ຕິ່ງເນື້ອທີ່ຄໍ ແລະ ຮັກແຮ້ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເພີ່ມຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ພ້ອມຫຼັກການກຳຈັດດ້ວຍເລເຊີ ແລະ ວິທີດູແລ

ບາງເທື່ອຕອນໃສ່ສ້ອຍຄໍ ຫຼື ຕອນຖອນຂົນຮັກແຮ້ ທ່ານອາດເຄີຍຈັບໄດ້ຕຸ່ມນ້ອຍໆຄ້າຍເນື້ອຫນັງເກີນຢູ່ປາຍນິ້ວ. ມັນບໍ່ເຈັບ ແລະ ສີກໍຄືກັນກັບຜິວຫນັງ ຈຶ່ງມັກຖືກປ່ອຍປະລະເລີຍ ແຕ່ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ຕຸ່ມດຽວກໍມັກຈະເພີ່ມເປັນສອງສາມຕຸ່ມ.

ຕຸ່ມນ້ອຍໆນີ້ເອີ້ນວ່າ ຕິ່ງເນື້ອ (skin tag). ໃນທາງການແພດເອີ້ນວ່າ soft fibroma ຫຼື acrochordon ຊຶ່ງຫມາຍເຖິງກ້ອນເນື້ອເຍື່ອໄຍທີ່ອ່ອນນຸ້ມແລະຫ້ອຍລົງມາ. ມັນມີເຫດຜົນສະເພາະທີ່ເຮັດໃຫ້ມັກຂຶ້ນຢູ່ຄໍ ແລະ ຮັກແຮ້ ພ້ອມທັງມີຫຼັກການທີ່ເຮັດໃຫ້ຫາຍໄປໄດ້ແທ້ໆເມື່ອໃຊ້ເລເຊີເຜົາ.

ເປັນຫຍັງຕິ່ງເນື້ອຈຶ່ງມັກຂຶ້ນຢູ່ຄໍ ແລະ ຮັກແຮ້?

ຕິ່ງເນື້ອແມ່ນກ້ອນເນື້ອນ້ອຍໆທີ່ຍື່ນອອກມາຈາກຜິວຫນັງເລັກນ້ອຍ. ຂະຫນາດຂອງມັນມີຫຼາຍແບບ ຕັ້ງແຕ່ນ້ອຍກວ່າເມັດເຂົ້າຈົນເຖິງໃຫຍ່ເທົ່າເມັດຖົ່ວ ແລະ ສ່ວນຫຼາຍບໍ່ມີອາການເຈັບ.

ບໍລິເວນທີ່ຕິ່ງເນື້ອມັກຂຶ້ນນັ້ນຄ່ອນຂ້າງແນ່ນອນ ຄື ຄໍ, ຮັກແຮ້, ຂາຫນີບ ແລະ ຫນັງຕາ ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ຜິວຫນັງພັບກັນ ຫຼື ຖືກເສື້ອຜ້າ ແລະ ເຄື່ອງປະດັບຖູໄປມາຢູ່ຕະຫຼອດ. ຈຸດຮ່ວມກໍຄືບໍລິເວນເຫຼົ່ານີ້ຖືກເສຍດສີຊ້ຳໆຫຼາຍເທື່ອຕໍ່ວັນ.

ສ້ອຍຄໍຈະຖູຢູ່ຈຸດດຽວກັນຢູ່ດ້ານຫນ້າຄໍຕະຫຼອດມື້ ສ່ວນຮັກແຮ້ນັ້ນ ເນື້ອຈະຕິດກັນທຸກຄັ້ງທີ່ຂະຫຍັບແຂນ. ເຖິງຈະເປັນຜິວຫນັງແບບດຽວກັນ ແຕ່ບໍລິເວນທີ່ຖືກກົດແລະຖູຢູ່ຈຸດດຽວກັນທຸກມື້ ກັບບໍລິເວນທີ່ບໍ່ຄ່ອຍຂະຫຍັບພາຍໃນເສື້ອຜ້າ ຈະໄດ້ຮັບການລະຄາຍທັງຫມົດທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.

ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ບໍລິເວນທີ່ຮາບພຽງ ແລະ ບໍ່ຄ່ອຍຖືກເສື້ອຜ້າຖູ ເຊັ່ນ ຫຼັງ ຫຼື ຫນ້າແຂ້ງ ຈະບໍ່ຄ່ອຍມີຕິ່ງເນື້ອຂຶ້ນ. ສະນັ້ນ ການທີ່ຕິ່ງເນື້ອຂຶ້ນເປັນຫນາແຫນ້ນຢູ່ບາງບ່ອນຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນເລື່ອງບັງເອີນ ແຕ່ກ່ຽວຂ້ອງໂດຍກົງກັບປະລິມານການລະຄາຍທາງກາຍະພາບທີ່ບໍລິເວນນັ້ນໄດ້ຮັບ.

ຫຼັກການທີ່ການເສຍດສີເຮັດໃຫ້ຕິ່ງເນື້ອໃຫຍ່ຂຶ້ນແມ່ນຫຍັງ?

ຜິວຫນັງມີຄຸນສົມບັດປ້ອງກັນຕົວເອງໂດຍການເຮັດໃຫ້ບໍລິເວນທີ່ຖືກລະຄາຍຫນາຂຶ້ນ. ເມື່ອສ້ອຍຄໍ, ສາຍເອິກ ຫຼື ຄໍເສື້ອຖູຢູ່ຈຸດດຽວກັນຊ້ຳໆ ຈະເຮັດໃຫ້ຈຸລັງຊັ້ນຫນັງກຳພ້າ (epidermis) ໄດ້ຮັບສັນຍານການລະຄາຍຢູ່ຕະຫຼອດ.

ສັນຍານນີ້ຈະສົ່ງຕໍ່ໄປຮອດຊັ້ນຫນັງແທ້ (dermis) ທີ່ຢູ່ເລິກກວ່າ. ໃນຊັ້ນຫນັງແທ້ມີຈຸລັງທີ່ເອີ້ນວ່າ fibroblast ເຊິ່ງເຮັດຫນ້າທີ່ສ້າງ collagen (ເສັ້ນໄຍໂປຣຕີນທີ່ຄືເສົາຄ້ຳຜິວຫນັງ). ເມື່ອຖືກລະຄາຍຊ້ຳໆ ຈຸລັງພວກນີ້ຈະເຄື່ອນໄຫວແຮງຂຶ້ນ ແລະ ດຶງເສັ້ນເລືອດຝອຍພ້ອມເສັ້ນໄຍ collagen ໃຫ້ມາລວມກັນຢູ່ຈຸດນັ້ນ. ຜົນຄືກ້ອນເນື້ອນ້ອຍໆທີ່ນູນຂຶ້ນມາສະເພາະຈຸດ ຫຼືກໍຄືຕິ່ງເນື້ອນັ້ນເອງ. ຖ້າຄິດງ່າຍໆ ກໍຄືຄ້າຍກັບການໃຊ້ແວ່ນຂະຫຍາຍໂຟກັດແສງໃສ່ຈຸດດຽວຢູ່ຕະຫຼອດ ຈົນຈຸດນັ້ນຟົດຂຶ້ນມາເລັກນ້ອຍ.

ມັນຄ້າຍຄືກັບການເກີດຫນັງແຂງທີ່ຝ່າມືເຊັ່ນກັນ. ພຽງແຕ່ວ່າຝ່າມືຮາບພຽງ ຫນັງກຳພ້າທີ່ຫນາຂຶ້ນຈຶ່ງກອງທັບກັນເປັນແຜ່ນຮາບ ແຕ່ຄໍຫຼືຮັກແຮ້ເປັນຜິວຫນັງທີ່ພັບຢູ່ ເນື້ອເຍື່ອທີ່ຫນາຂຶ້ນຈຶ່ງແຜ່ອອກທາງຂ້າງບໍ່ໄດ້ ແລະ ນູນຂຶ້ນທາງເທິງແທນ. ເຖິງຈະເປັນປະຕິກິລິຍາແບບດຽວກັນ ແຕ່ຂຶ້ນກັບວ່າຈຸດນັ້ນຮາບພຽງຫຼືພັບຢູ່ ຜົນທີ່ອອກມາຈຶ່ງແຕກຕ່າງກັນ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຫນັງແຂງແປບຄືເດີມ ຫຼືເປັນຕິ່ງນູນຄືຕິ່ງເນື້ອ.

ຈຸດສຳຄັນບໍ່ແມ່ນການລະຄາຍແຮງໆພຽງເທື່ອດຽວ ແຕ່ແມ່ນການລະຄາຍເບົາໆທີ່ເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆທຸກມື້. ຖ້າຖືກກົດແຮງພຽງເທື່ອດຽວ ຜິວຫນັງຈະຟື້ນຄືນໄດ້ໄວ ແຕ່ຖ້າການລະຄາຍເບົາໆສະສົມຢູ່ຈຸດດຽວກັນເປັນເວລາ 6 ເດືອນຫາ 2 ປີ ເນື້ອເຍື່ອບໍລິເວນນັ້ນຈະຕອບສະຫນອງດ້ວຍການສ້າງເນື້ອເຍື່ອໃໝ່ຢູ່ຕະຫຼອດ ຈົນສຸດທ້າຍກາຍເປັນຕິ່ງນູນຄົງທີ່.

ເປັນຫຍັງເມື່ອອາຍຸຫຼາຍຂຶ້ນ ຕິ່ງເນື້ອຈຶ່ງເພີ່ມຂຶ້ນ?

ຕອນຍັງໜຸ່ມ ຜິວຫນັງຕຶງ ບໍລິເວນທີ່ພັບຈຶ່ງມີໜ້ອຍ ບວກກັບ collagen ຍັງອຸດົມສົມບູນ ເຖິງຈະຖືກລະຄາຍກໍບໍ່ຄ່ອຍເຫຼືອຮ່ອງຮອຍ. ແຕ່ເມື່ອອາຍຸຫຼາຍຂຶ້ນ ການສ້າງ collagen ຫຼຸດລົງ ແລະ ຄວາມຢືດຢຸ່ນຂອງຜິວຫນັງເສື່ອມລົງ ສະຖານະການກໍປ່ຽນໄປ.

ເມື່ອຜິວຫນັງເມື່ອຍລົງ ບໍລິເວນທີ່ພັບຄືຄໍ ຫຼື ຮັກແຮ້ ຈະເພີ່ມຂຶ້ນຕາມ ແລະ ພື້ນທີ່ທີ່ຜິວຕິດກັນເອງ ຫຼື ຖືກເສື້ອຜ້າຖູກໍໃຫຍ່ຂຶ້ນຕາມໄປນຳ. ໂອກາດເສຍດສີທີ່ຫຼາຍຂຶ້ນນີ້ ຖືກລາຍງານວ່າເຮັດໃຫ້ໂອກາດເກີດຕິ່ງເນື້ອໃໝ່ສູງຂຶ້ນເຊັ່ນກັນ. ນອກຈາກນີ້ ການຖືພາ ຫຼື ນ້ຳໜັກຂຶ້ນທີ່ເຮັດໃຫ້ບໍລິເວນທີ່ພັບຫຼາຍຂຶ້ນ ກໍຖືກລາຍງານວ່າເປັນປັດໃຈທີ່ເຮັດໃຫ້ຕິ່ງເນື້ອເພີ່ມຂຶ້ນໃນທາງດຽວກັນ.

ນອກຈາກນີ້ ຍັງມີລາຍງານວ່າ ຄົນທີ່ນ້ຳໜັກຂຶ້ນ ຫຼື ມີພາວະ insulin resistance (ພາວະທີ່ຮໍໂມນຄວບຄຸມນ້ຳຕານໃນເລືອດເຮັດວຽກໄດ້ບໍ່ດີເທົ່າເກົ່າ) ຈະພົບຕິ່ງເນື້ອຫຼາຍຂຶ້ນເຊັ່ນກັນ. ເມື່ອມີໄຂມັນມາຕິດຢູ່ຮອບຄໍ ຮອຍພັບກໍຈະເພີ່ມຂຶ້ນຕາມ ດັ່ງນັ້ນການປ່ຽນແປງຮູບຮ່າງກາຍເອງກໍຖືເປັນອີກຫນຶ່ງເສັ້ນທາງທີ່ເພີ່ມໂອກາດການເສຍດສີ.

ດ້ວຍເຫດຜົນນີ້ ຕິ່ງເນື້ອຈຶ່ງເປັນທີ່ຮູ້ກັນວ່າຈະເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດເຈນຫຼັງໄວກາງຄົນ ຫຼາຍກວ່າຊ່ວງອາຍຸ 20 ປີ. ຕອນຫນຸ່ມມີພຽງໜຶ່ງຫຼືສອງຕຸ່ມຢູ່ຄໍ ແຕ່ເມື່ອອາຍຸຫຼາຍຂຶ້ນກໍລາມໄປຮອດຮັກແຮ້ ແລະ ຮອບຕາ ກໍເປັນຍ້ອນສອງການປ່ຽນແປງທີ່ຊ້ອນກັນ ຄື collagen ຫຼຸດລົງ ແລະ ບໍລິເວນທີ່ພັບເພີ່ມຂຶ້ນ.

ຈະແຍກຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງໄຝ ແລະ ຕິ່ງເນື້ອແນວໃດ?

ເຖິງລັກສະນະພາຍນອກຈະຄ້າຍກັນ ແຕ່ຖ້າລອງຄຳແລະສັງເກດໃຫ້ດີຈະເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງຢ່າງຊັດເຈນ. ລອງກວດເບິ່ງລັກສະນະຕໍ່ໄປນີ້.

• ຜິວໜ້າລຽບ ແລະ ມີສີອອກນວນຫາສີຜິວ: ຕິ່ງເນື້ອປະກອບດ້ວຍເນື້ອເຍື່ອໄຍ ແລະ ເສັ້ນເລືອດ ຫຼາຍກວ່າຈຸລັງສ້າງເມັດສີ ຈຶ່ງບໍ່ຄ່ອຍມີສີນ້ຳຕານເຂັ້ມ ຫຼື ສີດຳຄືໄຝ.
• ເມື່ອບີບດ້ວຍປາຍນິ້ວມືແລ້ວແກວ່ງໄປມາໄດ້ເລັກນ້ອຍ: ຕິ່ງເນື້ອຫ້ອຍຢູ່ກັບຜິວຫນັງດ້ວຍກ້ານນ້ອຍໆຄ້າຍຄໍ ຈຶ່ງແກວ່ງໄດ້ເມື່ອຈັບ ສ່ວນໄຝແປບຢູ່ກັບຜິວຫນັງຈຶ່ງບໍ່ແກວ່ງ.
• ຂະຫນາດ ແລະ ຮູບຮ່າງຄົງທີ່ເປັນເວລາດົນ: ຕິ່ງເນື້ອເມື່ອຂຶ້ນມາແລ້ວມັກຄົງຂະຫນາດນ້ອຍໄວ້ ແຕ່ຖ້າໄຝມີຂອບຄ້ຳໆ ຫຼື ໃຫຍ່ຂຶ້ນໄວ ນັ້ນເປັນສັນຍານທີ່ຄວນສົງໄສວ່າອາດມີບັນຫາອື່ນ.

ຄວາມແຕກຕ່າງເຫຼົ່ານີ້ເກີດຂຶ້ນເພາະວ່າອົງປະກອບຂອງຕຸ່ມທັງສອງຊະນິດແຕກຕ່າງກັນ. ໄຝແມ່ນຈຸລັງສ້າງເມັດສີທີ່ມາລວມກັນຢູ່ພາຍໃນຜິວຫນັງ ສ່ວນຕິ່ງເນື້ອແມ່ນເນື້ອເຍື່ອໄຍ ແລະ ເສັ້ນເລືອດທີ່ດັນອອກມາທາງພາຍນອກ ດັ່ງນັ້ນສີ ແລະ ຄວາມຮູ້ສຶກເມື່ອຈັບຈຶ່ງແຕກຕ່າງກັນຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ.

ຖ້າມີຕຸ່ມທີ່ສີເຂັ້ມຂຶ້ນທັນທີ ຫຼື ຂະຫນາດປ່ຽນແປງໄວ ຢ່າຄິດວ່າເປັນຕິ່ງເນື້ອທຳມະດາ ຄວນໄປໃຫ້ແພດກວດເບິ່ງຈະປອດໄພກວ່າ.

ຫຼັກການກຳຈັດດ້ວຍເລເຊີແມ່ນຫຍັງ?

ວິທີທີ່ໂຮງໝໍໃຊ້ກຳຈັດຕິ່ງເນື້ອເລື້ອຍໆແມ່ນເລເຊີ CO2 (ຄາບອນໄດອອກໄຊ). ແສງຂອງເລເຊີຊະນິດນີ້ມີຄວາມຍາວຄື້ນທີ່ຖືກນ້ຳໃນຮ່າງກາຍດູດຊືມໄດ້ດີ ເມື່ອສາຍໃສ່ເນື້ອເຍື່ອຕິ່ງເນື້ອ ນ້ຳພາຍໃນຈະຮ້ອນຈົນລະເຫີຍທັນທີ. ຄືກັບການໃຊ້ແວ່ນຂະຫຍາຍໂຟກັດແສງແດດໃສ່ຈຸດດຽວຈົນເຜົາເຈ້ຍໄໝ້ ນັ້ນຄືການເອົາພະລັງງານໄປສຸມໃສ່ບໍລິເວນນ້ອຍໆ ເພື່ອລະເຫີຍເນື້ອເຍື່ອທີ່ບໍ່ຕ້ອງການອອກໄປໃຫ້ຫມົດ.

ເລເຊີ Er:YAG ກໍໃຊ້ຫຼັກການຄ້າຍກັນ ແຕ່ໃຊ້ຄວາມຍາວຄື້ນທີ່ຕັດເນື້ອເຍື່ອຕື້ນກວ່າ ແລະ ລະອຽດກວ່າ. ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຄວາມຮ້ອນທີ່ສົ່ງໄປຮອດເນື້ອເຍື່ອອ້ອມຂ້າງໜ້ອຍ ເລືອດອອກໜ້ອຍ ແລະ ໄລຍະເວລາຟື້ນຕົວສັ້ນປະມານ 5 ຫາ 7 ວັນ. ທັງສອງແບບ ຫຼັງທາຢາຊາແລ້ວ ຈະໃຊ້ເວລາທຳຫັດການພຽງ 5 ຫາ 15 ນາທີ ກໍແລ້ວສຳເລັດ.

ຍ້ອນຕິ່ງເນື້ອມັກຂຶ້ນຢູ່ບໍລິເວນທີ່ເນື້ອເຍື່ອບາງເຊັ່ນຄໍ ຖ້າເລເຊີເຂົ້າເລິກໄປແມ່ນຫນ້ອຍດຽວກໍອາດເຮັດໃຫ້ຜິວຫນັງປົກກະຕິດ້ານລຸ່ມໄໝ້ໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງສຳຄັນທີ່ຕ້ອງໃຫ້ແພດຜູ້ຊ່ຽວຊານປັບກຳລັງໄຟ ແລະ ໄລຍະເວລາສາຍແສງໃຫ້ເໝາະສົມກັບຂະຫນາດຂອງຕິ່ງເນື້ອແຕ່ລະຕຸ່ມ.

ການຈີ້ດ້ວຍໄຟຟ້າ (electrocautery) ແຕກຕ່າງຈາກເລເຊີແນວໃດ?

ການຈີ້ດ້ວຍໄຟຟ້າໃຊ້ກະແສໄຟຟ້າແທນແສງ. ໂດຍປ່ອຍກະແສໄຟຟ້າຄວາມຖີ່ສູງຜ່ານປາຍເຂັມນ້ອຍໆ ໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້ອນຢູ່ຈຸດນັ້ນ ແລ້ວໃຊ້ຄວາມຮ້ອນນັ້ນເຮັດໃຫ້ໂປຣຕີນຈັບກັນເປັນກ້ອນຈົນເນື້ອເຍື່ອຕິ່ງເນື້ອໄໝ້. ຖ້າເລເຊີແມ່ນການປ່ຽນພະລັງງານແສງເປັນຄວາມຮ້ອນ ການຈີ້ດ້ວຍໄຟຟ້າຈະໃຊ້ຄວາມຮ້ອນທີ່ເກີດຈາກຄວາມຕ້ານທານໄຟຟ້າໂດຍກົງ ນີ້ຄືຄວາມແຕກຕ່າງ.

ເມື່ອມີຕິ່ງເນື້ອນ້ອຍໆ ແລະ ຕື້ນຫຼາຍຕຸ່ມລວມກັນຢູ່ ການຈີ້ດ້ວຍໄຟຟ້າມັກຖືກເລືອກໃຊ້ ເພາະສາມາດຈັດການຫຼາຍຕຸ່ມພ້ອມກັນໄດ້ໃນເວລາສັ້ນໆ.

ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ຖ້າຢູ່ຮັກແຮ້ມີຕິ່ງເນື້ອນ້ອຍໆຄືເມັດຮາມຫຼາຍກວ່າ 10 ໜ່ວຍຕິດແໜ້ນກັນ ການໃຊ້ເຂັມຈີ້ໄຟຟ້າຈີ້ໄປເປັນລຳດັບ ຈະຊ່ວຍປະຫຍັດເວລາ ແລະ ຫຼຸດຄວາມເຈັບປວດໄດ້ດີກວ່າການໃຊ້ເລເຊີເຜົາເທື່ອລະຕຸ່ມ.

ກຳຈັດແລ້ວເປັນຫຍັງຈຶ່ງມັກກັບມາອີກ?

ເລເຊີ ຫຼື ການຈີ້ດ້ວຍໄຟຟ້າແມ່ນການກຳຈັດເນື້ອເຍື່ອຕິ່ງເນື້ອທີ່ເຫັນຢູ່ໃນປັດຈຸບັນເທົ່ານັ້ນ. ແຕ່ບໍ່ໄດ້ກຳຈັດສາເຫດຮາກເຫງົ້າທີ່ເຮັດໃຫ້ຕິ່ງເນື້ອເກີດຂຶ້ນ ຄືການເສຍດສີຊ້ຳໆ ແລະ ຄວາມຢືດຢຸ່ນຂອງຜິວຫນັງທີ່ຫຼຸດລົງຕາມອາຍຸ.

ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າຫຼັງທຳຫັດການແລ້ວ ນິໄສການໃຫ້ສ້ອຍຄໍ ຫຼື ຄໍເສື້ອຖູຢູ່ຈຸດດຽວກັນຍັງເປັນຄືເກົ່າ ຕິ່ງເນື້ອອັນໃໝ່ກໍອາດຂຶ້ນຢູ່ບໍລິເວນດຽວກັນ ຫຼື ໃກ້ຄຽງໄດ້ອີກ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ຖ້າກຳຈັດຕິ່ງເນື້ອທີ່ຄໍ 5 ຫາ 6 ໜ່ວຍອອກໝົດແລ້ວ ແຕ່ຄໍເສື້ອຍັງຖູຢູ່ຈຸດເກົ່າ ຫຼັງຈາກນັ້ນ 6 ຫາ 12 ເດືອນ ກໍມັກຈະຈັບໄດ້ຕຸ່ມນ້ອຍໆຂຶ້ນມາອີກຢູ່ບໍລິເວນໃກ້ຄຽງ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນການກັບມາເປັນຊ້ຳຢູ່ຈຸດເກົ່າ ແຕ່ເປັນການເກີດຕິ່ງເນື້ອໃໝ່ ເພາະເງື່ອນໄຂການເສຍດສີຍັງຄືເດີມ.

ຫຼັງທຳຫັດການແລ້ວ ຄວນດູແລແນວໃດ?

ເພື່ອຫຼຸດໂອກາດການເກີດຕິ່ງເນື້ອຄືນມາອີກ ຈຳເປັນຕ້ອງດູແລໂດຍການຫຼຸດການເສຍດສີທີ່ເປັນສາເຫດນຳ.

• ການໃສ່ເສື້ອຜ້າ, ສ້ອຍຄໍ ຫຼື ຜ້າພັນຄໍທີ່ຫລວມ ຈະຊ່ວຍຫຼຸດການເສຍດສີໄດ້. ເມື່ອການລະຄາຍທີ່ຈຸດດຽວກັນຫຼຸດລົງ ໂອກາດເກີດຕິ່ງເນື້ອໃໝ່ກໍຫຼຸດລົງເຊັ່ນກັນ. ພຽງແຕ່ໃສ່ສ້ອຍຄໍໃຫ້ຫລວມກວ່າເກົ່າແທນທີ່ຈະຮັດແໜ້ນ ຫຼື ເລືອກເສື້ອຊັ້ນໃນທີ່ບໍລິເວນຮັກແຮ້ກວ້າງແລະນຸ້ມແທນເສັ້ນແຄບໆ ກໍຈະຊ່ວຍຫຼຸດການລະຄາຍໃນຈຸດນັ້ນໄດ້ຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດ.
• ຄວນທາຄຣີມກັນແດດປົກປ້ອງບໍລິເວນທີ່ຫາກທຳຫັດການ. ຈຸດທີ່ຫາກທຳຫັດການໃໝ່ໆ ມີໂອກາດເກີດຮອຍດຳ (ຮ່ອງຮອຍສີນ້ຳຕານທີ່ຄ້າງຢູ່ດົນ) ໄດ້ງ່າຍ ຖ້າຖືກແສງແດດຮ່ອງຮອຍນັ້ນອາດຄ້າງຢູ່ດົນຂຶ້ນ.
• ບໍ່ຄວນໃຊ້ມືດຶງອອກ ຫຼື ໃຊ້ເສັ້ນດ້າຍມັດຕິ່ງເນື້ອອອກເອງ. ການດຶງອອກແບບບໍ່ຜ່ານການຂ້າເຊື້ອອາດເຮັດໃຫ້ເລືອດອອກ ຫຼື ຕິດເຊື້ອໄດ້ ດັ່ງນັ້ນເຖິງຕິ່ງເນື້ອຈະນ້ອຍ ກໍຄວນໃຫ້ແພດຈັດການໃຫ້ຈະປອດໄພກວ່າ.

References

Korean Dermatological Association, Ministry of Food and Drug Safety (MFDS), American Academy of Dermatology (AAD), and U.S. Food and Drug Administration (FDA).