ຫຼັກການສານ PN ໃນຢາສັກປາແຊນມ້ອນສົ່ງສັນຍານຟື້ນຟູໜັງແທ້ທີ່ເສຍຫາຍ, ຈຳນວນຄັ້ງ ແລະ ຄວາມແຕກຕ່າງຈາກ Rejuran

ຢູ່ຫ້ອງກວດຜິວໜັງ ມີຄົນຖາມກ່ຽວກັບຢາສັກປາແຊນມ້ອນຢູ່ເລື້ອຍໆ. ຟັງຊື່ແລ້ວອາດຄິດວ່າເປັນຢາທີ່ບົດປາແຊນມ້ອນໃສ່ເຂົ້າໄປ ແຕ່ຄວາມຈິງແລ້ວມັນແມ່ນສານທີ່ໄດ້ຈາກການສະກັດ ແລະ ບໍລິສຸດຊິ້ນສ່ວນ DNA ຈາກອະໄວຍະວະສືບພັນຂອງປາແຊນມ້ອນ. ສານນີ້ເອີ້ນວ່າ PN (Polynucleotide).

ຫຼາຍຄົນສົງໄສວ່າ ເມື່ອສັກ PN ເຂົ້າໄປໃນຜິວແລ້ວ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຊ່ວຍກະຕຸ້ນການຟື້ນຟູ ແລະ ພາຍໃນຮ່າງກາຍເກີດຫຍັງຂຶ້ນແທ້ໆ. ບາງຄົນກໍສັບສົນລະຫວ່າງ PN ກັບຊື່ Rejuran. ຄວາມຈິງແລ້ວ Rejuran ເປັນພຽງຊື່ຜະລິດຕະພັນໜຶ່ງໃນບັນດາຜະລິດຕະພັນທີ່ໃຊ້ສານ PN, ບໍ່ແມ່ນຊື່ຂອງສານເອງ. ດັ່ງນັ້ນ ບົດຄວາມນີ້ຈະອະທິບາຍໄປເທື່ອລະຂັ້ນຕອນ ຕັ້ງແຕ່ຫຼັກການພື້ນຖານ. ເມື່ອເຂົ້າໃຈເສັ້ນທາງທີ່ສັນຍານຟື້ນຟູຖືກເປີດ ແລະ ຂະບວນການທີ່ໜັງແທ້ຟື້ນຕົວ ກໍຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ເອງວ່າເປັນຫຍັງການປິ່ນປົວນີ້ຈຶ່ງໄດ້ຊື່ແບບນີ້.

ຢາສັກປາແຊນມ້ອນ ຫຼື PN ແທ້ຈິງແລ້ວແມ່ນຫຍັງ?

PN ແມ່ນສານທີ່ໄດ້ຈາກການຕັດ ແລະ ບໍລິສຸດ DNA ທີ່ດຶງອອກຈາກອະໄວຍະວະສືບພັນຂອງປາແຊນມ້ອນ ຫຼື ປາເທຣາວ. DNA ແມ່ນໂຄງສ້າງຄ້າຍເສັ້ນດ້າຍທີ່ບັນຈຸແຜນຜັງຂອງເຊວໃນຮ່າງກາຍພວກເຮົາ. ແທນທີ່ຈະໃຊ້ເສັ້ນດ້າຍນີ້ທັງເສັ້ນ ນັກວິທະຍາສາດຕັດມັນອອກເປັນຊິ້ນສັ້ນໆ ຈາກນັ້ນກັ່ນຕອງສິ່ງເຈືອປົນອອກ ແລະ ເພີ່ມລະດັບຄວາມບໍລິສຸດ ຈົນກາຍເປັນຢາສັກ ນັ້ນກໍຄື PN.

ເຫດຜົນທີ່ໃຊ້ DNA ຂອງປາແຊນມ້ອນກໍຍ້ອນວ່າໂຄງສ້າງມັນຄ້າຍກັບ DNA ຂອງມະນຸດຫຼາຍ ໃນຂະນະທີ່ສາມາດບໍລິສຸດຈຳນວນຫຼາຍໄດ້ຢ່າງປອດໄພ. ເມື່ອຊິ້ນສ່ວນ PN ເຂົ້າໄປໃນຮ່າງກາຍ ຮ່າງກາຍຈະຮັບຮູ້ວ່າມັນເປັນສິ່ງທີ່ຄຸ້ນເຄີຍ ບໍ່ແມ່ນຜູ້ບຸກລຸກ. ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງເຂົ້າໄປຝັງຕົວໃນເນື້ອເຍື່ອໂດຍບໍ່ມີປະຕິກິລິຍາຕໍ່ຕ້ານໃຫຍ່ ແລະ ເລີ່ມສົ່ງສັນຍານໄປຫາເຊວອ້ອມຂ້າງ.

ຄືກັນກັບເຫັນ ແລະ ນັອດຈາກຄົນລະຍີ່ຫໍ້ ແຕ່ຂະໜາດມາດຕະຖານດຽວກັນ ກໍສາມາດປະກອບເຂົ້າກັນໄດ້ຢ່າງພໍດີ. ເຖິງຈະຄົນລະຊະນິດ ແຕ່ໂຄງຮ່າງພື້ນຖານຂອງ DNA ກໍຄ້າຍຄືກັນເປັນສ່ວນຫຼາຍ ຮ່າງກາຍຈຶ່ງບໍ່ເຂົ້າໃຈຜິດວ່າເປັນສິ່ງແປກປອມແລ້ວປະຕິເສດອອກໄປ. ບວກກັບຜ່ານຂະບວນການເພີ່ມຄວາມບໍລິສຸດຫຼາຍຂັ້ນຕອນ ສິ່ງເຈືອປົນຖືກກັ່ນຕອງອອກຫຼາຍປານໃດ ຄວາມຕ້ານທານເມື່ອຝັງຕົວກໍຫຼຸດລົງປານນັ້ນ.

ເປັນຫຍັງຜິວໜັງຈຶ່ງຕອບສະໜອງຕໍ່ສານນີ້?

ເມື່ອ PN ເຂົ້າໄປໃນຊັ້ນໜັງແທ້ ຮ່າງກາຍຈະຮັບຮູ້ວ່າມັນເປັນສັນຍານບາດເຈັບເລັກໆ. ຄ້າຍກັບຕອນທີ່ຮ່າງກາຍເປີດສະວິດການຟື້ນຟູອັດຕະໂນມັດເມື່ອເປັນບາດແຜ. ໃນຂະບວນການນີ້ ເຊວທຳອິດທີ່ເຄື່ອນໄຫວແມ່ນແມັກໂຄຟາຈ (macrophage) ເຊິ່ງເປັນເຊວທີ່ຄອຍທ່ອງໄປໃນຮ່າງກາຍ ເກັບກວາດສິ່ງແປກປອມ ແລະ ເສດເຫຼືອຕ່າງໆ.

ໃນລະຫວ່າງທີ່ແມັກໂຄຟາຈຍ່ອຍສະຫຼາຍຊິ້ນສ່ວນ PN ມັນຈະຜະລິດສານທີ່ເອີ້ນວ່າອາເດໂນຊິນ (adenosine) ອອກມາ. ອາເດໂນຊິນຈະໄປຈັບກັບຕົວຮັບສະເພາະຢູ່ໜ້າຜິວເຊວ ແລ້ວສົ່ງຄຳສັ່ງໃຫ້ເຊວນັ້ນເລີ່ມຂະບວນການຟື້ນຟູ. ເມື່ອສັນຍານນີ້ຖືກເປີດ ແມັກໂຄຟາຈຈະປ່ຽນລັກສະນະໄປເປັນຊະນິດທີ່ຊ່ວຍຟື້ນຟູບາດແຜ ພ້ອມທັງສົ່ງສັນຍານໃຫ້ໄຟໂຣບລາສ (fibroblast) ແລະ ເຊວຫຼອດເລືອດອ້ອມຂ້າງ ຜະລິດຄໍລາເຈນ ແລະ ເພີ່ມການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດ. ຄຳວ່າ PN ກະຕຸ້ນສັນຍານຟື້ນຟູ ຈຶ່ງໝາຍເຖິງເສັ້ນທາງທີ່ຜ່ານແມັກໂຄຟາຈ ແລະ ອາເດໂນຊິນນີ້ໂດຍສະເພາະ.

ລອງນຶກເຖິງຕອນທີ່ຫົວເຂົ່າຖືກຂູດເລັກນ້ອຍ ຈະເຂົ້າໃຈງ່າຍຂຶ້ນ. ບໍລິເວນແຜເປັນສີແດງ ບວມ ແລ້ວຫຼັງຈາກນັ້ນສອງສາມມື້ ຊິ້ນເນື້ອໃໝ່ກໍງອກຂຶ້ນມາ ນັ້ນກໍແມ່ນຜົນມາຈາກຮ່າງກາຍທີ່ດຳເນີນຂະບວນການເກັບກວາດ ແລະ ສ້າງໃໝ່ໄປຕາມລຳດັບ. ບໍລິເວນທີ່ສັກ PN ກໍເກີດປະຕິກິລິຍາຄ້າຍກັນ ຕ່າງກັນຢູ່ຈຸດດຽວຄື ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີບາດແຜຈິງ ພຽງແຕ່ກົດສະວິດການຟື້ນຟູນີ້ເບົາໆເທົ່ານັ້ນ.

ລຳດັບການຟື້ນຟູຂອງໜັງແທ້ທີ່ເສຍຫາຍ

ໜັງແທ້ແມ່ນຊັ້ນທີ່ຄໍ້າຢູ່ໃຕ້ຜິວໜັງ. ເມື່ອອາຍຸເພີ່ມຂຶ້ນ ຫຼື ຖືກແສງແດດ ແລະ ການອັກເສບຊ້ຳໆ ໂປຣຕີນທີ່ເອີ້ນວ່າຄໍລາເຈນໃນຊັ້ນນີ້ຈະຫຼຸດລົງ ແລະ ໂຄງສ້າງກໍຫຼວມຂຶ້ນ. ຄໍລາເຈນເຮັດໜ້າທີ່ຄ້າຍເສົາທີ່ຄໍ້າຜິວໜັງໃຫ້ຕຶງ ເມື່ອເສົາເຫຼົ່ານີ້ຫຼຸດຈຳນວນລົງ ຜິວໜັງກໍບາງລົງ ແລະ ຄວາມຢືດຢຸ່ນກໍລົດລົງ.

ເມື່ອສັນຍານຟື້ນຟູທີ່ກ່າວມາຂ້າງເທິງຖືກເປີດ ໄຟໂຣບລາສຈະເຄື່ອນໄຫວຫຼາຍຂຶ້ນ. ໄຟໂຣບລາສແມ່ນເຊວທີ່ເຮັດໜ້າທີ່ຄ້າຍໂຮງງານຜະລິດຄໍລາເຈນຕົວຈິງ. ເມື່ອເຊວນີ້ຖືກກະຕຸ້ນ ມັນຈະຜະລິດເສັ້ນໄຍຄໍລາເຈນໃໝ່ອອກມາຫຼາຍຂຶ້ນ ພ້ອມທັງເຊວຫຼອດເລືອດກໍຖືກກະຕຸ້ນໃຫ້ຫຼອດເລືອດຝອຍໄປຫາບໍລິເວນນັ້ນເພີ່ມຂຶ້ນ. ເມື່ອຫຼອດເລືອດເພີ່ມຂຶ້ນ ອົກຊິເຈນ ແລະ ສານອາຫານກໍໄປເຖິງໄດ້ດີຂຶ້ນ ວັດຖຸດິບທີ່ຈຳເປັນສຳລັບການຟື້ນຟູກໍໄປເຖິງເນື້ອເຍື່ອໄດ້ຄ່ອງແຄ້ວຂຶ້ນ. ຂະບວນການທີ່ຄໍລາເຈນຖືກເຕີມໃໝ່ ແລະ ການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດດີຂຶ້ນນີ້ດຳເນີນຕໍ່ເນື່ອງເປັນເວລາຫຼາຍອາທິດ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ໂຄງສ້າງຜິວ ແລະ ຄວາມຢືດຢຸ່ນຄ່ອຍໆປ່ຽນແປງ ຕາມທີ່ມີການລາຍງານໄວ້.

ລອງນຶກເຖິງທີ່ນອນເກົ່າທີ່ສະປຣິງຂ້າງໃນເສື່ອມກຳລັງ ຈົນທັງໜ່ວຍຍຸບລົງໄປຕັ້ງແຕ່ກາງ. ຄໍລາເຈນເຮັດໜ້າທີ່ຄ້າຍສະປຣິງພວກນີ້ ເມື່ອອາຍຸເພີ່ມຂຶ້ນ ຈຳນວນສະປຣິງກໍໜ້ອຍລົງ ຄວາມຢືດຫຍຸ່ນກໍອ່ອນລົງ. ຂະບວນການທີ່ຄໍລາເຈນໃໝ່ຖືກເຕີມກັບຄືນມາ ກໍຄືການໃສ່ສະປຣິງກັບຄືນທີ່ລະໜ່ວຍໃນທີ່ນອນທີ່ຍຸບໄປ ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງບໍ່ປ່ຽນແປງທັນທີທັນໃດ ແຕ່ຄ່ອຍໆຍົກຈຸດທີ່ຍຸບຂຶ້ນມາເທື່ອລະໜ້ອຍຕາມເວລາ.

ແຕກຕ່າງຈາກ Rejuran ແນວໃດ?

Rejuran ແມ່ນຊື່ການຄ້າຂອງໜຶ່ງໃນຫຼາຍຜະລິດຕະພັນທີ່ໃຊ້ສານ PN. ເວົ້າອີກແບບໜຶ່ງ Rejuran ຢູ່ພາຍໃນໝວດໃຫຍ່ທີ່ເອີ້ນວ່າຢາສັກປາແຊນມ້ອນ ບໍ່ແມ່ນການປິ່ນປົວທີ່ແຍກອອກມາຕ່າງຫາກແລ້ວເຮັດວຽກຄົນລະຫຼັກການ. ເສັ້ນທາງສັນຍານຟື້ນຟູຂອງ PN ເອງກໍຜ່ານຂະບວນການແມັກໂຄຟາຈ ແລະ ອາເດໂນຊິນທີ່ອະທິບາຍໄປແລ້ວຄືກັນ.

ແຕ່ລະຜະລິດຕະພັນອາດແຕກຕ່າງກັນໃນຄວາມຍາວຂອງຊິ້ນສ່ວນ PN, ວິທີບໍລິສຸດ, ຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນ ແລະ ສານພາຫະທີ່ປະສົມຢູ່ນຳ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ໃຊ້ຈຶ່ງມັກເລົ່າວ່າມີຄວາມແຕກຕ່າງໃນຄວາມໜືດ, ການແຜ່ກະຈາຍຕອນສັກ ແລະ ໄລຍະເວລາທີ່ຮູ້ສຶກວ່າຟື້ນຕົວ. ຍັງບໍ່ມີການສຶກສາທາງຄລີນິກທີ່ປຽບທຽບໂດຍກົງຫຼາຍພໍທີ່ຈະຢືນຢັນວ່າຜະລິດຕະພັນໃດເໜືອກວ່າກັນ ດັ່ງນັ້ນທົ່ວໄປແລ້ວແພດຈຶ່ງເລືອກຜະລິດຕະພັນ PN ໃຫ້ເໝາະກັບຕຳແໜ່ງ ແລະ ຈຸດປະສົງ.

ຄືກັນກັບແປ້ງໜີ້ຊະນິດດຽວກັນ ແຕ່ລະຍີ່ຫໍ້ອົບຂະໜົມປັງອອກມາຄວາມຮູ້ສຶກໃນປາກທີ່ຕ່າງກັນ ຍ້ອນເວລາໝັກ ແລະ ອຸນຫະພູມອົບບໍ່ຄືກັນ. ເຖິງແມ່ນວັດຖຸດິບຈະເປັນ PN ຄືກັນ ແຕ່ຄວາມລະອຽດຂອງການຕັດຊິ້ນສ່ວນ ແລະ ຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນທີ່ຕັ້ງໄວ້ ກໍເຮັດໃຫ້ຄວາມຮູ້ສຶກຕອນສັກ ແລະ ຂອບເຂດການແຜ່ກະຈາຍຕ່າງກັນໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ແທນທີ່ຈະໃຊ້ຜະລິດຕະພັນດຽວກັນກັບທັງບໍລິເວນໜ້າທີ່ບາງ ແລະ ອ່ອນໄຫວ ກັບຫຼັງມືທີ່ໜາກວ່າ ຫຼາຍໂຮງໝໍຈຶ່ງເລືອກຜະລິດຕະພັນໃຫ້ເໝາະກັບແຕ່ລະບໍລິເວນ.

ທຽບກັບການປິ່ນປົວຟື້ນຟູຜິວອື່ນໆທີ່ຄ້າຍຄືກັນ, ຢູ່ຈຸດໃດ?

ນອກຈາກ PN ແລ້ວ ຍັງມີການປິ່ນປົວອື່ນໆທີ່ມີເປົ້າໝາຍເພື່ອຟື້ນຟູຜິວອີກຫຼາຍວິທີ. ບາງອັນມີຫຼັກການທັບຊ້ອນກັນ ແຕ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງແຕ່ລະອັນຕ່າງກັນ.

• PDRN ຢູ່ໃນຕະກູນ DNA ປາແຊນມ້ອນຄືກັນກັບ PN ແຕ່ຕັດຊິ້ນສ່ວນໄວ້ຍາວກວ່າ. ຄວາມຍາວຂອງຊິ້ນສ່ວນທີ່ຕ່າງກັນ ຖືກລາຍງານວ່າມີຜົນຕໍ່ໄລຍະເວລາທີ່ຢູ່ໃນຮ່າງກາຍ ແລະ ວິທີການສົ່ງສັນຍານ.
• PRP ແມ່ນການແຍກເອົາເກັດເລືອດຈາກເລືອດຂອງຕົນເອງແລ້ວສັກກັບຄືນເຂົ້າໄປ. ວິທີການຕ່າງກັນຢູ່ບ່ອນທີ່ມັນສະໜອງປັດໄຈການເຕີບໂຕໂດຍກົງ ແຕ່ເປົ້າໝາຍທີ່ຈະກະຕຸ້ນການສ້າງຄໍລາເຈນຄ້າຍກັບ PN.
• ຕະກູນກົດໄຮອາລູໂຣນິກ (HA) ທີ່ເອີ້ນວ່າສະກິນບູສເຕີ ໃຊ້ແຮງດຶງດູດຄວາມຊຸ່ມຊື່ນເພື່ອເພີ່ມປະລິມານ ແລະ ຄວາມຊຸ່ມຊື່ນໃຫ້ຜິວ ຫຼັກການເຮັດວຽກຈຶ່ງແຕກຕ່າງກັບເສັ້ນທາງສັນຍານຟື້ນຟູຜ່ານແມັກໂຄຟາຈຢ່າງສິ້ນເຊີງ.
• ເມໂຊເທຣາປີ ແມ່ນການສັກສານອາຫານ ເຊັ່ນ ວິຕາມິນ ຫຼື ອາມີໂນອາຊິດເຂົ້າໄປໃນຊັ້ນໜັງແທ້ໂດຍກົງ ຈຶ່ງເນັ້ນທາງດ້ານການເສີມສານອາຫານຫຼາຍກວ່າການເປີດສະວິດຟື້ນຟູແບບ PN.

ເມື່ອເບິ່ງແບບນີ້ PN ມີຈຸດຢືນສະເພາະຂອງມັນຢູ່ບ່ອນທີ່ກະຕຸ້ນສັນຍານຟື້ນຟູໂດຍກົງ ແລະ ເປັນທີ່ຮູ້ກັນວ່າມັກຖືກປິ່ນປົວຄວບຄູ່ກັບ PRP ຫຼື ສະກິນບູສເຕີ. ຖ້າ PN ເຮັດໜ້າທີ່ປຸກແມັກໂຄຟາຈໃຫ້ເປີດສະວິດການຟື້ນຟູ PRP ກໍຄ້າຍກັບການເອົາປັດໄຈການເຕີບໂຕໄປວາງໃສ່ຈຸດທີ່ສະວິດຖືກເປີດແລ້ວໂດຍກົງ. ຍ້ອນທັງສອງເຮັດວຽກຄົນລະເສັ້ນທາງແຕ່ໄປສູ່ເປົ້າໝາຍດຽວກັນ ຈຶ່ງມີຄົນເລົ່າວ່າຖ້າໄດ້ຮັບການປິ່ນປົວທັງສອງພ້ອມກັນ ປະຕິກິລິຍາການຟື້ນຟູຈະຊັດເຈນກວ່າການໄດ້ຮັບພຽງຢ່າງດຽວ.

ຈຳນວນຄັ້ງ ແລະ ໄລຍະຫ່າງຄວນເປັນແນວໃດ?

ການສ້າງຄໍລາເຈນທີ່ຖືກກະຕຸ້ນໂດຍ PN ບໍ່ໄດ້ຈົບພາຍໃນເທື່ອດຽວ. ໄຟໂຣບລາສຕ້ອງໃຊ້ເວລາຫຼາຍອາທິດໃນການສ້າງຄໍລາເຈນໃໝ່ ແລະ ໃຫ້ມັນຝັງຕົວຢູ່ຄົງທີ່ ດັ່ງນັ້ນທົ່ວໄປແພດຈຶ່ງແນະນຳໃຫ້ສັກຊ້ຳ 3 ຫາ 4 ຄັ້ງ ຫ່າງກັນເທື່ອລະ 2 ຫາ 4 ອາທິດ. ພຽງແຕ່ຄັ້ງທຳອິດກໍອາດຮູ້ສຶກຊຸ່ມຊື່ນຂຶ້ນເລັກນ້ອຍ ແຕ່ຄໍລາເຈນທີ່ເຕັມຂຶ້ນຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດຈະຊັດເຈນຂຶ້ນເລື້ອຍໆຕາມຈຳນວນຄັ້ງທີ່ສັກ ຕາມທີ່ມີການລາຍງານໄວ້.

ຫຼັງຈາກສັກຄົບຊຸດພື້ນຖານແລ້ວ ຫຼາຍຄົນຈະສັກເພີ່ມອີກເທື່ອໜຶ່ງທຸກໆ 6 ເດືອນ ຫາ 1 ປີ ເພື່ອຮັກສາຜົນລັບໄວ້. ຄໍລາເຈນໃນຊັ້ນໜັງແທ້ຈະຄ່ອຍໆຫຼຸດລົງອີກຕາມເວລາ ດັ່ງນັ້ນຖ້າບໍ່ສັກຮັກສາຜົນຕໍ່ ຜົນລັບກໍຍາກທີ່ຈະຄົງຢູ່ຕະຫຼອດໄປ.

ຄືກັນກັບການໃສ່ຝຸ່ນໃສ່ຕົ້ນໄມ້ ຖ້າໃສ່ຄັ້ງດຽວທັງໝົດແທນທີ່ຈະແບ່ງໃສ່ເທື່ອລະໜ້ອຍ ຮາກກໍຈະດູດຊຶມໄດ້ບໍ່ດີເທົ່າ. ໄຟໂຣບລາສຖືກຮູ້ວ່າຕອບສະໜອງໄດ້ດີກວ່າເມື່ອຖືກປຸກຊ້ຳໆເປັນໄລຍະ ແທນທີ່ຈະໄດ້ຮັບການກະຕຸ້ນຄັ້ງໃຫຍ່ຄັ້ງດຽວ ນີ້ຈຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ວິທີແບ່ງສັກເປັນຫຼາຍຄັ້ງກາຍເປັນມາດຕະຖານ. ການສັກຖີ່ຫຼາຍເກີນໄປໂດຍຫຍໍ້ໄລຍະຫ່າງລົງບໍ່ໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ຟື້ນຕົວໄວຂຶ້ນ ກົງກັນຂ້າມ ການໃຫ້ເວລາເນື້ອເຍື່ອສ້າງຄໍລາເຈນໃໝ່ຢ່າງພຽງພໍຕ່າງຫາກທີ່ສຳຄັນກວ່າ.

ສິ່ງທີ່ຕ້ອງກວດເບິ່ງກ່ອນ ແລະ ຫຼັງການສັກ

PN ເປັນສານທີ່ມີຄວາມບໍລິສຸດສູງ ແຕ່ກໍຍັງມີສິ່ງທີ່ຄວນເອົາໃຈໃສ່ທັງກ່ອນ ແລະ ຫຼັງການສັກ.

• ກ່ອນສັກ ຄວນແຈ້ງປະຫວັດການແພ້ຢາໃຫ້ແພດຊາບ. ຍ້ອນວັດຖຸດິບແມ່ນມາຈາກປາ ຜູ້ທີ່ມີຮ່າງກາຍໄວຕໍ່ສານບາງຢ່າງຄວນແຈ້ງລ່ວງໜ້າເພື່ອຄວາມປອດໄພ.
• ຫຼັງສັກທັນທີ ບໍລິເວນທີ່ສັກອາດບວມ ຫຼື ມີຮອຍຊ້ຳຢູ່ຫຼາຍມື້. ນີ້ເປັນປະຕິກິລິຍາທຳມະຊາດຈາກການທີ່ເຂັມກະຕຸ້ນຫຼອດເລືອດຝອຍ.
• ຫຼັງສັກຫຼາຍມື້ ຄວນຫຼີກລ່ຽງແສງແດດແຮງ. ຜິວທີ່ກຳລັງຟື້ນຕົວຈະໄວຕໍ່ການລະຄາຍເຄືອງກວ່າປົກກະຕິ ການຫຼຸດການກະຕຸ້ນຈະຊ່ວຍໃຫ້ຟື້ນຕົວໄດ້ດີຂຶ້ນ.
• ຫຼັງສັກທັນທີ ບໍ່ຄວນຖູ ຫຼື ນວດບໍລິເວນນັ້ນແຮງ. ຖ້າ PN ທີ່ຫາກໍສັກເຂົ້າໄປຖືກກົດ ຫຼື ດັນກ່ອນທີ່ມັນຈະຝັງຕົວຢູ່ຄົງທີ່ ມັນອາດແຜ່ກະຈາຍອອກນອກບໍລິເວນທີ່ຕ້ອງການໄດ້.

ໂດຍລວມແລ້ວ ການປິ່ນປົວດ້ວຍ PN ຖືກຮູ້ຈັກວ່າເປັນວິທີຟື້ນຟູຜິວທີ່ລອງໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງກັງວົນຫຼາຍ. ແຕ່ຖ້າເຂົ້າໃຈຫຼັກການ ແລະ ຈຳນວນຄັ້ງລ່ວງໜ້າກ່ອນປຶກສາແພດ ກໍຈະຕັ້ງຄວາມຫວັງໄດ້ຢ່າງເໝາະສົມກວ່າ.

References

Korean Dermatological Association, Ministry of Food and Drug Safety (MFDS), American Academy of Dermatology (AAD), and U.S. Food and Drug Administration (FDA).