ການຍົກກະຊັບຮອບຕາສະເພາະສຳລັບໜັງຕາຢ້ອຍທີ່ບາງ ແຕກຕ່າງຈາກການຍົກກະຊັບໃບໜ້າທົ່ວໄປແນວໃດ

ບາງເທື່ອທ່ານອາດເຄີຍຢືນຢູ່ໜ້າແວ່ນແລ້ວຮູ້ສຶກວ່າໜັງຕາໜັກກວ່າແຕ່ກ່ອນຕອນລືມຕາ. ແຕ່ງໜ້າກໍບໍ່ຄ່ອຍຕິດ, ຖ່າຍຮູບອອກມາກໍ່ຮູ້ສຶກວ່າໜ້າຕາອິດເມື່ອຍກວ່າອາຍຸແທ້ຂອງຕົນ. ຮອບຕາເປັນຈຸດທຳອິດຂອງໃບໜ້າທີ່ສະແດງອາການແກ່ອອກມາໃຫ້ເຫັນ ແຕ່ວິທີການດູແລກັບຖືກເວົ້າລວມກັບການຍົກກະຊັບແກ້ມ ຫຼື ຄາງຢູ່ເລື້ອຍໆ.

ແຕ່ຄວາມຈິງແລ້ວ ຜິວໜັງຮອບຕາແຕກຕ່າງຈາກສ່ວນອື່ນຂອງໃບໜ້າໂດຍພື້ນຖານ. ດັ່ງນັ້ນ ເຖິງວ່າຈະໃຊ້ເຕັກນິກຍົກກະຊັບແບບດຽວກັນ ກໍ່ຕ້ອງປັບພະລັງ ແລະ ຄວາມເລິກໃຫ້ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງເມື່ອໃຊ້ຮອບຕາ. ໃນບົດຄວາມນີ້ ຈະອະທິບາຍທີລະຂັ້ນວ່າການຍົກກະຊັບຮອບຕາສະເພາະແຕກຕ່າງຈາກການຍົກກະຊັບໃບໜ້າທົ່ວໄປແນວໃດ ແລະ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຖືກອອກແບບແບບນັ້ນ.

ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ວ່າເຖິງແມ່ນຈະເປັນເຄື່ອງມືຍີ່ຫໍ້ດຽວກັນ ຮຸ່ນດຽວກັນ ກໍ່ຍັງຕ້ອງມີຫົວໃຊ້ສະເພາະສຳລັບຮອບຕາແຍກຕ່າງຫາກ. ຖ້າໃຊ້ມາດຕະຖານດຽວກັນທົ່ວທັງໃບໜ້າ ພະລັງທີ່ພໍດີກັບແກ້ມ ຫຼື ຄາງອາດຈະແຮງເກີນໄປສຳລັບຮອບຕາ ໃນທາງກັບກັນ ພະລັງອ່ອນທີ່ເໝາະກັບຮອບຕາກໍ່ຈະຮູ້ສຶກຈືດໆເມື່ອໃຊ້ກັບແກ້ມ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ການແຍກຄ່າຕັ້ງໃນແຕ່ລະສ່ວນຂອງໃບໜ້າຈຶ່ງເປັນພື້ນຖານຂອງການຍົກກະຊັບ.

ຜິວໜັງຮອບຕາແຕກຕ່າງຈາກຜິວແກ້ມ ຫຼື ຄາງແນວໃດ?

ຜິວໜັງປະກອບດ້ວຍຫຼາຍຊັ້ນຊ້ອນກັນ ຄື ຊັ້ນຜິວນອກ, ຊັ້ນໜັງແທ້ ແລະ ຊັ້ນໄຂມັນໃຕ້ຜິວໜັງທີ່ຢູ່ເລິກລົງໄປ. ຄວາມໜາຂອງແຕ່ລະຊັ້ນນີ້ແຕກຕ່າງກັນຕາມແຕ່ລະສ່ວນຂອງໃບໜ້າ ແລະ ຮອບຕາຈັດເປັນສ່ວນທີ່ບາງທີ່ສຸດຂອງໃບໜ້າທັງໝົດ.

ຖ້າຜິວແກ້ມ ຫຼື ໜ້າຜາກມີຄວາມໜາປະມານ 1 ມິນລິແມັດ ຜິວໜັງຕາຖືກລະບຸວ່າມີຄວາມໜາພຽງເຄິ່ງໜຶ່ງເທົ່ານັ້ນ. ນອກຈາກນັ້ນ ຮອບຕາຍັງແທບບໍ່ມີຊັ້ນໄຂມັນ ແລະ ຍັງມີກ້າມຊີ້ນບາງໆທີ່ປົກປ້ອງລູກຕາ ພ້ອມທັງເສັ້ນເລືອດທີ່ແລ່ນຢູ່ໃກ້ກັບຜິວໜັງຫຼາຍ. ເວົ້າງ່າຍໆກໍ່ຄື ຜິວທີ່ບາງ ແລະ ອ່ອນໄຫວທີ່ສຸດຂອງໃບໜ້າໄດ້ຫໍ່ຫຸ້ມດວງຕາໄວ້.

ດ້ວຍເຫດນີ້ ຖ້າໃຊ້ພະລັງຍົກກະຊັບແບບດຽວກັນກັບແກ້ມ ຫຼື ຄາງມາໃຊ້ກັບຮອບຕາໂດຍກົງ ຄວາມສ່ຽງຂອງອາການແພ້ຄວາມຮ້ອນ ຫຼື ຮອຍດຳກໍ່ຈະສູງຂຶ້ນ. ນີ້ຄືຈຸດເລີ່ມຕົ້ນທີ່ວ່າເປັນຫຍັງຈຶ່ງຕ້ອງມີການຍົກກະຊັບຮອບຕາສະເພາະແຍກຕ່າງຫາກ.

ເວົ້າໃຫ້ເຫັນພາບງ່າຍໆ ແກ້ມ ແລະ ຄາງເປັນຄືກັບຜ້າຫົ່ມໜາທີ່ຊັ້ນໄຂມັນຊ່ວຍກັ່ນຄວາມຮ້ອນໄວ້ໜຶ່ງຊັ້ນກ່ອນສົ່ງຕໍ່. ສ່ວນຮອບຕາເປັນຄືກັບໃສ່ພຽງເສື້ອບາງໆເສື້ອດຽວ ບໍ່ມີຜ້າຫົ່ມ ຄວາມຮ້ອນທີ່ເທົ່າກັນຈຶ່ງເຂົ້າເລິກ ແລະ ແຮງກວ່າຫຼາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ເຖິງແມ່ນເຄື່ອງມືຈະປ່ອຍພະລັງເທົ່າກັນ ຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ຜິວຮອບຕາໄດ້ຮັບກໍ່ແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍ.

ເປັນຫຍັງການຍົກກະຊັບຮອບຕາຈຶ່ງເຂົ້າແຕ່ຊັ້ນຕື້ນໆ?

ການຍົກກະຊັບສ່ວນຫຼາຍແມ່ນການສົ່ງພະລັງງານຄວາມຮ້ອນໄປລວມຢູ່ຄວາມເລິກໃດໜຶ່ງໃຕ້ຜິວໜັງ ເພື່ອກະຕຸ້ນຄໍລາເຈນ (ເສັ້ນໃຍໂປຣຕີນທີ່ເປັນເໝືອນເສົາຄ້ຳຢູ່ໃນຜິວໜັງ) ດ້ວຍຄວາມຮ້ອນນັ້ນ. ເມື່ອຄໍລາເຈນຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ຢູ່ຈຸດທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມຮ້ອນ ຜິວໜັງກໍ່ຈະຄ່ອຍໆກັບຄືນສູ່ຄວາມກະຊັບ.

ຄາງ ຫຼື ແກ້ມມີຊັ້ນໜາ ຈຶ່ງມີພື້ນທີ່ພໍທີ່ຈະສົ່ງພະລັງງານລົງເລິກໄປຮອດຊັ້ນໜັງແທ້ຊັ້ນເລິກ ຫຼືແມ່ນແຕ່ຮອດເນື້ອເຍື່ອຫຸ້ມກ້າມຊີ້ນ. ແຕ່ຮອບຕາບໍ່ມີຄວາມໜາຂະໜາດນັ້ນ ຖ້າສົ່ງລົງເລິກເທົ່າກັນ ຄວາມຮ້ອນອາດແລ່ນໄປຮອດກະດູກ ຫຼື ເນື້ອເຍື່ອໃກ້ລູກຕາໄດ້ ດັ່ງນັ້ນ ເຄື່ອງມືສະເພາະສຳລັບຮອບຕາຈຶ່ງຈຳກັດຄວາມເລິກໃຫ້ຢູ່ພຽງໃຕ້ຊັ້ນຜິວນອກ ຄືຊັ້ນໜັງແທ້ຊັ້ນຕື້ນຫຼາຍໆ.

ດ້ວຍເຫດນີ້ ຫົວໃຊ້ ຫຼື ຄາຣທຣິດສະເພາະສຳລັບຮອບຕາຈຶ່ງຖືກອອກແບບໃຫ້ມີໄລຍະໂຟກັດສັ້ນກວ່າຫົວໃຊ້ທົ່ວໄປ. ຫົວໃຈຫຼັກຂອງການອອກແບບການຍົກກະຊັບຮອບຕາກໍ່ຄືການລວມພະລັງງານໄວ້ພຽງຊັ້ນຕື້ນ ແລະ ຄວບຄຸມບໍ່ໃຫ້ຮົ່ວລົງເລິກກວ່ານັ້ນ.

ລອງນຶກເຖິງເຕົ້າຮີດເບິ່ງ ຖ້າເປັນຜ້າຢີນໜາ ຈະໃຊ້ຄວາມຮ້ອນສູງ ແລະ ກົດດົນໆກໍ່ບໍ່ເປັນຫຍັງ ແຕ່ຖ້າໃຊ້ຄວາມຮ້ອນເທົ່າກັນນັ້ນກັບເສື້ອຜ້າໄໝບາງ ຜ້າກໍ່ຈະໄໝ້ໄດ້ໄວ. ການຍົກກະຊັບຮອບຕາກໍ່ເປັນແບບດຽວກັນ ຄືຕ້ອງອອກແບບໃຫ້ທັງອຸນຫະພູມ ແລະ ໄລຍະເວລາສຳຜັດຕ່ຳລົງ ໃຫ້ເໝາະກັບເນື້ອເຍື່ອທີ່ບາງ.

ຄື້ນສຽງຄວາມຖີ່ສູງ ແລະ ຄື້ນວິທະຍຸຄວາມຖີ່ສູງ ໃຊ້ຕ່າງກັນແນວໃດຢູ່ຮອບຕາ?

ພະລັງງານທີ່ໃຊ້ໃນການຍົກກະຊັບແບ່ງອອກເປັນສອງປະເພດຫຼັກ ຄື ຄື້ນສຽງຄວາມຖີ່ສູງ (HIFU ຫຍໍ້ມາຈາກ High-Intensity Focused Ultrasound ຄື ວິທີການລວມພະລັງງານສຽງໄວ້ຈຸດດຽວແລ້ວປ່ຽນເປັນຄວາມຮ້ອນ) ແລະ ຄື້ນວິທະຍຸຄວາມຖີ່ສູງ (RF ຫຍໍ້ມາຈາກ Radiofrequency ຄື ພະລັງງານໄຟຟ້າທີ່ປ່ຽນເປັນຄວາມຮ້ອນເມື່ອພົບກັບຄວາມຕ້ານທານຂອງເນື້ອເຍື່ອ).

HIFU ຈະລວມຄື້ນສຽງໄວ້ຈຸດດຽວຄືກັບເລນສ໌ ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້ອນເປັນຈຸດແມ່ນຢຳ. ຄວາມແມ່ນຍຳສູງ ແຕ່ຕ້ອງໃຊ້ຫົວໃຊ້ສະເພາະທີ່ປັບຄວາມເລິກຂອງໂຟກັດໃຫ້ຕື້ນຫຼາຍໆ ຈຶ່ງຈະປອດໄພສຳລັບບໍລິເວນທີ່ບາງຢ່າງຮອບຕາ.

ສ່ວນ RF ກົງກັນຂ້າມ ຄື ກະຈາຍຄວາມຮ້ອນອອກໄປທົ່ວພື້ນທີ່ກວ້າງແບບອ່ອນໆ. ເນື່ອງຈາກຄວາມຮ້ອນບໍ່ໄດ້ລວມຢູ່ຈຸດດຽວ ຢູ່ຮອບຕາຈຶ່ງໃຊ້ວິທີຫຼຸດພະລັງງານ ແລະ ປັບຈຳນວນຄັ້ງທີ່ຜ່ານໄປເພື່ອຄວບຄຸມໃຫ້ຢູ່ໃນຂອບເຂດປອດໄພ. ທັງສອງວິທີນີ້ມີຈຸດຮ່ວມກັນຄື ຢູ່ຮອບຕາຈະໃຊ້ໂປຣໂຕຄອນສະເພາະທີ່ຫຼຸດທັງພະລັງ ແລະ ຄວາມເລິກລົງ.

ຖ້າປຽບທຽບ HIFU ກັບການໃຊ້ແວ່ນຂະຫຍາຍລວມແສງແດດ ພຽງແຕ່ປັບໄລຍະຫ່າງລະຫວ່າງເລນສ໌ ແລະ ເຈ້ຍໜ້ອຍດຽວ ຈຸດໂຟກັດກໍ່ຈະປ່ຽນໄປຫຼາຍ. ຫົວໃຊ້ສະເພາະສຳລັບຮອບຕາຈະຕັ້ງໄລຍະໂຟກັດນີ້ໄວ້ຕື້ນຫຼາຍໆ ເປັນໂຄງສ້າງທີ່ປ້ອງກັນທາງກາຍະພາບບໍ່ໃຫ້ຈຸດໂຟກັດເລິກໄປຮອດລູກຕາ ຫຼື ກະດູກ.

RF ຄ້າຍຄືກັບແຜ່ນຄວາມຮ້ອນໄຟຟ້າ ຖ້າຕັ້ງອຸນຫະພູມຕ່ຳກໍ່ອຸ່ນໆ ຖ້າຕັ້ງສູງກໍ່ຮ້ອນຫຼາຍ ຫຼັກການດຽວກັນ. ຢູ່ຮອບຕາຈະຫຼຸດອຸນຫະພູມ ແລະ ຫຼຸດເວລາທີ່ຄ້າງຢູ່ຈຸດດຽວໃຫ້ສັ້ນລົງ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຄວາມຮ້ອນສະສົມ.

ໜັງຕາທີ່ຢ້ອຍຈະກະຊັບຂຶ້ນຜ່ານຂະບວນການໃດແທ້?

ສາເຫດຂອງໜັງຕາຢ້ອຍມີສອງຢ່າງຫຼັກ ຄື ຄວາມກະຊັບຂອງຜິວໜັງເອງທີ່ຫຼຸດລົງ ແລະ ກ້າມຊີ້ນທີ່ຍົກໜັງຕາຂຶ້ນອ່ອນແຮງລົງ.

ເມື່ອຄວາມຮ້ອນຈາກການຍົກກະຊັບຖືກສົ່ງໄປຮອດຊັ້ນໜັງແທ້ໃນລະດັບຕື້ນ ຮ່າງກາຍຈະຕອບສະໜອງໂດຍການສ້າງຄໍລາເຈນໃໝ່ ພ້ອມທັງຈັດຮຽງເສັ້ນໃຍຄໍລາເຈນເກົ່າໃຫ້ແໜ້ນຂຶ້ນ. ຂະບວນການນີ້ດຳເນີນຕໍ່ເນື່ອງໄປ 4-12 ອາທິດຫຼັງເຮັດຫັດຖະການ ຄວາມແໜ້ນຂອງຜິວໜັງເອງກໍ່ຈະຄ່ອຍໆເພີ່ມຂຶ້ນທີລະໜ້ອຍໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ.

ໃນເວລາດຽວກັນ ຄວາມຮ້ອນຍັງສົ່ງຜົນອ່ອນໆໄປຮອດຊັ້ນກ້າມຊີ້ນບາງໆໃຕ້ຜິວໜັງ. ກ້າມຊີ້ນຮອບຕາ (ອໍບິກູລາຣິສ ອອກູລິ, orbicularis oculi) ຊຶ່ງເຮັດໜ້າທີ່ຫຼັບ ແລະ ລືມຕາຢູ່ຊັ້ນນີ້ ຖືກລາຍງານວ່າມີການຫົດຕົວເລັກນ້ອຍຂອງເສັ້ນໃຍກ້າມຊີ້ນ ເຮັດໃຫ້ແຮງຄ້ຳຈຸນໜັງຕາດີຂຶ້ນຕາມໄປນຳ. ແຕ່ການປ່ຽນແປງນີ້ບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນທັນທີແບບການຜ່າຕັດ ຫາກແຕ່ຄ່ອຍໆເກີດຂຶ້ນຕາມເວລາ.

ໃນລະຍະ 1-2 ອາທິດທຳອິດ ການປ່ຽນແປງທີ່ເຫັນກ່ອນຄືອາການບວມຫາຍໄປ ເຮັດໃຫ້ຮູບຮ່າງຕາເບິ່ງເປັນລະບຽບຂຶ້ນ. ສ່ວນການປ່ຽນແປງແທ້ຈິງຈາກການຈັດຮຽງຄໍລາເຈນໃໝ່ຈະມາຊ້າກວ່ານັ້ນ ໂດຍທົ່ວໄປຈະເລີ່ມຮູ້ສຶກໄດ້ຫຼັງຈາກຜ່ານ 4 ອາທິດໄປແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ຕ້ອງຜິດຫວັງຖ້າມື້ຫຼັງເຮັດຫັດຖະການແລ້ວຍັງບໍ່ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງຫຼາຍ ຄວນເບິ່ງຜົນຫຼັງຈາກ 4 ຫາ 12 ອາທິດຜ່ານໄປຈຶ່ງຈະຖືກຕ້ອງກວ່າ.

ການຍົກກະຊັບຮອບຕາສະເພາະ ກັບ ການຍົກກະຊັບໃບໜ້າທົ່ວໄປ ແທ້ຈິງແລ້ວແຕກຕ່າງກັນຢູ່ໃສ?

ຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ຊະນິດຂອງເຄື່ອງມື ແຕ່ຢູ່ທີ່ຄ່າຕັ້ງທີ່ໃຊ້.

• ຄວາມເລິກໃນການສົ່ງພະລັງງານ: ໃບໜ້າທົ່ວໄປສາມາດລົງເລິກຮອດຊັ້ນໜັງແທ້ຊັ້ນເລິກ ຫຼືແມ່ນແຕ່ເນື້ອເຍື່ອຫຸ້ມກ້າມຊີ້ນ ແຕ່ຮອບຕາຈຳກັດພຽງໃຕ້ຊັ້ນຜິວນອກ ຄືຊັ້ນໜັງແທ້ຊັ້ນຕື້ນເທົ່ານັ້ນ ເນື່ອງຈາກຢູ່ໃກ້ລູກຕາ ຈຶ່ງບໍ່ມີເຫດຜົນ ຫຼື ຊ່ອງຫວ່າງທີ່ຈະລົງເລິກກວ່ານັ້ນ.
• ລະດັບພະລັງງານ: ຮອບຕາຈະໃຊ້ພະລັງງານຕ່ຳກວ່າ ເຖິງແມ່ນເປັນເຄື່ອງມືດຽວກັນ ເນື່ອງຈາກຜິວບາງກວ່າ ຈຶ່ງຕອບສະໜອງຕໍ່ພະລັງງານທີ່ເທົ່າກັນໄດ້ແຮງກວ່າ ດັ່ງນັ້ນ ພະລັງງານຕ່ຳກໍ່ພຽງພໍໃຫ້ເກີດຜົນກະຕຸ້ນແລ້ວ.
• ຫົວໃຊ້ ແລະ ໂປຣບສະເພາະ: ຮອບຕາໃຊ້ຫົວໃຊ້ຂະໜາດນ້ອຍ ແລະ ໂຟກັດສັ້ນສະເພາະແຍກຕ່າງຫາກ ຖ້າໃຊ້ຫົວໃຊ້ສຳລັບໃບໜ້າທົ່ວໄປມາໃຊ້ກັບຮອບຕາໂດຍກົງ ພື້ນທີ່ສຳຜັດຈະກວ້າງເກີນໄປ ເຮັດໃຫ້ຄວາມຮ້ອນບໍ່ກະຈາຍ ແລະ ອາດສະສົມຫຼາຍເກີນໄປຢູ່ຈຸດໃດຈຸດໜຶ່ງ.

ມີອາການໜັງຕາຢ້ອຍແບບໃດແດ່ທີ່ການຍົກກະຊັບຮອບຕາແກ້ບໍ່ໄດ້?

ມີຈຸດໜຶ່ງທີ່ຄວນເນັ້ນໄວ້ຢູ່ບ່ອນນີ້. ການຍົກກະຊັບຮອບຕາອາໄສການຕອບສະໜອງຂອງຄໍລາເຈນ ແລະ ກ້າມຊີ້ນ ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າຜິວໜັງຢືດ ແລະ ພັບຊ້ອນກັນຫຼາຍແລ້ວ ຜົນທີ່ໄດ້ຈະຈຳກັດ.

ຖ້າຜິວໜັງຕາພັບຊ້ອນກັນຫຼາຍຊັ້ນຂຶ້ນໄປຮອດຄິ້ວ ຈົນບັງທັດສະນະການເບິ່ງເຫັນ ນັ້ນເປັນລະດັບທີ່ເກີນກວ່າການກະຕຸ້ນຄໍລາເຈນດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຈະແກ້ໄຂໄດ້. ໃນກໍລະນີແບບນີ້ ການຜ່າຕັດຕົກແຕ່ງໜັງຕາ ຄືການຕັດຜິວໜັງທີ່ຢືດອອກ ມັກຈະຖືກແນະນຳວ່າເປັນວິທີແກ້ໄຂຢ່າງແທ້ຈິງກວ່າ.

ອີກກໍລະນີໜຶ່ງກໍ່ຄືໄຂມັນໃຕ້ຕາທີ່ຖືກດັນອອກມາເປັນຖົງໂປ່ງອອກ. ນີ້ບໍ່ໄດ້ເປັນບັນຫາຄວາມກະຊັບຂອງຜິວໜັງ ແຕ່ເປັນຍ້ອນເຍື່ອທີ່ຫຸ້ມໄຂມັນອ່ອນລົງ ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຮ້ອນຢູ່ຜິວນອກພຽງຢ່າງດຽວຈຶ່ງບໍ່ສາມາດດັນກັບເຂົ້າໄປໄດ້. ດ້ວຍເຫດນີ້ ກ່ອນເຮັດຫັດຖະການຈຶ່ງຄວນແຍກໃຫ້ອອກກ່ອນວ່າສາເຫດຂອງອາການຢ້ອຍແມ່ນມາຈາກຄວາມກະຊັບຂອງຜິວທີ່ຫຼຸດລົງ ຫຼື ມາຈາກໄຂມັນ ຫຼື ກ້າມຊີ້ນໜັງຕາຢ້ອຍ.

ອາການເຈັບປວດແມ່ນຫຼາຍປານໃດ ແລະ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເປັນແບບນັ້ນ?

ຮອບຕາເປັນບໍລິເວນທີ່ມີເສັ້ນປະສາດແລ່ນຜ່ານໜາແໜ້ນ ດັ່ງນັ້ນ ເຖິງແມ່ນຄວາມຮ້ອນທີ່ໃຊ້ຈະເທົ່າກັນ ຫຼາຍຄົນກໍ່ຮູ້ສຶກແສບ ຫຼື ເຈັບຫຼາຍກວ່າແກ້ມ ຫຼື ຄາງ. ແຕ່ນີ້ບໍ່ໄດ້ເປັນຍ້ອນພະລັງງານແຮງກວ່າ ຫາກແຕ່ເປັນຍ້ອນເນື້ອເຍື່ອຮອບຕາເອງອ່ອນໄຫວຕໍ່ຄວາມເຈັບປວດຫຼາຍກວ່າ.

ດ້ວຍເຫດຜົນນີ້ ກ່ອນເຮັດຫັດຖະການ ຈຶ່ງມັກຈະທາຢາຊາໄວ້ດົນກວ່າປົກກະຕິ ຫຼື ໃຊ້ອຸປະກອນເຮັດຄວາມເຢັນຫຼຸດອຸນຫະພູມຜິວໜັງລົງໄປພ້ອມ. ຄວາມເຈັບປວດແຕກຕ່າງກັນໄປໃນແຕ່ລະຄົນ ແຕ່ໂດຍທົ່ວໄປຖືກອະທິບາຍວ່າເປັນຄວາມຮູ້ສຶກແສບສັ້ນໆທີ່ເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆ.

ໄລຍະພັກຟື້ນໃຊ້ເວລາດົນປານໃດ?

ເນື່ອງຈາກຮອບຕາຖືກກະຕຸ້ນພຽງຊັ້ນຕື້ນ ໄລຍະພັກຟື້ນຈຶ່ງມັກສັ້ນກວ່າການຍົກກະຊັບໃບໜ້າທັງໝົດ. ຫຼັງເຮັດຫັດຖະການອາດມີອາການແດງ ຫຼື ບວມເລັກນ້ອຍ ແຕ່ສ່ວນຫຼາຍຈະຫາຍພາຍໃນ 1-2 ວັນ.

ແຕ່ຍ້ອນຜິວຮອບຕາອ່ອນໄຫວຕໍ່ການລະຄາຍເຄືອງ ໃນຊ່ວງນີ້ຄວນຫຼີກລ່ຽງການຖູຕາແຮງໆ ຫຼື ລ້າງເຄື່ອງສຳອາງຕາແບບແຮງເກີນໄປ. ການປ້ອງກັນແສງແດດກໍ່ເປັນສິ່ງທີ່ຄວນເອົາໃຈໃສ່ໃນຊ່ວງນີ້ເຊັ່ນກັນ.

References

Korean Dermatological Association, Ministry of Food and Drug Safety (MFDS), American Academy of Dermatology (AAD), and U.S. Food and Drug Administration (FDA).