ຫຼັກການທີ່ຢາສີດ HPL ລະລາຍໄຂມັນສະເພາະສ່ວນ ຈຳນວນຄັ້ງຕາມແຕ່ລະບໍລິເວນ ແລະ ຂໍ້ຄວນລະວັງ

ຫຼາຍຄົນຄົງເຄີຍປວດຫົວກັບໄຂມັນສ່ວນທີ່ອອກກຳລັງກາຍແນວໃດກໍບໍ່ຄ່ອຍລົງ ເຊັ່ນ ໃຕ້ຄາງ ຫຼື ຕົ້ນແຂນ. ບາງເທື່ອນ້ຳໜັກລວມບໍ່ໄດ້ປ່ຽນແປງຫຍັງ ແຕ່ມີແຕ່ບາງບໍລິເວນທີ່ເຫັນເດັ່ນຂຶ້ນມາ ຫຼາຍຄົນຈຶ່ງເລີ່ມຫາວິທີລົດເຊວໄຂມັນຢູ່ຈຸດນັ້ນໂດຍກົງ.

ການສະຫຼາຍໄຂມັນ HPL ແມ່ນການສີດຢາລະລາຍໄຂມັນເຂົ້າໄປໂດຍກົງໃນບໍລິເວນນັ້ນໆ. ບໍ່ແມ່ນການຜ່າຕັດເອົາໄຂມັນອອກ ແຕ່ເປັນຢາທີ່ໄປທຳລາຍເຍື່ອຫຸ້ມເຊວໄຂມັນ ຈົນເຊວນັ້ນສະຫຼາຍໄປເອງ. ຖ້າເຂົ້າໃຈຫຼັກການນີ້ດີ ກໍຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເປັນຫຍັງແຕ່ລະບໍລິເວນຈຶ່ງໃຊ້ປະລິມານຢາ ແລະ ຈຳນວນຄັ້ງບໍ່ຄືກັນ ພ້ອມທັງເປັນຫຍັງອາການບວມຈຶ່ງຄ້າງຢູ່ 3 ຫາ 7 ວັນ. ລອງມາເບິ່ງເທື່ອລະຂໍ້.

ຢາສີດລະລາຍໄຂມັນມີເປົ້າໝາຍຫຍັງແທ້ໆ?

ການຫຼຸດນ້ຳໜັກແບບທົ່ວໄປແມ່ນເຮັດໃຫ້ເຊວໄຂມັນທົ່ວຮ່າງກາຍນ້ອຍລົງ. ເຊວແຕ່ລະໜ່ວຍຈະຫຼຸດຂະໜາດລົງ ແຕ່ຈຳນວນເຊວບໍ່ໄດ້ຫຼຸດ.

ຢາສີດລະລາຍໄຂມັນມີວິທີການທີ່ແຕກຕ່າງອອກໄປ. ຄືການສີດຢາເຂົ້າໄປໃນບໍລິເວນທີ່ຕ້ອງການໂດຍກົງ ເພື່ອທຳລາຍເຊວໄຂມັນຢູ່ຈຸດນັ້ນ. ເນື່ອງຈາກເຊວຫາຍໄປໝົດ ໃນທາງທິດສະດີຈຶ່ງສາມາດຄາດຫວັງໃຫ້ປະລິມາດຂອງບໍລິເວນນັ້ນຫຼຸດລົງສະເພາະຈຸດ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຈຶ່ງນິຍົມໃຊ້ກັບການຈັດການໄຂມັນທີ່ເດັ່ນຊັດເປັນຈຸດໆ ເຊັ່ນ ໃຕ້ຄາງ ຫຼື ຕົ້ນແຂນ ຫຼາຍກວ່າການຫຼຸດນ້ຳໜັກທັງຕົວ.

ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ການສີດນີ້ບໍ່ແມ່ນວິທີການຫຼຸດນ້ຳໜັກໂດຍກົງ. ມັນເປັນການປິ່ນປົວສະເພາະຈຸດເພື່ອລົດປະລິມາດເຊວໄຂມັນຢູ່ບໍລິເວນໃດໜຶ່ງເທົ່ານັ້ນ ຄວນເຂົ້າໃຈຈຸດນີ້ໄວ້ກ່ອນຕັດສິນໃຈ.

ໄຂມັນທີ່ສະສົມເປັນຈຸດແບບນີ້ ມັກຈະລົດຍາກ ເຖິງແມ່ນອອກກຳລັງກາຍ ຫຼື ຄວບຄຸມອາຫານແລ້ວກໍຕາມ. ເນື່ອງຈາກແຕ່ລະຄົນມີຈຸດທີ່ໄຂມັນມັກສະສົມແຕກຕ່າງກັນ ຊຶ່ງໄດ້ຮັບອິດທິພົນຈາກທັງການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດ ແລະ ຮໍໂມນ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ເຖິງນ້ຳໜັກໂດຍລວມຈະລົດລົງ ແຕ່ບໍລິເວນນັ້ນກໍຍັງເຫຼືອຢູ່ ຊຶ່ງເປັນເລື່ອງທົ່ວໄປ ແລະ ການຈັດການບໍລິເວນແບບນີ້ຕ້ອງໃຊ້ວິທີທີ່ແຕກຕ່າງຈາກການດູແລຮ່າງກາຍໂດຍລວມ.

ເປັນຫຍັງ ແລະ ແນວໃດເຍື່ອຫຸ້ມເຊວໄຂມັນຈຶ່ງແຕກສະຫຼາຍ?

ເຊວໄຂມັນຖືກຫຸ້ມດ້ວຍເຍື່ອບາງໆ (ເຍື່ອຫຸ້ມເຊວ) ຊຶ່ງເປັນບ່ອນເກັບໄຂມັນໄວ້ຂ້າງໃນ. ອາດຄິດງ່າຍໆວ່າເຍື່ອນີ້ເປັນຂອບບາງໆທີ່ວາງເປັນຊັ້ນຂອງນ້ຳມັນກັບນ້ຳ ເພື່ອແຍກຂ້າງໃນ ແລະ ຂ້າງນອກເຊວອອກຈາກກັນ.

ສານທີ່ໃຊ້ໃນ HPL ມີຄຸນສົມບັດເຮັດໃຫ້ໂຄງສ້າງຂອງເຍື່ອນີ້ປັ່ນປ່ວນ. ປຽບທຽບໄດ້ຄື ນ້ຳຢາລ້າງຈານທີ່ຊ່ວຍລະລາຍຄາບນ້ຳມັນຕິດແຄມ. ຄືກັນກັບທີ່ນ້ຳຢາລ້າງຈານເຮັດໃຫ້ນ້ຳມັນກັບນ້ຳປະສົມກັນໄດ້ ສານໃນຢານີ້ຈະທຳລາຍໂຄງສ້າງເປັນຊັ້ນຂອງເຍື່ອຫຸ້ມເຊວໄຂມັນ ຈົນເຍື່ອບໍ່ສາມາດເກັບໄຂມັນໄວ້ຂ້າງໃນໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ.

ເມື່ອເຍື່ອຫຸ້ມແຕກສະຫຼາຍ ເຊວກໍຈະຮັກສາຮູບຮ່າງໄວ້ບໍ່ໄດ້ ແລະ ແຕກອອກ. ຂະບວນການນີ້ເອີ້ນວ່າ ການສະຫຼາຍເຊວ (cell lysis) ຊຶ່ງໝາຍເຖິງເຊວລະລາຍຫາຍໄປແທ້ໆ. ຈຸດສຳຄັນຄື ປະຕິກິລິຍານີ້ຈະເກີດຂຶ້ນສະເພາະບໍລິເວນອ້ອມຮອບຈຸດທີ່ສີດຢາເທົ່ານັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ການສີດຢາໃຫ້ຖືກຈຸດແມ່ນສຳຄັນທັງຕໍ່ປະສິດທິພາບ ແລະ ຄວາມປອດໄພ.

ຖ້າຄືແນວນັ້ນ ເປັນຫຍັງເຊວໄຂມັນຈຶ່ງໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຫຼາຍກວ່າ ໃນຂະນະທີ່ຜິວໜັງ ຫຼື ກ້າມຊີ້ນອ້ອມຂ້າງໄດ້ຮັບຜົນກະທົບໜ້ອຍກວ່າ? ເນື່ອງຈາກເຊວໄຂມັນມີໄຂມັນເຕັມຢູ່ຂ້າງໃນເກືອບໝົດ ເຍື່ອຫຸ້ມຈຶ່ງບາງ ແລະ ໄວຕໍ່ຢາຊະນິດດຽວກັນຫຼາຍກວ່າ. ໃນຂະນະທີ່ກ້າມຊີ້ນ ຫຼື ຜິວໜັງມີໂຄງສ້າງແໜ້ນໜາກວ່າ ແລະ ມີສັດສ່ວນໄຂມັນໜ້ອຍ ຈຶ່ງທົນທານກວ່າ. ແຕ່ຖ້າຕຳແໜ່ງ ຫຼື ຄວາມເລິກຂອງການສີດຄາດເຄື່ອນໄປ ເນື້ອເຍື່ອອື່ນກໍອາດຖືກກະທົບໄປນຳ ດ້ວຍເຫດນີ້ ຝີມືຂອງແພດໃນການສີດຢາໃຫ້ຖືກຊັ້ນທີ່ຖືກຕ້ອງຈຶ່ງເປັນຕົວກຳນົດຄວາມປອດໄພ.

ໄຂມັນທີ່ຖືກທຳລາຍແລ້ວອອກຈາກຮ່າງກາຍແນວໃດ?

ເຖິງແມ່ນເຊວຈະແຕກແລ້ວ ກໍບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າໄຂມັນຈະຫາຍໄປທັນທີຈາກຈຸດນັ້ນ. ເຊວທີ່ແຕກ ແລະ ໄຂມັນທີ່ໄຫຼອອກມາຈະຍັງເຫຼືອຢູ່ໃນຮູບແບບເສດຊາກ ຊຶ່ງຮ່າງກາຍຕ້ອງມີຂະບວນການເກັບກູ້ອອກໄປອີກຄັ້ງ.

ໜ້າທີ່ນີ້ຕົກເປັນຂອງ ແມັກໂຄຟາຈ (macrophage, ເຊວພູມຄຸ້ມກັນຊະນິດໜຶ່ງໃນກຸ່ມເມັດເລືອດຂາວ ທີ່ຄອຍກືນກິນ ແລະ ກຳຈັດສິ່ງແປກປອມ ຫຼື ເຊວທີ່ຕາຍແລ້ວອອກຈາກຮ່າງກາຍ). ແມັກໂຄຟາຈຈະໄປລວມຕົວຢູ່ບໍລິເວນທີ່ໄດ້ຮັບບາດເຈັບ ເພື່ອເກັບກູ້ເນື້ອເຍື່ອທີ່ຕາຍແລ້ວ ດ້ວຍວິທີດຽວກັນນີ້ ມັນຈະຫໍ່ຫຸ້ມເສດຊາກຂອງເຊວໄຂມັນທີ່ແຕກແລ້ວ ແລະ ຍ່ອຍສະຫຼາຍໄປ.

ສ່ວນປະກອບທີ່ຖືກຍ່ອຍສະຫຼາຍແລ້ວ ຈະຖືກລຳລຽງໄປຢ່າງຊ້າໆຜ່ານລະບົບນ້ຳເຫຼືອງ ແລະ ກະແສເລືອດ ກ່ອນຈະຖືກເມທາໂບໄລ ແລະ ຂັບອອກຈາກຮ່າງກາຍ. ຂະບວນການນີ້ບໍ່ໄດ້ຈົບພາຍໃນມື້ ຫຼື ສອງມື້ ແຕ່ໃຊ້ເວລາ 2 ຫາ 4 ອາທິດຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຢາສີດລະລາຍໄຂມັນຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນການປິ່ນປົວທີ່ປະລິມາດຫຼຸດລົງທັນທີໃນມື້ຖັດໄປ ແຕ່ເປັນການປິ່ນປົວທີ່ຜົນຈະປາກົດອອກມາເທື່ອລະໜ້ອຍຕາມເວລາ.

ເປັນຫຍັງຂະບວນການເກັບກູ້ນີ້ຈຶ່ງບໍ່ຈົບພາຍໃນມື້ ຫຼື ສອງມື້ ກໍເປັນເຫດຜົນດຽວກັນ. ແມັກໂຄຟາຈບໍ່ສາມາດຈັດການເສດຊາກຈຳນວນຫຼາຍພ້ອມກັນໄດ້ໃນເທື່ອດຽວ ມັນຈຶ່ງຕ້ອງຫໍ່ຫຸ້ມ ແລະ ຍ່ອຍສະຫຼາຍເທື່ອລະໜ້ອຍຕາມລຳດັບ. ຄ້າຍຄືກັນກັບການຂົນຍ້າຍເສດຊາກຢູ່ໜ່ວຍກໍ່ສ້າງ ທີ່ລົດບັນທຸກຄັນໜຶ່ງຕ້ອງແລ່ນໄປ-ມາຫຼາຍຮອບຈຶ່ງຈະຂົນໝົດ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຫຼາຍຄົນຈຶ່ງຮູ້ສຶກເຫັນການປ່ຽນແປງຂອງປະລິມາດຊັດເຈນຂຶ້ນຫຼັງຈາກສີດໄປແລ້ວປະມານ 2 ຫາ 3 ອາທິດ ຫຼາຍກວ່າໃນຊ່ວງທຳອິດ ແລະ ຕ້ອງໃຊ້ເວລາຕິດຕາມຜົນໃຫ້ພຽງພໍກ່ອນຈະປະເມີນຜົນສຸດທ້າຍ.

ເປັນຫຍັງປະລິມານຢາ ແລະ ຈຳນວນຄັ້ງຈຶ່ງແຕກຕ່າງກັນຕາມແຕ່ລະບໍລິເວນ?

ເຖິງຈະເປັນຢາສີດລະລາຍໄຂມັນຊະນິດດຽວກັນ ແຕ່ວິທີການສີດໃນແຕ່ລະບໍລິເວນ ເຊັ່ນ ໃຕ້ຄາງ, ໜ້າທ້ອງ, ຫຼື ຕົ້ນແຂນ ກໍແຕກຕ່າງກັນ. ເນື່ອງຈາກແຕ່ລະບໍລິເວນມີຄວາມໜາ ແລະ ພື້ນທີ່ຂອງຊັ້ນໄຂມັນ ພ້ອມທັງໂຄງສ້າງເນື້ອເຍື່ອອ້ອມຂ້າງທີ່ບໍ່ຄືກັນ.

• ບໍລິເວນທີ່ພື້ນທີ່ແຄບ ແລະ ຊັ້ນໄຂມັນບາງ ຄື ໃຕ້ຄາງ ຈະໃຫ້ຜົນຕອບສະໜອງທີ່ດີເຖິງແມ່ນໃຊ້ປະລິມານຢານ້ອຍ. ເນື່ອງຈາກມີເສັ້ນປະສາດ ແລະ ເສັ້ນເລືອດຜ່ານຢູ່ໃນຂອບເຂດແຄບໆນີ້ ຈຶ່ງເນັ້ນຄວາມແມ່ນຍຳໃນການແບ່ງສີດຫຼາຍຈຸດ ຫຼາຍກວ່າການເພີ່ມປະລິມານຢາ.
• ບໍລິເວນທີ່ພື້ນທີ່ກວ້າງ ແລະ ຊັ້ນໄຂມັນໜາ ຄື ຕົ້ນແຂນ ຫຼື ໜ້າທ້ອງ ມີປະລິມານໄຂມັນຫຼາຍທີ່ຈັດການໃນເທື່ອດຽວໄດ້ຍາກ ຈຶ່ງມັກສີດແບ່ງເປັນຫຼາຍຈຸດ ແລະ ແບ່ງຈຳນວນຄັ້ງເປັນ 5 ຫາ 10 ຄັ້ງ. ຍ້ອນວ່າຖ້າສີດປະລິມານຫຼາຍໃນເທື່ອດຽວ ເສດຊາກທີ່ຮ່າງກາຍຕ້ອງຈັດການກໍຈະຫຼາຍຂຶ້ນຕາມໄປ ເຮັດໃຫ້ພາລະໃນການຟື້ນຕົວເພີ່ມຂຶ້ນ.
• ບໍ່ວ່າຈະເປັນບໍລິເວນໃດກໍຕາມ ໂດຍທົ່ວໄປຈະຕ້ອງເວັ້ນໄລຍະຫ່າງລະຫວ່າງແຕ່ລະຄັ້ງ 1 ຫາ 2 ອາທິດ. ຕ້ອງລໍໃຫ້ອາການອັກເສບ ແລະ ຂະບວນການເກັບກູ້ຈາກຢາຄັ້ງກ່ອນສະຫງົບລົງໃນລະດັບໜຶ່ງກ່ອນ ຈຶ່ງຈະສີດຄັ້ງຕໍ່ໄປໄດ້ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຄວາມສ່ຽງຂອງຜົນຂ້າງຄຽງເພີ່ມຂຶ້ນ ໃນຂະນະທີ່ຍັງສະສົມປະສິດທິພາບໄດ້.

ເຫດຜົນທີ່ຕ້ອງຂີດເສັ້ນຕາລາງໃສ່ບໍລິເວນທີ່ຈະສີດກ່ອນລົງມືກໍຍ້ອນເຫດຜົນນີ້ເຊັ່ນກັນ. ການຈຸດຈຸດຫ່າງກັນ 1 ຫາ 1.5 ຊັງຕີແມັດ ແລ້ວແບ່ງປະລິມານທີ່ກຳນົດໄວ້ສີດແຕ່ລະຈຸດ ຈະຊ່ວຍປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ຢາໄປກະຈຸກຢູ່ຈຸດໃດຈຸດໜຶ່ງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຜົນກະຈາຍທົ່ວທັງບໍລິເວນຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ. ຖ້າໄລຍະຫ່າງແຄບເກີນໄປ ຄວາມເສຍຫາຍຂອງເນື້ອເຍື່ອຈະຊ້ອນທັບກັນ ເຮັດໃຫ້ຟື້ນຕົວຍາກ ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ຖ້າຫ່າງເກີນໄປ ກໍອາດຈະມີບາງຈຸດທີ່ຜົນບໍ່ທົ່ວເຖິງ ຈົນເຮັດໃຫ້ຜົນອອກມາບໍ່ສະໝ່ຳສະເໝີ. ການກຳນົດໄລຍະຫ່າງນີ້ຈຶ່ງເປັນສ່ວນທີ່ຕ້ອງອາໄສປະສົບການ ແລະ ຄວາມຊຳນານຂອງແພດ.

ປະລິມານ ແລະ ຈຳນວນຄັ້ງທີ່ແນ່ນອນຈະຂຶ້ນກັບຄວາມໜາຂອງໄຂມັນ, ສະພາບຜິວໜັງ, ແລະ ຄວາມໄວໃນການຟື້ນຕົວຂອງແຕ່ລະຄົນ ດັ່ງນັ້ນ ການວາງແຜນສະເພາະບໍລິເວນຕັ້ງແຕ່ຂັ້ນຕອນປຶກສາກ່ອນສີດຈຶ່ງເປັນຫຼັກການສຳຄັນ.

ອາການບວມ ແລະ ໄລຍະພັກຟື້ນເປັນຫຍັງຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ ແລະ ດົນປານໃດ?

ບໍລິເວນທີ່ໄດ້ຮັບການສີດ ຖ້າມີອາການບວມ ແລະ ແໜ້ນຢູ່ 3 ຫາ 7 ວັນ ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າການສີດຜິດພາດ ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ ມັນເປັນສັນຍານວ່າຂະບວນການເກັບກູ້ທີ່ອະທິບາຍມາຂ້າງເທິງກຳລັງດຳເນີນຢູ່. ຍ້ອນວ່າຂະບວນການທີ່ແມັກໂຄຟາຈລວມຕົວກັນມາຈັດການເສດຊາກ ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວກໍເປັນປະຕິກິລິຍາອັກເສບຊະນິດໜຶ່ງນັ້ນເອງ.

ອາການບວມໂດຍທົ່ວໄປຈະເລີ່ມທັນທີຫຼັງສີດ ແລ້ວຮຸນແຮງທີ່ສຸດພາຍໃນ 1 ຫາ 2 ວັນ ຫຼັງຈາກນັ້ນຈະຄ່ອຍໆຫາຍໄປ. ໄລຍະເວລາທີ່ອາການບວມຄ້າງຢູ່ຈະແຕກຕ່າງກັນຕາມແຕ່ລະບໍລິເວນ ບໍລິເວນທີ່ຊັ້ນໄຂມັນໜາ ແລະ ໃຊ້ປະລິມານຢາຫຼາຍ ຈະມີເສດຊາກທີ່ຕ້ອງເກັບກູ້ຫຼາຍກວ່າ ອາການບວມກໍອາດຄ້າງດົນກວ່າ. ນອກຈາກນີ້ ບາງຄັ້ງກໍອາດເຫັນຮອຍຊ້ຳຕາມແນວທີ່ເຂັມສີດຜ່ານໄປນຳ.

ໃນຊ່ວງນີ້ ແທນທີ່ຈະນວດ ຫຼື ກົດແຮງໆເພື່ອບັງຄັບໃຫ້ອາການບວມຫາຍໄວ ຄວນປ່ອຍໃຫ້ຮ່າງກາຍໄດ້ມີເວລາຈັດການເສດຊາກເອງຈະປອດໄພກວ່າ. ຖ້າຮີບຮ້ອນສີດເພີ່ມໃນຂະນະທີ່ຍັງມີອາການບວມ ຫຼື ແໜ້ນຢູ່ ພາລະຂອງອາການອັກເສບຈະຊ້ອນທັບກັນ ອາດເຮັດໃຫ້ການຟື້ນຕົວຊ້າລົງແທນ ດັ່ງນັ້ນ ຄວນເວັ້ນໄລຍະຫ່າງໃຫ້ພຽງພໍກ່ອນສີດຄັ້ງຕໍ່ໄປ.

ເຖິງຈະໄດ້ຮັບປະລິມານຢາເທົ່າກັນ ແຕ່ລະຄົນກໍອາດມີອາການບວມແຕກຕ່າງກັນ ຍ້ອນຄວາມໄວຂອງລະບົບພູມຄຸ້ມກັນ ແລະ ຄວາມໜາຂອງຜິວໜັງແຕກຕ່າງກັນ. ຄົນທີ່ປົກກະຕິມີປະຕິກິລິຍາອັກເສບໄວ ຫຼື ຜິວໜັງບໍລິເວນນັ້ນບາງ ອາການບວມກໍອາດເຫັນຊັດ ແລະ ຄ້າງດົນກວ່າ. ການປະຄົບເຢັນປະມານ 10 ຫາ 15 ນາທີທັນທີຫຼັງສີດ ຈະຊ່ວຍໃຫ້ເສັ້ນເລືອດຫົດຕົວ ລົດອາການບວມ ແລະ ຮອຍຊ້ຳໃນຊ່ວງທຳອິດໄດ້ ແຕ່ອາການບວມທີ່ຄ້າງຢູ່ອີກ 1 ຫາ 2 ອາທິດຫຼັງຈາກນັ້ນ ເປັນຂະບວນການເກັບກູ້ຕາມທຳມະຊາດ ຈຶ່ງບໍ່ຄວນຝືນລົບລ້າງ ແຕ່ຄວນຄອຍສັງເກດອາການແທນ.

ກ່ອນ ແລະ ຫຼັງການສີດ ຄວນກວດສອບຫຍັງແດ່?

ເນື່ອງຈາກຢາສີດລະລາຍໄຂມັນເປັນການທຳລາຍເຊວແບບສະເພາະຈຸດ ຈຶ່ງມີບາງຢ່າງທີ່ຕ້ອງກວດສອບໃນຂັ້ນຕອນປຶກສາກ່ອນສີດ. ຕ້ອງແຈ້ງໃຫ້ແພດຮູ້ວ່າບໍລິເວນນັ້ນມີການຕິດເຊື້ອ ຫຼື ພະຍາດຜິວໜັງຢູ່ຫຼືບໍ່, ກຳລັງກິນຢາຕ້ານການແຂງໂຕຂອງເລືອດຢູ່ຫຼືບໍ່, ແລະ ກຳລັງຖືພາ ຫຼື ໃຫ້ນົມລູກຢູ່ຫຼືບໍ່. ຍ້ອນເງື່ອນໄຂເຫຼົ່ານີ້ອາດສົ່ງຜົນຕໍ່ອາການບວມ, ຮອຍຊ້ຳ, ແລະ ຄວາມໄວໃນການຟື້ນຕົວ.

ຫຼັງສີດແລ້ວ ຄວນຫຼີກລ່ຽງການດູແລທີ່ກົດແຮງ ຫຼື ໃຫ້ຄວາມຮ້ອນຢູ່ບໍລິເວນນັ້ນ ເຊັ່ນ ການນວດແຮງ ຫຼື ອົບເຊົາ. ມີບົດລາຍງານທີ່ລະບຸວ່າ ຖ້າມີສິ່ງກະຕຸ້ນເພີ່ມເຂົ້າມາໃນຂະນະທີ່ເນື້ອເຍື່ອທີ່ຖືກທຳລາຍກຳລັງຖືກເກັບກູ້ ອາການບວມ ຫຼື ອາການອັກເສບອາດຄ້າງດົນຂຶ້ນໄດ້. ຖ້າຮູ້ສຶກວ່າຜົນຍັງບໍ່ຄືທີ່ຄາດຫວັງ ກໍຄວນຄອຍສັງເກດ 4 ຫາ 6 ອາທິດກ່ອນ ຈຶ່ງຄ່ອຍວາງແຜນຄັ້ງຕໍ່ໄປ ເນື່ອງຈາກຂະບວນການລົດໄຂມັນນີ້ບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນທັນທີ ແຕ່ຄ່ອຍໆປາກົດຜົນອອກມາ.

ເຫດຜົນທີ່ຄົນທີ່ກິນຢາຕ້ານການແຂງໂຕຂອງເລືອດຕ້ອງລະວັງເປັນພິເສດ ກໍເປັນເຫດຜົນດຽວກັນ. ທຸກຈຸດທີ່ເຂັມສີດຜ່ານໄປ ອາດຖືກເສັ້ນເລືອດຝອຍນ້ອຍໆ ຊຶ່ງປົກກະຕິເລືອດຈະຢຸດໄຫຼໄວ ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ກິນຢາປະເພດນີ້ ເລືອດຈະຢຸດໄຫຼຊ້າ ອາດເຮັດໃຫ້ຮອຍຊ້ຳໃຫຍ່ ແລະ ຄ້າງດົນກວ່າປົກກະຕິ. ດັ່ງນັ້ນ ການແຈ້ງຢາທີ່ກຳລັງກິນຢູ່ໃຫ້ຄົບຖ້ວນໃນຕອນປຶກສາ ຈຶ່ງຊ່ວຍລົດອາການບວມ ແລະ ຮອຍຊ້ຳໄດ້ຈິງ.

ແຕກຕ່າງຈາກວິທີການຈັດການໄຂມັນສະເພາະຈຸດແບບອື່ນແນວໃດ?

ນອກຈາກການສີດຢານີ້ ວິທີການລົດໄຂມັນສະເພາະຈຸດຍັງມີວິທີແຊ່ເຢັນເພື່ອທຳລາຍເຊວໄຂມັນ ຫຼື ວິທີໃຊ້ພະລັງງານຄື້ນອຸນທະລີ ຫຼື ຄື້ນຄວາມຖີ່ສູງເພື່ອໃຫ້ຄວາມຮ້ອນທຳລາຍໄຂມັນ. ຫຼັກການແຕ່ລະຢ່າງແຕກຕ່າງກັນ ແຕ່ເປົ້າໝາຍຄ້າຍຄືກັນ ຄືການທຳລາຍເຊວໄຂມັນເອງ ເພື່ອລົດປະລິມາດຂອງບໍລິເວນນັ້ນ.

ວິທີສີດຢາເຂົ້າໄປແມ່ນສາມາດເຮັດໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ອຸປະກອນພິເສດ ແລະ ມີຂໍ້ດີຄືສາມາດເຂົ້າເຖິງບໍລິເວນທີ່ແຄບ ຫຼື ມີສ່ວນໂຄ້ງທີ່ມືເອື້ອມເຖິງຍາກໄດ້ຢ່າງແມ່ນຍຳ. ໃນຂະນະທີ່ວິທີແຊ່ເຢັນ ຫຼື ໃຫ້ຄວາມຮ້ອນ ຈະໄດ້ປຽບໃນການຈັດການບໍລິເວນທີ່ກວ້າງ ແລະ ຮາບພຽງໃນເທື່ອດຽວ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ວິທີສີດຢາຈຶ່ງນິຍົມໃຊ້ກັບບໍລິເວນແຄບ ເຊັ່ນ ໃຕ້ຄາງ ໃນຂະນະທີ່ບໍລິເວນກວ້າງ ເຊັ່ນ ໜ້າທ້ອງ ມັກພິຈາລະນາທັງສອງວິທີຮ່ວມກັນ. ສະຫຼຸບແລ້ວ ວິທີໃດຈະເໝາະສົມກວ່າຂຶ້ນກັບຮູບຮ່າງ ແລະ ຂະໜາດຂອງບໍລິເວນນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າວິທີໃດວິທີໜຶ່ງຈະດີກວ່າສະເໝີໄປ.

References

Korean Dermatological Association, Ministry of Food and Drug Safety (MFDS), American Academy of Dermatology (AAD), and U.S. Food and Drug Administration (FDA).