Titanium Lifting ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໃຊ້ສາມຄວາມຍາວຄື້ນອິນຟຣາເຣດໃກ້?

ເມື່ອຄົ້ນຫາຫັດຖະການເພື່ອຄວາມກະຊັບຂອງໃບໜ້າ ຊື່ຂອງລະບົບຄື້ນວິທະຍຸ (RF) ຫຼື ຄື້ນອັນຕຣາຊາວອາດຈະເປັນສິ່ງທຳອິດທີ່ພົບເຫັນ. ແຕ່ Titanium Lifting ແຕກຕ່າງອອກໄປໜ້ອຍໜຶ່ງ. ວິທີສ້າງຄວາມຮ້ອນຂອງຫັດຖະການນີ້ແມ່ນມາຈາກແສງ ໂດຍສະເພາະແມ່ນແສງອິນຟຣາເຣດໃກ້ (Near-Infrared). ນອກຈາກນັ້ນ ຍັງໃຊ້ຄວາມຍາວຄື້ນເຖິງ 3 ອັນພ້ອມກັນ ແທນທີ່ຈະໃຊ້ພຽງອັນດຽວ.

ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຕ້ອງປະສົມ 3 ຄວາມຍາວຄື້ນເຂົ້າກັນ? ແລະ ເປັນຫຍັງການອຸ່ນຜິວແບບກວ້າງແບບນີ້ຈຶ່ງຊ່ວຍເລື່ອງຄວາມກະຊັບໄດ້? ບົດຄວາມນີ້ຈະອະທິບາຍຫຼັກການດັ່ງກ່າວເປັນລຳດັບ ດ້ວຍພາສາທີ່ເຂົ້າໃຈງ່າຍ.

ອິນຟຣາເຣດໃກ້ໃຫ້ຄວາມຮ້ອນຜິວໄດ້ແນວໃດ?

ແສງອິນຟຣາເຣດໃກ້ແມ່ນແສງທີ່ຕາເບິ່ງບໍ່ເຫັນ. ເວລາພວກເຮົາຮັບແສງແດດແລ້ວຮູ້ສຶກອຸ່ນ ສ່ວນໜຶ່ງທີ່ສຳຄັນຂອງຄວາມອຸ່ນນັ້ນແມ່ນມາຈາກແສງອິນຟຣາເຣດໃກ້ນີ້ເອງ. ຍ້ອນຄວາມຍາວຄື້ນຍາວກວ່າແສງທີ່ຕາເຫັນໜ້ອຍໜຶ່ງ ມັນຈຶ່ງເຈາະເຂົ້າໄປໃນຜິວໜັງໄດ້ເລິກກວ່າ ແລະ ໃນລະຫວ່າງນັ້ນກໍເຮັດໃຫ້ໂມເລກຸນນ້ຳສັ່ນສະເທືອນຈົນເກີດຄວາມຮ້ອນຂຶ້ນ.

ພາຍໃນຜິວໜັງມີນ້ຳຢູ່ຫຼາຍ. ທັງໃນຊັ້ນໜັງແທ້ (ຊັ້ນທີ່ມີເສັ້ນໃຍຄໍລາເຈນລວມກັນຢູ່) ແລະ ຊັ້ນໄຂມັນທີ່ຢູ່ລຸ່ມນັ້ນ ກໍມີຄວາມຊຸ່ມຊື່ນປົນຢູ່ຢ່າງໜາແໜ້ນ. ເມື່ອແສງອິນຟຣາເຣດໃກ້ເຮັດໃຫ້ໂມເລກຸນນ້ຳເຫຼົ່ານີ້ສັ່ນສະເທືອນ ກໍຈະເກີດການເສຍດສີ ແລະ ການເສຍດສີນັ້ນຈະປ່ຽນເປັນຄວາມຮ້ອນ. ຄືກັນກັບເຕົາໄມໂຄເວບທີ່ເຮັດໃຫ້ໂມເລກຸນນ້ຳໃນອາຫານສັ່ນຈົນອາຫານຮ້ອນຂຶ້ນນັ້ນເອງ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ແສງອິນຟຣາເຣດໃກ້ຈຶ່ງສາມາດສ້າງຄວາມຮ້ອນຈາກພາຍໃນ ບໍ່ແມ່ນຈາກໜ້າຜິວ.

ວິທີນີ້ແຕກຕ່າງຈາກເລເຊີ ຫຼື ຄື້ນວິທະຍຸ (RF) ໃນແງ່ຂອງຊ່ອງທາງການສ້າງຄວາມຮ້ອນເລີຍ. RF ໃຊ້ຄວາມຕ້ານທານໄຟຟ້າ ສ່ວນເລເຊີບາງຊະນິດຈະເລັງໃສ່ເປົ້າໝາຍສະເພາະ ເຊັ່ນ ເມັດສີ ຫຼື ເສັ້ນເລືອດ. ແຕ່ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າແສງອິນຟຣາເຣດໃກ້ຈະບໍ່ຖືກດູດຊືມໂດຍເມັດສີເລີຍ. ໃນ 3 ຄວາມຍາວຄື້ນນີ້ ຄວາມຍາວຄື້ນສັ້ນສຸດຄື 755nm ແລະ 810nm ຖືກດູດຊືມໄດ້ຄ່ອນຂ້າງແຮງທັງໂດຍນ້ຳ ແລະ ເມັດສີເມລານິນ. ອັນທີ່ຈິງແລ້ວ 2 ຄວາມຍາວຄື້ນນີ້ແມ່ນຄືກັບຄວາມຍາວຄື້ນທີ່ເລເຊີກຳຈັດຂົນໃຊ້ເລັງໃສ່ເມັດສີ. ສະນັ້ນ ເຫດຜົນທີ່ແທ້ຈິງທີ່ຄົນຜິວເຂັ້ມສາມາດເຮັດຫັດຖະການນີ້ໄດ້ຢ່າງປອດໄພຄ່ອນຂ້າງສູງ ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນເປົ້າໝາຍແຕກຕ່າງກັນ ແຕ່ຍ້ອນວິທີໃຊ້ພະລັງງານແຕກຕ່າງກັນ. ແທນທີ່ຈະຍິງພະລັງງານແຮງໆໃສ່ຈຸດດຽວພຽງເທື່ອດຽວ ຈະໃຊ້ວິທີ In-Motion ຄື ເລື່ອນຫົວແທ່ງໄປມາດ້ວຍພະລັງງານຕ່ຳ ແລ້ວແຕະຊ້ຳໆຫຼາຍເທື່ອໃນຈຸດດຽວກັນ. ຖ້າປຽບທຽບກັບເຕົາໄມໂຄເວບອີກຄັ້ງ ກໍຄືກັນກັບການອຸ່ນອາຫານດ້ວຍພະລັງງານອ່ອນໆຫຼາຍໆເທື່ອຢ່າງທົ່ວເຖິງ ແທນທີ່ຈະໃຊ້ພະລັງງານແຮງໆເທື່ອດຽວ. ດ້ວຍວິທີນີ້ ຄວາມຮ້ອນຈຶ່ງບໍ່ລວມສູນຢູ່ຈຸດໃດຈຸດໜຶ່ງຂອງເມລານິນທີ່ໜ້າຜິວ ແຕ່ຈະສະສົມຢ່າງຄ່ອຍໆ ແລະ ທົ່ວເຖິງໃນເນື້ອທີ່ກວ້າງ. ຄວາມຍາວຄື້ນທີ່ຍາວທີ່ສຸດໃນ 3 ອັນຄື 1064nm ຖືກເມລານິນດູດຊືມໜ້ອຍກວ່າ ແລະ ເຈາະເລິກກວ່າ ດັ່ງນັ້ນເມື່ອຜິວເຂັ້ມ ກໍອາດຈະປັບໂດຍເພີ່ມສັດສ່ວນຂອງຄວາມຍາວຄື້ນນີ້ຫຼາຍຂຶ້ນ.

ເປັນຫຍັງຄວາມຍາວຄື້ນດຽວຈຶ່ງບໍ່ພໍ?

ຄວາມເລິກທີ່ແສງເຈາະເຂົ້າໄປໃນຜິວໜັງໄດ້ນັ້ນ ຂຶ້ນຢູ່ກັບຄວາມຍາວຄື້ນ. ຖ້າຄວາມຍາວຄື້ນສັ້ນ ສ່ວນຫຼາຍຈະຖືກດູດຊືມຢູ່ຊັ້ນຕື້ນ ແຕ່ຍິ່ງຄວາມຍາວຄື້ນຍາວຂຶ້ນ ກໍຈະສາມາດເຈາະລົງໄປເຖິງຊັ້ນເລິກກວ່າ. ຄ້າຍກັບແສງໄຟສາຍໄຟສ່ອງທະລຸເຈ້ຍບາງໆໄດ້ງ່າຍ ແຕ່ບໍ່ສາມາດທະລຸປຶ້ມໜາໆໄດ້ນັ້ນເອງ.

ຖ້າໃຊ້ພຽງຄວາມຍາວຄື້ນດຽວ ຈະອຸ່ນສະເພາະຊັ້ນລະດັບຄວາມເລິກນັ້ນເທົ່ານັ້ນ. ແຕ່ເນື້ອເຍື່ອທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມກະຊັບຂອງຜິວນັ້ນມີຢູ່ຫຼາຍຊັ້ນ ຕັ້ງແຕ່ຊັ້ນໜັງແທ້ຕື້ນທີ່ຢູ່ຕິດກັບໜັງກຳພ້າ ຊັ້ນໜັງແທ້ກາງທີ່ມີຄໍລາເຈນໜາແໜ້ນ ໄປຈົນເຖິງຊັ້ນໜັງແທ້ເລິກ ແລະ ຮອຍຕໍ່ຂອງໄຂມັນໃຕ້ຜິວໜັງທີ່ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນໂຄງສ້າງຄ້ຳຈຸນ. ດັ່ງນັ້ນ Titanium Lifting ຈຶ່ງໃຊ້ 3 ຄວາມຍາວຄື້ນຮ່ວມກັນ ຄື ຄວາມຍາວຄື້ນສັ້ນ ກາງ ແລະ ຍາວ ໂດຍໃຫ້ແຕ່ລະຄວາມຍາວຄື້ນຮັບຜິດຊອບແຕ່ລະຊັ້ນຄວາມເລິກຂອງມັນເອງ.

ຄວາມເລິກຂອງຜິວທີ່ແຕ່ລະຄວາມຍາວຄື້ນເຂົ້າເຖິງ

3 ຄວາມຍາວຄື້ນຈະແບ່ງບົດບາດກັນຕາມລຳດັບ. ເຫດຜົນທີ່ແບ່ງແບບນີ້ກໍຍ້ອນວ່າແຕ່ລະຊັ້ນຕ້ອງການລະດັບຄວາມຮ້ອນ ແລະ ທົນຕໍ່ຄວາມແຮງຂອງຄວາມຮ້ອນໄດ້ບໍ່ຄືກັນ.

• ຄວາມຍາວຄື້ນສັ້ນສຸດຈະໄປເຖິງພຽງຊັ້ນໜັງແທ້ຕື້ນເທົ່ານັ້ນ. ຍ້ອນໃກ້ກັບໜັງກຳພ້າ ຖ້າໃຫ້ຄວາມຮ້ອນແຮງເກີນໄປຈະມີຄວາມສ່ຽງໄໝ້ ຈຶ່ງເຈາະຕື້ນໆ ແລ້ວຄ່ອຍໆເພີ່ມອຸນຫະພູມຢ່າງນຸ່ມນວນ.
• ຄວາມຍາວຄື້ນກາງຈະເຈາະລົງໄປເຖິງຊັ້ນໜັງແທ້ກາງທີ່ມີຄໍລາເຈນລວມກັນໜາແໜ້ນທີ່ສຸດ. ເນື່ອງຈາກເປັນຊັ້ນທີ່ມີເສັ້ນໃຍຄໍລາເຈນ ຊຶ່ງເປັນວັດຖຸດິບຫຼັກຂອງຄວາມກະຊັບຢູ່ລວມກັນ ຄວາມຍາວຄື້ນນີ້ຈຶ່ງເປັນສູນກາງຂອງການກະຕຸ້ນຢ່າງແທ້ຈິງ.
• ຄວາມຍາວຄື້ນຍາວທີ່ສຸດຈະໄປເຖິງຊັ້ນໜັງແທ້ເລິກ ແລະ ຮອຍຕໍ່ຂອງໄຂມັນໃຕ້ຜິວໜັງທີ່ຢູ່ລຸ່ມນັ້ນ. ຄວາມອຸ່ນຈະຖືກສົ່ງໄປເຖິງໂຄງສ້າງທີ່ຄ້ຳຈຸນຜິວໜັງຈາກທາງລຸ່ມ ເຮັດໃຫ້ບໍ່ພຽງແຕ່ໜ້າຜິວ ແຕ່ໂຄງສ້າງທັງໝົດອຸ່ນຂຶ້ນໄປພ້ອມກັນ.

ເມື່ອ 3 ຄວາມຍາວຄື້ນແບ່ງຊັ້ນຮັບຜິດຊອບກັນແບບນີ້ ຂອບເຂດທີ່ໜາກວ່າຫຼາຍຈະຖືກອຸ່ນຢ່າງທົ່ວເຖິງ ຫຼາຍກວ່າການໃຊ້ພຽງຄວາມຍາວຄື້ນດຽວ. ບໍ່ແມ່ນການອຸ່ນເຈ້ຍແຜ່ນດຽວ ແຕ່ຄືກັບການອຸ່ນປຶ້ມທັງຫົວທີ່ວາງຊ້ອນກັນຫຼາຍໜ້າ ຕັ້ງແຕ່ໜ້າເທິງລົງໄປຫາໜ້າລຸ່ມຕາມລຳດັບ. ຈຸດສຳຄັນຂອງວິທີນີ້ຄື ບໍ່ມີຊັ້ນໃດຊັ້ນໜຶ່ງຮ້ອນເດັ່ນອອກໄປ ແຕ່ທຸກຊັ້ນຈະຮ້ອນຂຶ້ນໃນລະດັບໃກ້ຄຽງກັນ.

ເປັນຫຍັງການໃຫ້ຄວາມຮ້ອນກວ້າງຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຄວາມກະຊັບຂຶ້ນສະເໝີ?

ຄໍລາເຈນແມ່ນໂປຣຕີນທີ່ເຮັດໜ້າທີ່ຄືກັບເສົາຄ້ຳຈຸນຜິວໜັງ. ເມື່ອອາຍຸເພີ່ມຂຶ້ນ ເສົານີ້ຈະຄ່ອຍໆອ່ອນຕົວລົງ ແລະ ປະລິມານກໍຫຼຸດລົງ ຊຶ່ງເປັນສາເຫດສຳຄັນຂອງການຫຍ່ອນຄ້ອຍ ແລະ ຄວາມກະຊັບຫຼຸດລົງ.

ເມື່ອອຸນຫະພູມພາຍໃນຜິວໜັງເພີ່ມຂຶ້ນເຖິງລະດັບໜຶ່ງ ຮູ້ກັນວ່າຈະເກີດ 2 ປະຕິກິລິຍາຂຶ້ນພ້ອມກັນ. ອັນໜຶ່ງແມ່ນເສັ້ນໃຍຄໍລາເຈນທີ່ມີຢູ່ແລ້ວໄດ້ຮັບຄວາມຮ້ອນແລ້ວຫົດຕົວລົງເລັກນ້ອຍທັນທີ ອີກອັນໜຶ່ງແມ່ນປະຕິກິລິຍາຟື້ນຟູທີ່ຮ່າງກາຍຮັບຮູ້ຄວາມຮ້ອນນັ້ນຄືກັບບາດແຜ ແລ້ວສ້າງຄໍລາເຈນໃໝ່ຂຶ້ນມາອີກ. ສະນັ້ນ ຜົນທີ່ໄດ້ຈຶ່ງມາພ້ອມກັນ ທັງຜົນກະຊັບທັນທີ ແລະ ຜົນທີ່ຄ່ອຍໆເຕັມຂຶ້ນໃນໄລຍະ 4 ຫາ 12 ອາທິດຫຼັງເຮັດຫັດຖະການ.

ປະຕິກິລິຍານີ້ຈະເກີດຂຶ້ນສະເພາະບ່ອນທີ່ຄວາມຮ້ອນສຳຜັດເທົ່ານັ້ນ. ສະນັ້ນ ຖ້າອຸ່ນພຽງຊັ້ນດຽວ ຫຼື ບໍລິເວນແຄບໆ ບ່ອນນັ້ນຈະດີຂຶ້ນເລັກນ້ອຍ ສ່ວນທີ່ເຫຼືອຍັງຄົງເດີມ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ຖ້າໃຊ້ 3 ຄວາມຍາວຄື້ນອຸ່ນຫຼາຍຊັ້ນ ແລະ ເນື້ອທີ່ກວ້າງພ້ອມກັນ ໂຄງສ້າງຄ້ຳຈຸນຜິວທົ່ວໃບໜ້າຈະໄດ້ຮັບການກະຕຸ້ນຢ່າງທົ່ວເຖິງ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ວ່າ ຜົນທີ່ໄດ້ບໍ່ແມ່ນຄວາມກະຊັບເປັນຈຸດໆ ແຕ່ເປັນຄວາມກະຊັບແບບສົມດຸນທົ່ວທັງໃບໜ້າ.

ໂດຍສະເພາະບໍລິເວນທີ່ຫຍ່ອນຄ້ອຍເປັນວົງກວ້າງ ເຊັ່ນ ແກ້ມ ຫຼື ເສັ້ນຂາກັນໄກ ຖ້າດຶງພຽງຈຸດດຽວ ຜົນທີ່ໄດ້ຈະບໍ່ເປັນທຳມະຊາດ. ວິທີອຸ່ນເນື້ອທີ່ກວ້າງຢ່າງທົ່ວເຖິງນີ້ຈະຊ່ວຍປັບປຸງເສັ້ນໂຄ້ງຂອງໃບໜ້າໃຫ້ຕໍ່ເນື່ອງກັນ ບໍ່ຂາດເປັນຕອນໆ ຊຶ່ງແຕກຕ່າງຈາກຫັດຖະການທີ່ເລັງໃສ່ພຽງບໍລິເວນແຄບໆ.

ເຈັບໜ້ອຍແທ້ບໍ?

ວິທີການອິນຟຣາເຣດໃກ້ນີ້ ແທນທີ່ຈະຍິງຄວາມຮ້ອນແຮງໆໃສ່ຈຸດດຽວ ຈະກະຈາຍຄວາມຮ້ອນອອກໄປໃນເນື້ອທີ່ກວ້າງດ້ວຍລະດັບຄວາມແຮງທີ່ຕ່ຳກວ່າ. ຄ້າຍກັບຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການສີດນ້ຳແຮງໆອອກຮູແຄບ ກັບການສີດນ້ຳໃນປະລິມານດຽວກັນອອກຫົວຝັກບົວກວ້າງໆໃຫ້ກະຈາຍທົ່ວ. ຖຶງແມ່ນປະລິມານນ້ຳຈະໃກ້ຄຽງກັນ ແຕ່ແຮງທີ່ຕົກໃສ່ຈຸດໃດຈຸດໜຶ່ງຈະອ່ອນລົງຫຼາຍ.

ນອກຈາກນີ້ ອຸປະກອນສ່ວນຫຼາຍຍັງມີລະບົບເຮັດຄວາມເຢັນທີ່ໜ້າສຳຜັດຮ່ວມນຳ. ເປັນວິທີທີ່ຮັກສາອຸນຫະພູມໜ້າຜິວໃຫ້ຕ່ຳ ໃນຂະນະທີ່ຄ່ອຍໆເພີ່ມອຸນຫະພູມພາຍໃນ. ເນື່ອງຈາກໜ້າຜິວບໍ່ຮ້ອນ ຄວາມເຈັບປວດຈຶ່ງລາຍງານວ່າໜ້ອຍກວ່າຄ່ອນຂ້າງ. ດ້ວຍລັກສະນະນີ້ ຫຼາຍຄົນຈຶ່ງບອກວ່າສາມາດເຮັດໄດ້ໂດຍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງທາຢາຊາ ແລະ ຍ້ອນເປັນຫັດຖະການທີ່ພາລະໜ້ອຍ ຈຶ່ງຖືກຈັດເປັນຫັດຖະການທີ່ສາມາດເຮັດຊ້ຳໆໄດ້ໂດຍບໍ່ມີບັນຫາ.

ເມື່ອທຽບກັບຫັດຖະການທີ່ໃຊ້ເຂັມ ຫຼື ໄໝ ໂອກາດເກີດອາການບວມ ຫຼື ຟົກຊ້ຳກໍໜ້ອຍກວ່າ. ເນື່ອງຈາກບໍ່ແມ່ນວິທີທີ່ເຮັດໃຫ້ຜິວໜັງເປັນບາດແຜໂດຍກົງ ແຕ່ເປັນການສົ່ງພຽງຄວາມຮ້ອນຜ່ານໜ້າຜິວເທົ່ານັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ຫຼາຍຄົນຈຶ່ງສາມາດແຕ່ງໜ້າ ແລະ ກັບໄປໃຊ້ຊີວິດປະຈຳວັນໄດ້ທັນທີໃນມື້ທີ່ເຮັດຫັດຖະການ ຊຶ່ງເປັນປັດໄຈໜຶ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຮູ້ສຶກວ່າສາມາດເຮັດຊ້ຳໆໄດ້ໂດຍບໍ່ມີພາລະຫຍັງ.

ເຮັດຈັກຄັ້ງ ແລະ ຢູ່ໄດ້ດົນປານໃດ?

ການສ້າງຄໍລາເຈນໃໝ່ຕ້ອງໃຊ້ເວລາ. ບໍ່ແມ່ນວ່າຖືກກະຕຸ້ນດ້ວຍຄວາມຮ້ອນແລ້ວມື້ຕໍ່ມາຄໍລາເຈນຈະເຕັມທັນທີ ແຕ່ຮ່າງກາຍຈະຄ່ອຍໆຮັບສັນຍານນັ້ນແລ້ວປັບໂຄງສ້າງເສັ້ນໃຍໃໝ່ ຊຶ່ງໃຊ້ເວລາປະມານ 4 ອາທິດ ຫາ 6 ເດືອນ.

ດ້ວຍເຫດນີ້ ໂດຍທົ່ວໄປແນະນຳໃຫ້ເຮັດ 3 ຫາ 4 ຄັ້ງ ໂດຍຫ່າງກັນຄັ້ງລະ 3 ຫາ 4 ອາທິດ ແທນທີ່ຈະເຮັດພຽງຄັ້ງດຽວ. ເນື່ອງຈາກທຸກຄັ້ງທີ່ເຮັດ ສັນຍານການສ້າງຄໍລາເຈນຈະສະສົມຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ເຮັດໃຫ້ຜົນລັບຄ່ອຍໆເພີ່ມຂຶ້ນ. ເຫດຜົນດຽວກັນນີ້ຍັງອະທິບາຍວ່າເປັນຫຍັງຈຶ່ງຄວນມີການເຮັດຊ້ຳເພື່ອຮັກສາຜົນລັບ. ເນື່ອງຈາກຄໍລາເຈນຈະຄ່ອຍໆຫຼຸດລົງຕາມທຳມະຊາດເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ຈຶ່ງລາຍງານວ່າຄວນກະຕຸ້ນຊ້ຳທຸກໆ 6 ຫາ 12 ເດືອນ ເພື່ອຮັກສາຜົນລັບໃຫ້ຄົງຢູ່ຕໍ່ໄປ.

ດ້ວຍລຳດັບແບບນີ້ ແທນທີ່ຈະຕັດສິນຜົນລັບຫຼັງເຮັດພຽງຄັ້ງດຽວ ຄວນເຮັດຄົບຕາມຈຳນວນຄັ້ງທີ່ກຳນົດແລ້ວຈຶ່ງເບິ່ງການປ່ຽນແປງ ຊຶ່ງຈະໃຫ້ຜົນທີ່ແນ່ນອນກວ່າ. ຄວາມໄວທີ່ຜິວໜັງຕອບສະໜອງຕໍ່ຄວາມຮ້ອນແລ້ວສ້າງຄໍລາເຈນໃໝ່ນັ້ນແຕກຕ່າງກັນໄປໃນແຕ່ລະຄົນ ຂຶ້ນຢູ່ກັບອາຍຸ ແລະ ສະພາບຜິວເດີມ. ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງມີການລິວິວທົ່ວໄປວ່າຮູ້ສຶກເຫັນການປ່ຽນແປງຊັດເຈນຂຶ້ນຫຼັງຈາກຄັ້ງທີ 2 ຫຼື 3 ຫຼາຍກວ່າຄັ້ງທຳອິດ. ແທນທີ່ຈະຝືນເຮັດຊ້ຳໆໃນໄລຍະຫ່າງສັ້ນເກີນໄປ ການປ່ອຍໃຫ້ຜິວໄດ້ຟື້ນຟູ ແລະ ສ້າງຄໍລາເຈນຢ່າງເຕັມທີ່ກ່ອນເຮັດຄັ້ງຕໍ່ໄປ ຈະນຳໄປສູ່ຜົນລັບທີ່ເປັນທຳມະຊາດກວ່າ.

References

Korean Dermatological Association, Ministry of Food and Drug Safety (MFDS), American Academy of Dermatology (AAD), and U.S. Food and Drug Administration (FDA).