ກ້ອນທີ່ຄຳໄດ້ໃຕ້ຜິວໜັງ ຫຼັກການເກີດຂອງຖົງນ້ຳຜິວໜັງ ແລະ ກ້ອນໄຂມັນ ພ້ອມວິທີແຍກແຍະດ້ວຍປາຍນິ້ວ

ບາງເທື່ອຕອນຄຳຄໍ ຫຼື ຕອນຖູຫຼັງ ອາດພົບກ້ອນມົນນ້ອຍໆຄຳໄດ້ໃຕ້ຜິວໜັງ. ສ່ວນຫຼາຍຄົນຈະຕົກໃຈຈົນຕ້ອງຄົ້ນຫາຂໍ້ມູນທັນທີ ແຕ່ຄວາມຈິງແລ້ວ ກ້ອນທີ່ເກີດໃຕ້ຜິວໜັງແມ່ນພົບໄດ້ທົ່ວໄປ ແລະ ສ່ວນຫຼາຍບໍ່ອັນຕະລາຍ.

ສອງຊະນິດທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດແມ່ນຖົງນ້ຳຜິວໜັງ ແລະ ກ້ອນໄຂມັນ. ທັງສອງເບິ່ງພາຍນອກຄ້າຍກັນເປັນກ້ອນມົນ ແຕ່ເນື້ອເຍື່ອທີ່ເກີດຂຶ້ນ ແລະ ຄວາມຮູ້ສຶກຕອນຄຳກໍແຕກຕ່າງກັນ. ມາເບິ່ງເທື່ອລະຢ່າງວ່າມັນຕ່າງກັນແນວໃດ.

ກ້ອນໃຕ້ຜິວໜັງ ຄວນສົງໄສຫຍັງກ່ອນ?

ເມື່ອຄຳໄດ້ກ້ອນ ສິ່ງທຳອິດທີ່ຄວນເບິ່ງແມ່ນຂະໜາດໃຫຍ່ປານໃດ ກົດແລ້ວເຈັບບໍ່ ແລະ ເປັນມາດົນປານໃດແລ້ວ. ຖ້າບໍ່ເຈັບ ແລະ ຂະໜາດບໍ່ປ່ຽນແປງຫຼາຍໃນຫຼາຍເດືອນ ສ່ວນຫຼາຍຈະເປັນກ້ອນທີ່ບໍ່ອັນຕະລາຍ.

ກ້ອນທີ່ເກີດໃຕ້ຜິວໜັງມີຫຼາຍຊະນິດ ແຕ່ໃນຄລີນິກຈິງ ສອງຊະນິດທີ່ພົບຫຼາຍທີ່ສຸດແມ່ນຖົງນ້ຳຜິວໜັງ ແລະ ກ້ອນໄຂມັນ. ທັງສອງໂຕນີ້ໂຕໃຫຍ່ຂຶ້ນຊ້າໆ ແລະ ບໍ່ຄ່ອຍເຈັບ ເຮັດໃຫ້ເບິ່ງພາຍນອກແລ້ວແຍກອອກຍາກ. ສະນັ້ນຖ້າເຂົ້າໃຈຫຼັກການເກີດຂອງມັນກ່ອນ ຈະແຍກແຍະໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ.

ຫຼັກການເກີດຂອງຖົງນ້ຳຜິວໜັງ

ຖົງນ້ຳຜິວໜັງເກີດຈາກເຊວຂີ້ຝຸ່ນຢູ່ໜ້າຜິວໜັງມ້ວນເຂົ້າໄປໃນຜິວໜັງ. ຕາມປົກກະຕິແລ້ວ ເຊວຂີ້ຝຸ່ນຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນ ແລະ ຫຼຸດອອກຈາກໜ້າຜິວຢູ່ຕະຫຼອດ ແຕ່ຖ້າປາກຮູຂຸມຂົນ (ຊ່ອງນ້ອຍທີ່ຂົນອອກ) ຖືກອຸດຕັນ ຫຼື ຖືກກົດທັບ ເຊວຂີ້ຝຸ່ນຈະອອກມາບໍ່ໄດ້ ແລ້ວກອງທັບຢູ່ບ່ອນນັ້ນຄືກັບຢູ່ໃນຖົງ.

ຄິດງ່າຍໆຄືກັບລູກໂປ່ງທີ່ຖືກເຕີມເຊວຂີ້ຝຸ່ນເຂົ້າໄປເລື້ອຍໆ. ຝາໃນຂອງມັນເປັນເຊວແບບດຽວກັບຜິວໜັງຊັ້ນນອກ ແລະ ຂ້າງໃນເຕັມໄປດ້ວຍເຊວຂີ້ຝຸ່ນເກົ່າ ພ້ອມນ້ຳມັນຜິວທີ່ຈັບກັນເປັນກ້ອນຄ້າຍໂຈກ. ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າບີບຖົງນ້ຳຜິວໜັງອອກມາ ມັກຈະໄດ້ກ້ອນເຊວຂີ້ຝຸ່ນສີຂາວມີກິ່ນອອກມາ.

ແຕ່ກ່ອນມັກເອີ້ນກ້ອນນີ້ວ່າຖົງນ້ຳຕ່ອມໄຂມັນ ແຕ່ຄວາມຈິງແລ້ວອົງປະກອບຫຼັກບໍ່ແມ່ນຕ່ອມໄຂມັນ ແຕ່ເປັນເຊວຂີ້ຝຸ່ນ ດັ່ງນັ້ນປັດຈຸບັນຈຶ່ງໃຊ້ຊື່ຖົງນ້ຳຜິວໜັງທີ່ຖືກຕ້ອງກວ່າ. ຖ້າເບິ່ງທີ່ໜ້າຜິວໃຫ້ດີ ມັກຈະເຫັນຮູນ້ອຍໆຄືກັບຈຸດຢູ່ກາງກ້ອນ ນັ້ນຄືປາກຮູຂຸມຂົນທີ່ເຊວຂີ້ຝຸ່ນເຄີຍອອກມາແຕ່ກ່ອນ.

ຫຼັກການເກີດຂອງກ້ອນໄຂມັນ

ກ້ອນໄຂມັນຄືກ້ອນທີ່ເກີດຈາກເຊວໄຂມັນມາລວມກັນ ຕາມຊື່ຂອງມັນ. ໃຕ້ຜິວໜັງປົກກະຕິມີຊັ້ນໄຂມັນບາງໆແຜ່ຢູ່ ແຕ່ຖ້າດ້ວຍເຫດຜົນໃດໜຶ່ງ ເຊວໄຂມັນສ່ວນໜຶ່ງເພີ່ມຈຳນວນຜິດປົກກະຕິ ຈະຮວມກັນເປັນກ້ອນທີ່ຫຸ້ມດ້ວຍເຍື່ອບາງໆ.

ປຽບທຽບໄດ້ຄືກັບຝ້າຍໃນຜ້າຫົ່ມທີ່ຄວນຈະປົນເປື້ອນເທົ່າໆກັນ ແຕ່ກັບໄປຈັບເປັນກ້ອນຢູ່ບ່ອນດຽວຈົນນູນອອກມາ. ກ້ອນໄຂມັນນີ້ຖືກຫຸ້ມດ້ວຍເຍື່ອບາງໆ ຈຶ່ງມີຂອບເຂດແຍກອອກຈາກເນື້ອເຍື່ອອ້ອມຂ້າງໄດ້ລະດັບໜຶ່ງ.

ສາເຫດແທ້ຈິງທີ່ກ້ອນໄຂມັນເກີດຂຶ້ນຍັງບໍ່ຮູ້ແນ່ນອນ ແຕ່ຮູ້ວ່າມັກເກີດໃນຄອບຄົວດຽວກັນ ຈຶ່ງເຊື່ອວ່າມີສ່ວນຂອງພັນທຸກຳກ່ຽວຂ້ອງ. ຕ່າງຈາກຖົງນ້ຳຜິວໜັງ ກ້ອນໄຂມັນບໍ່ກ່ຽວກັບຮູຂຸມຂົນ ຫຼື ເຊວຂີ້ຝຸ່ນ ແຕ່ເປັນບັນຫາຂອງເນື້ອເຍື່ອໄຂມັນເອງລ້ວນໆ ນີ້ຄືຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດ.

ຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ຮູ້ໄດ້ຈາກການຄຳ

ຕອນຄຳກ້ອນທັງສອງນີ້ ຄວາມຮູ້ສຶກຢູ່ປາຍນິ້ວແຕກຕ່າງກັນຄ່ອນຂ້າງຫຼາຍ. ຖົງນ້ຳຜິວໜັງມີເຊວຂີ້ຝຸ່ນອັດແໜ້ນຢູ່ຂ້າງໃນ ຈຶ່ງກົດແລ້ວບໍ່ຄ່ອຍຢຸບ ແລະ ແຂງກວ່າ ສ່ວນກ້ອນໄຂມັນເນື່ອງຈາກໄຂມັນເອງເປັນເນື້ອເຍື່ອອ່ອນ ຈຶ່ງນຸ້ມ ແລະ ຢຸບຄືກັນກັບແປ້ງນວດ.

• ຄວາມແຂງ: ຖົງນ້ຳຜິວໜັງແຂງຄືກັບບານ ສ່ວນກ້ອນໄຂມັນນຸ້ມ ແລະ ຢຸບຄືກັນກັບແປ້ງນວດ. ຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ມາຈາກອົງປະກອບຂ້າງໃນ ບໍ່ວ່າຈະເປັນເຊວຂີ້ຝຸ່ນ ຫຼື ໄຂມັນ ຖືກສົ່ງກົງເຖິງປາຍນິ້ວ.
• ຂອບເຂດ: ຖົງນ້ຳຜິວໜັງຕິດແໜ້ນກັບຜິວໜັງ ຕ້ອງຈັບຜິວໜັງເທິງກ້ອນຮ່ວມກັນຈຶ່ງຈະຂະຫຍັບໄດ້ ສ່ວນກ້ອນໄຂມັນຢູ່ໃນຊັ້ນເລິກກວ່າຜິວໜັງ ຈຶ່ງມັກຂະຫຍັບກ້ອນໄປມາໄດ້ໂດຍຜິວໜັງບໍ່ຕິດຕາມ. ນີ້ເປັນເພາະຖົງນ້ຳຜິວໜັງເລີ່ມຈາກຮູຂຸມຂົນ ແລະ ຕິດພັນກັບຊັ້ນຜິວໜັງໂດຍກົງ ໃນຂະນະທີ່ກ້ອນໄຂມັນເກີດຢູ່ຊັ້ນເລິກກວ່າທີ່ບໍ່ກ່ຽວກັບຜິວໜັງ.
• ຮູເປີດ: ຖົງນ້ຳຜິວໜັງມັກເຫັນຮູນ້ອຍໆຢູ່ໜ້າຜິວ ສ່ວນກ້ອນໄຂມັນຈະລຽບບໍ່ມີຮູແບບນັ້ນ. ຈຸດແຍກຢູ່ທີ່ວ່າຍັງມີຊ່ອງທາງທີ່ເຊວຂີ້ຝຸ່ນເຄີຍອອກເຂົ້າຢູ່ຫຼືບໍ່.
• ອາການອັກເສບ: ຖ້າເຊວຂີ້ຝຸ່ນຢູ່ໃນຖົງນ້ຳຜິວໜັງພົບເຊື້ອແບັກທີເຣຍ ອາດເກີດການອັກເສບ ບວມ ແລະ ເຈັບຂຶ້ນທັນທີ ແຕ່ກ້ອນໄຂມັນເກືອບບໍ່ອັກເສບ ຈະຄົງສະພາບຄືເດີມຢູ່ຕະຫຼອດ. ຖົງເຊວຂີ້ຝຸ່ນມີຮູຕິດຕໍ່ກັບພາຍນອກ ເຊື້ອແບັກທີເຣຍຈຶ່ງເຂົ້າໄດ້ງ່າຍ ໃນຂະນະທີ່ກ້ອນໄຂມັນເປັນໂຄງສ້າງອັດແໜ້ນ ໂອກາດແບບນັ້ນຈຶ່ງໜ້ອຍ.

ຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ເຫັນໄດ້ຈາກພາຍນອກ

ຖົງນ້ຳຜິວໜັງມັກເກີດຢູ່ບ່ອນທີ່ມີຮູຂຸມຂົນຫຼາຍ ເຊັ່ນ ໃບໜ້າ ຄໍ ແລະ ຫຼັງສ່ວນເທິງ. ຂະໜາດແຕກຕ່າງກັນຕັ້ງແຕ່ຫຼາຍມິນລິແມັດຈົນເຖິງຫຼາຍເຊັນຕິແມັດ ແລະ ມັກຄ່ອຍໆໃຫຍ່ຂຶ້ນຕາມເວລາ.

ກ້ອນໄຂມັນມັກເກີດຢູ່ບ່ອນທີ່ຊັ້ນໄຂມັນໜາ ເຊັ່ນ ຫຼັງ ບ່າ ແຂນ ແລະ ຫຼັງຄໍ. ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວມັນມີແນວໂນ້ມໃຫຍ່ກວ່າຖົງນ້ຳຜິວໜັງ ແລະ ສີຜິວໜັງຍັງຄົງເດີມ ພຽງແຕ່ນູນຂຶ້ນມາຈາກຂ້າງລຸ່ມ.

ກ້ອນທັງສອງຊະນິດ ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວສີຜິວໜັງຈະບໍ່ປ່ຽນແປງຫຼາຍ. ແຕ່ຖົງນ້ຳຜິວໜັງ ຖ້າເກີດການອັກເສບ ບ່ອນນັ້ນຈະແດງ ແລະ ບວມ ສ່ວນກ້ອນໄຂມັນສ່ວນຫຼາຍຈະບໍ່ປ່ຽນສີ ມີແຕ່ຂະໜາດທີ່ຄ່ອຍໆປ່ຽນໄປ.

ຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຕຳແໜ່ງທີ່ເກີດ

ຖົງນ້ຳຜິວໜັງສາມາດເກີດໄດ້ທຸກບ່ອນທີ່ມີຮູຂຸມຂົນ ຈຶ່ງພົບໄດ້ເລື້ອຍໆເຖິງແມ່ນຢູ່ບ່ອນແຄບ ແລະ ເປີດເຜີຍຄືໃບໜ້າ. ເນື່ອງຈາກຮູຂຸມຂົນເອງເປັນສາເຫດ ບ່ອນທີ່ມີຄວາມໜາແໜ້ນຂອງຮູຂຸມຂົນສູງກໍຍິ່ງເກີດງ່າຍ.

ກ້ອນໄຂມັນພົບຫຼາຍຢູ່ລຳຕົວ ແລະ ແຂນຂາທີ່ມີຊັ້ນໄຂມັນໜາ ບາງຄົນມີພຽງກ້ອນດຽວ ແຕ່ບາງຄົນກໍມີຫຼາຍກ້ອນພ້ອມກັນ. ເນື່ອງຈາກສາເຫດແມ່ນການເພີ່ມຈຳນວນຂອງເນື້ອເຍື່ອໄຂມັນເອງ ຈຶ່ງມັກປາກົດຢູ່ລຳຕົວຫຼາຍກວ່າໃບໜ້າທີ່ຊັ້ນໄຂມັນບາງ.

ຕ້ອງໄປພົບແພດຕອນໃດ?

ຖົງນ້ຳຜິວໜັງ ແລະ ກ້ອນໄຂມັນສ່ວນຫຼາຍ ຖ້າຂະໜາດນ້ອຍ ແລະ ບໍ່ມີອາການ ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຮີບຮ້ອນເອົາອອກ. ແຕ່ໃນບາງກໍລະນີ ແນະນຳໃຫ້ໄປພົບແພດ.

• ຢູ່ໆກໍໃຫຍ່ຂຶ້ນໄວ ຫຼື ແຂງ ແລະ ຕິດແໜ້ນຈົນຂະຫຍັບບໍ່ໄດ້. ໂດຍປົກກະຕິກ້ອນທີ່ບໍ່ອັນຕະລາຍຈະໂຕຊ້າໆ ຖ້າຂະໜາດປ່ຽນແປງໄວໃນເວລາສັ້ນ ຈຳເປັນຕ້ອງກວດເບິ່ງວ່າມີການປ່ຽນແປງຂອງເນື້ອເຍື່ອຊະນິດອື່ນຫຼືບໍ່.
• ກົດແລ້ວເຈັບ ຫຼື ຢູ່ໆກໍແດງ ແລະ ບວມ. ອາດເປັນສັນຍານວ່າກຳລັງມີການອັກເສບ ຫຼື ຕິດເຊື້ອຢູ່ໃນຖົງນ້ຳຜິວໜັງ ຖ້າປ່ອຍໄວ້ອາດເປັນໜອງ ແລະ ແຕກອອກມາໄດ້.
• ຢູ່ບ່ອນທີ່ເຫັນໄດ້ຊັດ ເຊັ່ນ ໃບໜ້າ ຫຼື ຄໍ ຈົນເປັນຫ່ວງດ້ານຄວາມງາມ. ກໍລະນີນີ້ບໍ່ແມ່ນເພາະອັນຕະລາຍ ແຕ່ໄປພົບແພດເພື່ອຕ້ອງການເອົາອອກ.
• ກ້ອນໄຂມັນທີ່ຂະໜາດເກີນ 5 ເຊັນຕິແມັດ ຫຼື ໃຫຍ່ຂຶ້ນເລື້ອຍໆ. ເຖິງຈະບໍ່ຄ່ອຍພົບ ແຕ່ກ້ອນໄຂມັນຂະໜາດໃຫຍ່ທີ່ໂຕໄວ ອາດຕ້ອງແຍກແຍະຈາກເນື້ອເຍື່ອຊະນິດອື່ນ ຈຶ່ງແນະນຳໃຫ້ໄປພົບແພດເພື່ອກວດຢືນຢັນ.

ວິທີກວດຢືນຢັນດ້ວຍການກວດ

ການກວດດ້ວຍຕາ ແລະ ການຄຳດ້ວຍມືສາມາດແຍກແຍະໄດ້ສ່ວນຫຼາຍແລ້ວ ແຕ່ຖ້າຢາກຢືນຢັນໃຫ້ແນ່ນອນ ຈະໃຊ້ການກວດອັນຕຣາຊາວ. ອັນຕຣາຊາວສາມາດເບິ່ງເນື້ອເຍື່ອໃຕ້ຜິວໜັງໄດ້ແບບຕໍ່ເນື່ອງ ຈຶ່ງຊ່ວຍແຍກແຍະໄດ້ວ່າຂ້າງໃນເປັນກ້ອນເຊວຂີ້ຝຸ່ນທີ່ໃກ້ຄຽງກັບຂອງແຫຼວ ຫຼື ເປັນເນື້ອເຍື່ອໄຂມັນ.

ຄວາມສະຫວ່າງ ແລະ ຮູບຮ່າງຂອບເຂດທີ່ເຫັນຢູ່ໜ້າຈໍຈະແຕກຕ່າງກັນລະຫວ່າງຖົງນ້ຳຜິວໜັງ ແລະ ກ້ອນໄຂມັນ ເນື່ອງຈາກອັນຕຣາຊາວສະທ້ອນແຕກຕ່າງກັນຕາມຄວາມໜາແໜ້ນ ແລະ ອົງປະກອບຂອງເນື້ອເຍື່ອ. ຖ້າຜົນກວດບໍ່ຊັດເຈນ ຫຼື ຜິດປົກກະຕິ ບາງເທື່ອກໍຈະຕັດຊິ້ນເນື້ອໄປກວດເພື່ອຢືນຢັນຂັ້ນສຸດທ້າຍ.

ສະຫຼຸບແລ້ວ ກ້ອນທັງສອງຊະນິດນີ້ ເກີດຈາກເນື້ອເຍື່ອທີ່ຕ່າງກັນ ແລະ ລັກສະນະກໍຕ່າງກັນ ແຕ່ມີຈຸດຮ່ວມຄືພົບໄດ້ທົ່ວໄປ ແລະ ສ່ວນຫຼາຍບໍ່ອັນຕະລາຍ. ຖ້າຄຳໄດ້ກ້ອນທີ່ສົງໄສ ແທນທີ່ຈະຕັດສິນໃຈເອງ ລອງໄປໃຫ້ແພດກວດເບິ່ງຄັ້ງໜຶ່ງຈະສະບາຍໃຈກວ່າ ແລະ ຖືກຕ້ອງກວ່າ.

References

Korean Dermatological Association, American Academy of Dermatology (AAD), and Ministry of Food and Drug Safety (MFDS).