ຫຼັກການເລເຊີກຳຈັດຂົນທີ່ທຳລາຍສະເພາະຂົນໃນໄລຍະເຕີບໂຕ ແລະ ເຫດຜົນທີ່ຕ້ອງແບ່ງເຮັດ 3 ຫາ 7 ຄັ້ງ

ຫຼາຍຄົນຄິດວ່າ ຖ້າຍິງເລເຊີກຳຈັດຂົນຄັ້ງດຽວ ຂົນຈະບໍ່ຂຶ້ນອີກຕະຫຼອດໄປ ແຕ່ຄວາມຈິງແລ້ວຕ້ອງແບ່ງເຮັດ 3 ຫາ 4 ຄັ້ງ ບາງກໍລະນີເຖິງ 6 ຫາ 7 ຄັ້ງ. ຫຼາຍຄົນສົງໄສວ່າເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ສາມາດເຮັດຄັ້ງດຽວແລ້ວຈົບ.

ຄຳຕອບແມ່ນງ່າຍໆ. ເລເຊີຈະຕອບສະໜອງສະເພາະຂົນທີ່ກຳລັງເຕີບໂຕຢູ່ໃນຂະນະນັ້ນ ແລະ ຂົນທົ່ວຮ່າງກາຍຂອງພວກເຮົາກໍ່ບໍ່ໄດ້ເຕີບໂຕພ້ອມກັນທັງໝົດ. ຕໍ່ໄປຈະອະທິບາຍວ່າເລເຊີກຳຈັດຂົນແນວໃດ ແລະ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຕ້ອງແບ່ງເຮັດ 3 ຫາ 7 ຄັ້ງ.

ເລເຊີກຳຈັດຂົນ ແທ້ຈິງແລ້ວມີຫຼັກການເຮັດວຽກແນວໃດ?

ຫຼັກການສຳຄັນຂອງເລເຊີກຳຈັດຂົນເອີ້ນວ່າ selective photothermolysis ຫຼືການທຳລາຍດ້ວຍຄວາມຮ້ອນແບບເລືອກເປົ້າໝາຍ. ຊື່ອາດຟັງຍາກ ແຕ່ຄວາມໝາຍງ່າຍໆຄື ເລເຊີຈະເລືອກສີໃດໜຶ່ງ ແລ້ວສົ່ງຄວາມຮ້ອນໄປຫາສີນັ້ນເທົ່ານັ້ນ.

ຖ້າປຽບທຽບງ່າຍໆ ກໍຄືການເລືອກຮີດແຕ່ເສື້ອຜ້າສີດຳ ໂດຍປ່ອຍເສື້ອສີຂາວໄວ້ບໍ່ໃຫ້ຮ້ອນ. ເລເຊີກໍ່ເຮັດວຽກແບບດຽວກັນ ຄືສຸມພະລັງງານໄປໃສ່ເສັ້ນຂົນທີ່ມີເມລານິນສີດຳຢູ່ຜິວໜັງເທົ່ານັ້ນ. ດ້ວຍຫຼັກການນີ້ ຜິວໜັງບໍລິເວນອ້ອມຂ້າງຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມເສຍຫາຍຫຼາຍ ໃນຂະນະທີ່ຂົນຖືກກຳຈັດອອກໄດ້ຢ່າງແມ່ນຍຳ.

ເຄື່ອງເລເຊີແຕ່ລະຮຸ່ນມີຄວາມຍາວຄື້ນ (wavelength) ຂອງແສງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ຊຶ່ງຈະກຳນົດວ່າຄວາມຮ້ອນຈະສົ່ງໄປເຖິງເມລານິນທີ່ເລິກປານໃດ. ໂດຍທົ່ວໄປ ຄວາມຍາວຄື້ນທີ່ຍາວກວ່າຈະສາມາດເຂົ້າເຖິງຊັ້ນຜິວທີ່ເລິກກວ່າ ຈຶ່ງມັກໃຊ້ກັບຂົນທີ່ໜາ ແລະ ຝັງເລິກ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ຂົນເສັ້ນນ້ອຍທີ່ຢູ່ຊັ້ນຕື້ນ ຈະຕອບສະໜອງໄດ້ດີກວ່າກັບຄວາມຍາວຄື້ນທີ່ສັ້ນກວ່າ.

ເປັນຫຍັງເມລານິນສີດຳຈຶ່ງເປັນເປົ້າໝາຍຂອງເລເຊີ?

ເມລານິນແມ່ນສານທີ່ເຮັດໃຫ້ຂົນ ແລະ ຮາກຂົນມີສີດຳ. ວັດຖຸສີດຳມີຄຸນສົມບັດດູດຊັບແສງໄດ້ດີ ຄືກັນກັບເວລາໃສ່ເສື້ອສີດຳໃນລະດູຮ້ອນແລ້ວຮູ້ສຶກຮ້ອນກວ່າປົກກະຕິນັ້ນເອງ.

ເລເຊີກຳຈັດຂົນອາໄສຄຸນສົມບັດນີ້. ຂົນ ແລະ ຮາກຂົນທີ່ມີເມລານິນຫຼາຍຈະດູດຊັບແສງເລເຊີໄດ້ຢ່າງແຮງ ແລ້ວພະລັງງານແສງນັ້ນຈະປ່ຽນເປັນຄວາມຮ້ອນໃນທັນທີ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ຜິວໜັງອ້ອມຂ້າງທີ່ມີເມລານິນໜ້ອຍຈະດູດຊັບແສງໄດ້ໜ້ອຍກວ່າ ຄວາມຮ້ອນທີ່ໄດ້ຮັບຈຶ່ງໜ້ອຍຕາມໄປນຳ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຂົນທີ່ມີເມລານິນໜ້ອຍ ເຊັ່ນ ຂົນຂາວ ຫຼື ຂົນອ່ອນສີຈາງ ຈຶ່ງໄດ້ຜົນຈາກເລເຊີໜ້ອຍກວ່າ.

ເປັນຫຍັງສີຂອງຂົນຈຶ່ງມີຜົນຕໍ່ການຕອບສະໜອງ?

ຂົນສີດຳ ຂົນສີນ້ຳຕານ ແລະ ຂົນສີບົວ ຕອບສະໜອງຕໍ່ເລເຊີໃນລະດັບທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ຊຶ່ງສາມາດອະທິບາຍໄດ້ຈາກຊະນິດ ແລະ ປະລິມານຂອງເມັດສີ.

ເມັດສີທີ່ກຳນົດສີຂອງຂົນມີສອງປະເພດຫຼັກ ຄື ເມັດສີເຂັ້ມທີ່ໃຫ້ສີນ້ຳຕານແກ່ ຫຼື ສີດຳ ແລະ ເມັດສີອ່ອນທີ່ໃຫ້ໂຕນສີເຫຼືອງ ຫຼື ສີແດງ. ຜົມສີດຳ ຫຼື ຂົນຕາມຮ່າງກາຍທີ່ເຂັ້ມ ຈະມີເມັດສີເຂັ້ມນີ້ຢູ່ຫຼາຍ.

ເລເຊີດູດຊັບເມັດສີເຂັ້ມໄດ້ດີກວ່າຫຼາຍ ຄືກັນກັບກາເຟເຂັ້ມທີ່ດູດຊັບແສງໄດ້ຫຼາຍກວ່າກາເຟອ່ອນ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຂົນທີ່ເຂັ້ມ ແລະ ໜາ ຈຶ່ງຕອບສະໜອງຕໍ່ເລເຊີໄດ້ຊັດເຈນ ແລະ ໄວກວ່າ.

ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ຂົນສີບົວ ຂົນຂາວ ຫຼື ຂົນອ່ອນສີຈາງ ແທບບໍ່ມີເມັດສີເຂັ້ມເລີຍ. ເມື່ອບໍ່ມີເປົ້າໝາຍໃຫ້ດູດຊັບ ແສງເລເຊີກໍ່ຈະຜ່ານໄປໂດຍບໍ່ໄດ້ຜົນ ຄວາມຮ້ອນທີ່ເກີດຂຶ້ນກໍ່ບໍ່ພຽງພໍ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຂົນປະເພດນີ້ຈຶ່ງໄດ້ຜົນຈາກເລເຊີແບບປົກກະຕິຄ່ອນຂ້າງໜ້ອຍ.

ຄວາມຮ້ອນຈາກເລເຊີສົ່ງໄປເຖິງຮາກຂົນໄດ້ແນວໃດ?

ຄວາມຮ້ອນທີ່ຖືກດູດຊັບເຂົ້າໄປໃນເສັ້ນຂົນຈະບໍ່ຢຸດຢູ່ບ່ອນນັ້ນ ແຕ່ຈະໄຫຼລົງໄປເຖິງຮາກ ຫຼື ຖົງຂົນ (hair follicle). ຖ້າຄິດງ່າຍໆ ຖົງຂົນກໍ່ຄືໂຮງງານຜະລິດຂົນທີ່ຢູ່ໃຕ້ຜິວໜັງນັ້ນເອງ.

ເມື່ອຄວາມຮ້ອນນີ້ໄປເຖິງເຊວຕົ້ນກຳເນີດພາຍໃນຖົງຂົນ ເຊວກໍ່ຈະໄດ້ຮັບຄວາມເສຍຫາຍ ຈົນບໍ່ສາມາດຜະລິດຂົນເສັ້ນໃໝ່ໄດ້ອີກ. ແຕ່ຄວາມຮ້ອນຈະສົ່ງໄປເຖິງຮາກໄດ້ຢ່າງເຕັມທີ່ ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອຖົງຂົນນັ້ນກຳລັງເຮັດວຽກຢູ່ໃນຂະນະນັ້ນ. ຖົງຂົນທີ່ຢູ່ໃນໄລຍະພັກຜ່ອນຈະຜະລິດເມລານິນໜ້ອຍລົງ ດັ່ງນັ້ນເຖິງຈະສ່ອງເລເຊີດຽວກັນ ຄວາມຮ້ອນທີ່ໄດ້ຮັບກໍ່ຈະອ່ອນກວ່າ.

ເປັນຫຍັງຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສີຜິວ ແລະ ສີຂົນຍິ່ງຫຼາຍ ຍິ່ງປອດໄພ ແລະ ໄດ້ຜົນ?

ຍັງມີເງື່ອນໄຂອີກຢ່າງໜຶ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເລເຊີໄດ້ຜົນດີ ນັ້ນກໍ່ຄື ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສີຂົນ ແລະ ສີຜິວອ້ອມຂ້າງຕ້ອງຊັດເຈນ.

ຜິວໜັງເອງກໍ່ມີເມລານິນຢູ່ ແລະ ຍິ່ງຜິວເຂັ້ມ ປະລິມານເມລານິນໃນຜິວກໍ່ຍິ່ງຫຼາຍຂຶ້ນ. ຖ້າສ່ອງເລເຊີໃສ່ຜິວແບບນີ້ ຜິວໜັງກໍ່ຈະດູດຊັບແສງໄປພ້ອມກັບຂົນນຳ.

ຄືກັນກັບການຊອກຫາຈຸດສີດຳເທິງເຈ້ຍພື້ນສີດຳ ຖ້າພື້ນຫຼັງ ແລະ ຈຸດເປົ້າໝາຍມີສີໃກ້ຄຽງກັນ ຈະຍາກທີ່ຈະແຍກອອກວ່າຄວາມຮ້ອນຄວນສຸມໄປທາງໃດ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ຈຸດສີດຳເທິງເຈ້ຍພື້ນສີຂາວຈະເຫັນເປົ້າໝາຍໄດ້ຊັດເຈນທັນທີ.

ດ້ວຍເຫດນີ້ ຖ້າຜິວເຂັ້ມ ແລະ ຂົນກໍ່ເຂັ້ມນຳ ຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະເກີດຜົນຂ້າງຄຽງ ເຊັ່ນ ບາດແຜໄໝ້ ຫຼື ການປ່ຽນແປງຂອງເມັດສີຜິວກໍ່ຈະສູງຂຶ້ນ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ຕ້ອງເລືອກໃຊ້ຄວາມຍາວຄື້ນທີ່ເຂົ້າເຖິງຊັ້ນເລິກໄດ້ດີ ແຕ່ລົດການລະຄາຍເມລານິນຢູ່ຊັ້ນຜິວດ້ານນອກ ພ້ອມທັງໃຊ້ລະບົບເຮັດຄວາມເຢັນຜິວໜັງໄປພ້ອມກັນ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ຄູ່ຜິວອ່ອນຂົນເຂັ້ມຈະມີຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ຊັດເຈນ ຈຶ່ງໃຫ້ຜົນຈາກເລເຊີທີ່ໜັກແໜ້ນທີ່ສຸດ.

ເປັນຫຍັງເລເຊີຈຶ່ງຕອບສະໜອງສະເພາະຂົນທີ່ກຳລັງເຕີບໂຕເທົ່ານັ້ນ?

ຂົນບໍ່ໄດ້ເຕີບໂຕຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຕະຫຼອດ ແຕ່ຈະສະຫຼັບກັນລະຫວ່າງໄລຍະເຕີບໂຕ ແລະ ໄລຍະພັກຜ່ອນ. ໃນໄລຍະເຕີບໂຕ ເຊວພາຍໃນຖົງຂົນຈະເຮັດວຽກຢ່າງຫ້າວຫັນ ພ້ອມທັງຜະລິດເມລານິນອອກມາຫຼາຍ. ເມື່ອມີເມລານິນຫຼາຍ ກໍ່ຈະດູດຊັບແສງເລເຊີໄດ້ດີ ຄວາມຮ້ອນຈຶ່ງສົ່ງໄປໄດ້ຢ່າງເຕັມທີ່.

ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ຂົນທີ່ຢູ່ໃນໄລຍະພັກຜ່ອນ ຖົງຂົນຈະຢຸດເຮັດວຽກ ແລະ ແທບບໍ່ຜະລິດເມລານິນເລີຍ. ເມື່ອບໍ່ມີເມັດສີໃຫ້ເປັນເປົ້າໝາຍ ຕໍ່ໃຫ້ສ່ອງເລເຊີກໍ່ຈະໄດ້ຜົນໜ້ອຍ. ສະນັ້ນ ເຖິງຈະເປັນຈຸດດຽວກັນ ໃຊ້ເລເຊີເຄື່ອງດຽວກັນ ຜົນລັບກໍ່ຈະຕ່າງກັນຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າ ຂົນເສັ້ນໃດກຳລັງເຕີບໂຕຢູ່ໃນຂະນະນັ້ນ.

ເປັນຫຍັງຕ້ອງແບ່ງເຮັດ 3 ຫາ 7 ຄັ້ງ ຍ້ອນວົງຈອນຂອງຂົນ?

ຖ້າຂົນທຸກເສັ້ນໃນບໍລິເວນດຽວກັນເຕີບໂຕ ແລະ ພັກຜ່ອນພ້ອມກັນທັງໝົດ ກໍ່ຄົງຈະດີ ແຕ່ຄວາມຈິງແລ້ວບໍ່ເປັນແບບນັ້ນ. ຂົນແຕ່ລະເສັ້ນໃນຮ່າງກາຍຄົນເຮົາເຄື່ອນໄຫວຕາມນາລິກາຂອງຕົນເອງ. ຮູບແບບການສະຫຼັບລະຫວ່າງໄລຍະເຕີບໂຕ ແລະ ໄລຍະພັກຜ່ອນຂອງແຕ່ລະຖົງຂົນນີ້ ເອີ້ນວ່າ ວົງຈອນຂອງຂົນ (hair cycle).

ໃນແຕ່ລະຄັ້ງທີ່ເຮັດເລເຊີ ມີພຽງ 20% ຫາ 30% ຂອງຖົງຂົນທັງໝົດເທົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ໃນໄລຍະເຕີບໂຕ ສ່ວນທີ່ເຫຼືອຈະຢູ່ໃນໄລຍະພັກຜ່ອນ ຫຼື ໄລຍະຄາບກາງ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຖ້າເຮັດເລເຊີພຽງຄັ້ງດຽວ ຈະມີແຕ່ຂົນທີ່ກຳລັງເຕີບໂຕໃນຂະນະນັ້ນທີ່ຕອບສະໜອງ ສ່ວນຖົງຂົນທີ່ຢູ່ໃນໄລຍະພັກຜ່ອນຕ້ອງລໍຈົນກວ່າຈະເຂົ້າສູ່ໄລຍະເຕີບໂຕໃນຄັ້ງຕໍ່ໄປ ຈຶ່ງຈະຕອບສະໜອງຕໍ່ເລເຊີໄດ້.

ແຕ່ລະໄລຍະຂອງວົງຈອນຂົນ ແລະ ຜົນກະທົບຕໍ່ການເຮັດເລເຊີ ມີດັ່ງນີ້:

• ໄລຍະເຕີບໂຕ (anagen): ຖົງຂົນເຮັດວຽກຢ່າງຫ້າວຫັນທີ່ສຸດ ແລະ ມີເມລານິນຫຼາຍ ຈຶ່ງເປັນໄລຍະທີ່ຕອບສະໜອງຕໍ່ເລເຊີໄດ້ດີທີ່ສຸດ.
• ໄລຍະຖົດຖອຍ (catagen): ຊ່ວງເວລາສັ້ນໆທີ່ຖົງຂົນຄ່ອຍໆຫຼຸດການເຮັດວຽກລົງ ຕອບສະໜອງໄດ້ແຕ່ບໍ່ໜັກແໜ້ນ ແລະ ບໍ່ຄົງທີ່.
• ໄລຍະພັກຜ່ອນ (telogen): ຖົງຂົນຢຸດເຮັດວຽກ ແລະ ມີເມລານິນໜ້ອຍ ຂົນໃນໄລຍະນີ້ຈຶ່ງແທບບໍ່ຕອບສະໜອງຕໍ່ເລເຊີເລີຍ.

ດ້ວຍເຫດນີ້ ຈຶ່ງຕ້ອງລໍໃຫ້ຖົງຂົນທີ່ພາດໄປໃນໄລຍະພັກຜ່ອນກັບຄືນມາສູ່ໄລຍະເຕີບໂຕ ກ່ອນຈະເຮັດເລເຊີຄັ້ງຕໍ່ໄປ ຊຶ່ງໄລຍະຫ່າງນີ້ຈະກາຍເປັນໄລຍະຫ່າງລະຫວ່າງແຕ່ລະຄັ້ງ ໂດຍທົ່ວໄປແມ່ນ 4 ຫາ 8 ອາທິດ.

ການກຳນົດໄລຍະຫ່າງແຕກຕ່າງກັນຕາມແຕ່ລະບໍລິເວນ ກໍ່ໃຊ້ຫຼັກການດຽວກັນ. ບໍລິເວນທີ່ວົງຈອນເຕີບໂຕສັ້ນ ເຊັ່ນ ໃບໜ້າ ຫຼື ຮັກແຮ້ ໄລຍະເຕີບໂຕຄັ້ງຕໍ່ໄປຈະກັບມາໄວ ຈຶ່ງກຳນົດໄລຍະຫ່າງແຄບກວ່າ ຄື 4 ຫາ 6 ອາທິດ. ສ່ວນບໍລິເວນທີ່ວົງຈອນຍາວກວ່າ ເຊັ່ນ ຂາ ຫຼື ຫຼັງ ຕ້ອງເວັ້ນໄລຍະຫ່າງໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ຄື 6 ຫາ 8 ອາທິດ ເພື່ອໃຫ້ຖົງຂົນຈຳນວນຫຼາຍຂຶ້ນມີເວລາເຂົ້າສູ່ໄລຍະເຕີບໂຕ.

ເປັນຫຍັງແຕ່ລະບໍລິເວນຈຶ່ງຕ້ອງການຈຳນວນຄັ້ງບໍ່ເທົ່າກັນ?

ເຖິງແມ່ນເປັນຄົນດຽວກັນ ຈຳນວນຄັ້ງທີ່ແນະນຳສຳລັບຮັກແຮ້ ຂາ ແລະ ໃບໜ້າ ກໍ່ມັກແຕກຕ່າງກັນ ເນື່ອງຈາກຈັງຫວະຂອງວົງຈອນຂົນໃນແຕ່ລະບໍລິເວນບໍ່ຄືກັນ.

• ໄລຍະເວລາຂອງໄລຍະເຕີບໂຕ: ແຕ່ລະບໍລິເວນມີໄລຍະເຕີບໂຕຍາວສັ້ນບໍ່ຄືກັນ ຍິ່ງໄລຍະນີ້ສັ້ນ ອັດຕາສ່ວນຖົງຂົນທີ່ຕິດຢູ່ໃນໄລຍະເຕີບໂຕກໍ່ຍິ່ງໜ້ອຍ ຈຶ່ງອາດຕ້ອງເພີ່ມຈຳນວນຄັ້ງ.
• ຄວາມໜາແໜ້ນຂອງຖົງຂົນ: ບໍລິເວນທີ່ຖົງຂົນຢູ່ໃກ້ຊິດກັນ ຈະມີໂອກາດພາດຖົງຂົນຫຼາຍຂຶ້ນ ຄວາມຈຳເປັນທີ່ຕ້ອງເຮັດຊ້ຳຈຶ່ງເພີ່ມຂຶ້ນ.
• ລະດັບອິດທິພົນຂອງຮໍໂມນ: ບໍລິເວນທີ່ໄດ້ຮັບອິດທິພົນຈາກຮໍໂມນສູງ ເຊັ່ນ ໃບໜ້າ ຫຼື ຄາງ ວົງຈອນຂົນມັກຈະບໍ່ສະໝ່ຳສະເໝີ ຈຶ່ງອາດຕ້ອງການຈຳນວນຄັ້ງຫຼາຍກວ່າບໍລິເວນອື່ນ ບາງກໍລະນີເຖິງ 7 ຄັ້ງ ຫຼື ຫຼາຍກວ່ານັ້ນ.

ດ້ວຍຄວາມແຕກຕ່າງເຫຼົ່ານີ້ ທີມແພດຜູ້ເຮັດການຮັກສາຈຶ່ງແນະນຳໄລຍະຫ່າງ ແລະ ຈຳນວນຄັ້ງລວມທີ່ແຕກຕ່າງກັນໄປຕາມແຕ່ລະບໍລິເວນ.

ເປັນຫຍັງຕ້ອງປັບກຳລັງເລເຊີໃນແຕ່ລະຄັ້ງ?

ເຖິງແມ່ນເປັນຄົນດຽວກັນ ກຳລັງເລເຊີໃນແຕ່ລະຄັ້ງກໍ່ບໍ່ໄດ້ຄົງທີ່ສະເໝີໄປ. ການທີ່ແພດຕ້ອງປັບລະອຽດທຸກຄັ້ງກໍ່ມີເຫດຜົນຢູ່.

ຖ້າກຳລັງຕ່ຳເກີນໄປ ຄວາມຮ້ອນຈະສົ່ງໄປເຖິງຖົງຂົນບໍ່ພຽງພໍ ເຮັດໃຫ້ໄດ້ຜົນໜ້ອຍ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ຖ້າກຳລັງສູງເກີນໄປ ຄວາມຮ້ອນຈະແຜ່ກະຈາຍຫຼາຍເກີນໄປ ອາດເຮັດໃຫ້ເກີດບາດແຜໄໝ້ ຕຸ່ມນ້ຳ ຫຼື ການປ່ຽນແປງຂອງເມັດສີຜິວໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງຕ້ອງຫາຈຸດສົມດຸນລະຫວ່າງປະສິດທິພາບ ແລະ ຄວາມປອດໄພ.

ແພດຈະພິຈາລະນາຫຼາຍປັດໃຈຮ່ວມກັນ ເຊັ່ນ ຄວາມໜາ ແລະ ສີຂອງຂົນ ໂຕນສີຜິວ ບໍລິເວນທີ່ຈະເຮັດ ແລະ ປະຕິກິລິຍາຂອງຜິວໜັງໃນຄັ້ງກ່ອນ ເພື່ອກຳນົດກຳລັງທີ່ເໝາະສົມ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ຖ້າຄັ້ງກ່ອນຜິວແດງຢູ່ດົນ ຄັ້ງຕໍ່ໄປກໍ່ຈະຫຼຸດກຳລັງລົງ ແຕ່ຖ້າບໍ່ມີການລະຄາຍເຄືອງແຕ່ໄດ້ຜົນໜ້ອຍ ກໍ່ຈະເພີ່ມກຳລັງຂຶ້ນເລັກນ້ອຍ.

ການປັບກຳລັງແບບລະອຽດແບບນີ້ໃນທຸກໆຄັ້ງ ກໍ່ແມ່ນເພື່ອເປົ້າໝາຍດຽວກັນ ຄື ໃຫ້ຄວາມຮ້ອນສົ່ງໄປເຖິງຖົງຂົນໄດ້ຢ່າງແນ່ນອນ ພ້ອມທັງປົກປ້ອງຜິວໜັງໃຫ້ໄດ້ຫຼາຍທີ່ສຸດ.

References

Korean Dermatological Association, Ministry of Food and Drug Safety (MFDS), American Academy of Dermatology (AAD), and U.S. Food and Drug Administration (FDA).