ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງກ້ອນຊີສ໌ຊັ້ນຜິວໜັງກັບສິວທີ່ບີບໄດ້ ແລະ ເຫດຜົນທີ່ຕ້ອງເອົາຝາຖົງອອກໃຫ້ໝົດຮາກ

ບາງຄົນຄຳໃຕ້ຄາງ, ຄໍ ຫຼືຫຼັງ ຈະຄຳໄດ້ກ້ອນນ້ອຍໆຂະໜາດເທົ່າແກ່ນຖົ່ວ ບີບເທົ່າໃດກໍບໍ່ຫາຍໄປ. ຖ້າໃຊ້ນິ້ວມືກົດເບິ່ງ ຈະຮູ້ສຶກວ່າມັນມົນ, ນຸ້ມ ແລະ ບາງເທື່ອກໍເຫັນຮູນ້ອຍໆຢູ່ຕົງກາງ. ຫຼາຍຄົນເຂົ້າໃຈວ່າເປັນສິວ ຈຶ່ງພະຍາຍາມບີບອອກຢ່າງຫຼາຍ ແຕ່ຜ່ານໄປ 2 ຫາ 4 ອາທິດ ກ້ອນນັ້ນກໍກັບມາຢູ່ບ່ອນເດີມຄືເກົ່າອີກ.

ກ້ອນແບບນີ້ອາດບໍ່ແມ່ນສິວ ແຕ່ມີແນວໂນ້ມສູງວ່າຈະເປັນຊີສ໌ຊັ້ນຜິວໜັງ (epidermal cyst). ຊີສ໌ຊະນິດນີ້ເກີດຈາກເຊວຜິວໜັງຊັ້ນນອກຫຼົງເຂົ້າໄປຢູ່ໃນຊັ້ນຜິວ ແລ້ວສ້າງເປັນຖົງນ້ອຍໆຂຶ້ນມາ, ພາຍໃນຖົງນັ້ນມີເຄລາຕິນ (ເສດຜິວໜັງເກົ່າທີ່ລອກອອກ) ສະສົມຢູ່ເລື້ອຍໆ ຈົນຖົງໃຫຍ່ຂຶ້ນເທື່ອລະໜ້ອຍ ເຊິ່ງເປັນກ້ອນເນື້ອຊະນິດບໍ່ຮ້າຍແຮງ. ຖ້າບີບເອົາແຕ່ຂອງທີ່ຢູ່ໃນຖົງອອກຄືກັບບີບສິວ ແຕ່ຕົວຖົງເອງຍັງຄົງຢູ່ ມັນກໍຈະຄ່ອຍໆເຕັມຄືນມາອີກ. ຕໍ່ໄປນີ້ຈະອະທິບາຍເຫດຜົນເປັນຂໍ້ໆ.

ຍ້ອນຫຍັງຈຶ່ງເກີດຊີສ໌ຊັ້ນຜິວໜັງ?

ຜິວໜັງມີຫຼາຍຊັ້ນ ເລີ່ມແຕ່ຊັ້ນນອກສຸດຄືໜັງກຳພ້າ (epidermis) ແລ້ວຕາມດ້ວຍໜັງແທ້ (dermis). ຕາມປົກກະຕິແລ້ວເຊວຂອງໜັງກຳພ້າຈະຕ້ອງເຕີບໂຕອອກມາທາງນອກເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຖ້າປາກຮູຂຸມຂົນຖືກກົດທັບ ຫຼືອຸດຕັນຍ້ອນບາດແຜນ້ອຍໆ ຫຼືການເສຍດສີ ເຊວບາງສ່ວນກໍຈະຫຼົງທິດ ແລະ ມ້ວນເຂົ້າໄປໃນຊັ້ນໜັງແທ້ແທນ.

ເຊວທີ່ມ້ວນເຂົ້າໄປນັ້ນຍັງຈື່ໜ້າທີ່ເດີມຂອງມັນຢູ່ ຈຶ່ງຍັງຄົງຜະລິດເຄລາຕິນອອກມາເລື້ອຍໆ. ເມື່ອເຊວເຫຼົ່ານີ້ຮວມກັນເປັນຝາໂຄ້ງມົນ ກໍຈະກາຍເປັນໂຄງສ້າງຄ້າຍຖົງນ້ອຍໆ ເອີ້ນວ່າ ຝາຖົງ (cyst wall). ເຊວທີ່ຢູ່ດ້ານໃນຂອງຝາຖົງຈະຜະລິດເຄລາຕິນອອກມາຢ່າງບໍ່ຢຸດ ຄືກັບຖົງອັດແປ້ງທີ່ຜະລິດແປ້ງໃສ່ຢູ່ຂ້າງໃນຕະຫຼອດ, ເມື່ອເຄລາຕິນນັ້ນອອກມາບໍ່ໄດ້ ກໍສະສົມຫຼາຍຂຶ້ນຈົນຖົງບວມໃຫຍ່ຂຶ້ນເລື້ອຍໆ.

ສາເຫດທີ່ເຮັດໃຫ້ປາກຮູຂຸມຂົນຖືກກົດທັບກໍມີຫຼາຍຢ່າງ. ບາດແຜທີ່ຍັງເຫຼືອຫຼັງສິວຫາຍ, ການເຈາະຜິວໜັງເພື່ອໃສ່ເຄື່ອງປະດັບ, ຫຼືແມ່ນແຕ່ຮອຍຂີດຂ່ວນນ້ອຍໆຈາກຂອງມີຄົມ ກໍລ້ວນເປັນທາງທີ່ດັນເຊວຜິວໜັງເຂົ້າໄປຂ້າງໃນໄດ້. ເຖິງແມ່ນວ່າແຜນັ້ນຈະຫາຍດີແລ້ວທາງພາຍນອກ ແຕ່ຖ້າໃນຈັງຫວະນັ້ນມີເຊວຜິວໜັງບາງສ່ວນຫຼົງທິດ ແລະ ຄ້າງຢູ່ໃນຊັ້ນໜັງແທ້ ອີກ 6 ເດືອນ ຫາ 2 ປີຕໍ່ມາ ຈຸດນັ້ນກໍອາດກາຍເປັນຊີສ໌ຂຶ້ນມາໄດ້.

ຕ່າງຈາກສິວແນວໃດ?

ສິວແມ່ນການອັກເສບທີ່ເກີດຢູ່ຮູຂຸມຂົນ ແລະ ຕ່ອມໄຂມັນ. ເມື່ອນ້ຳມັນອຸດຕັນ ແລະ ເຊື້ອແບັກທີເຣຍເພີ່ມຈຳນວນ ຜິວກໍຈະແດງ ແລະ ບວມຂຶ້ນ, ພໍບີບອອກກໍຈະມີແກນສີຂາວພ້ອມກັບຂອງແຫຼວອອກມາແລ້ວຍຸບລົງ. ສ່ວນຊີສ໌ຊັ້ນຜິວໜັງບໍ່ແມ່ນການອັກເສບຂອງຮູຂຸມຂົນ ແຕ່ເປັນໂຄງສ້າງຄ້າຍຖົງທີ່ເກີດຂຶ້ນຢູ່ໃນຊັ້ນຜິວໜັງຕ່າງຫາກ.

ວິທີງ່າຍທີ່ສຸດໃນການແຍກສອງຢ່າງນີ້ອອກຈາກກັນ ຄືສັງເກດຄວາມຮູ້ສຶກເມື່ອຄຳ ແລະ ຮູບແບບການເກີດຊ້ຳ.

• ສິວ ເມື່ອບີບແລ້ວແກນຈະອອກມາ ແລະ ຍຸບລົງໝົດພາຍໃນ 3 ຫາ 5 ມື້, ແຕ່ຊີສ໌ຊັ້ນຜິວໜັງ ເຖິງບີບແລ້ວກໍຈະກັບມາເຕັມຄືນທີ່ບ່ອນເດີມໃນຂະໜາດເທົ່າເກົ່າ ພາຍໃນ 2 ຫາ 4 ອາທິດ. ນັ້ນເປັນຍ້ອນຕົວຖົງຍັງຄົງຢູ່ ການຜະລິດເຄລາຕິນຈຶ່ງບໍ່ຢຸດ.
• ຊີສ໌ຊັ້ນຜິວໜັງສ່ວນຫຼາຍຈະມີຮູນ້ອຍໆຄ້າຍຈຸດດຳຢູ່ຕົງກາງ (ຮູເປີດ) ເຊິ່ງເປັນຮ່ອງຮອຍຂອງທາງທີ່ຖົງເຄີຍເຊື່ອມຕໍ່ກັບຜິວໜັງດ້ານນອກ. ສ່ວນສິວບໍ່ມີຮູແບບນີ້ຄົງທີ່.
• ສິວມັກປ່ຽນຂະໜາດພາຍໃນ 3 ມື້ ຫາ 2 ອາທິດ, ແຕ່ຊີສ໌ຊັ້ນຜິວໜັງມັກຄ່ອຍໆໃຫຍ່ຂຶ້ນຊ້າໆ ເປັນເວລາ 6 ເດືອນ ຫາ ດົນສຸດ 5 ປີ. ນັ້ນເປັນເພາະຄວາມໄວໃນການຜະລິດເຄລາຕິນຂອງເຊວຝາຖົງເອງກໍຊ້າຢູ່ແລ້ວ.
• ຜິວໜັງອ້ອມຂ້າງສິວມັກແດງ ຫຼືເກີດຂຶ້ນຫຼາຍໜ່ວຍພ້ອມກັນຕັ້ງແຕ່ກ່ອນບີບ, ແຕ່ຊີສ໌ຊັ້ນຜິວໜັງມັກເກີດຂຶ້ນທີລະໜ່ວຍ, ຢູ່ໂດດໆບ່ອນດຽວ ໂດຍສີຜິວອ້ອມຂ້າງຍັງເປັນປົກກະຕິ ເລີ່ມຕົ້ນເປັນພຽງກ້ອນທີ່ຄຳໄດ້.

ຕ່າງຈາກກ້ອນໄຂມັນແນວໃດ?

ຫຼາຍຄົນມັກເອີ້ນກ້ອນໃຕ້ຜິວໜັງລວມໆວ່າ ກ້ອນໄຂມັນ ທັງທີ່ຄວາມຈິງແລ້ວອາດເປັນທັງກ້ອນໄຂມັນ (lipoma) ຫຼືຊີສ໌ຊັ້ນຜິວໜັງກໍໄດ້ ເຊິ່ງມັກຖືກເອີ້ນປົນກັນ. ທັງສອງຢ່າງເມື່ອຄຳແລ້ວຮູ້ສຶກເປັນກ້ອນຄືກັນ ແຕ່ຫຼັກການເກີດຂຶ້ນຕ່າງກັນຄົນລະແບບ.

ກ້ອນໄຂມັນເກີດຈາກເຊວໄຂມັນໃຕ້ຜິວໜັງມາລວມກັນເປັນກ້ອນ ໂດຍບໍ່ມີຝາຖົງ ຫຼືເຄລາຕິນຢູ່ຂ້າງໃນ. ເມື່ອກົດເບິ່ງຈະນຸ້ມ ແລະ ຂະຫຍັບໄດ້ງ່າຍ, ບໍ່ມີຮູຢູ່ຜິວໜ້າ ແລະ ພະບໍ່ຄ່ອຍຕິດເຊື້ອຈົນບວມ. ສ່ວນຊີສ໌ຊັ້ນຜິວໜັງເນື່ອງຈາກມີເຄລາຕິນອັດແໜ້ນຢູ່ຂ້າງໃນ ຈຶ່ງແຂງກວ່າກ້ອນໄຂມັນ, ມີຮູເປີດດັ່ງທີ່ກ່າວມາຂ້າງເທິງ ແລະ ຖ້າຕິດເຊື້ອແບັກທີເຣຍ ອາດເຮັດໃຫ້ແດງ, ບວມ ແລະ ມີໜອງມີກິ່ນອອກມາໄດ້.

ຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ສຳຄັນຫຼາຍ ເພາະວິທີການເອົາອອກຕ່າງກັນ. ກ້ອນໄຂມັນບໍ່ມີຝາຖົງ ຈຶ່ງເອົາແຕ່ກ້ອນໄຂມັນອອກກໍພໍ, ແຕ່ຊີສ໌ຊັ້ນຜິວໜັງຕ້ອງເອົາຝາຖົງອອກນຳ ຈຶ່ງຈະບໍ່ກັບມາເປັນຄືນ. ເຖິງແມ່ນຮູບຮ່າງພາຍນອກຈະຄ້າຍກັນ ແຕ່ການກວດດ້ວຍອຸນລະຊາວ (ultrasound) ຫຼືກວດໂດຍແພດໂດຍກົງ ເພື່ອແຍກໃຫ້ຊັດເຈນ ແລ້ວເລືອກວິທີທີ່ເໝາະສົມ ຈະຊ່ວຍລົດທັງໂອກາດກັບມາເປັນຊ້ຳ ແລະ ຮອຍແປ້ວໄດ້.

ເປັນຫຍັງບີບແລ້ວກໍຍັງກັບມາເຕັມຄືນອີກ?

ເຫດຜົນທີ່ບີບເອົາແຕ່ຂອງໃນຖົງອອກ ແລ້ວປ່ອຍໃຫ້ຝາຖົງຄົງຢູ່ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ກັບມາເປັນຊ້ຳນັ້ນງ່າຍໆ. ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຖົງບວມຂຶ້ນບໍ່ແມ່ນກ້ອນເຄລາຕິນທີ່ຢູ່ຂ້າງໃນ ແຕ່ແມ່ນເຊວຝາຖົງທີ່ຍັງຄົງຜະລິດເຄລາຕິນອອກມາເລື້ອຍໆຕ່າງຫາກ.

ລອງນຶກເຖິງລູກໂປ່ງເບິ່ງກໍຈະເຂົ້າໃຈງ່າຍຂຶ້ນ. ຖ້າພຽງແຕ່ປ່ອຍລົມອອກຈາກລູກໂປ່ງ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຖີ້ມຕົວລູກໂປ່ງອອກໄປ ກໍຍັງມີຊ່ອງທາງໃຫ້ເປົ່າລົມເຂົ້າໄປໃໝ່ໄດ້ຢູ່. ຊີສ໌ຊັ້ນຜິວໜັງກໍຄືກັນ ຖ້າບີບເອົາແຕ່ຂອງໃນອອກ ຝາຖົງທີ່ເປັນທັງທາງອອກ ແລະ ໂຮງງານຜະລິດເຄລາຕິນກໍຍັງຄົງຢູ່ຄົບຖ້ວນ. ດັ່ງນັ້ນເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ເຊວຝາຖົງກໍຈະຜະລິດເຄລາຕິນມາຕື່ມອີກ ແລ້ວກ້ອນກໍຈະກັບມາເປັນຄືເກົ່າ.

ນອກຈາກນັ້ນ ຖ້າໃຊ້ນິ້ວມືບີບແຮງເກີນໄປຈົນຝາຖົງແຕກ ເຄລາຕິນອາດຈະແຜ່ກະຈາຍໄປໃນເນື້ອເຍື່ອອ້ອມຂ້າງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ອັກເສບໜັກຂຶ້ນໄດ້. ເຖິງແມ່ນວ່າຫຼັງບີບແລ້ວຂະໜາດຈະເບິ່ງຄືວ່າຫຍໍ້ລົງ ແຕ່ຕາບໃດທີ່ຝາຖົງຍັງຄົງຢູ່ຄົບ ກໍຍັງບໍ່ແມ່ນການແກ້ໄຂຢ່າງແທ້ຈິງ.

ເຫດຜົນທີ່ຕ້ອງເອົາຝາຖົງອອກ ຈຶ່ງຈະບໍ່ກັບມາເປັນຊ້ຳ

ຖ້າຢາກປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ກັບມາເປັນຊ້ຳ ຕ້ອງເອົາອອກທັງຂອງໃນຖົງ ແລະ ຕົວຝາຖົງເອງນຳ. ຖ້າມີເຊວຝາຖົງເຫຼືອຢູ່ແມ່ນແຕ່ໜ່ວຍດຽວ ເຊວນັ້ນກໍຈະແບ່ງຕົວ ແລະ ຜະລິດເຄລາຕິນອອກມາອີກ ສຸດທ້າຍກໍຈະເກີດຊີສ໌ຂຶ້ນຢູ່ບ່ອນເດີມອີກຄັ້ງ.

ໃນທາງປະຕິບັດ ມີວິທີການເອົາອອກຢູ່ຫຼາຍວິທີ ແລະ ອັດຕາການກັບມາເປັນຊ້ຳກໍຈະຂຶ້ນກັບວ່າສາມາດເອົາຝາຖົງອອກໄດ້ໝົດຄົບຖ້ວນຫຼືບໍ່.

• ການຜ່າຕັດອອກທັງໝົດ (excision) ຄືການຕັດຜິວໜັງອ້ອມຂ້າງຊີສ໌ອອກນຳ ເພື່ອເອົາຝາຖົງອອກທັງກ້ອນ ເຮັດໃຫ້ເຫຼືອຝາຖົງໜ້ອຍທີ່ສຸດ ໂອກາດກັບມາເປັນຊ້ຳຈຶ່ງຕ່ຳ. ແຕ່ອາດຈະມີຮອຍແປ້ວຕາມແນວທີ່ຕັດ.
• ການຜ່າຕັດແບບຮູນ້ອຍ (minimal incision) ຄືການເປີດຮູນ້ອຍໆ ແລ້ວແຍກຝາຖົງອອກມາຢ່າງລະມັດລະວັງຜ່ານຮູນັ້ນ. ຮອຍຕັດສັ້ນ ຮອຍແປ້ວຈຶ່ງໜ້ອຍກວ່າ ແຕ່ຖ້າຝາຖົງແຕກ ຫຼືເຫຼືອບາງສ່ວນ ກໍຍັງມີໂອກາດກັບມາເປັນຊ້ຳໄດ້.
• ສ່ວນການບີບເອົາແຕ່ຂອງໃນອອກ ຫຼືໃຊ້ເຂັມແທງໃຫ້ໄຫຼອອກ ຍັງປ່ອຍໃຫ້ຝາຖົງຄົງຢູ່ ຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນການແກ້ໄຂຢ່າງແທ້ຈິງ ແລະ ດັ່ງທີ່ອະທິບາຍມາຂ້າງເທິງ ຖົງກໍຈະກັບມາເຕັມຄືນອີກເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ.

ການເລືອກວິທີການຮັກສາຈະພິຈາລະນາຈາກຂະໜາດ, ຕຳແໜ່ງ ແລະ ວ່າມີການອັກເສບຢູ່ຫຼືບໍ່. ຖ້າກ້ອນນ້ອຍ ແລະ ບໍ່ອັກເສບ ການຜ່າຕັດແບບຮູນ້ອຍກໍສາມາດແຍກຝາຖົງອອກໄດ້ຄົບຖ້ວນ, ແຕ່ຖ້າກ້ອນໃຫຍ່ ຫຼືເປັນຈຸດທີ່ເຄີຍກັບມາເປັນຊ້ຳ 3 ເທື່ອຂຶ້ນໄປແລ້ວ ຝາຖົງອາດຈະຕິດກັບເນື້ອເຍື່ອອ້ອມຂ້າງ ການຜ່າຕັດອອກທັງໝົດຈຶ່ງເປັນທາງເລືອກທີ່ປອດໄພກວ່າ.

ຍ້ອນຫຍັງຂະໜາດຈຶ່ງໃຫຍ່ບໍ່ຄືກັນໃນແຕ່ລະຄົນ?

ຊີສ໌ຊະນິດດຽວກັນ ບາງຄົນເປັນຢູ່ດົນກວ່າ 5 ປີ ກໍຍັງມີຂະໜາດເທົ່າແກ່ນຖົ່ວຄືເກົ່າ ແຕ່ບາງຄົນພາຍໃນ 6 ເດືອນ ກໍໃຫຍ່ຂຶ້ນຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດ. ຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ເກີດຈາກຄວາມໄວໃນການຜະລິດເຄລາຕິນຂອງເຊວຝາຖົງທີ່ບໍ່ຄືກັນ ທັງໃນແຕ່ລະຄົນ ແລະ ແຕ່ລະຕຳແໜ່ງ.

ຕຳແໜ່ງທີ່ຖືກກົດທັບເລື້ອຍໆ ເຊວຝາຖົງກໍຈະຖືກກະຕຸ້ນເລື້ອຍໆ ເຮັດໃຫ້ການຜະລິດເຄລາຕິນມີແນວໂນ້ມໄວຂຶ້ນ. ບ່ອນທີ່ຖືກເສື້ອຜ້າ ຫຼືສາຍກະເປົ໋າກົດທັບ, ຫຼືບ່ອນທີ່ມີນິໄສຄຳ ຫຼືຖູເລື້ອຍໆ ມັກໃຫຍ່ຂຶ້ນໄວກວ່າບ່ອນອື່ນ. ນອກຈາກນັ້ນ ຖ້າຊີສ໌ເຄີຍແຕກ ຫຼືຕິດເຊື້ອມາກ່ອນ ໃນຂະບວນການຟື້ນຕົວ ຝາຖົງອາດຈະໜາຂຶ້ນ ແລະ ໂຕໄວຂຶ້ນກວ່າເກົ່າ.

ຖ້າອັກເສບແລ້ວ ຈະຜ່າອອກທັນທີໄດ້ບໍ?

ຊີສ໌ຊັ້ນຜິວໜັງເຖິງແມ່ນວ່າຈະຢູ່ນິ້ງໆ ແຕ່ຖ້າຝາຖົງແຕກ ຫຼືຕິດເຊື້ອແບັກທີເຣຍ ກໍອາດຈະບວມແດງ, ເຈັບເມື່ອກົດ ແລະ ມີໜອງຂຶ້ນມາທັນທີ. ໃນຊ່ວງນີ້ເນື້ອເຍື່ອຈະບວມ ແລະ ນຸ້ມ ຈຶ່ງຍາກທີ່ຈະເບິ່ງອອກວ່າຂອບເຂດຂອງຝາຖົງຢູ່ຕົງໃສແທ້.

ຖ້າພະຍາຍາມຜ່າຕັດອອກໃນຂະນະທີ່ອັກເສບໜັກ ອາດຈະເອົາຝາຖົງອອກໄດ້ບໍ່ໝົດ ແລະ ມີຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະເຫຼືອຝາຖົງໄວ້ໃນເນື້ອເຍື່ອ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນກໍລະນີແບບນີ້ ໂດຍທົ່ວໄປແພດຈະແນະນຳໃຫ້ຜ່າລະບາຍໜອງອອກກ່ອນ ໃຫ້ການອັກເສບຫາຍລົງ ແລ້ວຈຶ່ງຜ່າຕັດອອກທັງໝົດອີກເທື່ອໜຶ່ງເມື່ອເນື້ອເຍື່ອສະຫງົບແລ້ວ. ຄວນຄຳນຶງໄວ້ວ່າ ຖ້າຟ້າວແກ້ໄຂໃຫ້ໝົດພາຍໃນເທື່ອດຽວ ອາດຈະເຮັດໃຫ້ຝາຖົງບາງສ່ວນຄ້າງຢູ່ ແລະ ນຳໄປສູ່ການກັບມາເປັນຊ້ຳ ຫຼືຮອຍແປ້ວໄດ້.

ຄວນຜ່າອອກເມື່ອໃດຈຶ່ງຈະດີ?

ຊີສ໌ຊັ້ນຜິວໜັງໂດຍທົ່ວໄປໂຕຊ້າ ດັ່ງນັ້ນການວາງແຜນຜ່າຕັດອອກໃນຊ່ວງທີ່ບໍ່ອັກເສບ ແລະ ສະຫງົບດີ ຈະໄດ້ປະໂຫຍດຫຼາຍກວ່າ. ໃນຊ່ວງທີ່ບໍ່ອັກເສບ ຂອບເຂດລະຫວ່າງຝາຖົງ ແລະ ເນື້ອເຍື່ອອ້ອມຂ້າງຈະຊັດເຈນ ເຮັດໃຫ້ແຍກຝາຖົງອອກໄດ້ຄົບຖ້ວນງ່າຍຂຶ້ນ ແລະ ສາມາດຕັດເປັນຮອຍນ້ອຍທີ່ສຸດໄດ້.

ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ຖ້າກ້ອນໃຫຍ່ຂຶ້ນໄວ, ອັກເສບ ຫຼືເປື່ອຍເລື້ອຍໆ, ຫຼືຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງທີ່ຖືກເສື້ອຜ້າ ຫຼືເຄື່ອງປະດັບກົດທັບຢູ່ຕະຫຼອດ ກໍຄວນພິຈາລະນາຜ່າອອກກ່ອນທີ່ຈະໃຫຍ່ຂຶ້ນອີກ. ຍ້ອນວ່າຍິ່ງກ້ອນໃຫຍ່ຂຶ້ນເທົ່າໃດ ຂອບເຂດການຜ່າຕັດ ແລະ ຮອຍແປ້ວກໍຈະຫຼາຍຂຶ້ນຕາມ.

ມັກເກີດຢູ່ບ່ອນໃດ?

ຊີສ໌ຊັ້ນຜິວໜັງມັກເກີດຢູ່ບ່ອນທີ່ມີຕ່ອມໄຂມັນຫຼາຍ ແລະ ຮູຂຸມຂົນຖີ່ ເຊັ່ນ: ໜ້າ, ຄໍ, ຫຼັງ ແລະ ໜ້າເອິກ. ບ່ອນເຫຼົ່ານີ້ປາກຮູຂຸມຂົນມີໂອກາດຖືກກະຕຸ້ນຫຼາຍ ຈຶ່ງມີໂອກາດທີ່ເຊວຜິວໜັງຈະມ້ວນເຂົ້າໄປໃນຊັ້ນໜັງແທ້ຫຼາຍຂຶ້ນຕາມໄປນຳ.

ນອກຈາກນັ້ນ ຍັງພົບເລື້ອຍໆຢູ່ບໍລິເວນຄາງ ແລະ ຄໍທີ່ແຖໂກນເລື້ອຍໆ, ຫຼືບໍລິເວນຫຼັງ ແລະ ບ່າທີ່ຖືກຄໍເສື້ອ ຫຼືສາຍກະເປົ໋າກົດທັບເປັນປະຈຳ. ມີການລາຍງານວ່າການລະຄາຍທາງກາຍະພາບຊ້ຳໆແບບນີ້ ອາດເປັນສາເຫດໜຶ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ປາກຮູຂຸມຂົນເສຍຫາຍໄດ້.

References

Korean Dermatological Association, Ministry of Food and Drug Safety (MFDS), American Academy of Dermatology (AAD), and U.S. Food and Drug Administration (FDA).