ຄໍລາເຈນຊະນິດກິນ ຖືກຍ່ອຍຈົນແຕກໝົດແລ້ວ ຈະໄປເຖິງຜິວໜັງໄດ້ແທ້ບໍ?

ຄໍລາເຈນແມ່ນໂປຣຕີນຊະນິດໜຶ່ງທີ່ເຮັດໜ້າທີ່ຄືເສົາຄໍ້າຢູ່ພາຍໃນຜິວໜັງ. ຊັ້ນຜິວແທ້ (dermis) ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນເຕັມໄປດ້ວຍເສົາເຫຼົ່ານີ້, ຖ້າເສົາແໜ້ນໜາ ຜິວກໍ່ຈະຕຶງ ແລະ ບໍ່ຫຍ່ອນຄາຍ. ແຕ່ເມື່ອອາຍຸເພີ່ມຂຶ້ນ ຈໍານວນ ແລະ ຄວາມໜາຂອງເສົາເຫຼົ່ານີ້ຈະຄ່ອຍໆຫຼຸດລົງ, ຜິວໜັງກໍ່ພາກັນເສຍຄວາມຕຶງກະຊັບໄປພ້ອມ.

ດ້ວຍເຫດນີ້ ຈຶ່ງເກີດແນວຄວາມຄິດວ່າໃຫ້ກິນຄໍລາເຈນເພື່ອເສີມເຂົ້າໄປ. ແຕ່ກໍ່ເກີດຄໍາຖາມທີ່ເປັນທໍາມະຊາດຂຶ້ນມາວ່າ ໃນເມື່ອໂປຣຕີນຖືກຍ່ອຍໃຫ້ແຕກລະອຽດຕອນຜ່ານກະເພາະ ແລະ ລໍາໄສ້ ຄໍລາເຈນທີ່ຖືກແຕກອອກແບບນັ້ນຈະໄປເຖິງຜິວໜັງແລ້ວອອກລິດຫຍັງໄດ້ແທ້ບໍ.

ຕາມຄວາມຈິງແລ້ວ ຄໍາຖາມນີ້ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ສະເພາະກັບຄໍລາເຈນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ໃຊ້ໄດ້ກັບອາຫານເສີມໂປຣຕີນທຸກຊະນິດຄືກັນ. ເພາະໂປຣຕີນທີ່ເຂົ້າໄປໃນຮ່າງກາຍແທບຈະບໍ່ມີໂອກາດໄປເຖິງຈຸດໝາຍປາຍທາງໃນຮູບຮ່າງເດີມເລີຍ. ສະນັ້ນ ຈະຫາຄໍາຕອບໄດ້ ຕ້ອງເບິ່ງທັງສອງດ້ານ: ຄໍລາເຈນຍັງເຫຼືອຢູ່ໃນຮູບແບບໃດແທ້ໆຫຼັງຈາກຂະບວນການຍ່ອຍ ແລະ ຊິ້ນສ່ວນນັ້ນເຮັດໜ້າທີ່ຫຍັງຢູ່ຜິວໜັງ.

ຄໍລາເຈນທີ່ກິນເຂົ້າໄປ, ເມື່ອຮອດກະເພາະແລ້ວເກີດຫຍັງຂຶ້ນ?

ຄໍລາເຈນກໍ່ຄືໂປຣຕີນຊະນິດໜຶ່ງ ຫຼັກການຍ່ອຍຈຶ່ງບໍ່ຕ່າງຈາກຕອນກິນຊີ້ນຫຼາຍປານໃດ. ເມື່ອຮອດກະເພາະ ກົດໃນກະເພາະ ແລະ ນໍ້າຍ່ອຍທີ່ເອີ້ນວ່າ pepsin ຈະຕັດຕ່ອງໂສ້ຄໍລາເຈນທີ່ຍາວອອກເປັນທ່ອນໃຫຍ່ໆ.

ຫຼັງຈາກນັ້ນ ເມື່ອຜ່ານໄປຮອດລໍາໄສ້ນ້ອຍ ນໍ້າຍ່ອຍອື່ນອີກຢ່າງ trypsin ຈະຕັດໃຫ້ນ້ອຍລົງໄປອີກ. ໃນຂັ້ນຕອນສຸດທ້າຍ ນໍ້າຍ່ອຍທີ່ຢູ່ໜ້າຜິວຂອງເຊວລໍາໄສ້ຈະຕັດຈົນເປັນຊິ້ນສ່ວນນ້ອຍໆທີ່ສຸດ. ຜ່ານຂະບວນການນີ້ ຄໍລາເຈນສ່ວນຫຼາຍຈະຖືກປ່ຽນເປັນອາຊິດອາມິໂນທີ່ໂດດ ຫຼືບໍ່ກໍ່ເປັນຊິ້ນສ່ວນນ້ອຍໆທີ່ມີອາຊິດອາມິໂນສອງເຖິງສາມໂຕຕິດກັນ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຄິດທີ່ວ່າຄໍລາເຈນທີ່ກິນເຂົ້າໄປຈະໄປຕິດຢູ່ຜິວໜັງໃນຮູບຮ່າງເດີມແທ້ໆ ຈຶ່ງບໍ່ຄ່ອຍກົງກັບຄວາມຈິງ.

ໃນຈຸດນີ້ ບົດບາດຂອງກົດໃນກະເພາະສໍາຄັນກວ່າທີ່ຄິດ. ເພາະກົດໃນກະເພາະຕ້ອງຄາຍໂປຣຕີນຄໍລາເຈນອອກກ່ອນ ນໍ້າຍ່ອຍຕໍ່ໄປຈຶ່ງຈະຕັດໄດ້ຢ່າງເໝາະສົມ. ຄືກັບການທີ່ຕ້ອງຄາຍໄໝທີ່ພັນກັນອອກກ່ອນ ຈຶ່ງຈະຕັດດ້ວຍກໍາໄກຄ່ອງແຄ້ວຂຶ້ນ. ສະນັ້ນ ການທີ່ກົດໃນກະເພາະຫຼັ່ງອອກມາປົກກະຕິດີຈຶ່ງເປັນຂັ້ນຕອນທໍາອິດຂອງການຍ່ອຍ.

ຄໍລາເຈນເປັບໄທ (peptide) ແມ່ນຫຍັງແທ້ໆ?

ຊິ້ນສ່ວນນ້ອຍໆທີ່ມີອາຊິດອາມິໂນສອງເຖິງສາມໂຕນີ້ ເອີ້ນວ່າ dipeptide ແລະ tripeptide. ຟັງແລ້ວອາດງຶກງັກ ແຕ່ຄິດງ່າຍໆວ່າມັນຄືສາຍສ້ອຍສັ້ນໆທີ່ຮ້ອຍລູກປັດອາຊິດອາມິໂນສອງເຖິງສາມເມັດເຂົ້າດ້ວຍກັນກໍ່ໄດ້.

ຄໍລາເຈນມີໂຄງສ້າງພິເສດຄື ມີອາຊິດອາມິໂນທີ່ເອີ້ນວ່າ proline ແລະ hydroxyproline ຢູ່ຊໍ້າໆກັນເປັນຈັງຫວະ. ໂຄງສ້າງແບບນີ້ເຮັດໃຫ້ນໍ້າຍ່ອຍຕັດອອກໝົດຍາກ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີບົດລາຍງານວ່າຄໍລາເຈນຈະຍັງເຫຼືອຢູ່ໃນເລືອດໃນຮູບແບບຊິ້ນສ່ວນນ້ອຍໆແບບນີ້ໃນອັດຕາທີ່ສູງກວ່າໂປຣຕີນຊະນິດອື່ນ. ລັກສະນະສະເພາະຂອງຄໍລາເຈນນີ້ເອງ ເປັນເຫດຜົນທີ່ເຮັດໃຫ້ການກິນຄໍລາເຈນຖືກເວົ້າເຖິງແຕກຕ່າງຈາກການກິນໂປຣຕີນຈາກຊີ້ນທໍາມະດາ.

ເວົ້າໃຫ້ເຂົ້າໃຈງ່າຍ ໂປຣຕີນສ່ວນຫຼາຍແມ່ນຄືເສັ້ນດ້າຍລຽບໆທີ່ນໍ້າຍ່ອຍຈະຕັດຕອນໃສໃສກໍ່ໄດ້. ແຕ່ຄໍລາເຈນຄືເສັ້ນດ້າຍທີ່ມີຂໍ້ຕໍ່ຖີ່ໆ ໂດຍມີ proline ຢູ່ທຸກສາມຊ່ອງ. ນໍ້າຍ່ອຍຈະຈັບຢູ່ຈຸດຂໍ້ຕໍ່ນີ້ຍາກ, ຜົນຄືກ້ອນນ້ອຍໆຂະໜາດສອງເຖິງສາມຊ່ອງຈຶ່ງເຫຼືອຢູ່ໃນອັດຕາທີ່ສູງກວ່າ.

ນໍ້າໜັກໂມເລກຸນກັບການດູດຊືມມີຄວາມກ່ຽວຂ້ອງກັນແນວໃດ?

ການທີ່ຈະຜ່ານຝາລໍາໄສ້ເຂົ້າສູ່ກະແສເລືອດໄດ້ ຂະໜາດຕ້ອງນ້ອຍຈຶ່ງຈະໄດ້ປຽບ. ໜ້າຜິວຂອງເຊວລໍາໄສ້ມີຊ່ອງທາງສະເພາະ ຫຼືເວົ້າອີກແບບຄືຜູ້ຄຸມປະຕູ ທີ່ຍອມໃຫ້ຜ່ານໄດ້ສະເພາະອາຊິດອາມິໂນ ຫຼືເປັບໄທຂະໜາດນ້ອຍທີ່ສຸດເທົ່ານັ້ນ. ຜູ້ຄຸມປະຕູຄົນນີ້ຈະບໍ່ຄ່ອຍປ່ອຍໃຫ້ຊິ້ນສ່ວນຂະໜາດໃຫຍ່ຜ່ານໄປໄດ້ງ່າຍ.

ນີ້ຄືທີ່ມາຂອງຄໍາວ່າຄໍລາເຈນນໍ້າໜັກໂມເລກຸນຕໍ່າ. ຫຼັກການແມ່ນ ຄໍລາເຈນທີ່ຖືກຕັດແຕກໃຫ້ນ້ອຍໄວ້ລ່ວງໜ້າ ຈະມີໂອກາດຜ່ານຜູ້ຄຸມປະຕູນີ້ໄດ້ສູງກວ່າ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ຊິ້ນສ່ວນທີ່ຍັງໃຫຍ່ຢູ່ ຈະດູດຊືມບໍ່ໄດ້ ແລ້ວຖືກຍ່ອຍຄືອາຊິດອາມິໂນທົ່ວໄປ ກາຍເປັນວັດຖຸດິບໂປຣຕີນທົ່ວໄປຂອງຮ່າງກາຍແທນ.

ໂປຣຕີນຄໍລາເຈນເດີມແມ່ນໜ່ວຍໃຫຍ່ຫຼາຍ, ຖ້າຍັງບໍ່ຖືກຍ່ອຍກໍ່ບໍ່ສາມາດຜ່ານຝາລໍາໄສ້ໄດ້ຢູ່ແລ້ວແຕ່ຕົ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ການແປຮູບໃຫ້ນໍ້າໜັກໂມເລກຸນຕໍ່າຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນການສ້າງເສັ້ນທາງດູດຊືມໃໝ່ ແຕ່ເປັນການເພີ່ມອັດຕາສ່ວນຂອງຊິ້ນສ່ວນນ້ອຍທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນເອງໃນຂະບວນການຍ່ອຍຢູ່ແລ້ວໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນລ່ວງໜ້າ.

ຜູ້ຄຸມປະຕູນີ້ບໍ່ໄດ້ເປັນຊ່ອງທາງສະເພາະຄໍລາເຈນຢ່າງດຽວ. ເປັບໄທນ້ອຍໆທີ່ເກີດຈາກເຂົ້າ ຫຼືຊີ້ນທົ່ວໄປກໍ່ໃຊ້ຊ່ອງທາງດຽວກັນນີ້ຄືກັນ. ພຽງແຕ່ຄໍລາເຈນ ຍ້ອນມີຂໍ້ຕໍ່ proline ດັ່ງກ່າວ ຈຶ່ງມີແນວໂນ້ມສ້າງຊິ້ນສ່ວນຂະໜາດພໍດີກັບຊ່ອງທາງນີ້ໄດ້ຫຼາຍກວ່າອາຫານຊະນິດອື່ນ.

ເປັບໄທທີ່ຖືກດູດຊືມແລ້ວ ສົ່ງສັນຍານຫຍັງໄປຫາຜິວໜັງ?

ນີ້ຄືຫົວໃຈຫຼັກຂອງເລື່ອງນີ້. ເປັບໄທຄໍລາເຈນທີ່ຖືກດູດຊືມຈະໄຫຼໄປຕາມກະແສເລືອດຈົນຮອດຊັ້ນຜິວແທ້ ແຕ່ຈຸດພິເສດຄືມັນບໍ່ໄດ້ຖືກນໍາໄປໃຊ້ເປັນອິດຖືກ (ວັດຖຸດິບ) ໂດຍກົງໃຫ້ fibroblast ເຊິ່ງເປັນເຊວທີ່ຜະລິດຄໍລາເຈນ.

ແທນທີ່ຈະເປັນແບບນັ້ນ ມີທິດສະດີວ່າເປັບໄທນີ້ໄປຕິດຢູ່ໜ້າຜິວຂອງ fibroblast ແລ້ວສົ່ງສັນຍານໃຫ້ຜະລິດຄໍລາເຈນ ແລະ hyaluronic acid ເພີ່ມຂຶ້ນ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ກໍ່ມີບົດລາຍງານວ່າມັນຊ່ວຍກົດການເຄື່ອນໄຫວຂອງເອນໄຊທີ່ເອີ້ນວ່າ MMP ເຊິ່ງເວົ້າງ່າຍໆກໍ່ຄືສານທີ່ເຮັດໜ້າທີ່ຄືກໍາໄກຕັດຄໍລາເຈນອອກ. ເວົ້າອີກແບບຄື ມັນອາດອອກລິດສອງທາງພ້ອມກັນ ຄືເພີ່ມການຜະລິດຂອງໂຮງງານຄໍລາເຈນ ພ້ອມທັງຫຼຸດການໃຊ້ກໍາໄກຕັດອອກ.

ອາດມີຄໍາຖາມວ່າເປັນຫຍັງຊິ້ນສ່ວນນ້ອຍໆຈຶ່ງກາຍເປັນສັນຍານໄດ້. ໜ້າຜິວຂອງເຊວມີຕົວຮັບ (receptor) ທີ່ຮັບຮູ້ສະເພາະສານທີ່ມີຮູບຮ່າງແນ່ນອນ ຄືກັບແມ່ກຸນແຈ. ຄໍາອະທິບາຍທີ່ມີມາຮອດປັດຈຸບັນຄື dipeptide ບາງຊະນິດທີ່ໄດ້ຈາກຄໍລາເຈນມີຮູບຮ່າງພໍດີກັບແມ່ກຸນແຈນີ້ ຄືກັບລູກກຸນແຈ ຈຶ່ງໄປເປີດສັນຍານການຜະລິດຢູ່ພາຍໃນເຊວ. ຖ້າຈະໃຫ້ເຂົ້າໃຈງ່າຍ ແທນທີ່ຈະເປັນວັດຖຸດິບໂດຍກົງ ມັນເປັນຄືຜູ້ກົດປຸ່ມເປີດເຄື່ອງໃນໂຮງງານແທນ.

ຕ່າງຈາກການໃສ່ຄໍລາເຈນເຂົ້າໄປໂດຍກົງແນວໃດ?

ຟິນເລີ ຫຼືການສັກຄໍລາເຈນ ແມ່ນການເອົາວັດຖຸດິບທີ່ສໍາເລັດຮູບແລ້ວໄປວາງໄວ້ຢູ່ຈຸດນັ້ນທັນທີ. ຄືການຊື້ອິດມາກໍ່ດ້ວຍມືຕົນເອງ.

ໃນຂະນະທີ່ຄໍລາເຈນຊະນິດກິນ ບໍ່ໄດ້ໃສ່ອິດເຂົ້າໄປໂດຍກົງ ແຕ່ຄືການສັ່ງງານໃຫ້ໂຮງງານອິດ ຫຼືກໍ່ຄື fibroblast ໄດ້ຜະລິດແທນ. ດັ່ງນັ້ນ ພຽງແຕ່ກິນເຂົ້າໄປ ຜິວກໍ່ຈະບໍ່ອິ່ມທັນທີ ຕ້ອງໃຊ້ເວລາໃຫ້ຮ່າງກາຍຜະລິດຄໍລາເຈນເພີ່ມຂຶ້ນເອງກ່ອນ. ນີ້ຄືທີ່ມາຂອງຄໍາເວົ້າທີ່ວ່າ ຜົນຈະຄ່ອຍໆເກີດຂຶ້ນ ຖ້າກິນຢ່າງສະໝໍ່າສະເໝີ.

ແຕ່ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າຕ້ອງເລືອກຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງເທົ່ານັ້ນ. ຖ້າຟິນເລີເປັນຕົວທີ່ຕື່ມປະລິມານໃຫ້ທັນທີ ຄໍລາເຈນຊະນິດກິນກໍ່ຄືສ່ວນທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ຜິວໜັງດູແລຕົນເອງໄດ້ດີຂຶ້ນຫຼັງຈາກນັ້ນ. ເຂົ້າໃຈງ່າຍໆວ່າທັງສອງແນວທາງນີ້ແມ່ນມຸ່ງໄປຄົນລະຊ່ວງເວລາກັນ.

ຫຼັກຖານທີ່ຮອງຮັບຜົນ ຢູ່ໃນລະດັບໃດ?

ມີການສຶກສາແບບສຸ່ມທົດລອງ (randomized controlled trial) ຫຼາຍງານທີ່ພົບວ່າ ຫຼັງຈາກກິນເປັບໄທຄໍລາເຈນເປັນເວລາ 8 ຫາ 12 ອາທິດ ຄວາມຊຸ່ມຊື້ນ ແລະ ຄວາມຕຶງກະຊັບຂອງຜິວໜັງດີຂຶ້ນ. ກົນໄກການສົ່ງສັນຍານດັ່ງກ່າວກໍ່ໄດ້ຮັບການຮອງຮັບຢ່າງສອດຄ່ອງກັນຄ່ອນຂ້າງດີໃນການທົດລອງລະດັບເຊວ ແລະ ໃນສັດທົດລອງ.

ແຕ່ການສຶກສາໃນຄົນສ່ວນຫຼາຍມີຈໍານວນຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມບໍ່ຫຼາຍ ແລະ ໄລຍະເວລາທີ່ຕິດຕາມກໍ່ສັ້ນ, ໜ້ອຍສຸດ 8 ອາທິດ ຫຼາຍສຸດປະມານ 24 ອາທິດ (6 ເດືອນ). ນອກຈາກນັ້ນ ຍັງມີຫຼາຍກໍລະນີທີ່ບໍລິສັດຜະລິດຄໍລາເຈນເປັນຜູ້ສະໜັບສະໜູນທຶນການສຶກສາ, ຈຸດນີ້ກໍ່ຄວນພິຈາລະນາປະກອບເມື່ອເບິ່ງຫຼັກຖານ.

ນອກນັ້ນ ວັດຖຸດິບຄໍລາເຈນທີ່ໃຊ້ໃນແຕ່ລະການສຶກສາກໍ່ບໍ່ຄືກັນ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຄໍລາເຈນຈາກປາ ຈາກງົວ ຫຼືຈາກໝູ ຫຼືວ່າຖືກແປຮູບໃຫ້ນໍ້າໜັກໂມເລກຸນຕໍ່າຂະໜາດໃດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີຄໍາເຫັນວ່າຍາກທີ່ຈະລວມຜົນທັງໝົດເຂົ້າກັນເປັນຄໍາຕອບດຽວ. ສະນັ້ນ ຫຼັກການເອງມີເຫດຜົນໜ້າເຊື່ອຖື ແຕ່ຂະໜາດຂອງຜົນທີ່ຄົນຮູ້ສຶກໄດ້ຈິງໆນັ້ນ ຍັງຄວນຕີຄວາມຢ່າງລະມັດລະວັງ.

ວິທີການວັດຜົນກໍ່ຄວນເບິ່ງປະກອບ. ນັກຄົ້ນຄວ້າມັກໃຊ້ເຄື່ອງວັດຄວາມຊຸ່ມຊື້ນຂອງຊັ້ນຜິວນອກ (stratum corneum) ວັດຄວາມຊຸ່ມຊື້ນ ແລະ ໃຊ້ເຄື່ອງທີ່ວັດຄວາມສາມາດຄືນຮູບເມື່ອຜິວຖືກກົດແລ້ວປ່ອຍ ວັດຄວາມຕຶງກະຊັບ. ຄ່າຈາກເຄື່ອງມືເຫຼົ່ານີ້ອາດບໍ່ຄືກັນທັງໝົດກັບຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຄົນເມື່ອສ່ອງແວ່ນເບິ່ງໜ້າຕົນເອງ. ດັ່ງນັ້ນ ເຖິງແມ່ນຄ່າໃນຫ້ອງທົດລອງຈະອອກມາດີ ການປ່ຽນແປງທີ່ຄົນຮູ້ສຶກໄດ້ຈິງອາດຊ້າກວ່າ ຫຼືອາດຮູ້ສຶກໜ້ອຍກວ່າກໍ່ໄດ້.

ເປັນຫຍັງແຕ່ລະຄົນຈຶ່ງຮູ້ສຶກໄດ້ຜົນບໍ່ຄືກັນ?

ເຖິງຈະກິນຜະລິດຕະພັນດຽວກັນ ແຕ່ຜົນທີ່ຄົນແຕ່ລະຄົນຮູ້ສຶກໄດ້ອາດແຕກຕ່າງກັນ ຍ້ອນຫຼາຍປັດໄຈ.

• ຄວາມສາມາດໃນການຍ່ອຍ ແລະ ດູດຊືມແຕກຕ່າງກັນຕາມບຸກຄົນ: ປະລິມານກົດໃນກະເພາະ ແລະ ສະພາບຄວາມສົມບູນຂອງລໍາໄສ້ ມີຜົນຕໍ່ວ່າເປັບໄທຈະຖືກດູດຊືມໄດ້ດີສໍ່ານໃດ.
• ປະລິມານໂປຣຕີນທີ່ກິນຢູ່ປົກກະຕິ: ຄົນທີ່ກິນໂປຣຕີນຢ່າງພຽງພໍຢູ່ແລ້ວ ອາດຮູ້ສຶກວ່າໄດ້ຮັບປະໂຫຍດເພີ່ມນ້ອຍ.
• ໄລຍະເວລາທີ່ກິນ: ຮອບການປ່ຽນຖ່າຍຂອງເຊວຜິວໜັງໜຶ່ງຮອບໃຊ້ເວລາປະມານ 4 ຫາ 8 ອາທິດ, ຖ້າກິນສັ້ນແລ້ວເລີກ ສັນຍານກໍ່ຈະບໍ່ມີເວລາສະສົມພຽງພໍ.
• ອາຍຸ ແລະ ສະພາບຮໍໂມນ: ຕອນຍັງໜຸ່ມ fibroblast ຈະເຄື່ອນໄຫວກະຕືລືລົ້ນ ໄດ້ຮັບສັນຍານແລ້ວຕອບສະໜອງໄວ, ແຕ່ຍິ່ງອາຍຸຫຼາຍຂຶ້ນ ຄວາມໄວໃນການຕອບສະໜອງຂອງເຊວຕໍ່ສັນຍານດຽວກັນມີແນວໂນ້ມຊ້າລົງ.

ໃນທີ່ສຸດແລ້ວ ເງື່ອນໄຂການດູດຊືມ ສະພາບຮ່າງກາຍ ແລະ ຄວາມສະໝໍ່າສະເໝີໃນການກິນ ລວມກັນເປັນຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ຄົນແຕ່ລະຄົນຮູ້ສຶກໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ແທນທີ່ຈະໃຈຮ້ອນປຽບທຽບກັບຄົນອື່ນ ຄວນເບິ່ງສະພາບຮ່າງກາຍຕົນເອງ ແລ້ວໃຫ້ເວລາພຽງພໍໃນການສັງເກດຜົນ.

ຄໍລາເຈນຊະນິດກິນ ຄວນເລືອກແນວໃດ?

ເມື່ອເຂົ້າໃຈຫຼັກການແລ້ວ ເກນໃນການເລືອກກໍ່ຈະຈະແຈ້ງຂຶ້ນອີກໜ້ອຍໜຶ່ງ.

• ກວດເບິ່ງວ່າຖືກແປຮູບເປັນເປັບໄທນໍ້າໜັກໂມເລກຸນຕໍ່າຫຼືບໍ່: ດັ່ງທີ່ອະທິບາຍມາ ຂະໜາດຍິ່ງນ້ອຍ ໂອກາດຜ່ານຜູ້ຄຸມປະຕູຂອງລໍາໄສ້ຍິ່ງສູງ.
• ກວດເບິ່ງວ່າມີວິຕາມິນຊີປະສົມຢູ່ນໍາຫຼືບໍ່: ວິຕາມິນຊີເປັນວັດຖຸດິບເສີມທີ່ຈໍາເປັນຕໍ່ຂະບວນການທີ່ fibroblast ປະກອບຄໍລາເຈນຂຶ້ນມາຈິງໆ ຊ່ວຍຫຼຸດສະພາບທີ່ໄດ້ຮັບແຕ່ສັນຍານແຕ່ຂາດວັດຖຸດິບ.
• ວາງແຜນກິນຢ່າງໜ້ອຍ 8 ຫາ 12 ອາທິດຢ່າງສະໝໍ່າສະເໝີ: ຍ້ອນຮອບການປ່ຽນຖ່າຍ (turnover) ຂອງເຊວຜິວໜັງບໍ່ໄດ້ສັ້ນ, ກິນພຽງ 1 ຫຼື 2 ອາທິດແລ້ວຕັດສິນຈຶ່ງໄວເກີນໄປ.
• ກວດເບິ່ງແຫຼ່ງທີ່ມາຂອງວັດຖຸດິບ: ບໍ່ວ່າຈະເປັນຈາກປາ ຈາກງົວ ຫຼືຈາກໝູ ໂຄງສ້າງອາຊິດອາມິໂນຈະຕ່າງກັນເລັກນ້ອຍ ແລະ ໂອກາດແພ້ກໍ່ຕ່າງກັນ, ດັ່ງນັ້ນຄວນເລືອກວັດຖຸດິບທີ່ເໝາະກັບຕົນເອງເພື່ອຄວາມປອດໄພ.

ຖ້າໃຊ້ 4 ຂໍ້ນີ້ເປັນເກນ ຈະຊ່ວຍໃຫ້ເລືອກຄໍລາເຈນຊະນິດກິນທີ່ຖືກຫຼັກການໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ. ອີງໃສ່ຂໍ້ມູນທີ່ວ່າມາ ຕົວເລກປະລິມານຄໍລາເຈນທີ່ຂຽນໄວ້ໜ້າຊອງເຈລລີ ຫຼືຜົງຄໍລາເຈນ ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າຍິ່ງເລກສູງ ຍິ່ງດີສະເໝີໄປ. ດັ່ງທີ່ໄດ້ອະທິບາຍມາ ຄໍລາເຈນຖືກຕັດແຕກລະອຽດຫຼາຍປານໃດ ແລະ ຖືກແປຮູບໃນລັກສະນະທີ່ດູດຊືມໄດ້ດີສໍ່ານໃດ ຄືຂໍ້ມູນທີ່ສໍາຄັນກວ່າຕົວເລກປະລິມານ.

References

Korean Dermatological Association, Ministry of Food and Drug Safety (MFDS), American Academy of Dermatology (AAD), and U.S. Food and Drug Administration (FDA).