ຕຸ່ມແດງນ້ອຍໆຂຶ້ນຊ້ຳໆຫຼັງແຖໂກນຂົນ ເລເຊີກຳຈັດຂົນຈະຊ່ວຍໃຫ້ຫຼຸດລົງໄດ້ແທ້ບໍ?

ຕອນທີ່ໃບມີດແຕະຜິວໜັງແມ່ນໃຊ້ເວລາພຽງແປບດຽວ ແຕ່ຫຼັງຈາກນັ້ນ 1 ຫາ 3 ວັນ ຕຸ່ມແດງນ້ອຍໆມັກຂຶ້ນຄືນມາທີ່ຄາງ ຫຼືໜ້າແຂ້ງອີກເທື່ອໜຶ່ງ. ຖ້າອາການນີ້ເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆທຸກຄັ້ງທີ່ໂກນ ການໂກນຂົນເອງກໍ່ກາຍເປັນຄວາມກັງວົນໄປໂດຍປະລິຍາຍ. ຕຸ່ມແດງນີ້ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າການອັກເສບຮາກຂົນ ຫຼືການອັກເສບທີ່ເກີດຢູ່ຮູນ້ອຍໆທີ່ຂົນງອກອອກມາ.

ບໍລິເວນທີ່ໂກນເລື້ອຍໆຍິ່ງມີບັນຫານີ້ຫຼາຍ ດັ່ງນັ້ນຫຼາຍຄົນຈຶ່ງຫັນມາເລືອກເລເຊີກຳຈັດຂົນ ໂດຍຫວັງວ່າຖ້າຫຼຸດຈຳນວນຂົນ ການລະຄາຍກໍ່ຈະຫຼຸດຕາມໄປນຳ. ບໍລິເວນທີ່ຕ້ອງແຕະໃບມີດທຸກມື້ ຫຼືທຸກ 2 ຫາ 3 ວັນ ເຊັ່ນ: ແນວຄາງ, ຄໍ, ຮັກແຮ້, ໜ້າແຂ້ງ ຍິ່ງເປັນຈຸດທີ່ກັງວົນຫຼາຍກວ່າໝູ່. ຖ້າເຂົ້າໃຈວິທີທີ່ການໂກນລະຄາຍຮາກຂົນ ແລະ ວິທີທີ່ເລເຊີອອກລິດຕໍ່ຮາກຂົນ ກໍ່ຈະຕັດສິນໄດ້ວ່າຄວາມຫວັງນີ້ມີເຫດຜົນຮອງຮັບແທ້ບໍ.

ເປັນຫຍັງໂກນຂົນແລ້ວຕຸ່ມແດງນ້ອຍໆຈຶ່ງຂຶ້ນຊ້ຳໆ?

ໃບມີດໂກນແມ່ນເຄື່ອງມືທີ່ຕັດຂົນອອກຈາກໜ້າຜິວໜັງ. ບັນຫາຄື ໃນຂະນະທີ່ໃບມີດເລື່ອນຜ່ານ ປາກຮາກຂົນກໍ່ຖືກຂູດໄປນຳ. ຮາກຂົນແມ່ນທໍ່ນ້ອຍໆທີ່ຂົນແຕ່ລະເສັ້ນງອກອອກມາ ຖ້າຈຸດນີ້ເປັນບາດແຜນ້ອຍໆ ກໍ່ຈະເປັນຊ່ອງທາງໃຫ້ເຊື້ອແບັກທີເຣຍເຂົ້າໄປໄດ້ງ່າຍ.

ໂດຍສະເພາະຖ້າໃບມີດທື່ ຫຼືໂກນຊ້ຳຢູ່ບ່ອນດຽວກັນເກີນ 3 ຄັ້ງ ຫຼືໂກນເທິງຜິວໜັງແຫ້ງໆໂດຍບໍ່ມີການກຽມຜິວ ບາດແຜແບບນີ້ຍິ່ງເກີດງ່າຍ. ຖ້າເຊື້ອແບັກທີເຣຍທີ່ຢູ່ຕາມຜິວໜັງຕາມປົກກະຕິ ເຊັ່ນ: ເຊື້ອສະແຕັບຟີໂລຄອກຄັດ (staphylococcus) ເຂົ້າໄປທາງຊ່ອງນີ້ ແລະ ກໍ່ໃຫ້ເກີດການອັກເສບ ກໍ່ຈະກາຍເປັນຕຸ່ມແດງນູນຄ້າຍຮູບເມັດ ຫຼືການອັກເສບຮາກຂົນນັ້ນເອງ. ຖ້າເປັນພຽງ 1 ຫຼື 2 ຄັ້ງກໍ່ອາດຈະຫາຍໄປເອງ ແຕ່ຖ້າໂກນບ່ອນດຽວກັນຊ້ຳໆທຸກຄັ້ງ ບາດແຜ ແລະ ການອັກເສບກໍ່ຈະເກີດຊ້ຳໆຕາມໄປນຳ.

ເວົ້າອີກແບບໜຶ່ງ ການໂກນຂົນເອງກໍ່ຄືການສ້າງບາດແຜນ້ອຍໆຢູ່ປາກຮາກຂົນຊ້ຳໆ ແລະ ບາດແຜນັ້ນກໍ່ກາຍເປັນຊ່ອງທາງນຳໄປສູ່ການອັກເສບ. ຖ້າໂກນບ່ອນດຽວກັນຕໍ່ເນື່ອງໂດຍບໍ່ໃຫ້ເວລາຟື້ນຕົວ ຮາກຂົນດຽວກັນນັ້ນກໍ່ຈະຖືກລະຄາຍຊ້ຳກ່ອນທີ່ຈະຫາຍດີ ຈົນອາການອັກເສບກາຍເປັນຊ້ຳເຮື້ອໄດ້.

ໃນຂະນະນັ້ນ ພາຍໃນຜິວໜັງ ຮ່າງກາຍຈະລະດົມເມັດເລືອດຂາວມາຮ່ວມກັນທີ່ຈຸດນັ້ນເພື່ອກຳຈັດເຊື້ອແບັກທີເຣຍ. ໃນຂະນະທີ່ເມັດເລືອດຂາວມາລວມກັນ ເສັ້ນເລືອດອ້ອມຂ້າງກໍ່ຂະຫຍາຍຕົວ ເຮັດໃຫ້ເລືອດໄຫຼມາຫຼາຍຂຶ້ນ ນັ້ນຄືເຫດຜົນທີ່ຕຸ່ມແດງມີສີແດງເຂັ້ມ ແລະ ຮູ້ສຶກຮ້ອນເມື່ອສຳຜັດ. ສະນັ້ນ ຕຸ່ມທີ່ເຮົາເຫັນນັ້ນບໍ່ແມ່ນຕົວເຊື້ອແບັກທີເຣຍເອງ ແຕ່ເປັນຮ່ອງຮອຍທີ່ຮ່າງກາຍກຳລັງຕໍ່ສູ້ກັບເຊື້ອແບັກທີເຣຍຢູ່ຕ່າງຫາກ.

ເປັນຫຍັງຂົນຈຶ່ງງອກຝັງເຂົ້າໄປໃນຜິວໜັງ ຫຼືທີ່ເອີ້ນວ່າຂົນຝັງ?

ຂົນທີ່ຖືກໂກນຕັດຈະມີໜ້າຕັດແຫຼມຄືກັບຖືກຕັດດ້ວຍມີດ. ໂດຍສະເພາະຂົນທີ່ຫຍິກ ຫຼືໜາ ມັກງອກໂຄ້ງງໍໄດ້ງ່າຍ ເຮັດໃຫ້ປາຍທີ່ແຫຼມນັ້ນບໍ່ສາມາດແທງອອກມາເທິງຜິວໜັງໄດ້ ແລ້ວກັບຫັນມາງອກຝັງເຂົ້າໄປໃນຜິວໜັງແທນ. ນີ້ຄືອາການທີ່ເອີ້ນວ່າ ingrown hair ຫຼືຂົນຝັງ ທີ່ຫຼາຍຄົນຮູ້ຈັກ.

ສຳລັບຜິວໜັງແລ້ວ ຂົນທີ່ຝັງເຂົ້າໄປນີ້ຖືວ່າເປັນສິ່ງແປກປອມ. ຮ່າງກາຍຈຶ່ງເກີດປະຕິກິລິຍາອັກເສບອ້ອມຂ້າງເພື່ອພະຍາຍາມດັນສິ່ງແປກປອມນັ້ນອອກ ເຊິ່ງເບິ່ງພາຍນອກຈະຄືກັບຕຸ່ມແດງແຂງໆ. ຖ້າຮ້າຍແຮງກໍ່ອາດເປັນໜອງນ້ອຍໆໄດ້.

ລະດັບການໂຄ້ງງໍຂອງຂົນນີ້ຂຶ້ນຢູ່ກັບມຸມທີ່ຮາກຂົນຝັງຢູ່ໃນຜິວໜັງ. ຖ້າຮາກຂົນຝັງຢູ່ໃນມຸມແບນ ຫຼືສ່ຽງ ຂົນທີ່ງອກຕາມທໍ່ນັ້ນກໍ່ຈະໂຄ້ງງໍໄດ້ງ່າຍເຊັ່ນກັນ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ຄົນຂົນຫຍິກມັກເປັນຂົນຝັງຫຼາຍກວ່າຄົນອື່ນ ເພາະໂຄງສ້າງຮາກຂົນຂອງເຂົາເຈົ້າຝັງໃນມຸມສ່ຽງຄືກັບນອນຢູ່ແລ້ວ ຂົນຈຶ່ງໂຄ້ງງໍໄດ້ງ່າຍ.

ຮູ້ກັນວ່າຂົນຝັງມັກເກີດຢູ່ບໍລິເວນທີ່ຂົນຫຍິກຫຼາຍ, ບໍລິເວນທີ່ໂກນເລື້ອຍໆ ແລະ ບໍລິເວນທີ່ຜິວໜັງໜາຂຶ້ນຫຼັງໂກນ. ເພາະຖ້າຜິວໜັງໜາ ຂົນກໍ່ຍາກທີ່ຈະແທງທະລຸອອກມາໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ຂົນຝັງ ແລະ ການອັກເສບຮາກຂົນຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນບັນຫາທີ່ແຍກຈາກກັນ ແຕ່ເປັນຜົນລັບສອງແບບທີ່ມາຈາກສາເຫດດຽວກັນ.

ເປັນຫຍັງບໍ່ຄວນປ່ອຍປະໃຫ້ການອັກເສບຮາກຂົນເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆ?

• ອາດເຫຼືອຮອຍດ່າງດຳ. ຖ້າອັກເສບຊ້ຳໆ ຜິວໜັງຈະຕອບສະໜອງຕໍ່ການລະຄາຍໂດຍການສ້າງເມລານິນຫຼາຍຂຶ້ນ ພາໃຫ້ຈຸດທີ່ອັກເສບຫາຍແລ້ວເຫຼືອຮອຍດ່າງດຳໄວ້ ຫຼືທີ່ເອີ້ນວ່າຮອຍດ່າງດຳຫຼັງອັກເສບ.
• ອາດກາຍເປັນຮອຍແປ້ວ. ຖ້າການອັກເສບຮາກຂົນຮ້າຍແຮງເຖິງຂັ້ນເປັນໜອງຊ້ຳໆ ໂຄງສ້າງຂອງຄໍລາເຈນ ຫຼືທາດໂປຣຕີນທີ່ເປັນເສົາຄ້ຳຜິວໜັງ ຈະປັນປ່ວນ ຈົນອາດເຫຼືອຮອຍແປ້ວຂຸ້ນຂຽວໄວ້.
• ເຮັດໃຫ້ເກາະປ້ອງກັນຜິວໜັງອ່ອນແອລົງ. ບໍລິເວນທີ່ມີບາດແຜ ແລະ ການອັກເສບຊ້ຳໆ ຈະຮັກສາຊັ້ນເຄຣາຕິນໃຫ້ສົມບູນໄດ້ຍາກ ຈົນຜິວໄວຕໍ່ການລະຄາຍແມ້ແຕ່ໜ້ອຍໆ.

ດ້ວຍເຫດຜົນເຫຼົ່ານີ້ ແທນທີ່ຈະຄິດວ່າການອັກເສບຮາກຂົນເປັນເລື່ອງທຳມະດາທີ່ຕ້ອງພົບທຸກຄັ້ງທີ່ໂກນ ຄວນຫັນມາຊອກຫາທາງຫຼຸດສາເຫດທີ່ເຮັດໃຫ້ມັນເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆຈະດີກວ່າ.

ເລເຊີກຳຈັດຂົນຫຼຸດຈຳນວນຮາກຂົນໄດ້ແນວໃດ?

ຫຼັກການຂອງເລເຊີກຳຈັດຂົນນັ້ນງ່າຍໆ. ພາຍໃນຮາກຂົນມີຮາກນ້ອຍໆທີ່ສ້າງຂົນ ຫຼືເຊລຕົ້ນກຳເນີດຮາກຂົນ ແລະ ທັງຮາກນີ້ ພ້ອມທັງຂົນທີ່ງອກອອກມາ ຈະມີສານເມລານິນຢູ່ພາຍໃນ. ເລເຊີຈະຍິງແສງທີ່ມີຄວາມຍາວຄື້ນສະເພາະທີ່ຖືກເມລານິນດູດຊຶມໄດ້ດີ ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້ອນຂຶ້ນທັນທີ.

ເຫດຜົນທີ່ເລເຊີເລືອກເມລານິນເປັນເປົ້າໝາຍນັ້ນງ່າຍໆ. ເມລານິນເປັນສານທີ່ມີສີເຂັ້ມໃກ້ດຳ ຈຶ່ງດູດຊຶມແສງທີ່ມີຄວາມຍາວຄື້ນສະເພາະໄດ້ດີກວ່າ ໃນຂະນະທີ່ຜິວໜັງອ້ອມຂ້າງທີ່ບໍ່ມີເມລານິນຫຼາຍຈະດູດຊຶມແສງໄດ້ໜ້ອຍກວ່າ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຍິງແສງດຽວກັນ ຄວາມຮ້ອນຈຶ່ງໄປສະສົມຢູ່ບໍລິເວນຮາກຂົນທີ່ມີເມລານິນຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ ສ່ວນຜິວໜັງປົກກະຕິອ້ອມຂ້າງແທບບໍ່ຮ້ອນຂຶ້ນ. ຫຼັກການນີ້ເອີ້ນວ່າ selective photothermolysis ຫຼືເວົ້າງ່າຍໆກໍ່ຄື ວິທີເລືອກເຜົາສະເພາະເປົ້າໝາຍທີ່ມີສີເຂັ້ມເທົ່ານັ້ນ.

ເມື່ອຄວາມຮ້ອນນີ້ແຜ່ໄປອ້ອມຮາກຂົນ ໜ້າທີ່ຂອງເຊລທີ່ສ້າງຂົນກໍ່ຈະຫຼຸດລົງ ຫຼືຖືກທຳລາຍໄປ. ອະທິບາຍງ່າຍໆກໍ່ຄືຄືກັບການປິດໄຟໂຮງງານນ້ອຍໆທີ່ຜະລິດຂົນອອກມາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງທີລະໂຮງ. ຮາກຂົນທີ່ໂຮງງານຢຸດເຮັດວຽກແລ້ວກໍ່ຈະບໍ່ສາມາດສ້າງຂົນເສັ້ນໃຫຍ່ ແລະ ເຂັ້ມໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ ຖ້າຈະງອກອອກມາກໍ່ຈະບາງ ແລະ ອ່ອນຄືຂົນອ່ອນເທົ່ານັ້ນ.

ຖ້າເຮັດຂະບວນການນີ້ຊ້ຳ 6 ຫາ 8 ຄັ້ງ ຈຳນວນຮາກຂົນທີ່ຍັງເຮັດວຽກຢູ່ຈະຫຼຸດລົງ ແລະ ຂົນທີ່ງອກອອກມາຈາກຮາກຂົນທີ່ເຫຼືອກໍ່ຈະບາງລົງ. ຜົນສະທ້ອນຄືປະລິມານຂົນທີ່ຕ້ອງໂກນທັງໝົດຈະໜ້ອຍລົງ ນີ້ຄືການປ່ຽນແປງທີ່ເລເຊີກຳຈັດຂົນສ້າງໃຫ້.

ຖ້າຮາກຂົນໜ້ອຍລົງ ເປັນຫຍັງບັນຫາຜິວໜັງຈຶ່ງໜ້ອຍລົງນຳ?

ດັ່ງທີ່ໄດ້ເຫັນມາກ່ອນໜ້ານີ້ ທັງການອັກເສບຮາກຂົນ ແລະ ຂົນຝັງ ລ້ວນເລີ່ມຕົ້ນຈາກການໂກນຂົນ ແລະ ໜ້າຕັດແຫຼມຄົມທີ່ການໂກນສ້າງຂຶ້ນ. ຖ້າເລເຊີຊ່ວຍຫຼຸດຈຳນວນຮາກຂົນ ແລະ ຄວາມໜາຂອງຂົນລົງໄດ້ ຈຳນວນຄັ້ງ ແລະ ພື້ນທີ່ທີ່ຕ້ອງແຕະໃບມີດກໍ່ຈະໜ້ອຍລົງໄປນຳ.

ຖ້າຈຳນວນຄັ້ງໂກນໜ້ອຍລົງ ໂອກາດເກີດບາດແຜຢູ່ປາກຮາກຂົນກໍ່ໜ້ອຍລົງຕາມ ແລະ ຖ້າຂົນທີ່ເຫຼືອບາງລົງ ແຮງທີ່ຈະງອກຝັງກັບເຂົ້າໄປໃນຜິວໜັງກໍ່ອ່ອນລົງເຊັ່ນກັນ. ຄືກັນກັບເສັ້ນດ້າຍບາງໆຈະຝັງເນື້ອໜັງໄດ້ຍາກກວ່າເສັ້ນລວດແຂງໃຫຍ່. ດ້ວຍເຫດຜົນນີ້ ຈຶ່ງມີລາຍງານວ່າຫຼັງທຳເລເຊີກຳຈັດຂົນ ການອັກເສບຮາກຂົນ ແລະ ຂົນຝັງໜ້ອຍລົງ.

ນອກຈາກນັ້ນ ຖ້າຂົນບາງລົງ ການເສຍດສີລະຫວ່າງຜິວໜັງກັບຜິວໜັງ ຫຼືຜິວໜັງກັບເສື້ອຜ້າກໍ່ຈະໜ້ອຍລົງນຳ. ບໍລິເວນທີ່ຜິວໜັງສຳຜັດກັບເສື້ອຜ້າເລື້ອຍໆ ເຊັ່ນ: ຮັກແຮ້ ຫຼືຂາຫນີບ ທຸກຄັ້ງທີ່ປາຍຂົນແຂງໆເສຍດສີ ກໍ່ຈະຂູດຜິວໜັງແບບບໍ່ຮູ້ໂຕ ຖ້າຂົນບາງ ແລະ ໜ້ອຍລົງ ການລະຄາຍຈາກການເສຍດສີແບບນີ້ກໍ່ຈະໜ້ອຍລົງຕາມທຳມະຊາດ.

ແຕ່ຕ້ອງເຂົ້າໃຈໃຫ້ຈະແຈ້ງວ່າ ນີ້ບໍ່ແມ່ນການຮັກສາທີ່ກຳຈັດຮາກຂົນອອກໝົດ ແຕ່ເປັນການຫຼຸດຈຳນວນ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຂົນບາງລົງເທົ່ານັ້ນ. ຂົນທີ່ຍັງງອກຈາກຮາກຂົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ ຫຼືບໍລິເວນທີ່ດູແລບໍ່ທົ່ວເຖິງ ກໍ່ຍັງອາດເກີດບັນຫາຜິວໜັງໄດ້ຢູ່.

ຖ້າມີການອັກເສບຮາກຂົນທີ່ເປັນໜອງຢູ່ແລ້ວ ຈະທຳເລເຊີໄດ້ເລີຍບໍ?

ຖ້າຕຸ່ມທີ່ເກີດຈາກການໂກນນັ້ນແດງບວມ ຫຼືເປັນໜອງຢູ່ແລ້ວ ບໍ່ແນະນຳໃຫ້ຍິງເລເຊີໃສ່ບ່ອນນັ້ນທັນທີ. ຜິວໜັງທີ່ອັກເສບຢູ່ແລ້ວຈະໄວຕໍ່ຄວາມຮ້ອນ ແລະ ການລະຄາຍຫຼາຍກວ່າປົກກະຕິ ຖ້າເພີ່ມຄວາມຮ້ອນຈາກເລເຊີເຂົ້າໄປອີກ ຮູ້ກັນວ່າອາດເຮັດໃຫ້ຮອຍດ່າງດຳ ຫຼືການລະຄາຍຮ້າຍແຮງຂຶ້ນໄດ້.

ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າມີການອັກເສບເປັນໜອງແບບກະທັນຫັນ ຄວນປ່ອຍໃຫ້ອາການສະຫງົບກ່ອນແລ້ວຈຶ່ງນັດໝາຍທຳເລເຊີຈະປອດໄພກວ່າ. ຖ້າແຈ້ງໃຫ້ແພດ ຫຼືຜູ້ທຳການຮັກສາຮູ້ອາການນີ້ລ່ວງໜ້າໃນເວລາປຶກສາ ຜູ້ທຳການຮັກສາກໍ່ຈະສາມາດຂ້າມບໍລິເວນນັ້ນ ຫຼືປັບພະລັງງານໃຫ້ຕ່ຳລົງໄດ້.

ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ຖ້າເປັນຕຸ່ມແດງນ້ອຍໆທີ່ເກີດຊ້ຳໆແບບເຮື້ອຮັງ ໂດຍທົ່ວໄປສາມາດທຳການຮັກສາໄດ້ໂດຍບໍ່ມີບັນຫາຫຍັງໃຫຍ່. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ ຜິວໜັງຂອງເຮົາຕອນນີ້ຢູ່ໃນລັກສະນະໃດ ຄວນໃຫ້ຜູ້ຊ່ຽວຊານທີ່ກວດເບິ່ງດ້ວຍຕາຕົນເອງເປັນຜູ້ຕັດສິນຈະແມ່ນຍຳທີ່ສຸດ.

ຄວນທຳເລເຊີກຳຈັດຂົນຈັກຄັ້ງ ແລະ ດູແລແນວໃດ?

ຂົນມີການເຕີບໂຕເປັນຫຼາຍໄລຍະ ເຊັ່ນ: ໄລຍະເຕີບໂຕ ແລະ ໄລຍະພັກ ໂດຍເລເຊີຈະຕອບໂຕດີທີ່ສຸດກັບຂົນທີ່ຢູ່ໃນໄລຍະເຕີບໂຕ ເພາະມີເມລານິນເຂັ້ມ. ເນື່ອງຈາກໃນເວລາທຳການຮັກສາ ບໍ່ແມ່ນຂົນທຸກເສັ້ນຈະຢູ່ໃນໄລຍະເຕີບໂຕພ້ອມກັນ ຈຶ່ງເປັນເລື່ອງຍາກທີ່ຈະຈັດການຮາກຂົນທັງໝົດພາຍໃນຄັ້ງດຽວ. ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍທົ່ວໄປແນະນຳໃຫ້ທຳການຮັກສາ 6 ຫາ 8 ຄັ້ງ ໂດຍມີໄລຍະຫ່າງກັນ 4 ຫາ 6 ອາທິດ.

• ຈຳນວນຄັ້ງທີ່ຕ້ອງການແຕກຕ່າງກັນຕາມແຕ່ລະບໍລິເວນ. ບໍລິເວນທີ່ຂົນໜາ ແລະ ໜ້ອນແໜ້ນ ຮູ້ກັນວ່າຕ້ອງການຈຳນວນຄັ້ງຫຼາຍກວ່າ ແລະ ຍັງແຕກຕ່າງກັນຕາມສີ ແລະ ຄວາມໜາຂອງຂົນແຕ່ລະຄົນອີກດ້ວຍ.
• ຕ້ອງຮັກສາໄລຍະຫ່າງລະຫວ່າງແຕ່ລະຄັ້ງ. ຖ້າທຳຖີ່ເກີນໄປໂດຍບໍ່ຄິດເຖິງວົງຈອນຂອງຂົນ ຮາກຂົນທີ່ຍັງຢູ່ໃນໄລຍະພັກກໍ່ຈະບໍ່ຕອບໂຕ ເຮັດໃຫ້ປະສິດທິພາບຫຼຸດລົງ.
• ຫຼັງທຳການຮັກສາ ການກັນແດດແມ່ນສຳຄັນຫຼາຍ. ຜິວໜັງອ້ອມຮາກຂົນທີ່ຖືກລະຄາຍຈາກເລເຊີອາດໄວຕໍ່ການປ່ຽນແປງສີຜິວຊົ່ວຄາວ ຈຶ່ງແນະນຳໃຫ້ທາຄຣີມກັນແດດຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ.
• ໃນຊ່ວງລະຫວ່າງແຕ່ລະຄັ້ງ ບໍ່ຄວນຖອນ ຫຼືແວັກຂົນອອກ. ເລເຊີຈະຕອບໂຕໄດ້ໃນຄັ້ງຕໍ່ໄປກໍ່ຕໍ່ເມື່ອຍັງມີເມລານິນເຫຼືອຢູ່ໃນຮາກຂົນ ຖ້າຖອນອອກທັງຮາກດ້ວຍແໜບ ຫຼືແວັກ ຮາກຂົນນັ້ນກໍ່ຈະບໍ່ມີເປົ້າໝາຍໃຫ້ເລເຊີເຮັດວຽກອີກຕໍ່ໄປ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ຖ້າພຽງແຕ່ໂກນ ຮາກຂົນຈະຍັງຄົງຢູ່ ແລະ ຕອບໂຕກັບການຮັກສາຄັ້ງຕໍ່ໄປໄດ້ຕາມປົກກະຕິ.

ຫຼັງທຳການຮັກສາ 1 ຫາ 3 ວັນ ອາດມີອາການແດງ ຫຼືເຈັບຊາເລັກໜ້ອຍ ແຕ່ໂດຍທົ່ວໄປຈະຄ່ອຍໆດີຂຶ້ນຕາມເວລາ. ໃນຊ່ວງນີ້ ຄວນຫຼີກລ້ຽງການດູແລທີ່ລະຄາຍແຮງ ເຊັ່ນ: ປະຄົບນ້ຳຮ້ອນ ຫຼືຂັດຜິວແຮງໆ ແລະ ຄວນລ້າງໜ້າອ່ອນໆ ພ້ອມທັງບຳລຸງຄວາມຊຸ່ມຊື້ນເປັນຫຼັກຈະປອດໄພກວ່າ. ການໂກນຂົນລ່ວງໜ້າກ່ອນທຳການຮັກສາ ແລະ ບໍ່ທາໂລຊັນ ຫຼືເຄື່ອງສຳອາງໃນມື້ທຳການຮັກສາ ກໍ່ຮູ້ກັນວ່າເປັນການກຽມພື້ນຖານທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ຄວາມຮ້ອນສົ່ງກົງໄປຫາຮາກຂົນຢ່າງແມ່ນຍຳ ບໍ່ແຜ່ໄປບ່ອນອື່ນ.

References

Korean Dermatological Association, Ministry of Food and Drug Safety (MFDS), American Academy of Dermatology (AAD), and U.S. Food and Drug Administration (FDA).