ຫຼັກການເອົາໄຝອອກດ້ວຍເລເຊີ CO2 ອັດຕາການເກີດຄືນ ຮອຍແປ ຮອຍດ່າງດຳ ຈົນເຖິງສັນຍານສົງໄສມະເລໂນມາ ABCDE

ຫຼາຍທ່ານມັກລັງເລບໍ່ຮູ້ວ່າຈະເອົາໄຝທີ່ຢູ່ໃບໜ້າ, ຄໍ, ຫຼືຫຼັງມືອອກດີບໍ່. ໄຝບໍ່ຫາຍໄປງ່າຍໆເມື່ອທາເຄື່ອງສຳອາງ, ແລະຖ້າມັນຢູ່ຕຳແໜ່ງທີ່ຄັນມີດແຖ ຫຼືລ້າງໜ້າແລ້ວມັກຕິດເລື້ອຍໆ ກໍເຮັດໃຫ້ລຳຄານໃຈ. ເມື່ອເລີ່ມຄົ້ນຫາຂໍ້ມູນເລື່ອງການເອົາໄຝອອກ, ຄຳວ່າເລເຊີ CO2 ມັກເປັນສິ່ງທຳອິດທີ່ໄດ້ຍິນ.

ໄຝສ່ວນຫຼາຍເປັນເນື້ອງອກທຳມະດາທີ່ບໍ່ເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ສຸຂະພາບ, ຖ້າເຂົ້າໃຈຫຼັກການແລ້ວກໍສາມາດຈັດການໄດ້ຢ່າງລຽບຮ້ອຍ. ແຕ່ໄຝກໍບໍ່ໄດ້ເປັນແບບດຽວກັນໝົດ, ໄຝຕື້ນ ແລະໄຝເລິກມີວິທີເອົາອອກທີ່ຕ່າງກັນ. ແລະເຖິງວ່າຈະໜ້ອຍຫຼາຍ ແຕ່ກໍມີບາງກໍລະນີທີ່ມະເລໂນມາ (melanoma) ເນື້ອງອກອັນຕະລາຍນັ້ນມີລັກສະນະຄ້າຍໄຝ, ສະນັ້ນກ່ອນຈະຕັດສິນໃຈເອົາອອກ ຈຶ່ງຄວນຮູ້ສັນຍານທີ່ຕ້ອງລະວັງກ່ອນ.

ດັ່ງນັ້ນ ບົດຄວາມນີ້ຈະອະທິບາຍວ່າໄຝແມ່ນອັນໃດ, ຕ່າງຈາກຈຸດດ່າງອາຍຸ ຫຼືຕິ່ງເນື້ອແນວໃດ, ເລເຊີ CO2 ລະເຫີຍໄຝແນວໃດ, ຄວນຈັດການກັບການເກີດຄືນ ແລະຮອຍແປແນວໃດ, ໄຝເລິກຄວນເຂົ້າຫາແນວໃດ, ແລະເມື່ອໃດຄວນໄປພົບແພດແທ້ໆ ໂດຍອີງໃສ່ຕົວເລກຈາກງານຄົ້ນຄວ້າຈິງ.

ໄຝແມ່ນຫຍັງແທ້?

ໄຝເກີດຈາກຈຸລັງເມລານິນ (melanocyte) ຊຶ່ງເປັນຈຸລັງທີ່ສ້າງເມັດສີ ມາລວມກັນເປັນກ້ອນຢູ່ຈຸດດຽວ ໃນທາງການແພດເອີ້ນວ່າໄຝເມລານິນ. ເວົ້າງ່າຍໆ ຄືກຸ່ມຈຸລັງທີ່ສ້າງເມັດສີມາລວມຕົວກັນຢູ່ບ່ອນໜຶ່ງ, ສ່ວນຫຼາຍຈຶ່ງບໍ່ເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ສຸຂະພາບ.

ໄຝແບ່ງອອກເປັນ 3 ຊະນິດ ຕາມຄວາມເລິກຂອງຈຸລັງ. ຖ້າຈຸລັງຢູ່ຕື້ນໆຢູ່ຂອບລະຫວ່າງຊັ້ນຜິວນອກ (epidermis) ກັບຊັ້ນໜັງແທ້ (dermis) ເອີ້ນວ່າໄຝຊັ້ນຂອບ, ລັກສະນະແປ ແລະສີເຂັ້ມ. ຖ້າຈຸລັງຢູ່ຄາບໃນລະຫວ່າງຂອບກັບຊັ້ນໜັງແທ້ ເອີ້ນວ່າໄຝປະສົມ, ຈະນູນຂຶ້ນເລັກນ້ອຍ. ແລະຖ້າຈຸລັງຝັງລົງເລິກໃນຊັ້ນໜັງແທ້ ເອີ້ນວ່າໄຝຊັ້ນໜັງແທ້, ມີສີຄືສີຜິວ ຫຼືນ້ຳຕານອ່ອນ ແລະນູນຄືກ້ອນເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງທົງມົນ.

ໄຝບາງເມັດມີມາຕັ້ງແຕ່ເກີດ, ບາງເມັດເກີດຂຶ້ນໃໝ່ເມື່ອອາຍຸຫຼາຍຂຶ້ນ ຫຼືຖືກແສງແດດເປັນເວລາດົນ. ສະນັ້ນຈຳນວນໄຝຈຶ່ງແຕກຕ່າງກັນໄປໃນແຕ່ລະຄົນ, ແລະໂດຍທົ່ວໄປມັກເພີ່ມຂຶ້ນເມື່ອເຂົ້າສູ່ໄວຜູ້ໃຫຍ່.

ຄວາມເລິກນີ້ສຳຄັນຫຼາຍ. ຖ້າໄຝຢູ່ຕື້ນ ການລະເຫີຍອອກດ້ວຍເລເຊີແບບຕື້ນໆກໍພຽງພໍໃຫ້ຜິວແອອອກ, ແຕ່ຖ້າໄຝຝັງຮາກເລິກໃນຊັ້ນໜັງແທ້ ການລະເຫີຍພຽງໜ້າຜິວ ຈຸລັງດ້ານລຸ່ມກໍຍັງເຫຼືອຢູ່ ແລະມີໂອກາດຂຶ້ນມາໃໝ່ໄດ້ງ່າຍ. ສະນັ້ນກ່ອນຈະເອົາໄຝອອກ ຄວນປະເມີນກ່ອນວ່າໄຝຂອງຕົນຕື້ນ ຫຼືເລິກ, ນີ້ຄືບາດກ້າວທຳອິດ.

ປະເພດ	ຄວາມເລິກ	ລັກສະນະ	ສີ
ໄຝຊັ້ນຂອບ	ຂອບຊັ້ນຜິວນອກ	ແປ	ນ້ຳຕານເຂັ້ມ ຫຼືດຳ
ໄຝປະສົມ	ຂອບ ແລະຊັ້ນໜັງແທ້	ນູນເລັກນ້ອຍ	ນ້ຳຕານ
ໄຝຊັ້ນໜັງແທ້	ເລິກໃນຊັ້ນໜັງແທ້	ນູນຄືເຄິ່ງທົງມົນ	ສີຜິວ ຫຼືນ້ຳຕານອ່ອນ

ໄຝ, ຈຸດດ່າງອາຍຸ, ຕິ່ງເນື້ອ, ແລະຫູດ ຕ່າງກັນແນວໃດ?

ຮອຍດ່າງສີນ້ຳຕານທີ່ຂຶ້ນຢູ່ໃບໜ້າ ຫຼືຄໍ ບໍ່ແມ່ນໄຝໝົດທຸກຄັ້ງ. ຈຸດດ່າງອາຍຸ, ຕິ່ງເນື້ອ, ຫຼືຫູດ ກໍພົບເລື້ອຍຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ສັບສົນໄດ້ງ່າຍ, ແຕ່ສາເຫດ ແລະລັກສະນະຂອງແຕ່ລະຢ່າງຕ່າງກັນ ຕ້ອງແຍກແຍະໃຫ້ໄດ້ກ່ອນຈຶ່ງຈະຮູ້ວິທີເອົາອອກທີ່ຖືກຕ້ອງ.

ໄຝຄືໄຝເມລານິນຕາມທີ່ກ່າວມາຂ້າງເທິງ ເກີດຈາກຈຸລັງເມັດສີມາລວມກັນ. ສ່ວນຈຸດດ່າງອາຍຸເກີດຈາກແສງແດດ ແລະຄວາມແກ່ ເຮັດໃຫ້ຊັ້ນຜິວນອກໜາຂຶ້ນເປັນຈຸດສີນ້ຳຕານ, ບໍ່ໄດ້ມາຈາກຈຸລັງເມັດສີ ແຕ່ເປັນບັນຫາຂອງເຄລາຕິນ ແລະຊັ້ນຜິວນອກ. ຕິ່ງເນື້ອເກີດຈາກການເສຍດສີ ແລະຄວາມແກ່ ເຮັດໃຫ້ເນື້ອຢືດອອກມາເປັນຕິ່ງຫ້ອຍຄືກ້ານ, ບໍ່ກ່ຽວກັບເມັດສີ. ຫູດເກີດຈາກເຊື້ອໄວຣັດ HPV (Human Papillomavirus), ຜິວໜ້າຈະຂຸ່ນຂຸປົ່ງ ແລະຖ້າຂູດແຄະຈະລາມໄປບ່ອນອື່ນ ຫຼືຕິດຄົນອື່ນໄດ້.

ເຫດຜົນທີ່ຕ້ອງແຍກແຍະໃຫ້ຊັດ ກໍຍ້ອນວິທີຮັກສາຕ່າງກັນ. ໄຝໃຊ້ເລເຊີ ຫຼືການຕັດອອກຕາມຄວາມເລິກ, ຈຸດດ່າງອາຍຸໃຊ້ເລເຊີເມັດສີແບບຕື້ນ, ຕິ່ງເນື້ອໃຊ້ເລເຊີຈີ້, ຫູດໃຊ້ຄວາມເຢັນຈັດ ຫຼືການຈີ້. ຖ້າເບິ່ງດ້ວຍຕາເປົ່າແລ້ວຍັງບໍ່ແນ່ໃຈ ກໍໃຊ້ການສ່ອງຂະຫຍາຍ ຫຼືຖ້າຈຳເປັນກໍສົ່ງກວດຊິ້ນເນື້ອ. ການແຍກແຍະໃຫ້ຖືກຕ້ອງກ່ອນ ຈະຊ່ວຍຫຼຸດການຮັກສາທີ່ບໍ່ຈຳເປັນ.

ລາຍການ	ໄຝ	ຈຸດດ່າງອາຍຸ	ຕິ່ງເນື້ອ	ຫູດ
ສາເຫດ	ໄຝເມລານິນ	ແສງແດດ ຄວາມແກ່	ການເສຍດສີ ຄວາມແກ່	ຕິດເຊື້ອ HPV
ລັກສະນະ	ແປ ຫຼືນູນ	ຈຸດສີນ້ຳຕານແປ	ຕິ່ງນິ້ມ	ຕຸ່ມຂຸນຂຸປົ່ງ
ການຕິດຕໍ່	ບໍ່ຕິດຕໍ່	ບໍ່ຕິດຕໍ່	ບໍ່ຕິດຕໍ່	ຕິດຕໍ່ ແລະລາມໄດ້
ວິທີຮັກສາ	ເລເຊີ ຫຼືຕັດອອກຕາມຄວາມເລິກ	ເລເຊີເມັດສີ	ເລເຊີຈີ້	ຄວາມເຢັນຈັດ ຫຼືການຈີ້

ເລເຊີ CO2 ລະເຫີຍໄຝແນວໃດ?

ເລເຊີ CO2 ເປັນອຸປະກອນພື້ນຖານທີ່ສຸດໃນການເອົາໄຝອອກ. ມັນປ່ອຍແສງທີ່ຄວາມຍາວຄື້ນ 10,600nm ອອກມາ, ແສງນີ້ຖືກດູດຊຶມໂດຍນ້ຳໄດ້ດີຫຼາຍ. ເນື້ອເຍື່ອຜິວໜັງຂອງພວກເຮົາສ່ວນຫຼາຍປະກອບດ້ວຍນ້ຳ, ເມື່ອພະລັງງານເລເຊີສຳຜັດ ນ້ຳໃນຈຸດນັ້ນຈະຕົ້ມພຸ່ງຂຶ້ນທັນທີ ແລະເນື້ອເຍື່ອກໍລະເຫີຍ. ຂະບວນການນີ້ເອີ້ນວ່າການລະເຫີຍ. ເວົ້າງ່າຍໆ ຄືວິທີເຜົາຊັ້ນບາງໆທີ່ໄຝຢູ່ ໃຫ້ໜີໄປ.

ຂໍ້ດີຂອງການລະເຫີຍນີ້ ຄືສາມາດຫລີວອອກໄດ້ບາງໆ. ທຸກຄັ້ງທີ່ເລເຊີຜ່ານໜ້າຜິວຈະລະເຫີຍອອກເລັກນ້ອຍ, ສະນັ້ນຈຶ່ງສາມາດແບ່ງເປັນຫຼາຍຄັ້ງໃຫ້ເໝາະກັບຄວາມເລິກຂອງໄຝ. ໄຝຊັ້ນຂອບທີ່ຕື້ນ ພຽງແຕ່ຜ່ານໜຶ່ງ ຫຼືສອງຄັ້ງກໍພຽງພໍ, ໄຝປະສົມທີ່ນູນຂຶ້ນ ຕ້ອງລະເຫີຍອອກຫຼາຍກວ່າໜ້ອຍໜຶ່ງ. ນອກຈາກນັ້ນຄວາມຮ້ອນຍັງຊ່ວຍປິດເສັ້ນເລືອດຝອຍ, ເລືອດຈຶ່ງບໍ່ໄຫຼຫຼາຍ ແລະຈົບການຮັກສາໄດ້ຮຽບຮ້ອຍ.

ແຕ່ການຄວບຄຸມຄວາມເລິກນີ້ແຫຼະ ຄືສິ່ງທີ່ຕັດສິນຜົນລັບ. ຖ້າເຜົາເລິກເກີນໄປໃນຄັ້ງດຽວ ໄຝຈະຫາຍແນ່ນອນ ແຕ່ມີໂອກາດເປັນຮອຍແປໄດ້ງ່າຍ, ໃນທາງກົງກັນຂ້າມຖ້າຜ່ານຕື້ນເກີນໄປ ຈຸລັງກໍຍັງເຫຼືອ ແລະໄຝກໍກັບຄືນມາໃໝ່. ສະນັ້ນການຕັດສິນຂອງແພດ ທີ່ຮູ້ຈັກປັບລະດັບຄວາມແຮງໃຫ້ເໝາະກັບຊະນິດ ແລະຄວາມເລິກຂອງໄຝ ຈຶ່ງສຳຄັນຫຼາຍ. ຫຼັງການຮັກສາທັນທີ ຈະມີສະເກັດແຜນ້ອຍໆຂຶ້ນຢູ່ຈຸດນັ້ນ, ເມື່ອສະເກັດແຜຫຼຸດອອກ ໄຝກໍຈະຫາຍໄປຕາມທຳມະຊາດ. ສະຫຼຸບແລ້ວ ຫຼັກການຂອງອຸປະກອນ ຝີມືຂອງແພດ ແລະການດູແລຫຼັງການຮັກສາ ຕ້ອງປະສານກັນຈຶ່ງຈະໄດ້ຜົນລັບທີ່ດີ.

ເອົາໄຝອອກແລ້ວຈະຂຶ້ນມາໃໝ່ບໍ?

ສິ່ງທີ່ຫຼາຍຄົນເປັນຫ່ວງທີ່ສຸດຫຼັງເອົາໄຝອອກ ຄືການເກີດຄືນ ແລະຮອຍແປ. ເວົ້າກັນຕາມຈິງ ເລເຊີ CO2 ບໍ່ແມ່ນວິທີທີ່ບໍ່ມີໂອກາດເກີດຄືນເລີຍ. ໃນການວິເຄາະລວມຫຼາຍງານຄົ້ນຄວ້າ ພົບວ່າໄຝທີ່ເອົາອອກດ້ວຍເລເຊີ CO2 ມີໂອກາດຂຶ້ນມາໃໝ່ປະມານ 13%. ໃນຂະນະທີ່ການຕັດອອກດ້ວຍມີດຜ່າຕັດມີອັດຕາຕ່ຳສຸດພຽງແຕ່ 2%, ເລເຊີສູງກວ່ານັ້ນ.

ແຕ່ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າເລເຊີບໍ່ດີ. ໃນການວິເຄາະດຽວກັນນີ້ ພົບວ່າອັດຕາການເກີດຮອຍແປ ຫຼັງການຕັດອອກສູງເຖິງ 21% ຊຶ່ງສູງທີ່ສຸດ, ໃນຂະນະທີ່ເລເຊີ CO2 ຕ່ຳກວ່າຫຼາຍພຽງແຕ່ 5%. ເວົ້າອີກແບບໜຶ່ງ ເລເຊີແມ່ນຮັບຄວາມສ່ຽງເກີດຄືນເລັກນ້ອຍ ແລກກັບການຫຼຸດຮອຍແປໄດ້ຫຼາຍ, ສ່ວນການຕັດອອກແມ່ນປ້ອງກັນການເກີດຄືນໄດ້ແນ່ນອນ ແຕ່ຕ້ອງຍອມຮັບຮອຍແປ. ສະນັ້ນການເລືອກຈຶ່ງຂຶ້ນຢູ່ກັບຄວາມເລິກ, ຕຳແໜ່ງຂອງໄຝ, ແລະວ່າຕຳແໜ່ງນັ້ນເປັນຈຸດທີ່ເຫັນຮອຍແປງ່າຍຫຼືບໍ່.

ນອກຈາກການເກີດຄືນແລ້ວ ສິ່ງທີ່ພົບເລື້ອຍພໍໆກັນ ຄືຮອຍດ່າງດຳ. ຜິວຄົນອາຊີເມື່ອຖືກກະຕຸ້ນມັກເກີດຮອຍດ່າງສີນ້ຳຕານໄດ້ງ່າຍ, ຫຼັງເອົາໄຝອອກດ້ວຍເລເຊີ CO2 ພົບຮອຍດ່າງດຳປະມານ 9%. ຮອຍນີ້ສ່ວນຫຼາຍຈະຈາງລົງໄປຕາມເວລາ, ແຕ່ຖ້າຖືກແສງແດດຈະເຂັ້ມຂຶ້ນ ແລະຢູ່ດົນ. ສະນັ້ນການບໍ່ແຄະສະເກັດແຜອອກເອງ ແລະການກັນແດດຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີໃນຊ່ວງພື້ນຟູ ຈຶ່ງເປັນເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງຜົນລັບ. ຖ້າຫຼັງລະເຫີຍແບບຕື້ນແລ້ວຍັງມີຈຸລັງເຫຼືອ ແລະຂຶ້ນມາໃໝ່ ແພດກໍອາດຮັກສາເພີ່ມອີກຄັ້ງຫຼັງເບິ່ງການຟື້ນຕົວ.

ໄຝທີ່ຝັງເລິກໃນຊັ້ນໜັງແທ້ ຫຼືໄຝໃຫຍ່ ຄວນເອົາອອກແນວໃດ?

ບໍ່ແມ່ນວ່າໄຝທຸກເມັດຈະໃຊ້ເລເຊີໄດ້ໝົດ. ໄຝທີ່ນູນ ແລະຝັງຮາກເລິກໃນຊັ້ນໜັງແທ້ ຫຼືໄຝທີ່ໃຫຍ່ ຖ້າໃຊ້ເລເຊີລະເຫີຍພຽງແຕ່ໜ້າຜິວ ຈຸລັງດ້ານລຸ່ມກໍຍັງເຫຼືອ ແລະມີໂອກາດຂຶ້ນມາໃໝ່ໄດ້ງ່າຍ. ສະນັ້ນໄຝແບບນີ້ ການຕັດອອກໃຫ້ໝົດຮາກຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ ຈຶ່ງລຽບຮ້ອຍກວ່າ.

ໄຝທີ່ນ້ອຍ ແລະມົນ ໃຊ້ວິທີຕັດອອກແບບເຈາະວົງມົນ (punch excision). ໃຊ້ມີດວົງມົນເຈາະຕັດໄຝໃຫ້ໝົດຮາກ ແລ້ວເຢັບໜຶ່ງ ຫຼືສອງເຂັມ, ໄຝທີ່ເລິກກໍຈຶ່ງບໍ່ເຫຼືອຈຸລັງ ແລະໝົດໄປໃນຄັ້ງດຽວ. ໃຊ້ຢາຊາເຈາະຈຸດ ຄວາມເຈັບຈຶ່ງບໍ່ຫຼາຍ, ຖ້າໄຝນ້ອຍ ການຮັກສາເອງກໍໃຊ້ເວລາພຽງບໍ່ຈັກນາທີ. ຖ້າໄຝໃຫຍ່ ຫຼືຍາວກວ່ານັ້ນ ຈະຕັດອອກເປັນຮູບແກມະແລ້ວເຢັບປິດ. ຊິ້ນເນື້ອທີ່ຕັດອອກນີ້ ສາມາດສົ່ງກວດໄດ້, ຈຶ່ງມີຂໍ້ດີເພີ່ມຄືສາມາດຢືນຢັນໄດ້ວ່າບໍ່ມີຈຸລັງຜິດປົກກະຕິ.

ແນ່ນອນວ່າການຕັດອອກ ຕ້ອງຕັດໄໝອອກ ແລະລໍຖ້າແຜຫາຍ ຫຼັງຈາກຫຼາຍວັນ ແລະຈະເຫຼືອຮອຍແປເສັ້ນນ້ອຍໆ. ແຕ່ຍ້ອນຕັດອອກໝົດຮາກ ໂອກາດເກີດຄືນຈຶ່ງໜ້ອຍລົງຫຼາຍ. ສະນັ້ນຫຼັກການພື້ນຖານຄື ໄຝຕື້ນໃຊ້ເລເຊີເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເປັນຮອຍແປ, ໄຝເລິກ ແລະໃຫຍ່ໃຊ້ການຕັດອອກເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເກີດຄືນ. ບໍ່ແມ່ນວ່າວິທີໃດວິທີໜຶ່ງດີກວ່າສະເໝີ, ຄວນເລືອກໃຫ້ເໝາະກັບຄວາມເລິກ ຂະໜາດ ແລະຕຳແໜ່ງຂອງໄຝ. ໂດຍສະເພາະຖ້າໄຝເກົ່າຢູ່ໆກໍໃຫຍ່ຂຶ້ນ ຫຼືປ່ຽນຮູບຮ່າງ ຄວນເລືອກການຕັດອອກທີ່ສາມາດສົ່ງກວດຊິ້ນເນື້ອໄດ້ກ່ອນ ຈະປອດໄພກວ່າການເອົາອອກເພື່ອຄວາມງາມ.

ຄວນໄປພົບແພດເມື່ອໃດ ແລະຮູ້ຈັກມະເລໂນມາໄດ້ແນວໃດ?

ໄຝເກືອບທຸກເມັດ ຈະຢູ່ນິ້ງໆ ແລະບໍ່ອັນຕະລາຍໄປຕະຫຼອດຊີວິດ. ແຕ່ໃນບາງກໍລະນີທີ່ໜ້ອຍຫຼາຍ ມະເລໂນມາ (melanoma) ຊຶ່ງເປັນມະເຮັງຜິວໜັງ ອາດມີລັກສະນະຄ້າຍໄຝ, ສະນັ້ນກ່ອນຈະເອົາອອກ ຈຶ່ງຕ້ອງແຍກແຍະສັນຍານເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ໄດ້ກ່ອນ. ຫຼັກທີ່ຈື່ງ່າຍທີ່ສຸດ ຄືກົດ ABCDE.

A ຄືຄວາມບໍ່ສົມສ່ວນ (Asymmetry), ຄືເມື່ອພັບໄຝເປັນສອງເຄິ່ງແລ້ວແຕ່ລະຝັ່ງບໍ່ຄືກັນ. B ຄືຂອບ (Border), ຂອບບໍ່ຮຽບ ຫຼືເບື່ອນຂຸ່ນມົວ. C ຄືສີ (Color), ໃນໄຝເມັດດຽວມີສີນ້ຳຕານ, ດຳ, ແດງປົນກັນບໍ່ສະໝ່ຳສະເໝີ. D ຄືຂະໜາດ (Diameter), ເສັ້ນຜ່າສູນກາງເກີນ 6mm. ແລະ E ຄືການປ່ຽນແປງ (Evolving), ໄຝທີ່ມີຢູ່ເດີມຢູ່ໆກໍໃຫຍ່ຂຶ້ນ ຫຼືສີປ່ຽນ ຫຼືຄັນ ຫຼືມີເລືອດອອກ.

ໃນນີ້ ສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຄືການປ່ຽນແປງ. ໄຝທີ່ຢູ່ຄືເກົ່າມາດົນນານ ຈະບໍ່ອັນຕະລາຍເທົ່າໄຝທີ່ຢູ່ໆກໍປ່ຽນແປງ. ຈຳນວນໄຝທີ່ຫຼາຍ ກໍມີສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມສ່ຽງມະເລໂນມາເຊັ່ນກັນ, ມີການວິເຄາະພົບວ່າຄົນທີ່ມີໄຝເກີນ 100 ເມັດ ຈະສ່ຽງປະມານ 7 ເທົ່າ, ແລະຖ້າມີໄຝຮູບຮ່າງຜິດປົກກະຕິຫຼາຍເມັດ ຈະສູງເຖິງປະມານ 10 ເທົ່າ. ສະນັ້ນຖ້າມີສັນຍານໃດໜຶ່ງໃນນີ້ ຫຼືໄຝເພີ່ມຂຶ້ນໄວ ຄວນໄປພົບແພດກ່ອນ ຈຶ່ງເອົາອອກເພື່ອຄວາມງາມ ຈະປອດໄພກວ່າ. ບໍ່ຕ້ອງຕົກໃຈ ແຕ່ການກວດເບິ່ງໃຫ້ແນ່ໃຈກ່ອນເອົາອອກ ກັບການເອົາອອກໂດຍບໍ່ຮູ້ ມັນຕ່າງກັນແທ້ໆ.

ຫົວຂໍ້	ຄວາມໝາຍ	ສັນຍານໜ້າສົງໄສ
A ບໍ່ສົມສ່ວນ	Asymmetry	ພັບເຄິ່ງແລ້ວບໍ່ຄືກັນ
B ຂອບ	Border	ຂອບບໍ່ຮຽບ ຂຸ່ນມົວ
C ສີ	Color	ຫຼາຍສີປົນກັນ
D ຂະໜາດ	Diameter	ເສັ້ນຜ່າສູນກາງເກີນ 6mm
E ການປ່ຽນແປງ	Evolving	ຫາກໍໃຫຍ່ຂຶ້ນ ຫຼືປ່ຽນແປງ