ຕິ່ງເນື້ອ ສາເຫດ ແລະ ວິທີເອົາອອກ, ເຜົາດ້ວຍເລເຊີແລ້ວຈະຂຶ້ນໃໝ່ບໍ?

ບາງເທື່ອຕອນໃສ່ສ້ອຍຄໍ ຫຼືຕອນແຄຮັກແຮ້ ທ່ານອາດເຄີຍຄໍາສຳຜັດເຫັນຕຸ່ມເນື້ອນ້ອຍໆຄ້າຍເສດຜິວໜັງຢູ່ປາຍນິ້ວ. ມັນບໍ່ເຈັບ ແລະ ສີກໍຄືກັນກັບຜິວໜັງທົ່ວໄປ ຫຼາຍຄົນຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ສົນໃຈຫຍັງ ແຕ່ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ຕຸ່ມທີ່ເຄີຍມີແຕ່ໜຶ່ງອັນກໍມັກຈະເພີ່ມຂຶ້ນເປັນສອງສາມອັນ.

ຕຸ່ມນ້ອຍໆນີ້ຄືສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ ຕິ່ງເນື້ອ (Skin Tag) ໃນທາງການແພດເອີ້ນວ່າ Acrochordon ຫຼືພັງຜືດອ່ອນ ຊຶ່ງໝາຍເຖິງກ້ອນເນື້ອເຍື່ອພັງຜືດອ່ອນນຸ້ມທີ່ຢ້ອຍລົງມາ. ມັນມີເຫດຜົນສະເພາະທີ່ເຮັດໃຫ້ມັກຂຶ້ນລວມກັນຢູ່ບໍລິເວນຄໍ ແລະ ຮັກແຮ້ ພ້ອມທັງມີຫຼັກການທີ່ເຮັດໃຫ້ມັນຫາຍໄປໄດ້ແທ້ໆເມື່ອໃຊ້ເລເຊີຈີ້.

ເປັນຫຍັງຕິ່ງເນື້ອຈຶ່ງເກີດງ່າຍທີ່ຄໍ ແລະ ຮັກແຮ້?

ຕິ່ງເນື້ອແມ່ນກ້ອນເນື້ອນ້ອຍໆທີ່ຍື່ນອອກມາເລັກນ້ອຍຈາກຜິວໜັງ. ຂະໜາດມີຫຼາຍແບບ ຕັ້ງແຕ່ນ້ອຍກວ່າເມັດເຂົ້າໄປຈົນເຖິງໃຫຍ່ຄືເມັດຖົ່ວ ແລະ ສ່ວນຫຼາຍແລ້ວບໍ່ມີອາການເຈັບ.

ຈຸດທີ່ຕຸ່ມນີ້ມັກຂຶ້ນກໍມີແນ່ນອນ ຄື ຄໍ, ຮັກແຮ້, ຂາໜີບ, ຫຼືໜັງຕາ ບ່ອນທີ່ຜິວໜັງພັບຊ້ອນກັນ ຫຼືບ່ອນທີ່ຄໍເສື້ອ ແລະ ເຄື່ອງປະດັບຖູໄປມາຢູ່ຕະຫຼອດ. ຈຸດຮ່ວມກັນຄືການເສຍດສີທີ່ເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆຫຼາຍເທື່ອໃນແຕ່ລະມື້.

ສ້ອຍຄໍຈະຖູຢູ່ພຽງເສັ້ນດຽວດ້ານໜ້າຄໍຕະຫຼອດມື້ ສ່ວນຮັກແຮ້ນັ້ນ ທຸກຄັ້ງທີ່ຂະຫຍັບແຂນ ຜິວກັບຜິວກໍຈະຊົນກັນ. ເຖິງຈະເປັນຜິວໜັງແບບດຽວກັນ ແຕ່ຈຸດທີ່ຖືກກົດ ແລະ ຖູຊ້ຳຢູ່ບ່ອນດຽວທຸກມື້ ກັບຈຸດທີ່ບໍ່ຄ່ອຍຂະຫຍັບຢູ່ພາຍໃນເຄື່ອງນຸ່ງ ຈະໄດ້ຮັບການກະຕຸ້ນລວມທັງໝົດບໍ່ຄືກັນ.

ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ບ່ອນທີ່ຮາບພຽງ ແລະ ບໍ່ຄ່ອຍຖືກເຄື່ອງນຸ່ງຖູ ເຊັ່ນ ຫຼັງ ຫຼືນ່ອງ ຈະບໍ່ຄ່ອຍພົບຕິ່ງເນື້ອ. ສະນັ້ນ ການທີ່ຕິ່ງເນື້ອຂຶ້ນລວມກັນຢູ່ຈຸດໃດຈຸດໜຶ່ງບໍ່ແມ່ນເລື່ອງບັງເອີນ ແຕ່ກ່ຽວຂ້ອງໂດຍກົງກັບປະລິມານແຮງກະຕຸ້ນທາງກາຍະພາບທີ່ຈຸດນັ້ນໄດ້ຮັບ.

ການຖູເຮັດໃຫ້ເກີດຕິ່ງເນື້ອໄດ້ແນວໃດ

ຜິວໜັງມີກົນໄກປົກປ້ອງຕົວທຳມະຊາດ ເມື່ອຖືກກະຕຸ້ນ ມັນຈະພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ຈຸດນັ້ນໜາຂຶ້ນເພື່ອປົກປ້ອງຕົວເອງ. ເມື່ອສ້ອຍຄໍ, ສາຍເສື້ອຊັ້ນໃນ, ຫຼືຄໍເສື້ອຖູຊ້ຳຢູ່ຈຸດດຽວກັນ ເຊລຊັ້ນນອກຂອງຜິວໜັງ (ໜັງກຳພັດ) ກໍຈະໄດ້ຮັບສັນຍານກະຕຸ້ນຢູ່ຕະຫຼອດ.

ສັນຍານນີ້ຈະສົ່ງຕໍ່ໄປເຖິງໜັງແທ້ ຊຶ່ງເປັນຊັ້ນທີ່ຢູ່ເລິກກວ່າ. ໃນໜັງແທ້ມີເຊລທີ່ເອີ້ນວ່າ Fibroblast ເຮັດໜ້າທີ່ສ້າງ ຄໍລາເຈນ (ເສັ້ນໄຍໂປຣຕີນທີ່ຄ້າຍເສົາຄ້ຳຢູ່ໃນຜິວໜັງ). ເມື່ອຖືກກະຕຸ້ນຊ້ຳໆ ເຊລພວກນີ້ຈະເຮັດວຽກໜັກຂຶ້ນ ພ້ອມກັບດຶງເສັ້ນເລືອດຝອຍ ແລະ ເສັ້ນໄຍຄໍລາເຈນມາລວມກັນຢູ່ຈຸດນັ້ນ ຈົນສຸດທ້າຍກໍເກີດເປັນກ້ອນເນື້ອນ້ອຍໆທີ່ນູນຂຶ້ນມາສະເພາະຈຸດ ນັ້ນກໍຄືຕິ່ງເນື້ອ. ຖ້າຢາກເຂົ້າໃຈງ່າຍໆ ໃຫ້ນຶກເຖິງເວລາໃຊ້ແວ່ນຂະຫຍາຍລວມແສງແດດໃສ່ຈຸດດຽວຕໍ່ເນື່ອງ ຈຸດນັ້ນກໍຈະນູນຂຶ້ນມາເລັກນ້ອຍ ຫຼັກການກໍຄ້າຍໆກັນ.

ມັນຄ້າຍກັບການເກີດດ້ານແຫ້ງຢູ່ຝ່າມື ພຽງແຕ່ຝ່າມືຮາບພຽງ ຊັ້ນຂີ້ໄຄທີ່ໜາຂຶ້ນຈຶ່ງກອງແປພຽງໆ ໃນຂະນະທີ່ຄໍ ຫຼືຮັກແຮ້ ຜິວໜັງພັບຊ້ອນກັນ ເນື້ອເຍື່ອທີ່ໜາຂຶ້ນຈຶ່ງແຜ່ອອກທາງຂ້າງບໍ່ໄດ້ ແລ້ວຈຶ່ງນູນຂຶ້ນເທິງແທນ. ການຕອບໂຕ້ຂອງຮ່າງກາຍແບບດຽວກັນ ແຕ່ຜົນລັບຕ່າງກັນຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າຈຸດນັ້ນຮາບພຽງ ຫຼືພັບຊ້ອນ ຖ້າຮາບພຽງກໍຈະແປເປັນດ້ານແຫ້ງ ຖ້າພັບຊ້ອນກໍຈະນູນອອກເປັນຕິ່ງເນື້ອ.

ຈຸດສຳຄັນບໍ່ແມ່ນການຖືກກະຕຸ້ນຢ່າງແຮງພຽງເທື່ອດຽວ ແຕ່ແມ່ນການຖືກກະຕຸ້ນອ່ອນໆຊ້ຳໆທຸກມື້. ຖ້າຖືກກົດແຮງພຽງເທື່ອດຽວ ຜິວໜັງຈະຟື້ນຄືນໄດ້ໄວ ແຕ່ຖ້າແຮງກະຕຸ້ນອ່ອນໆສະສົມຢູ່ຈຸດດຽວກັນເປັນເວລາ 6 ເດືອນຫາ 2 ປີ ເນື້ອເຍື່ອບໍລິເວນນັ້ນຈະຕອບໂຕ້ດ້ວຍການສ້າງໃໝ່ຢູ່ຕະຫຼອດ ຈົນສຸດທ້າຍກໍກາຍເປັນຕິ່ງເນື້ອນ້ອຍໆຖາວອນ.

ເປັນຫຍັງອາຍຸຫຼາຍຂຶ້ນຕິ່ງເນື້ອຈຶ່ງເພີ່ມ?

ຕອນອາຍຸຍັງໜຸ່ມ ຜິວໜັງຕຶງ ຈຸດທີ່ພັບຊ້ອນມີໜ້ອຍ ບວກກັບຄໍລາເຈນທີ່ຍັງອຸດົມສົມບູນ ເຮັດໃຫ້ເຖິງຈະຖືກກະຕຸ້ນ ກໍບໍ່ຄ່ອຍເຫຼືອຮ່ອງຮອຍ. ແຕ່ເມື່ອອາຍຸຫຼາຍຂຶ້ນ ການສ້າງຄໍລາເຈນຫຼຸດລົງ ຄວາມຢືດຫຍຸ່ນຂອງຜິວໜັງກໍລົດລົງ ສະຖານະການຈຶ່ງປ່ຽນໄປ.

ເມື່ອຜິວໜັງຫຼົ່ນລົງ ຈຸດພັບຊ້ອນຢູ່ຄໍ ຫຼືຮັກແຮ້ກໍຈະຫຼາຍຂຶ້ນ ພື້ນທີ່ທີ່ຜິວກັບຜິວ ຫຼືຜິວກັບເຄື່ອງນຸ່ງຖູກັນກໍໃຫຍ່ຂຶ້ນຕາມ. ເມື່ອໂອກາດເສຍດສີເພີ່ມຂຶ້ນ ຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະເກີດຕິ່ງເນື້ອໃໝ່ກໍເພີ່ມຂຶ້ນຕາມໄປນຳ. ນອກຈາກນີ້ ການຖືພາ ຫຼືນ້ຳໜັກເພີ່ມທີ່ເຮັດໃຫ້ຈຸດພັບຊ້ອນຫຼາຍຂຶ້ນ ກໍຖືກລາຍງານວ່າເປັນປັດໄຈທີ່ເພີ່ມຕິ່ງເນື້ອດ້ວຍຫຼັກການທີ່ຄ້າຍກັນ.

ຍັງມີລາຍງານວ່າ ຄົນທີ່ນ້ຳໜັກເພີ່ມ ຫຼືມີພາວະດື້ອິນຊູລິນ (Insulin Resistance ຄືພາວະທີ່ຮໍໂມນຫຼຸດນ້ຳຕານໃນເລືອດເຮັດວຽກໄດ້ບໍ່ດີຄືເກົ່າ) ຈະພົບຕິ່ງເນື້ອຫຼາຍກວ່າປົກກະຕິ. ເມື່ອມີໄຂມັນສະສົມຢູ່ຮອບຄໍ ຮ່ອງພັບກໍຈະຫຼາຍຂຶ້ນຕາມ ສະນັ້ນ ການປ່ຽນແປງຂອງຮູບຮ່າງເອງກໍເປັນອີກເສັ້ນທາງໜຶ່ງທີ່ເພີ່ມໂອກາດເສຍດສີ.

ດ້ວຍເຫດຜົນນີ້ ຕິ່ງເນື້ອຈຶ່ງມັກເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດຫຼັງໄວກາງຄົນ ຫຼາຍກວ່າຊ່ວງອາຍຸ 20 ປີ. ການທີ່ຕອນໜຸ່ມມີແຕ່ໜຶ່ງສອງອັນຢູ່ຄໍ ແຕ່ພໍອາຍຸຫຼາຍຂຶ້ນກໍລາມໄປຮັກແຮ້ ແລະ ຮອບຕາ ກໍເປັນເພາະການປ່ຽນແປງສອງຢ່າງນີ້ ຄືຄໍລາເຈນຫຼຸດລົງ ແລະ ຈຸດພັບຊ້ອນເພີ່ມຂຶ້ນ ເກີດຂຶ້ນພ້ອມກັນ.

ໄຝ ແລະ ຕິ່ງເນື້ອ ແຍກແນວໃດ?

ເຖິງຮູບຮ່າງພາຍນອກຈະຄ້າຍກັນ ແຕ່ຖ້າລອງຄໍາສຳຜັດ ແລະ ສັງເກດໃຫ້ລະອຽດ ຄວາມແຕກຕ່າງກໍຈະຊັດເຈນ. ລອງກວດສອບລັກສະນະຕໍ່ໄປນີ້ເບິ່ງ.

• ໜ້າຜິວລຽບ ແລະ ມີສີອອກສີເນື້ອ ຫຼືສີສົ້ມອ່ອນ: ຕິ່ງເນື້ອປະກອບດ້ວຍເນື້ອເຍື່ອພັງຜືດ ແລະ ເສັ້ນເລືອດ ບໍ່ແມ່ນເຊລສ້າງເມັດສີ ສະນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ຄ່ອຍມີສີນ້ຳຕານເຂັ້ມ ຫຼືສີດຳຄືໄຝ.
• ເມື່ອບີບດ້ວຍປາຍນິ້ວ ຈະຮູ້ສຶກມັນຫວັ່ນໄປມາໄດ້ເລັກນ້ອຍ: ຕິ່ງເນື້ອມີໂຄງສ້າງແຂວນຢູ່ກັບຜິວໜັງດ້ວຍກ້ານນ້ອຍໆຄ້າຍຄໍ ເມື່ອບີບຈຶ່ງຫວັ່ນໄດ້ ໃນຂະນະທີ່ໄຝຕິດແປພຽງກັບຜິວໜັງ ຈຶ່ງບໍ່ຫວັ່ນ.
• ຂະໜາດ ແລະ ຮູບຮ່າງຄົງທີ່ເປັນເວລາດົນນານ: ຕິ່ງເນື້ອເມື່ອເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ສ່ວນຫຼາຍຈະຄົງຂະໜາດນ້ອຍໆໄວ້ ແຕ່ຖ້າໄຝມີຂອບບໍ່ສະໝ່ຳສະເໝີ ຫຼືໃຫຍ່ຂຶ້ນໄວ ນັ້ນອາດເປັນສັນຍານວ່າຄວນລະວັງບັນຫາອື່ນ.

ຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ເກີດຈາກອົງປະກອບຂອງກ້ອນເນື້ອທັງສອງແບບບໍ່ຄືກັນ. ໄຝແມ່ນເຊລສ້າງເມັດສີທີ່ມາຈັບກຸ່ມກັນຢູ່ພາຍໃນຜິວໜັງ ສ່ວນຕິ່ງເນື້ອແມ່ນເນື້ອເຍື່ອພັງຜືດ ແລະ ເສັ້ນເລືອດທີ່ດັນອອກມາທາງນອກ ສີສັນ ແລະ ຄວາມຮູ້ສຶກເມື່ອສຳຜັດຈຶ່ງແຕກຕ່າງກັນຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ.

ຖ້າພົບຕຸ່ມທີ່ສີເຂັ້ມຂຶ້ນທັນທີ ຫຼືຂະໜາດປ່ຽນແປງໄວ ບໍ່ຄວນຄິດວ່າເປັນຕິ່ງເນື້ອທັນທີ ແຕ່ຄວນໄປໃຫ້ແພດກວດເບິ່ງເພື່ອຄວາມປອດໄພ.

ເລເຊີ CO2 ເອົາຕິ່ງເນື້ອອອກໄດ້ບໍ?

ວິທີທີ່ໂຮງໝໍນິຍົມໃຊ້ກຳຈັດຕິ່ງເນື້ອຄື ເລເຊີ CO2 (ຄາບອນໄດອອກໄຊ). ແສງຂອງເລເຊີຊະນິດນີ້ມີຄວາມຍາວຄື້ນທີ່ຖືກດູດຊືມໂດຍນ້ຳໃນຮ່າງກາຍໄດ້ດີ ເມື່ອສ່ອງໃສ່ເນື້ອເຍື່ອຕິ່ງເນື້ອ ນ້ຳພາຍໃນຈະຮ້ອນຈົນລະເຫີຍທັນທີ. ຄ້າຍກັບການໃຊ້ແວ່ນຂະຫຍາຍລວມແສງແດດໃສ່ຈຸດດຽວຈົນເຈ້ຍລຸກໄໝ້ ຄືການເອົາພະລັງງານໄປສຸມໃສ່ພື້ນທີ່ແຄບໆ ເພື່ອທຳລາຍສະເພາະເນື້ອເຍື່ອທີ່ບໍ່ຕ້ອງການໃຫ້ກາຍເປັນອາຍອອກໄປ.

ເລເຊີ Er:YAG ກໍໃຊ້ຫຼັກການຄ້າຍກັນ ແຕ່ໃຊ້ຄວາມຍາວຄື້ນທີ່ຕັດເນື້ອເຍື່ອໄດ້ຕື້ນ ແລະ ລະອຽດກວ່າ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມເສຍຫາຍຈາກຄວາມຮ້ອນທີ່ຕົກຄ້າງຢູ່ເນື້ອເຍື່ອປົກກະຕິອ້ອມຂ້າງຈຶ່ງມີໜ້ອຍ ໄລຍະຟື້ນຕົວກໍສັ້ນ ປະມານ 5 ຫາ 7 ມື້. ແຕ່ຜົນໃນການຢຸດເລືອດຊຶ່ງເກີດຈາກຄວາມຮ້ອນປິດເສັ້ນເລືອດນັ້ນອ່ອນກວ່າເລເຊີ CO2 ດັ່ງນັ້ນລະຫວ່າງເຮັດອາດມີເລືອດອອກຫຼາຍກວ່າເລເຊີ CO2 ໄດ້. ສະນັ້ນ ຄວນໃຫ້ແພດທີ່ສາມາດຈັດການຢຸດເລືອດໄດ້ເປັນຜູ້ເຮັດ ຈຶ່ງຈະປອດໄພກວ່າ. ທັງສອງແບບ ຫຼັງທາຢາຊາແລ້ວ ຈະໃຊ້ເວລາເຮັດພຽງ 5 ຫາ 15 ນາທີເທົ່ານັ້ນ.

ເນື່ອງຈາກຕິ່ງເນື້ອມັກຂຶ້ນຢູ່ບ່ອນທີ່ເນື້ອເຍື່ອບາງຄືຄໍ ຖ້າເລເຊີສ່ອງເລິກເກີນໄປໜ້ອຍໜຶ່ງ ກໍອາດເຮັດໃຫ້ຜິວໜັງປົກກະຕິທີ່ຢູ່ລຸ່ມນັ້ນເສຍຫາຍໄດ້. ດ້ວຍເຫດນີ້ ການທີ່ແພດຜູ້ຊຳນານປັບກຳລັງໄຟ ແລະ ໄລຍະເວລາສ່ອງໃຫ້ພໍດີກັບຂະໜາດຂອງຕິ່ງເນື້ອ ຈຶ່ງເປັນເລື່ອງສຳຄັນ.

ຖ້າມີຫຼາຍເມັດ ໃຊ້ການຈີ້ໄຟຟ້າ

ການຈີ້ດ້ວຍໄຟຟ້າ (Electrocautery) ໃຊ້ໄຟຟ້າແທນແສງ. ໂດຍປ່ອຍກະແສໄຟຟ້າຄວາມຖີ່ສູງຜ່ານປາຍເຂັມນ້ອຍໆ ໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້ອນຢູ່ຈຸດນັ້ນ ຄວາມຮ້ອນຈະເຮັດໃຫ້ໂປຣຕີນແຂງໂຕ ຈົນຕິ່ງເນື້ອຖືກທຳລາຍ. ຖ້າເລເຊີແມ່ນການປ່ຽນພະລັງງານແສງເປັນຄວາມຮ້ອນ ການຈີ້ດ້ວຍໄຟຟ້າກໍຄືການໃຊ້ຄວາມຮ້ອນທີ່ເກີດຈາກຄວາມຕ້ານທານໄຟຟ້າໂດຍກົງ ນີ້ຄືຄວາມແຕກຕ່າງ.

ເມື່ອມີຕິ່ງເນື້ອນ້ອຍໆ ແລະ ຕື້ນ ຂຶ້ນລວມກັນຫຼາຍໜ່ວຍ ການຈີ້ດ້ວຍໄຟຟ້າມັກຖືກເລືອກໃຊ້ ເພາະສາມາດຈັດການໄດ້ຫຼາຍໜ່ວຍພາຍໃນເວລາສັ້ນໆ.

ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ຖ້າຢູ່ຮັກແຮ້ມີຕິ່ງເນື້ອນ້ອຍຄືເມັດງາຕິດກັນຫຼາຍກວ່າ 10 ໜ່ວຍ ການໃຊ້ເຂັມຈີ້ໄຟຟ້າໄລຍະລຽງກັນໄປ ຈະຊ່ວຍປະຢັດເວລາ ແລະ ຫຼຸດຄວາມເຈັບໄດ້ດີກວ່າການໃຊ້ເລເຊີຈີ້ເທື່ອລະໜ່ວຍ.

ເອົາຕິ່ງເນື້ອອອກແລ້ວຈະຂຶ້ນໃໝ່ບໍ?

ເລເຊີ ຫຼືການຈີ້ໄຟຟ້າແມ່ນການກຳຈັດເນື້ອເຍື່ອຕິ່ງເນື້ອທີ່ເຫັນຢູ່ຕອນນີ້ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ກຳຈັດສາເຫດຫຼັກທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຕິ່ງເນື້ອ ຄືການເສຍດສີຊ້ຳໆ ແລະ ຄວາມຢືດຫຍຸ່ນຂອງຜິວໜັງທີ່ຫຼຸດລົງຕາມອາຍຸ.

ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າຫຼັງເຮັດແລ້ວ ຍັງມີພຶດຕິກຳເກົ່າຄືສ້ອຍຄໍ ຫຼືຄໍເສື້ອຖູຢູ່ຈຸດດຽວກັນຄືເກົ່າ ຕິ່ງເນື້ອໃໝ່ກໍອາດເກີດຂຶ້ນອີກຢູ່ບໍລິເວນດຽວກັນ ຫຼືໃກ້ຄຽງ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ຖ້າກຳຈັດຕິ່ງເນື້ອຢູ່ຄໍ 5 ຫາ 6 ໜ່ວຍພ້ອມກັນ ແຕ່ຄໍເສື້ອຍັງຖູຢູ່ຈຸດດຽວກັນ ພາຍໃນ 6 ຫາ 12 ເດືອນ ກໍມັກພົບຕຸ່ມນ້ອຍໆຂຶ້ນອີກຢູ່ໃກ້ໆບ່ອນເກົ່າ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນການກັບມາຄືນຂອງຈຸດເກົ່າ ແຕ່ໃກ້ຄຽງກັບການທີ່ຕິ່ງເນື້ອໃໝ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນ ເພາະເງື່ອນໄຂການເສຍດສີຍັງຄືເດີມ.

ວິທີດູແລຫຼັງເອົາຕິ່ງເນື້ອອອກ

ເພື່ອຫຼຸດໂອກາດທີ່ຕິ່ງເນື້ອຈະກັບຄືນມາອີກ ຈຳເປັນຕ້ອງດູແລໂດຍການຫຼຸດການເສຍດສີທີ່ເປັນສາເຫດໄປພ້ອມກັນ.

• ໃສ່ເຄື່ອງນຸ່ງ, ສ້ອຍຄໍ, ຫຼືຜ້າພັນຄໍແບບຫຼວມໆ ຊ່ວຍຫຼຸດການເສຍດສີໄດ້. ເມື່ອແຮງກະຕຸ້ນທີ່ຖູຊ້ຳຢູ່ຈຸດດຽວກັນໜ້ອຍລົງ ໂອກາດເກີດຕິ່ງເນື້ອໃໝ່ກໍໜ້ອຍລົງນຳ. ການປ່ອຍສ້ອຍຄໍໃຫ້ຫຼວມແທນທີ່ຈະຜູກແໜ້ນ ຫຼືການເລືອກເສື້ອຊັ້ນໃນທີ່ມີສາຍກວ້າງ ແລະ ນຸ້ມ ແທນແບບທີ່ບີບຮັກແຮ້ ພຽງເທົ່ານີ້ກໍຊ່ວຍຫຼຸດແຮງກະຕຸ້ນຢູ່ຈຸດນັ້ນໄດ້ຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດ.
• ຄວນທາຄຣີມກັນແດດປົກປ້ອງບໍລິເວນທີ່ເຮັດຫັດຖະການ. ຈຸດທີ່ຫາກໍເຮັດຫັດຖະການໃໝ່ໆ ມີໂອກາດເກີດຄາບເມັດສີ (ຮ່ອງຮອຍສີນ້ຳຕານທີ່ຄ້າງຢູ່ດົນນານ) ໄດ້ງ່າຍ ຖ້າຖືກແສງແດດ ຮ່ອງຮອຍນັ້ນອາດຢູ່ດົນຂຶ້ນ.
• ບໍ່ຄວນໃຊ້ມືແກະ ຫຼືເອົາເສັ້ນດ້າຍຜູກມັດເພື່ອດຶງອອກເອງ. ການດຶງອອກດ້ວຍວິທີທີ່ບໍ່ໄດ້ຂ້າເຊື້ອ ອາດເຮັດໃຫ້ເລືອດອອກ ຫຼືຕິດເຊື້ອໄດ້ ເຖິງຂະໜາດຈະນ້ອຍ ກໍຄວນໃຫ້ແພດເປັນຜູ້ຈັດການໃຫ້ ຈຶ່ງຈະປອດໄພກວ່າ.

References

Korean Dermatological Association, Ministry of Food and Drug Safety (MFDS), American Academy of Dermatology (AAD), and U.S. Food and Drug Administration (FDA).