ຫຼັກການທີ່ Rejuran ນຳສານຈາກປາແຊນມອນມາຟື້ນຟູລວດລາຍຜິວໜັງແບບຮາກຖານ ທັງທີ່ບໍ່ແມ່ນຟິນເລີ ພ້ອມຜົນລັບຈິງ

ໃນຫ້ອງໃຫ້ຄໍາປຶກສາທາງຜິວໜັງ ເມື່ອເວົ້າເຖິງ Rejuran ຄົນເຈົ້າມັກຖາມລວມກັບຟິນເລີສະເໝີ ເພາະທັງສອງຢ່າງເບິ່ງຄືກັນວ່າແມ່ນການສັກສານເຂົ້າໄປໃນຜິວໜັງ. ແຕ່ Rejuran ນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນຕ່າງຈາກຟິນເລີແຕ່ຈຸດທໍາອິດ ເພາະໃຊ້ສານທີ່ສະກັດອອກຈາກປາແຊນມອນ.

ຈຸດປະສົງບໍ່ແມ່ນເພື່ອຕື່ມປະລິມານ ແຕ່ເປັນການກະຕຸ້ນສັນຍານໃຫ້ຜິວໜັງສ້າງຄໍລາເຈນຂຶ້ນມາເອງ. ບົດຄວາມນີ້ຈະອະທິບາຍວ່າເປັນຫຍັງສານທີ່ສະກັດຈາກປາແຊນມອນຈຶ່ງເຮັດແນວນີ້ໄດ້ ແລະສັນຍານດັ່ງກ່າວເຮັດວຽກຢູ່ພາຍໃນຜິວໜັງແນວໃດແດ່.

ສານຫຼັກຂອງ Rejuran ແມ່ນຫຍັງກັນແທ້?

ສານຫຼັກຂອງ Rejuran ຄື PN (polynucleotide) ຊື່ອາດຟັງຍາວ ແຕ່ຄວາມໝາຍງ່າຍໆ ຄືໃຫ້ນຶກເຖິງໂສ້ທີ່ເກີດຈາກຊິ້ນສ່ວນນ້ອຍໆຂອງ DNA ຫຼາຍໆອັນຕໍ່ກັນເປັນສາຍ.

ຊິ້ນສ່ວນນີ້ຖືກສະກັດອອກຈາກຖົງນ້ຳເຊື້ອຂອງປາແຊນມອນ ຫຼືເຊວສືບພັນ. ໂຄງສ້າງ DNA ຂອງປາແຊນມອນຄ້າຍຄືກັບ DNA ຂອງມະນຸດຫຼາຍ ຈຶ່ງມີລາຍງານວ່າຮ່າງກາຍບໍ່ຕໍ່ຕ້ານແຮງເໝືອນສິ່ງແປກປອມ. ໃນຂະບວນການບໍລິສຸດ ຈະກັ່ນຕອງເອົາສິ່ງເຈືອປົນອອກ ເຫຼືອພຽງຊິ້ນສ່ວນ DNA ບໍລິສຸດ ແລ້ວຈຶ່ງສັກເຂົ້າໄປໃນຊັ້ນໜັງແທ້ຂອງຜິວໜັງ.

ຍັງມີຊື່ທີ່ຄ້າຍກັນຄື PDRN (polydeoxyribonucleotide) ເຊິ່ງເປັນສາຍທີ່ຖືກຕັດໃຫ້ນ້ອຍກວ່າ PN. ຊິ້ນສ່ວນຍິ່ງນ້ອຍ ຍິ່ງແຜ່ກະຈາຍໄວໃນຮ່າງກາຍ ສ່ວນຊິ້ນສ່ວນຍິ່ງໃຫຍ່ ຈະຄ້າງຢູ່ບ່ອນເດີມດົນກວ່າແລະອອກລິດຄ່ອຍໆ. ດ້ວຍເຫດນີ້ແຕ່ລະຜະລິດຕະພັນຈຶ່ງອອກແບບຂະໜາດຊິ້ນສ່ວນໃຫ້ຕ່າງກັນ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ໄລຍະເວລາອອກລິດຕາມທີ່ຕ້ອງການ.

ເປັນຫຍັງຕ້ອງສະກັດສານນີ້ຈາກປາແຊນມອນ?

ຖ້າເປັນພຽງຊິ້ນສ່ວນ DNA ອາດຄິດວ່າບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງແມ່ນປາແຊນມອນກໍໄດ້ ແຕ່ຄວາມຈິງແລ້ວການເລືອກໃຊ້ປາແຊນມອນມີເຫດຜົນ. ອັນທໍາອິດຄືດັ່ງທີ່ກ່າວມາຂ້າງເທິງ ໂຄງສ້າງໃກ້ຄຽງກັບ DNA ຂອງມະນຸດ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ປະຕິກິລິຍາຕໍ່ຕ້ານຂອງລະບົບພູມຄຸ້ມກັນຕໍ່າກວ່າ.

ອັນທີສອງຄືເລື່ອງຄວາມປອດໄພ. ສານທີ່ໄດ້ຈາກສັດລ້ຽງລູກດ້ວຍນົມເຊັ່ນງົວ ຫຼືໝູ ມັກບໍ່ຖືກນຳໃຊ້ເປັນຢາສັກເພື່ອຄວາມງາມ ເພາະມີຄວາມກັງວົນເລື່ອງການຕິດເຊື້ອຄືພະຍາດງົວບ້າ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ປາແຊນມອນເປັນປາທີ່ແທບບໍ່ມີພະຍາດຕິດຕໍ່ຮ່ວມກັບມະນຸດ ຈຶ່ງມີລາຍງານວ່າຄ່ອນຂ້າງປອດໄພຈາກຄວາມກັງວົນນີ້.

ອັນທີສາມຄືສາມາດຫາໄດ້ງ່າຍໃນປະລິມານຫຼວງຫຼາຍແລະສະໝ່ຳສະເໝີ ເພາະສະກັດຈາກປາແຊນມອນທີ່ລ້ຽງແບບຟາມ ເຮັດໃຫ້ວັດຖຸດິບມີສະໝ່ຳສະເໝີ ແລະຂະບວນການບໍລິສຸດກໍໄດ້ຖືກພັດທະນາມາເປັນເວລາດົນນານ. ດ້ວຍເຫດຜົນເຫຼົ່ານີ້ PN ແລະ PDRN ຈາກປາແຊນມອນຈຶ່ງກາຍເປັນວັດຖຸດິບຫຼັກຂອງການບຳບັດຟື້ນຟູຜິວໜັງ.

ຫຼັກການທີ່ສານນີ້ກະຕຸ້ນສັນຍານຟື້ນຟູແມ່ນຈັ່ງໃດ?

ການສັກຊິ້ນສ່ວນ DNA ເຂົ້າໄປໃນຜິວໜັງ ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າມັນຈະປະສົມເຂົ້າໄປໃນເຊວຂອງມະນຸດ. ແທນທີ່ຈະເປັນແບບນັ້ນ ຊິ້ນສ່ວນນີ້ຈະໄປກະຕຸ້ນຕົວຮັບອາເດໂນຊິນ (adenosine receptor) ທີ່ຢູ່ໜ້າຜິວຂອງເຊວ ຄືໂຄງສ້າງທີ່ຄ້າຍເສົາອາກາດຮັບສັນຍານຈາກອ້ອມຂ້າງ.

ເມື່ອເສົາອາກາດນີ້ຖືກກະຕຸ້ນ ເຊວຈະຜະລິດສານທີ່ເອີ້ນວ່າ growth factor ອອກມາຫຼາຍຂຶ້ນ. growth factor ເຮັດໜ້າທີ່ຄືຄໍາສັ່ງບອກເຊວວ່າຮອດເວລາເຮັດວຽກແລ້ວ. ເມື່ອໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງນີ້ ໄຟໂບຣບລາສ (fibroblast) ຫຼືເຊວທີ່ຜະລິດຄໍລາເຈນໂດຍກົງ ກໍຈະເລີ່ມເຄື່ອນໄຫວຢ່າງຫ້າວຫັນຂຶ້ນ.

ໃນເວລາດຽວກັນ ຍັງມີລາຍງານວ່າສັນຍານທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ເສັ້ນເລືອດໃໝ່ເກີດຂຶ້ນກໍເພີ່ມຂຶ້ນຄຽງຄູ່ກັນ. ເມື່ອເສັ້ນເລືອດເພີ່ມຂຶ້ນ ສານອາຫານແລະອົກຊິເຈນກໍຖືກສົ່ງໄປລ້ຽງບໍລິເວນນັ້ນໄດ້ດີຂຶ້ນ ຊຶ່ງກັບໄປຊ່ວຍໜູນວຽກສ້າງຄໍລາເຈນຂອງເຊວອີກຄັ້ງ. ເວົ້າອີກແບບໜຶ່ງ ຊິ້ນສ່ວນ DNA ບໍ່ໄດ້ກາຍເປັນຄໍລາເຈນເອງ ແຕ່ເປັນຕົວທີ່ສົ່ງສັນຍານໃຫ້ເຊວທີ່ຜະລິດຄໍລາເຈນເຮັດວຽກຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.

ເປັນຫຍັງຈຸດປະສົງຈຶ່ງແຕກຕ່າງຈາກຟິນເລີ?

ຟິນເລີແມ່ນການສັກສານເຊັ່ນ hyaluronic acid ເຂົ້າໄປຕື່ມທີ່ວ່າງທາງກາຍະພາບໂດຍກົງ ເປັນວິທີເຮັດໃຫ້ແກ້ມທີ່ຢຸບ ຫຼືຮ່ອງຮີ້ວທີ່ເລິກຟູຂຶ້ນທັນທີ ດັ່ງນັ້ນຜົນທີ່ເບິ່ງເຫັນໄດ້ຈຶ່ງປາກົດຂຶ້ນທັນທີຫຼັງສັກ.

ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ Rejuran ບໍ່ໄດ້ມີຈຸດປະສົງເພື່ອຕື່ມພື້ນທີ່ ແຕ່ເປັນການສົ່ງສັນຍານໃຫ້ເຊວສ້າງຄໍລາເຈນຂຶ້ນໃໝ່ ດັ່ງນັ້ນຜົນຈຶ່ງໃຊ້ເວລາ ແລະການປ່ຽນແປງທີ່ເຫັນກ່ອນມັກຈະເປັນລວດລາຍຜິວແລະຄວາມຢືດຢຸ່ນຂອງໜ້າຜິວ ບໍ່ແມ່ນປະລິມານ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ຄວາມຮູ້ສຶກວ່າຮູຂຸມຂົນກະຊັບ ຫຼືຜິວໜັງເບິ່ງລຽບງາມຂຶ້ນ ຖືກເວົ້າເຖິງໃນກໍລະນີ Rejuran ຫຼາຍກວ່າຟິນເລີ.

ດ້ວຍເຫດນີ້ ທັງສອງການບຳບັດຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນຄູ່ແຂ່ງກັນ ແຕ່ຄືເຄື່ອງມືທີ່ມີບົດບາດຕ່າງກັນຫຼາຍກວ່າ. ບໍລິເວນທີ່ຢຸບຫຼາຍມັກໃຊ້ຟິນເລີຕື່ມກ່ອນ ຫຼັງຈາກນັ້ນຖ້າຢາກປັບປຸງລວດລາຍຜິວໂດຍກົງກໍເພີ່ມ Rejuran ເຂົ້າໄປ ຊຶ່ງມີລາຍງານວ່າການໃຊ້ຮ່ວມກັນແບບນີ້ພົບເຫັນທົ່ວໄປ.

ຫຼັງສັກ ອາດມີອາການບວມ ຫຼືແດງເລັກນ້ອຍຄ້າງຢູ່ປະມານ 2 ຫາ 3 ວັນ ຊຶ່ງເປັນທີ່ຮູ້ກັນວ່າເປັນປະຕິກິລິຍາທໍາມະຊາດຈາກຂະບວນການກະຕຸ້ນເຊວ. ການເຂົ້າໃຈລ່ວງໜ້າວ່ານີ້ຄືການປ່ຽນແປງທີ່ຕ່າງຈາກຄວາມຮູ້ສຶກຟູທັນທີແບບຟິນເລີ ຈະຊ່ວຍໃຫ້ຍອມຮັບຜົນລັບໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ.

ເປັນຫຍັງຄໍລາເຈນຈຶ່ງໃຊ້ເວລາ 8 ຫາ 12 ອາທິດຈຶ່ງຈະເຫັນຜົນຈິງ?

ການສັກບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າຄໍລາເຈນຈະເກີດຂຶ້ນທັນທີ. ໄຟໂບຣບລາສຕ້ອງໄດ້ຮັບສັນຍານກ່ອນຈຶ່ງຈະສ້າງຄໍລາເຈນ ແລະຄໍລາເຈນນັ້ນຕ້ອງຖັກທໍກັນເປັນຕາໜ່າງຢູ່ໃນຊັ້ນໜັງແທ້ ຊຶ່ງຕ້ອງຜ່ານຫຼາຍຂັ້ນຕອນໃນລະດັບເຊວ.

ໂດຍປົກກະຕິ ຫຼັງບຳບັດທັນທີ ບໍລິເວນທີ່ບວມຈະຍຸບລົງ ເຮັດໃຫ້ຮູ້ສຶກລຽບຂຶ້ນຊົ່ວຄາວກ່ອນ. ຈາກນັ້ນເມື່ອຜ່ານໄປ 2 ຫາ 4 ອາທິດ ຄໍລາເຈນຈະເລີ່ມຖືກສ້າງຂຶ້ນຄ່ອຍໆ ແລະຕ້ອງໃຊ້ເວລາປະມານ 8 ຫາ 12 ອາທິດ ຜົນລັບຈຶ່ງຈະສະສົມຈົນເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ.

ດ້ວຍຄວາມໄວແບບນີ້ Rejuran ຈຶ່ງຖືກອອກແບບໃຫ້ຕັດສິນຜົນຈາກ 3 ຫາ 5 ຄັ້ງທີ່ສະສົມກັນ ບໍ່ແມ່ນຄັ້ງດຽວ. ເຫດຜົນທີ່ຕ້ອງແບ່ງເປັນຫຼາຍຄັ້ງມີດັ່ງນີ້.

• ປະລິມານຄໍລາເຈນທີ່ເກີດຈາກການກະຕຸ້ນຄັ້ງດຽວມີຈໍາກັດ ການແບ່ງການກະຕຸ້ນອອກເປັນຊ່ວງໆ ຈະຊ່ວຍບໍ່ໃຫ້ເຊວເຮັດວຽກໜັກເກີນໄປໃນເທື່ອດຽວ ເຮັດໃຫ້ຜົນລັບໝັ້ນຄົງກວ່າ.
• ຕ້ອງໃຫ້ເວລາທີ່ຄໍລາເຈນຕ້ອງການເພື່ອຈັດຮຽງຕົວ ສອດຄ່ອງກັບຊ່ວງເວລາໃຫ້ການກະຕຸ້ນຄັ້ງຕໍ່ໄປ ຖ້າສັກຖີ່ເກີນໄປ ຜົນຂອງຄັ້ງກ່ອນຍັງບໍ່ທັນຈັດຮຽງຕົວດີ ການກະຕຸ້ນໃໝ່ກໍຈະຊ້ອນກັນ ເຮັດໃຫ້ປະສິດທິພາບຫຼຸດລົງ.
• ຄວາມໄວແລະລະດັບການຕອບສະໜອງຂອງເຊວແຕ່ລະຄົນບໍ່ຄືກັນ ມີລາຍງານວ່າການສັກ 2 ຫາ 3 ຄັ້ງກ່ອນ ແລ້ວເບິ່ງການຕອບສະໜອງຂອງຜິວໜັງ ຈາກນັ້ນປັບໄລຍະຫ່າງຫຼືຈໍານວນຄັ້ງ ຈະຊ່ວຍໃຫ້ຜົນລັບດີຂຶ້ນຢ່າງໝັ້ນຄົງ.

ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວບຳບັດຈັກຄັ້ງ ແລະໄລຍະຫ່າງເທົ່າໃດ?

ໂດຍທົ່ວໄປ ມັກແນະນຳໃຫ້ບຳບັດ 3 ຫາ 5 ຄັ້ງ ໂດຍມີໄລຍະຫ່າງ 2 ຫາ 4 ອາທິດຕໍ່ຄັ້ງ. ໃນຊ່ວງເລີ່ມຕົ້ນ ມັກໃຫ້ໄລຍະຫ່າງສັ້ນກວ່າເພື່ອສົ່ງສັນຍານຟື້ນຟູຕໍ່ເນື່ອງກັນ ແລ້ວເມື່ອລວດລາຍຜິວດີຂຶ້ນລະດັບໜຶ່ງ ຈຶ່ງຄ່ອຍຂະຫຍາຍໄລຍະຫ່າງອອກ.

ຫຼັງຈາກນັ້ນ ເພື່ອຮັກສາຜົນລັບ ມັກສັກເພີ່ມທຸກ 4 ຫາ 6 ເດືອນ. ຄໍລາເຈນມີແນວໂນ້ມຫຼຸດລົງເອງຕາມທໍາມະຊາດເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ດັ່ງນັ້ນມີລາຍງານວ່າການສົ່ງສັນຍານຊໍ້າເປັນໄລຍະຈະຊ່ວຍຮັກສາສະພາບຜິວທີ່ດີຂຶ້ນນັ້ນໄວ້ໄດ້.

ແນວໃດກໍຕາມ ໄລຍະຫ່າງແລະຈໍານວນຄັ້ງນີ້ອາດປ່ຽນແປງໄດ້ຕາມສະພາບຜິວແລະເປົ້າໝາຍຂອງແຕ່ລະຄົນ ດັ່ງນັ້ນແທນທີ່ຈະຍຶດສູດຕາຍຕົວ ການປຶກສາແພດຜູ້ຊ່ຽວຊານແລ້ວປັບຕາມການຕອບສະໜອງຂອງຜິວໜັງຕົນເອງ ຈຶ່ງເປັນວິທີທີ່ເໝາະສົມກວ່າ.

ຖ້າອາຍຸຜິວຍັງໜຸ່ມ ແລະຄວາມເສຍຫາຍຂອງລວດລາຍຜິວບໍ່ຫຼາຍ ອາດຮູ້ສຶກເຖິງການປ່ຽນແປງໄດ້ດ້ວຍຈໍານວນຄັ້ງໜ້ອຍ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ຜິວໜັງທີ່ສະສົມຄວາມເສຍຫາຍຈາກແສງແດດຫຼືການສູບຢາເປັນເວລາດົນ ມີລາຍງານວ່າມັກຕ້ອງການຈໍານວນຄັ້ງຫຼາຍກວ່າ. ສຸດທ້າຍແລ້ວ ສິ່ງສໍາຄັນບໍ່ແມ່ນການສັກໃຫ້ຄົບຈໍານວນຄັ້ງທີ່ກໍານົດໄວ້ ແຕ່ແມ່ນການໃຫ້ເວລາພຽງພໍໃຫ້ເຊວຕອບສະໜອງຕໍ່ສັນຍານແລະສ້າງຄໍລາເຈນອອກມາ.

References

Korean Dermatological Association, Ministry of Food and Drug Safety (MFDS), American Academy of Dermatology (AAD), and U.S. Food and Drug Administration (FDA).