ໄຂມັນອານມ້າອອກກຳລັງກາຍກໍບໍ່ລົງ, ການແຊ່ແຂງໄຂມັນເຫັນຜົນຕັ້ງແຕ່ເມື່ອໃດ?

ຫຼາຍຄົນມັກຮູ້ສຶກວ່າ ເຖິງຈະຫຼຸດນ້ຳໜັກໄດ້ແລ້ວ ແຕ່ຂາງໂປງຂາອ່ອນ ຫຼືທີ່ເອີ້ນວ່າໄຂມັນອານມ້າ ຍັງຄົງຢູ່ບ່ອນເກົ່າບໍ່ຫຼຸດ. ບາງທີນ້ຳໜັກລົງແລ້ວແທ້ໆ ແຕ່ຈຸດນີ້ກັບບັງເສັ້ນສາຍຂອງເສື້ອຜ້າຢູ່ຄືເກົ່າ. ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນອອກກຳລັງກາຍນ້ອຍ ແຕ່ຍ້ອນໄຂມັນຢູ່ຈຸດນີ້ມີພະລັງໃນການດຸ້ນທົນຫຼາຍກວ່າຈຸດອື່ນ. ມາເບິ່ງເຫດຜົນຂອງມັນ ພ້ອມທັງຫຼັກການຂອງການແຊ່ແຂງໄຂມັນທີ່ກຳລັງໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມໃນປັດຈຸບັນ.

ເປັນຫຍັງໄຂມັນອານມ້າຈຶ່ງລົງຊ້າກວ່າບໍລິເວນອື່ນ?

ໄຂມັນໃນຮ່າງກາຍທັງໝົດບໍ່ໄດ້ເປັນໄຂມັນຊະນິດດຽວກັນທັງໝົດ. ຢູ່ຜິວໜ້າຂອງເຊວໄຂມັນມີທັງຕົວຮັບສັນຍານທີ່ສັ່ງໃຫ້ສະຫຼາຍໄຂມັນ ແລະ ຕົວຮັບທີ່ກົງກັນຂ້າມທີ່ຄອຍຢັບຢັ້ງການສະຫຼາຍ. ແຕ່ອັດຕາສ່ວນຂອງຕົວຮັບທັງສອງແບບນີ້ບໍ່ຄືກັນໃນແຕ່ລະຈຸດຂອງຮ່າງກາຍ.

ຈຸດທີ່ຜູ້ຍິງມັກມີໄຂມັນສະສົມງ່າຍ ເຊັ່ນ ຂາງໂປງຂາອ່ອນ ແລະ ຂ້າງສະໂພກ ມີແນວໂນ້ມວ່າອັດຕາສ່ວນຂອງຕົວຮັບທີ່ຢັບຢັ້ງການສະຫຼາຍຈະສູງກວ່າ. ເວົ້າງ່າຍໆກໍຄື ຮ່າງກາຍພະຍາຍາມບໍ່ຍອມປ່ອຍໄຂມັນຢູ່ຈຸດນີ້ອອກໄປ. ດັ່ງນັ້ນເຖິງຈະອອກກຳລັງກາຍໜັກເທົ່າກັນ ຫຼຸດອາຫານປະລິມານເທົ່າກັນ ແຂນ ຫຼື ພຸງມັກຈະຫຼຸດກ່ອນ ໃນຂະນະທີ່ໄຂມັນອານມ້າຍັງຄົງຢູ່ຈົນສຸດທ້າຍ.

ເປັນຫຍັງໄຂມັນຈຶ່ງສະສົມຢູ່ອານມ້າໄດ້ງ່າຍ

ການທີ່ໄຂມັນສະສົມຢູ່ຈຸດນີ້ງ່າຍ ກໍມີສ່ວນຈາກຮໍໂມນເຊັ່ນກັນ. ຮໍໂມນເອສໂຕເຈນຂອງເພດຍິງມີຄຸນສົມບັດຊັກຈູງໃຫ້ໄຂມັນຖືກເກັບໄວ້ບໍລິເວນສະໂພກ ແລະ ຂາອ່ອນ. ອະທິບາຍງ່າຍໆກໍຄື ເປັນກົນລະຍຸດເກົ່າແກ່ຂອງຮ່າງກາຍທີ່ຢາກສະສົມພະລັງງານໄວ້ບໍລິເວນຂາທ່ອນລ່າງ ເພື່ອຮອງຮັບການຖືພາ ແລະ ການລ້ຽງລູກດ້ວຍນົມ.

ນອກຈາກນັ້ນ ຊັ້ນໄຂມັນຢູ່ຈຸດນີ້ຍັງຖືກຢຶດແໜ້ນເປັນຮ່າງແຫດ້ວຍເນື້ອເຍື່ອເສັ້ນໄຍ ຢູ່ກັບແຜ່ນເຍື່ອຫຸ້ມກ້າມຊີ້ນ (ພັງພືດ). ໄຂມັນຄືກັບຖືກເກັບໄວ້ໃນຊ່ອງແຕ່ລະຊ່ອງຂອງຕາໜ່າງ ດັ່ງນັ້ນເຖິງໄຂມັນທັງໝົດຂອງຮ່າງກາຍຈະຫຼຸດລົງ ໄຂມັນທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ໃນໂຄງສ້າງຕາໜ່າງນີ້ກໍບໍ່ຄ່ອຍສັ່ນຄອນ.

ຍ້ອນໂຄງສ້າງແບບນີ້ ໄຂມັນອານມ້າຈຶ່ງມີລັກສະນະທີ່ຕິດງ່າຍເມື່ອນ້ຳໜັກຂຶ້ນ ແຕ່ຫຼຸດຊ້າທີ່ສຸດເມື່ອນ້ຳໜັກລົງ. ອາດເວົ້າໄດ້ວ່າຈຸດນີ້ຖືກອອກແບບໃຫ້ເກັບງ່າຍ ແຕ່ປ່ອຍອອກຍາກ. ຈາກທັດສະນະຂອງຮ່າງກາຍແລ້ວ ມັນຄືເງິນສຳຮອງທີ່ຖືກເກັບໄວ້ໃຊ້ໃນຍາມສຸດທ້າຍ ເມື່ອພະລັງງານຂາດແຄນ.

ສະຄວດແລ້ວ ໄຂມັນຕົ້ນຂາຈະລົງບໍ?

ຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ວ່າ ອອກກຳລັງກາຍສະເພາະຈຸດແລ້ວຈະສາມາດຫຼຸດໄຂມັນສະເພາະຈຸດນັ້ນໄດ້ ແມ່ນຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດທີ່ພົບເລື້ອຍ. ໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ ໄຂມັນຖືກນຳໄປໃຊ້ເປັນພະລັງງານຢ່າງເທົ່າທຽມກັນທົ່ວຮ່າງກາຍ ບໍ່ແມ່ນວ່າຈະຫຼຸດກ່ອນຢູ່ຈຸດທີ່ອອກກຳລັງກາຍ. ຕໍ່ໃຫ້ສະຄວອດຫຼາຍປານໃດ ກ້າມຊີ້ນຂາອ່ອນຈະໃຫຍ່ຂຶ້ນກໍຈິງ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າຊັ້ນໄຂມັນທີ່ຄຸມຢູ່ຂ້າງເທິງຈະຫຼຸດກ່ອນ.

ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີກໍລະນີທີ່ໄຂມັນທັງໝົດຂອງຮ່າງກາຍຕ່ຳຢູ່ແລ້ວ ແຕ່ໄຂມັນອານມ້າຍັງເດັ່ນອອກມາໃຫ້ເຫັນ. ໃນກໍລະນີແບບນີ້ ແທນທີ່ຈະຫຼຸດອາຫານໃຫ້ໜັກຂຶ້ນອີກ ການເລືອກວິທີຫຼຸດຈຳນວນເຊວໄຂມັນຢູ່ຈຸດນັ້ນໂດຍກົງກໍເປັນທາງເລືອກທີ່ເໝາະສົມກວ່າ. ຖ້າຮ່າງກາຍຜອມພຽງພໍແລ້ວ ແຕ່ໄຂມັນອານມ້າຍັງເຫຼືອຢູ່ ການພິຈາລະນາວິທີເຈາະຈຸດໂດຍກົງ ຈະສົມເຫດສົມຜົນກວ່າການອົດອາຫານໃຫ້ໜັກຂຶ້ນ.

ການແຊ່ແຂງໄຂມັນທຳລາຍເຊວໄຂມັນໄດ້ແນວໃດ?

ການແຊ່ແຂງໄຂມັນ ແມ່ນວິທີການກົດຜິວໜັງດ້ວຍອຸນຫະພູມຕ່ຳໃນລະດັບໜຶ່ງ ເພື່ອທຳລາຍສະເພາະເຊວໄຂມັນ. ເຊວໄຂມັນມີຄວາມອ່ອນໄຫວຕໍ່ອຸນຫະພູມຕ່ຳຫຼາຍກວ່າຜິວໜັງ ເສັ້ນປະສາດ ຫຼືເຊວກ້າມຊີ້ນ. ດັ່ງນັ້ນເຖິງຈະກົດດ້ວຍອຸນຫະພູມດຽວກັນ ເນື້ອເຍື່ອອ້ອມຂ້າງກໍບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ຮັບຄວາມເສຍຫາຍ ໃນຂະນະທີ່ເຊວໄຂມັນຈະຖືກກະທົບເປັນສ່ວນໃຫຍ່.

ເຊວໄຂມັນທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມເຢັນຈະຄ່ອຍໆເຂົ້າສູ່ຂະບວນການຕາຍແບບຄວບຄຸມ (ອະໂພໂຕຊິສ). ອາດເຂົ້າໃຈງ່າຍໆໄດ້ວ່າຄືເຍື່ອຫຸ້ມເຊວທີ່ຖືກແຊ່ໃນນ້ຳກ້ອນເປັນເວລານານຈົນອ່ອນລົງ ແລ້ວຄ່ອຍໆເປື່ອຍພັງລົງເອງ. ຂະບວນການນີ້ບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນທັນທີຫຼັງການເຮັດ ແຕ່ຈະຄ່ອຍໆເປັນໄປໃນໄລຍະຫຼາຍວັນຫາຫຼາຍອາທິດ.

ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວ ການເຮັດຈະໃຊ້ແຜ່ນດູດທີ່ດູດຜິວໜັງ ແລະ ໄຂມັນເຂົ້າໄປພ້ອມກັນ ໃຫ້ຄິດແໜ້ນຢູ່ຈຸດນັ້ນ ແລ້ວຮັກສາອຸນຫະພູມຕ່ຳໄວ້ໃນໄລຍະໜຶ່ງ. ໃນລະຫວ່າງນັ້ນອຸນຫະພູມຜິວໜັງຈະຕ່ຳລົງ ແຕ່ຄວາມຮູ້ສຶກໜາວທີ່ຮູ້ສຶກຕອນຕົ້ນມັກຈະຫຼຸດລົງເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ຍ້ອນປະສາດຮັບຄວາມຮູ້ສຶກເລີ່ມຊາ. ໄລຍະເວລາ ແລະ ຈຳນວນແຜ່ນທີ່ໃຊ້ໃນແຕ່ລະຄັ້ງກໍຈະປ່ຽນແປງໄປຕາມຂະໜາດຂອງຈຸດທີ່ເຮັດ.

ເຊວໄຂມັນທີ່ຕາຍແລ້ວຫາຍໄປໄສ?

ເຊວໄຂມັນທີ່ຕາຍແລ້ວ ຮ່າງກາຍຈະບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ຄ້າງໄວ້ເສີຍໆ. ເຊວທຳຄວາມສະອາດຂອງຮ່າງກາຍທີ່ເອີ້ນວ່າແມັກໂຄຟາຈ (ເຊວພູມຄຸ້ມກັນທີ່ຄອຍກິນເຊວທີ່ຕາຍ ຫຼືສິ່ງແປກປອມ) ຈະລວມຕົວກັນມາຢູ່ຈຸດນັ້ນ ແລ້ວຄ່ອຍໆກຳຈັດເຊວໄຂມັນທີ່ຕາຍໄປເທື່ອລະໜ້ອຍ. ເສດທີ່ຖືກກຳຈັດແລ້ວກໍຈະຖືກປ່ອຍອອກຈາກຮ່າງກາຍຜ່ານທໍ່ນ້ຳເຫຼືອງຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ.

ຂະບວນການນີ້ຄ້າຍຄືກັບບ່ອນກໍ່ສ້າງທີ່ລົດບັນທຸກຂົນເອົາເສດວັດສະດຸທີ່ພັງແລ້ວອອກໄປເທື່ອລະຄັນ. ບໍ່ແມ່ນວ່າຈະຖືກເກັບກວາດອອກໄປໃນເທື່ອດຽວ ແຕ່ຈະຄ່ອຍໆເປັນໄປໃນໄລຍະເວລາໜຶ່ງ ດັ່ງນັ້ນທັນທີຫຼັງເຮັດ ຄວາມປ່ຽນແປງອາດຍັງບໍ່ຮູ້ສຶກຫຼາຍ ຕ້ອງລໍຖ້າຫຼາຍອາທິດ ຈຶ່ງຈະຄ່ອຍໆຮູ້ສຶກໄດ້ວ່າປະລິມານໄຂມັນຫຼຸດລົງ.

ໃຊ້ເວລາດົນປານໃດຈຶ່ງເຫັນການປ່ຽນແປງ ແລະ ຂໍ້ຄວນລະວັງ

ໄລຍະທີ່ປະລິມານໄຂມັນຫຼຸດລົງຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດ ໂດຍທົ່ວໄປແມ່ນລາຍງານໄວ້ຢູ່ລະຫວ່າງ 4 ຫາ 12 ອາທິດຫຼັງເຮັດ. ແລະ ວຽກຂອງແມັກໂຄຟາຈໃນການເກັບກວາດເສດໄຂມັນນັ້ນຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປອີກ ດັ່ງນັ້ນຜົນລັບສຸດທ້າຍມັກຈະຖືກຢືນຢັນຢູ່ໃນຊ່ວງ 3 ຫາ 6 ເດືອນ.

ຈຸດທີ່ເຮັດອາດມີອາການແດງ ບວມ ຊ້ຳ ຫຼືຮູ້ສຶກຊາຊົ່ວຄາວ ໄດ້ນານຫຼາຍວັນຫາຫຼາຍອາທິດ. ນີ້ແມ່ນຂະບວນການທີ່ປາຍປະສາດຖືກອຸນຫະພູມຕ່ຳກົດຈົນຊາຊົ່ວຄາວ ແລ້ວຄ່ອຍໆຟື້ນຄືນ ດັ່ງນັ້ນສ່ວນຫຼາຍຈະຄ່ອຍໆດີຂຶ້ນເອງເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ.

ໃນຊ່ວງນີ້ ແທນທີ່ຈະນວດ ຫຼືກົດແຮງໆ ຄວນປ່ອຍໃຫ້ຮ່າງກາຍດຳເນີນຂະບວນການເກັບກວາດເຊວໄຂມັນທີ່ຕາຍໄປຕາມທຳມະຊາດຈະດີກວ່າ. ການຍ່າງ ຫຼືເຄື່ອນໄຫວເບົາໆເປັນປົກກະຕິ ຈະຊ່ວຍໃຫ້ການໄຫຼວຽນຂອງນ້ຳເຫຼືອງດີຂຶ້ນ ເຊິ່ງເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ຄວາມໄວຂອງການເກັບກວາດ.

ກ່ອນຕັດສິນໃຈເຮັດ ມີບາງຈຸດທີ່ຄວນຮູ້ໄວ້ລ່ວງໜ້າ ດັ່ງນີ້.

• ຄົນທີ່ໄວຕໍ່ຄວາມເຢັນຄວນແຈ້ງລ່ວງໜ້າ: ຖ້າມີພະຍາດເຊັ່ນລົມພິດຈາກຄວາມເຢັນ ຫຼືພະຍາດຄຣາຍໂອກໂລບູລິນໃນເລືອດ ການກະຕຸ້ນດ້ວຍອຸນຫະພູມຕ່ຳອາດເປັນພາລະຕໍ່ຮ່າງກາຍໄດ້.
• ບໍ່ຄວນຄາດຫວັງຄວາມປ່ຽນແປງແບບກະທັນຫັນໃນເທື່ອດຽວ: ຍ້ອນເປັນວິທີທີ່ເຊວໄຂມັນຄ່ອຍໆຕາຍ ແລ້ວຄ່ອຍໆຖືກກຳຈັດອອກ ຜົນຈຶ່ງອອກມາຊ້າໆ.
• ຄວນມີໄຂມັນໃຕ້ຜິວໜັງພຽງພໍທີ່ຈະຈັບໄດ້: ຍ້ອນອຸປະກອນເຮັດວຽກໂດຍການດູດຜິວໜັງ ແລະ ໄຂມັນເຂົ້າຫາກັນ ຖ້າຊັ້ນໄຂມັນບາງເກີນໄປ ຈະຍາກທີ່ຈະເຫັນຜົນ.
• ບໍ່ແມ່ນທາງເລືອກແທນການຫຼຸດນ້ຳໜັກ: ວິທີນີ້ແມ່ນການຫຼຸດຈຳນວນເຊວໄຂມັນສະເພາະຈຸດ ບໍ່ແມ່ນວິທີຫຼຸດນ້ຳໜັກຂອງທັງຮ່າງກາຍ.

ວິທີດູແລບໍ່ໃຫ້ເຊວໄຂມັນກັບມາໃຫຍ່ອີກ

ເຊວໄຂມັນທີ່ຫາຍໄປແລ້ວ ຖືກຮັບຮູ້ວ່າຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນຄືນອີກ. ແຕ່ເຊວໄຂມັນທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ ຍັງສາມາດຂະຫຍາຍໃຫຍ່ຂຶ້ນໄດ້ ດັ່ງນັ້ນຖ້າຫຼັງຈາກນັ້ນນ້ຳໜັກເພີ່ມຂຶ້ນຫຼາຍ ຈຸດນັ້ນກໍອາດເດັ່ນອອກມາໃຫ້ເຫັນອີກຄັ້ງ. ຈຳນວນເຊວໄຂມັນຫຼຸດລົງກໍຈິງ ແຕ່ຄວາມສາມາດຂອງເຊວທີ່ເຫຼືອຢູ່ໃນການພອງໃຫຍ່ຂຶ້ນນັ້ນຍັງຄົງຢູ່.

ດັ່ງນັ້ນການຮັກສານິໄສການກິນອາຫານ ແລະ ລະດັບກິດຈະກຳໃຫ້ສະໝ່ຳສະເໝີຫຼັງເຮັດ ຈະຊ່ວຍໃຫ້ຜົນລັບຄົງຢູ່ໄດ້ດົນຂຶ້ນ. ເຖິງຈຳນວນເຊວໄຂມັນຈະຫຼຸດລົງແລ້ວ ໜ້າທີ່ໃນການດູແລບໍ່ໃຫ້ເຊວທີ່ເຫຼືອຢູ່ໃຫຍ່ຂຶ້ນອີກ ກໍຍັງເປັນສິ່ງທີ່ຕ້ອງເອົາໃຈໃສ່ຢູ່ຄືເກົ່າ.

ຖ້າເຮັດຄັ້ງດຽວແລ້ວຍັງບໍ່ໄດ້ຜົນເທົ່າທີ່ຫວັງໄວ້ ບາງກໍລະນີກໍມີການເຮັດຊ້ຳໂດຍເວັ້ນໄລຍະໜຶ່ງ. ໃນກໍລະນີນີ້ ກໍຍັງເປັນຂະບວນການດຽວກັນທີ່ເຊວໄຂມັນຊຸດໃໝ່ຕາຍ ແລະ ຖືກກຳຈັດອອກ ດັ່ງນັ້ນແທນທີ່ຈະຮີບຮ້ອນເຮັດຖີ່ຂຶ້ນ ຄວນລໍຖ້າໃຫ້ຜົນຂອງຄັ້ງກ່ອນປາກົດອອກມາຢ່າງເຕັມທີ່ກ່ອນ ຈຶ່ງຄ່ອຍຕັດສິນໃຈ ຈະປອດໄພກວ່າ.

References

Korean Dermatological Association, American Academy of Dermatology (AAD), and Ministry of Food and Drug Safety (MFDS).