ຕຸ່ມຫຼັງໂກນຂົນ ສາເຫດ, ຕ່າງກັນລະຫວ່າງຮາກຂົນອັກເສບທຽມ ແລະ ຮາກຂົນອັກເສບຈາກເຊື້ອແບັກທີເຣຍ

ຫຼັງ ໂກນ ຂົນ ບໍ່ ດົນ, ຫຼາຍ ຄົນ ມັກ ມີ ຕຸ່ມ ນ້ອຍໆ ຄື ເມັດຂ້າວ ຂຶ້ນ ຕາມ ຄາງ ແລະ ຄໍ, ຜ່ານໄປ ສອງ ສາມ ມື້ ຮອຍນັ້ນ ກໍ ຍັງ ແດງ ຄ້າງ ຢູ່. ບາງ ຄົນ ຮ້າຍແຮງ ຮອດ ຂັ້ນ ຄັນ ແລະ ແສບ ຮ່ວມ ນຳ, ຈົນ ການ ໂກນ ຂົນ ກາຍ ເປັນ ເລື່ອງ ໜັກໃຈ ໄປ ເລີຍ.

ບັນຫາ ຜິວ ແບບ ນີ້ ບໍ່ ໄດ້ ມາ ຈາກ ສາເຫດ ດຽວ, ແຕ່ ເປັນ ຫຼາຍ ກົນໄກ ຊ້ອນທັບ ກັນ. ນັບ ແຕ່ ການ ລະຄາຍ ຈາກ ໃບມີດ ທີ່ ຂູດ ຜິວ ໜ້າ, ບັນຫາ ໂຄງສ້າງ ຂອງ ຂົນ ທີ່ ໂຄ້ງ ງໍ ຝັງ ກັບ ຄືນ ໄປ ໃນ ຜິວ, ໄປ ຮອດ ການ ຕິດເຊື້ອ ທີ່ ເຊື້ອ ແບັກທີເຣຍ ເຂົ້າ ໄປ ທາງ ຮອຍ ແຕກ ນັ້ນ, ຫຼາຍ ຢ່າງ ເກີດ ຂຶ້ນ ພ້ອມ ກັນ ໄດ້. ມາ ເບິ່ງ ເທື່ອ ລະ ຢ່າງ ວ່າ ເປັນ ຫຍັງ ບັນຫາ ນີ້ ຈຶ່ງ ເກີດ ຊ້ຳໆ.

ການລະຄາຍເຄືອງຈາກໃບມີດໂກນ

ຊັ້ນ ນອກ ສຸດ ຂອງ ຜິວ ໜັງ ມີ ຊັ້ນ ບາງໆ ເອີ້ນ ວ່າ ຊັ້ນ ເຄຣາຕິນ (stratum corneum) ເຮັດ ໜ້າ ທີ່ ເປັນ ເກາະ ປ້ອງກັນ. ເຊວ ຜິວ ຊ້ອນ ກັນ ຄື ກ້ອນ ອິດ, ແລະ ຊ່ອງ ວ່າງ ລະຫວ່າງ ນັ້ນ ຖືກ ອັດ ດ້ວຍ ໄຂມັນ (lipid), ຄື ນ້ຳມັນ ຕາມ ທຳມະຊາດ ຂອງ ຜິວ, ເຮັດ ໜ້າ ທີ່ ກັນ ບໍ່ ໃຫ້ ຄວາມ ຊຸ່ມ ຊື້ນ ລະເຫີຍ ອອກ ໄປ ພ້ອມ ທັງ ກັນ ສິ່ງ ລະຄາຍ ແລະ ເຊື້ອ ໂລກ ຈາກ ພາຍ ນອກ ບໍ່ ໃຫ້ ເຂົ້າ ມາ.

ໃບມີດ ໂກນ ບໍ່ ໄດ້ ຕັດ ແຕ່ ຂົນ ເທົ່າ ນັ້ນ, ແຕ່ ຍັງ ຂູດ ໜ້າ ຂອງ ເກາະ ປ້ອງກັນ ບາງໆ ນີ້ ໄປ ນຳ. ເຖິງ ວ່າ ຈະ ບໍ່ ເຫັນ ບາດ ແຜ ຊັດ ເຈນ, ແຕ່ ໃນ ລະດັບ ນ້ອຍໆ ເກາະ ປ້ອງກັນ ກໍ ຖືກ ຂູດ ຈົນ ເປັນ ຮອຍ ຢູ່ ດີ. ບໍ່ ພຽງ ເທົ່າ ນັ້ນ, ຄວາມ ຝືດ ແລະ ແຮງ ກົດ ຈາກ ໃບມີດ ຍັງ ພາ ໃຫ້ ໄຂມັນ ລະຫວ່າງ ເຊວ ຜິວ ຫຼຸດ ອອກ ໄປ ນຳ, ເຮັດ ໃຫ້ ຜິວ ບໍ່ ມີ ຫຍັງ ປ້ອງກັນ ຢູ່ ຊົ່ວ ຂະນະ.

ບ່ອນ ທີ່ ເກາະ ປ້ອງກັນ ບາງ ລົງ, ສານ ລະຄາຍ ແລະ ເຊື້ອ ໂລກ ຈຶ່ງ ເຂົ້າ ໄປ ໄດ້ ງ່າຍ, ຜິວ ຈຶ່ງ ຕອບ ໂຕ້ ດ້ວຍ ອາການ ອັກເສບ ເພື່ອ ພະຍາຍາມ ຟື້ນຟູ ຕົວ ເອງ. ຕຸ່ມ ແດງ ທີ່ ຂຶ້ນ ຫຼັງ ໂກນ ຄື ຮູບ ຮ່າງ ທີ່ ເຫັນ ໄດ້ ຂອງ ຂະບວນການ ຟື້ນຟູ ນີ້, ສ່ວນ ອາການ ແສບ ແມ່ນ ຜົນ ມາ ຈາກ ປາຍ ປະສາດ ໄວ ຕໍ່ ສິ່ງ ກະຕຸ້ນ ຫຼາຍ ຂຶ້ນ ເມື່ອ ເກາະ ປ້ອງກັນ ຖືກ ທຳລາຍ.

ເປັນຫຍັງຂົນຫຍິກຈຶ່ງເປັນຕຸ່ມຖີ່ກວ່າ?

ຄົນ ທີ່ ມີ ຂົນ ຫຍິກ ມັກ ມີ ບັນຫາ ຫຼັງ ໂກນ ຫຼາຍ ກວ່າ ຄົນ ຂົນ ຊື່. ນັ້ນ ກໍ ຍ້ອນ ວ່າ ຂົນ ຫຍິກ ເລີ່ມ ງໍ ໂຄ້ງ ຕັ້ງ ແຕ່ ຢູ່ ໃນ ຮາກຂົນ (follicle) ຄື ທໍ່ ທີ່ ຂົນ ງອກ ອອກ ມາ, ສະນັ້ນ ເມື່ອ ໂຜ່ ອອກ ມາ ນອກ ຜິວ ຈຶ່ງ ນອນ ຂະໜານ ໄປ ກັບ ໜ້າ ຜິວ ຫຼາຍ ກວ່າ ຈະ ຕັ້ງ ຊື່.

ເມື່ອ ໂກນ ຂົນ ແບບ ນີ້, ໜ້າ ຕັດ ຈະ ບໍ່ ຕັ້ງ ສາກ ແຕ່ ຈະ ຄ້ຽງ ຈົນ ປາຍ ແຫຼມ ຄື ຫອກ. ປາຍ ທີ່ ແຫຼມ ນີ້ ເມື່ອ ງອກ ຄືນ ມາ ໃໝ່ ຈະ ງໍ ທິດ ທາງ ຄື ເບັດ ຕົກ ປາ, ງ່າຍ ຕໍ່ ການ ຝັງ ເຂົ້າ ໄປ ໃນ ຜິວ ຂ້າງໆ. ບາງ ເທື່ອ ຂົນ ໂຜ່ ອອກ ນອກ ຮາກຂົນ ແລ້ວ ຄ່ອຍ ງໍ ກັບ ເຂົ້າ ໄປ ໃໝ່, ບາງ ເທື່ອ ກໍ ພຽງ ແຕ່ ປ່ຽນ ທິດ ຢູ່ ພາຍ ໃນ ຮາກຂົນ ແລ້ວ ທະລຸ ຝາ ຂ້າງ ອອກ ໄປ.

ຮ່າງກາຍ ຈະ ຮັບ ຮູ້ ວ່າ ຂົນ ທີ່ ຝັງ ກັບ ຄືນ ມາ ນີ້ ເປັນ ສິ່ງ ແປກ ປອມ ແລ້ວ ສ້າງ ປະຕິກິລິຍາ ປ້ອງກັນ ຕົວ ຮອບ ບໍລິເວນ ນັ້ນ. ຕຸ່ມ ແຂງ ແລະ ໜອງ ທີ່ ເກີດ ຈາກ ປະຕິກິລິຍາ ນີ້ ຄື ພະຍາດ ຮາກຂົນອັກເສບປອມ (pseudofolliculitis) ຫຼື ທີ່ ເອີ້ນ ກັນ ທົ່ວ ໄປ ວ່າ ຕຸ່ມ ຫຼັງ ໂກນ ຂົນ. ຈຸດ ພິເສດ ຄື ອາການ ນີ້ ເກີດ ຂຶ້ນ ໄດ້ ເຖິງ ວ່າ ຈະ ບໍ່ ມີ ເຊື້ອ ແບັກທີເຣຍ ຮ່ວມ ນຳ ກໍ ຕາມ.

ຮາກຂົນອັກເສບທຽມ ແລະ ຈາກເຊື້ອແບັກທີເຣຍ ຕ່າງກັນແນວໃດ

ຕຸ່ມ ທີ່ ຂຶ້ນ ຫຼັງ ໂກນ ຂົນ ບໍ່ ໄດ້ ມາ ຈາກ ຫຼັກການ ດຽວ ກັນ ໝົດ. ແບ່ງ ອອກ ໄດ້ ເປັນ ສອງ ຮູບ ແບບ ໃຫຍ່ໆ.

ອັນ ໜຶ່ງ ຄື ຮາກຂົນອັກເສບປອມ ທີ່ ໄດ້ ອະທິບາຍ ໄປ ແລ້ວ. ເປັນ ປະຕິກິລິຍາ ຕໍ່ ຂົນ ທີ່ ຝັງ ກັບ ຄືນ, ສະນັ້ນ ບໍ່ ຈຳເປັນ ຕ້ອງ ມີ ເຊື້ອ ແບັກທີເຣຍ ກໍ ເກີດ ໄດ້, ແລະ ມັກ ເກີດ ຊ້ຳໆ ກັບ ຄົນ ຂົນ ຫຍິກ.

ອີກ ອັນ ໜຶ່ງ ຄື ຮາກຂົນອັກເສບ ຈາກ ເຊື້ອ ແບັກທີເຣຍ ແທ້ໆ. ເປັນ ການ ຕິດ ເຊື້ອ ທີ່ ເກີດ ຈາກ ເຊື້ອ ແບັກທີເຣຍ ປະຈຳ ຜິວ ຄື ເຊື້ອ Staphylococcus ເຂົ້າ ໄປ ໃນ ຮາກຂົນ ຜ່ານ ບາດ ແຜ ນ້ອຍໆ ຫຼື ຮອຍ ຂູດ ທີ່ ບໍ່ ເຫັນ ດ້ວຍ ຕາ ເປົ່າ ຈາກ ການ ໂກນ. ຖ້າ ໃຊ້ ໃບມີດ ທື່, ມີດ ໂກນ ທີ່ ໃຊ້ ຊ້ຳ ຫຼາຍ ຄັ້ງ ຫຼື ອຸປະກອນ ບໍ່ ສະອາດ, ໂອກາດ ທີ່ ເຊື້ອ ຈະ ຕິດ ຕໍ່ ກໍ ຈະ ສູງ ຂຶ້ນ.

ທັງ ສອງ ຢ່າງ ນີ້ ໜ້າ ຕາ ອາດ ຄ້າຍ ຄື ກັນ ແຕ່ ສາເຫດ ຕ່າງ ກັນ. ຮາກຂົນອັກເສບປອມ ແມ່ນ ບັນຫາ ໂຄງສ້າງ ແລະ ທິດ ທາງ ຂອງ ຂົນ, ສ່ວນ ຮາກຂົນອັກເສບ ຈາກ ເຊື້ອ ແມ່ນ ບັນຫາ ຄວາມ ສະອາດ ແລະ ການ ດູແລ ບາດ ແຜ. ດັ່ງ ນັ້ນ ຖ້າ ເກີດ ຊ້ຳໆ ຍ້ອນ ຂົນ ຫຍິກ, ຕ້ອງ ປ່ຽນ ວິທີ ໂກນ ກ່ອນ, ແຕ່ ຖ້າ ມີ ໜອງ ແລະ ຮ້ອນ ຮ່ວມ ນຳ, ຕ້ອງ ເນັ້ນ ການ ຈັດການ ການ ຕິດ ເຊື້ອ ກ່ອນ.

ເປັນຫຍັງຫຼັງຕຸ່ມຈຶ່ງມີຮອຍ?

ເຖິງ ວ່າ ຕຸ່ມ ຈະ ຍຸບ ລົງ ແລ້ວ, ບາງ ຄົນ ກໍ ຍັງ ມີ ຮອຍ ສີ ນ້ຳ ຕານ ຫຼື ຮອຍ ແດງ ຄ້າງ ຢູ່ ດົນ. ນີ້ ແມ່ນ ຍ້ອນ ປະຕິກິລິຍາ ທີ່ ເອີ້ນ ວ່າ ຮອຍ ດ່າງ ດຳ ຫຼັງ ອັກເສບ (post-inflammatory hyperpigmentation).

ເມື່ອ ຜິວ ເກີດ ອາການ ອັກເສບ, ເຊວ ເມລານິນ (melanocyte) ຄື ເຊວ ທີ່ ສ້າງ ສີ ຜິວ ຈະ ຮັບ ສັນຍານ ນັ້ນ ແລ້ວ ເຮັດ ວຽກ ຫຼາຍ ຂຶ້ນ ກວ່າ ປົກກະຕິ, ຜະລິດ ສານ ສີ ເມລານິນ ອອກ ມາ ຫຼາຍ ຂຶ້ນ. ສານ ສີ ນີ້ ຄັ່ງ ຄ້າງ ຢູ່ ບ່ອນ ທີ່ ເຄີຍ ອັກເສບ ຈົນ ກາຍ ເປັນ ຮອຍ ສີ ນ້ຳ ຕານ. ຄົນ ທີ່ ຜິວ ຄ້ຳ ຫຼື ອາການ ອັກເສບ ຢູ່ ດົນ ມັກ ຈະ ເຫັນ ຮອຍ ນີ້ ຊັດ ເຈນ ຂຶ້ນ.

ສ່ວນ ຮອຍ ແດງ ນັ້ນ ບໍ່ ແມ່ນ ສານ ສີ, ແຕ່ ມັກ ມາ ຈາກ ເສັ້ນ ເລືອດ ຝອຍ ທີ່ ຂະຫຍາຍ ຕົວ ຈາກ ການ ອັກເສບ ຈົນ ເຫັນ ຜ່ານ ຜິວ. ຮອຍ ແດງ ນີ້ ມັກ ຈາງ ໄວ ກວ່າ ຮອຍ ສີ ນ້ຳ ຕານ.

ຖ້າ ໃຊ້ ມື ບີບ ຫຼື ຖູ ບ່ອນ ທີ່ ເປັນ ຕຸ່ມ, ອາການ ອັກເສບ ຈະ ເລິກ ຂຶ້ນ ແລະ ຮອຍ ດ່າງ ດຳ ອາດ ເຂັ້ມ ຂຶ້ນ ຢູ່ ດົນ ຂຶ້ນ. ຖ້າ ຖືກ ແດດ ໂດຍ ບໍ່ ປ້ອງ ກັນ ໃນ ຊ່ວງ ທີ່ ຮອຍ ກຳລັງ ຈາງ, ການ ສ້າງ ເມລານິນ ຈະ ຖືກ ກະຕຸ້ນ ຄືນ ໃໝ່ ຈົນ ການ ຟື້ນຟູ ຊ້າ ລົງ, ສະນັ້ນ ການ ທາ ຄຣີມ ກັນ ແດດ ຈຶ່ງ ຊ່ວຍ ໄດ້.

ວິທີໂກນທີ່ຕ່າງກັນ ເຮັດໃຫ້ເກີດບັນຫາຕ່າງກັນ

ຜິວ ຄົນ ດຽວ ກັນ, ແຕ່ ຖ້າ ວິທີ ໂກນ ຕ່າງ ກັນ ລະດັບ ບັນຫາ ຜິວ ກໍ ຈະ ຕ່າງ ກັນ ຫຼາຍ. ມີ ຫຼາຍ ປັດໄຈ ທີ່ ເຮັດ ວຽກ ຮ່ວມ ກັນ.

• ໂກນ ຍ້ອນ ທິດ ທາງ ຂົນ ງອກ: ຖ້າ ໂກນ ຍ້ອນ ທິດ, ຂົນ ຈະ ຖືກ ຕັດ ສັ້ນ ແລະ ແຫຼມ ຫຼາຍ ຂຶ້ນ, ໂອກາດ ຝັງ ເຂົ້າ ໄປ ໃນ ຜິວ ຈຶ່ງ ສູງ ຂຶ້ນ. ຖ້າ ໂກນ ຕາມ ທິດ ຂົນ ງອກ, ໜ້າ ຕັດ ຈະ ບໍ່ ຄົມ ເທົ່າ.
• ໃຊ້ ໃບມີດ ທື່ ຢູ່ ຕໍ່: ເມື່ອ ໃບມີດ ທື່, ຂົນ ຈະ ບໍ່ ຂາດ ງ່າຍ ໃນ ຄັ້ງ ດຽວ, ຕ້ອງ ໂກນ ຊ້ຳ ບ່ອນ ດຽວ ຫຼາຍ ຄັ້ງ, ຊັ້ນ ເຄຣາຕິນ ຈຶ່ງ ຫຼຸດ ອອກ ຫຼາຍ ຂຶ້ນ ແລະ ຜິວ ຖືກ ລະຄາຍ ຫຼາຍ ຂຶ້ນ.
• ໂກນ ຕອນ ຜິວ ແຫ້ງ: ຖ້າ ໂກນ ໂດຍ ຊັ້ນ ເຄຣາຕິນ ຍັງ ບໍ່ ອ່ອນ ນຸ້ມ ດ້ວຍ ນ້ຳ, ຄວາມ ຝືດ ລະຫວ່າງ ໃບມີດ ກັບ ຜິວ ຈະ ສູງ ຂຶ້ນ ຈົນ ເກາະ ປ້ອງກັນ ຜິວ ເສຍ ຫາຍ ໄດ້ ງ່າຍ.
• ໂກນ ໂດຍ ກົດ ໜັກ ເກີນ ໄປ: ແຮງ ກົດ ທີ່ ໜັກ ບໍ່ ພຽງ ຕັດ ຂົນ ເທົ່າ ນັ້ນ, ແຕ່ ຍັງ ຂູດ ຜິວ ຊັ້ນ ເທິງ ເລິກ ຂຶ້ນ, ເຮັດ ໃຫ້ ມີ ບາດ ແຜ ນ້ອຍໆ ຫຼາຍ ຂຶ້ນ.

ປັດໄຈ ເຫຼົ່າ ນີ້ ເບິ່ງ ຄື ຈະ ນ້ອຍໆ ຖ້າ ເບິ່ງ ເທື່ອ ລະ ອັນ, ແຕ່ ຖ້າ ເຮັດ ຊ້ຳ ທຸກ ມື້ ຈະ ສະສົມ ຈົນ ພາ ໃຫ້ ບັນຫາ ຜິວ ເກີດ ຂຶ້ນ ຖີ່ ຂຶ້ນ.

ກ່ອນ ແລະ ຫຼັງໂກນຄວນເຮັດຫຍັງ?

ຫຼັກ ສຳຄັນ ຂອງ ການ ດູແລ ຄື ໃຫ້ ເບິ່ງ ວ່າ ການ ໂກນ ຂົນ ເອງ ເປັນ ຂະບວນການ ທີ່ ລະຄາຍ ຜິວ, ແລ້ວ ປັບ ນິໄສ ໃຫ້ ຫຼຸດ ຄວາມ ລະຄາຍ ນັ້ນ ລົງ.

• ໃຊ້ ນ້ຳ ອຸ່ນ ໃຫ້ ຊັ້ນ ຜິວ ອ່ອນ ນຸ້ມ ກ່ອນ ໂກນ: ໂກນ ຫຼັງ ອາບ ນ້ຳ ອຸ່ນ ຫຼື ໃຊ້ ນ້ຳ ອຸ່ນ ຊັກ ໜ້າ ກ່ອນ, ຊັ້ນ ຜິວ ແລະ ຂົນ ຈະ ອ່ອນ ນຸ້ມ ພ້ອມ ກັນ, ໃບມີດ ຈຶ່ງ ຂູດ ໜ້ອຍ ລົງ.
• ປ່ຽນ ໃບມີດ ເລື້ອຍໆ: ຖ້າ ປ່ຽນ ໃບມີດ ກ່ອນ ມັນ ຈະ ທື່, ບໍ່ ຈຳ ເປັນ ຕ້ອງ ໂກນ ຊ້ຳ ບ່ອນ ດຽວ ຫຼາຍ ຄັ້ງ, ຄວາມ ຝືດ ກໍ ຈະ ຫຼຸດ ລົງ.
• ໃຊ້ ຜະລິດ ຕະພັນ ບໍ່ ມີ ແອນກໍຮໍ ຫຼັງ ໂກນ: ສານ ແອນກໍຮໍ ຈະ ເຮັດ ໃຫ້ ເກາະ ປ້ອງກັນ ຜິວ ທີ່ ບອບ ບາງ ຢູ່ ແລ້ວ ແຫ້ງ ຂຶ້ນ ອີກ, ຈຶ່ງ ຄວນ ໃຊ້ ຜະລິດ ຕະພັນ ທີ່ ມີ ສານ ຜ່ອນ ຄາຍ ອ່ອນໆ ເປັນ ຫຼັກ ຫຼັງ ໂກນ.
• ບໍ່ ໂກນ ບ່ອນ ຂົນ ຫຍິກ ໃຫ້ ຊິດ ຮາກ ເກີນ ໄປ: ຖ້າ ໂກນ ຊິດ ຮາກ ຫຼາຍ, ໜ້າ ຕັດ ຈະ ຢູ່ ໃກ້ ຜິວ ຈົນ ໂອກາດ ຝັງ ກັບ ຄືນ ສູງ ຂຶ້ນ, ສະນັ້ນ ການ ໂກນ ໃຫ້ ເຫຼືອ ຂົນ ໄວ້ ໜ້ອຍໆ ຈະ ຊ່ວຍ ປ້ອງ ກັນ ຮາກຂົນອັກເສບປອມ ໄດ້.

ນິໄສ ເຫຼົ່າ ນີ້ ບໍ່ ໄດ້ ໃຫ້ ຜົນ ປ່ຽນ ແປງ ແບບ ທັນ ທີ, ແຕ່ ຄ່ອຍໆ ຫຼຸດ ຄວາມ ລະຄາຍ ໃນ ແຕ່ ລະ ມື້ ລົງ ຈົນ ຄວາມ ຖີ່ ຂອງ ບັນຫາ ຜິວ ໜ້ອຍ ລົງ.

ຕຸ່ມສະຫງົບລົງໃຊ້ເວລາດົນປານໃດ?

ຄວາມ ໄວ ໃນ ການ ຍຸບ ຂອງ ບັນຫາ ຜິວ ຈະ ຕ່າງ ກັນ ໄປ ຕາມ ປະເພດ.

ອາການ ແດງ ແລະ ແສບ ຈາກ ການ ລະຄາຍ ທຳ ມະ ດາ, ຖ້າ ຢຸດ ໂກນ ຊົ່ວ ໄລຍະ ໜຶ່ງ ພ້ອມ ໃຫ້ ຄວາມ ຊຸ່ມ ຊື້ນ ແລະ ຜ່ອນ ຄາຍ ຜິວ, ມັກ ຈະ ຍຸບ ລົງ ພາຍ ໃນ ສອງ ສາມ ມື້ ຫາ 1-2 ອາທິດ. ເພາະ ວ່າ ເກາະ ປ້ອງກັນ ຜິວ ຕ້ອງ ໃຊ້ ເວລາ ປະມານ ນັ້ນ ໃນ ການ ຟື້ນ ຄືນ ແລະ ໃຫ້ ສັນຍານ ອັກເສບ ຄ່ອຍໆ ຫຼຸດ ລົງ.

ຕຸ່ມ ແຂງ ທີ່ ເກີດ ຈາກ ຮາກຂົນອັກເສບປອມ, ຖ້າ ຢຸດ ໂກນ ບ່ອນ ນັ້ນ, ມີ ລາຍງານ ວ່າ ຈະ ຄ່ອຍໆ ຍຸບ ລົງ ພາຍ ໃນ ຫຼາຍ ອາທິດ. ຍ້ອນ ວ່າ ຕ້ອງ ໃຊ້ ເວລາ ໃຫ້ ຂົນ ທີ່ ຝັງ ຢູ່ ນັ້ນ ງອກ ອອກ ມາ ຈົນ ປະຕິກິລິຍາ ຕໍ່ ສິ່ງ ແປກ ປອມ ຄ່ອຍໆ ຫາຍ ໄປ ເອງ.

ໃນ ຂະນະ ທີ່ ຮອຍ ດ່າງ ດຳ ຫຼັງ ອັກເສບ ຢູ່ ດົນ ກວ່າ. ຖ້າ ອາການ ອັກເສບ ສັ້ນ ແລະ ບໍ່ ຮ້າຍ ແຮງ, ຮອຍ ຈະ ຈາງ ພາຍ ໃນ ຫຼາຍ ອາທິດ, ແຕ່ ຖ້າ ອັກເສບ ເກີດ ຊ້ຳ ຫຼື ເລິກ, ຮອຍ ອາດ ໃຊ້ ເວລາ ຫຼາຍ ເດືອນ ຈຶ່ງ ຈະ ຈາງ ໝົດ. ນັ້ນ ກໍ ຍ້ອນ ວ່າ ເຖິງ ວ່າ ສັນຍານ ໃຫ້ ສ້າງ ສານ ສີ ຈະ ຢຸດ ໄປ ແລ້ວ, ເມລານິນ ທີ່ ຄັ່ງ ຄ້າງ ຢູ່ ກ່ອນ ນັ້ນ ຕ້ອງ ອາໄສ ວົງ ຈອນ ການ ປ່ຽນ ຜິວ ໃໝ່ ຈຶ່ງ ຈະ ຄ່ອຍໆ ຫຼຸດ ອອກ ໄປ.

ດັ່ງ ນັ້ນ ເມື່ອ ຕຸ່ມ ຍຸບ ລົງ ແລ້ວ ບໍ່ ຄວນ ຮີບ ກັບ ໄປ ໂກນ ແບບ ເກົ່າ ທັນ ທີ, ແຕ່ ຄວນ ຮັກສາ ວິທີ ຫຼຸດ ຄວາມ ລະຄາຍ ຕໍ່ ໄປ ຈົນ ກວ່າ ຮອຍ ຈະ ຈາງ ໝົດ ຈຶ່ງ ຈະ ດີ ກວ່າ.

References

Korean Dermatological Association, American Academy of Dermatology (AAD), and Ministry of Food and Drug Safety (MFDS).