ຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນປ່ຽນທັນທີໃນຄັ້ງດຽວ ແຕ່ຄ່ອຍໆຍົກບ່ອນທີ່ຍຸບຂຶ້ນມາຕາມເວລາ.

Rejuran ກັບເຂັມປາແຊນມອນ ແມ່ນຫັດຖະການດຽວກັນບໍ?

Rejuran ເປັນຊື່ການຄ້າຂອງໜຶ່ງໃນຫຼາຍຜະລິດຕະພັນທີ່ໃຊ້ສານ PN. ເວົ້າໄດ້ວ່າ Rejuran ຢູ່ພາຍໃຕ້ໝວດໝູ່ໃຫຍ່ຂອງເຂັມປາແຊນມອນ ບໍ່ແມ່ນການຮັກສາອີກແບບໜຶ່ງທີ່ເຮັດວຽກຄົນລະຫຼັກການ. ເສັ້ນທາງສັນຍານຟື້ນຟູຂອງ PN ເອງແມ່ນຜ່ານຂະບວນການມາໂຄຣຟາຈ ແລະ ອາດີໂນຊິນທີ່ອະທິບາຍມາຂ້າງເທິງເປັນພື້ນຖານດຽວກັນ.

ແຕ່ວ່າ ແຕ່ລະຜະລິດຕະພັນອາດມີຄວາມຍາວຂອງຕ່ອນ PN, ວິທີບໍລິສຸດ, ຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນ ແລະ ສານປະກອບອື່ນທີ່ໃສ່ຮ່ວມແຕກຕ່າງກັນ. ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງມີການລາຍງານວ່າຄວາມໜືດ, ການແຜ່ກະຈາຍຕອນສັກ ແລະ ໄລຍະເວລາທີ່ຮູ້ສຶກຟື້ນຕົວແຕກຕ່າງກັນ. ເນື່ອງຈາກຍັງບໍ່ມີການສຶກສາທາງຄລີນິກທີ່ປຽບທຽບໂດຍກົງລະຫວ່າງແຕ່ລະຜະລິດຕະພັນຫຼາຍພໍທີ່ຈະຢືນຢັນວ່າຜະລິດຕະພັນໃດເໜືອກວ່າ ໂຮງໝໍສ່ວນຫຼາຍຈຶ່ງເລືອກຜະລິດຕະພັນ PN ໃດໜຶ່ງໃຫ້ເໝາະກັບບໍລິເວນ ແລະ ຈຸດປະສົງ.

ຄ້າຍກັບແປ້ງສາລີຊະນິດດຽວກັນ ແຕ່ແຕ່ລະຍີ່ຫໍ້ໃຊ້ເວລາໝັກ ແລະ ອຸນຫະພູມອົບຕ່າງກັນ ເຮັດໃຫ້ລົດຊາດເຂົ້າຈີ່ຕ່າງກັນເລັກນ້ອຍ. ເຖິງແມ່ນວັດຖຸດິບຈະເປັນ PN ຄືກັນ ແຕ່ຕັດຕ່ອນລະອຽດຂະໜາດໃດ, ປັບຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນເທົ່າໃດ ກໍອາດເຮັດໃຫ້ຄວາມຮູ້ສຶກຕອນສັກ ແລະ ຂອບເຂດການແຜ່ກະຈາຍຕ່າງກັນ. ດັ່ງນັ້ນ ແທນທີ່ຈະໃຊ້ຜະລິດຕະພັນດຽວກັນກັບທຸກບໍລິເວນ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຜິວໜ້າທີ່ບາງ ແລະ ບອບບາງ ຫຼືຫຼັງມືທີ່ໜາກວ່າ ໂຮງໝໍຫຼາຍແຫ່ງຈຶ່ງເລືອກຜະລິດຕະພັນທີ່ເໝາະສົມກັບແຕ່ລະບໍລິເວນ.

ປຽບທຽບກັບຫັດຖະການຟື້ນຟູອື່ນ

ນອກຈາກ PN ຍັງມີການຮັກສາອື່ນທີ່ມີເປົ້າໝາຍຟື້ນຟູຜິວອີກຫຼາຍຢ່າງ. ບາງຢ່າງມີຫຼັກການຄ້າຍກັນ ແຕ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຕ່າງກັນ.

• PDRN ຢູ່ໃນກຸ່ມ DNA ປາແຊນມອນຄືກັບ PN ແຕ່ຕັດຕ່ອນໃຫ້ສັ້ນກວ່າ ເປັນຮູບແບບນ້ຳໜັກໂມເລກຸນຕ່ຳ. PN ຮັກສາໂຄງສ້າງສາຍຍາວນ້ຳໜັກໂມເລກຸນສູງໄວ້ ສ່ວນ PDRN ຕັດສາຍນັ້ນອອກເປັນຕ່ອນລະອຽດກວ່າ. ຄວາມຍາວຕ່ອນທີ່ຕ່າງກັນ ມີລາຍງານວ່າສົ່ງຜົນຕໍ່ໄລຍະເວລາທີ່ຄ້າງຢູ່ໃນຮ່າງກາຍ ແລະ ວິທີສົ່ງສັນຍານແຕກຕ່າງກັນ.
• PRP ແມ່ນວິທີແຍກເອົາເກັດເລືອດຈາກເລືອດຂອງຕົນເອງ ແລ້ວສັກກັບຄືນ. ວິທີການຕ່າງກັນຢູ່ບ່ອນສະໜອງໂກຣທແຟັກເຕີ (growth factor) ໂດຍກົງ ແຕ່ເປົ້າໝາຍທີ່ຈະກະຕຸ້ນການສ້າງຄໍລາເຈນນັ້ນຄ້າຍກັບ PN.
• ກຸ່ມກົດຮາຍາລູຣອນິກ (hyaluronic acid) ຫຼືທີ່ເອີ້ນວ່າສະກິນບູສເຕີ ແມ່ນໃຊ້ແຮງດຶງດູດຄວາມຊຸ່ມຊື່ນເພື່ອເພີ່ມປະລິມານ ແລະ ຄວາມຊຸ່ມຊື່ນໃຫ້ຜິວ ຫຼັກການເຮັດວຽກຈຶ່ງແຕກຕ່າງຈາກເສັ້ນທາງສັນຍານຟື້ນຟູຜ່ານມາໂຄຣຟາຈໂດຍສິ້ນເຊີງ.
• ເມໂຊເທຣາປີ ແມ່ນວິທີສັກສານອາຫານເຊັ່ນວິຕາມິນ ຫຼືອາມິໂນອາຊິດເຂົ້າໄປໃນຜິວໜັງແທ້ໂດຍກົງ ຈຶ່ງເນັ້ນການເຕີມສານອາຫານຫຼາຍກວ່າການເປີດສະວິດການຟື້ນຟູແບບ PN.

ເມື່ອເບິ່ງແບບນີ້ PN ມີຕຳແໜ່ງສະເພາະຢູ່ບ່ອນທີ່ກະຕຸ້ນສັນຍານຟື້ນຟູໂດຍກົງ ແລະ ຮູ້ກັນວ່າມັກໃຊ້ຮ່ວມກັບ PRP ຫຼືສະກິນບູສເຕີ. ຖ້າ PN ເປັນຜູ້ປຸກມາໂຄຣຟາຈໃຫ້ເປີດສະວິດການຟື້ນຕົວ, PRP ກໍຄ້າຍກັບຜູ້ວາງວັດຖຸດິບໂກຣທແຟັກເຕີລົງໄປໂດຍກົງໃນບ່ອນທີ່ສະວິດນັ້ນເປີດຢູ່. ເນື່ອງຈາກເຮັດວຽກຄົນລະເສັ້ນທາງແຕ່ໄປສູ່ເປົ້າໝາຍດຽວກັນ ຈຶ່ງມີການລາຍງານວ່າຖ້າສັກທັງສອງຮ່ວມກັນ ປະຕິກິລິຍາການຟື້ນຕົວຈະປາກົດຊັດເຈນກວ່າສັກຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງພຽງຢ່າງດຽວ.

ສັກຈັກຄັ້ງ ແລະ ຫ່າງກັນເທົ່າໃດ?

ການສ້າງຄໍລາເຈນທີ່ຖືກກະຕຸ້ນຈາກ PN ບໍ່ໄດ້ຈົບໃນຄັ້ງດຽວ. ໄຟໂບຣບລາສຕ້ອງໃຊ້ເວລາປະມານ 4 ຫາ 6 ອາທິດ ໃນການສ້າງຄໍລາເຈນໃໝ່ ແລະ ໃຫ້ມັນຕັ້ງຖິ່ນຖານ. ດັ່ງນັ້ນ ວິທີທີ່ນິຍົມແນະນຳກັນຄືສັກຫ່າງກັນ 2 ຫາ 4 ອາທິດ ຈຳນວນ 3 ຫາ 4 ຄັ້ງ. ພຽງແຕ່ສັກຄັ້ງທຳອິດກໍອາດຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມຊຸ່ມຊື່ນເບົາໆໄດ້ ແຕ່ມີລາຍງານວ່າການປ່ຽນແປງທີ່ຄໍລາເຈນເຕີມເຕັມຂຶ້ນຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດຈະຊັດເຈນຂຶ້ນເລື່ອຍໆຕາມຈຳນວນຄັ້ງທີ່ສັກ.

ຫຼັງຈາກຄົບຈຳນວນຄັ້ງພື້ນຖານແລ້ວ ຫຼາຍຄົນຈະສັກເພີ່ມອີກຄັ້ງໜຶ່ງທຸກໆ 6 ເດືອນ ຫາ 1 ປີ ເພື່ອຮັກສາຜົນໄວ້. ຍ້ອນຄໍລາເຈນໃນຜິວໜັງແທ້ຈະຄ່ອຍໆຫຼຸດລົງອີກຕາມເວລາ ຈຶ່ງບໍ່ສາມາດຄາດຫວັງໄດ້ວ່າຜົນຈະຄົງຢູ່ຕະຫຼອດໄປໂດຍບໍ່ຕ້ອງສັກຮັກສາຕໍ່ເນື່ອງ.

ຄ້າຍກັບການໃສ່ຝຸ່ນໃຫ້ຕົ້ນໄມ້ໃນກະຖາງເທື່ອລະໜ້ອຍ ຈະເຂົ້າໄປເຖິງຮາກໄດ້ດີກວ່າການໃສ່ທັງໝົດຄັ້ງດຽວ. ຮູ້ກັນວ່າໄຟໂບຣບລາສຈະຕອບສະໜອງໄດ້ສະໝ່ຳສະເໝີກວ່າ ຖ້າຖືກປຸກຊ້ຳໆເປັນໄລຍະ ແທນທີ່ຈະຖືກກະຕຸ້ນແຮງໆພຽງເທື່ອດຽວ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ວິທີແບ່ງສັກເປັນຫຼາຍຄັ້ງຈຶ່ງກາຍເປັນມາດຕະຖານ. ການສັກຖີ່ເກີນໄປໂດຍຫຍໍ້ໄລຍະຫ່າງລົງ ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄວາມໄວການຟື້ນຕົວເພີ່ມຂຶ້ນຕາມ ກົງກັນຂ້າມ ການໃຫ້ເວລາເນື້ອເຍື່ອສ້າງຄໍລາເຈນໃໝ່ຢ່າງພຽງພໍຕ່າງຫາກທີ່ສຳຄັນກວ່າ.

ຂໍ້ຄວນລະວັງກ່ອນ ແລະ ຫຼັງສັກ

PN ເປັນສານທີ່ມີລະດັບຄວາມບໍລິສຸດສູງ ແຕ່ກໍຍັງມີສິ່ງທີ່ຄວນລະວັງທັງກ່ອນ ແລະ ຫຼັງການສັກ.

• ກ່ອນສັກ ຄວນສອບຖາມກັບແພດຜູ້ດູແລກ່ຽວກັບປະຫວັດການແພ້ຂອງຕົນ. ຍ້ອນວັດຖຸດິບໄດ້ຈາກປາ ຖ້າມີຮ່າງກາຍທີ່ໄວຕໍ່ສານບາງຊະນິດ ຄວນແຈ້ງໄວ້ລ່ວງໜ້າເພື່ອຄວາມປອດໄພ.
• ຫຼັງສັກທັນທີ ບໍລິເວນທີ່ສັກອາດຈະບວມ ຫຼືເຫັນຮອຍຊ້ຳໄດ້ນານປະມານ 2 ຫາ 5 ມື້. ນີ້ແມ່ນປະຕິກິລິຍາທຳມະຊາດທີ່ເກີດຈາກເສັ້ນເລືອດຝອຍຖືກກະທົບຈາກເຂັມ.
• ໃນຊ່ວງ 3 ຫາ 7 ມື້ຫຼັງສັກ ແນະນຳໃຫ້ຫຼີກລ່ຽງແສງແດດແຮງ. ຜິວທີ່ກຳລັງຟື້ນຕົວຈະໄວຕໍ່ການລະຄາຍຫຼາຍກວ່າປົກກະຕິ ການຫຼຸດການລະຄາຍລົງຈຶ່ງຊ່ວຍໃຫ້ຟື້ນຕົວໄດ້ດີຂຶ້ນ.
• ຫຼັງສັກທັນທີ ບໍ່ຄວນຖູ ຫຼືນວດແຮງໆບໍລິເວນທີ່ສັກ. ຍ້ອນ PN ທີ່ຫາກໍສັກເຂົ້າໄປຍັງບໍ່ທັນຕັ້ງຖິ່ນຖານໃນເນື້ອເຍື່ອ ຖ້າຖືກກົດ ຫຼືດັນ ອາດແຜ່ອອກໄປນອກບໍລິເວນທີ່ຕ້ອງການໄດ້.

ໂດຍລວມແລ້ວ ການຮັກສາກຸ່ມ PN ຮູ້ກັນວ່າເປັນການຟື້ນຟູທີ່ສາມາດລອງໄດ້ໂດຍບໍ່ມີພາລະຫຼາຍ. ແຕ່ຖ້າເຂົ້າໃຈຫຼັກການ ແລະ ຈຳນວນຄັ້ງລ່ວງໜ້າກ່ອນປຶກສາກັບໂຮງໝໍ ກໍຈະສາມາດຕັ້ງຄວາມຄາດຫວັງໄດ້ຕາມຄວາມເປັນຈິງຫຼາຍຂຶ້ນ.

References

Korean Dermatological Association, Ministry of Food and Drug Safety (MFDS), American Academy of Dermatology (AAD), and U.S. Food and Drug Administration (FDA).