ເປັນຫຍັງສິວກ້ອນຖົງໜອງຝັງເລິກຈຶ່ງບວມເຈັບໜັກ ແລະ ກາຍເປັນຮອຍແປ້ວໄດ້ງ່າຍ

ສິວບໍ່ແມ່ນມີແຕ່ຊະນິດດຽວ. ສິວຫົວຂາວ ຫຼືສິວຫົວດຳຂະໜາດນ້ອຍທີ່ຂຶ້ນຢູ່ໜ້າຜິວ ກັບສິວກ້ອນຖົງໜອງທີ່ບວມແດງ ແຕະຕ້ອງແລ້ວເຈັບ ແມ່ນມີສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນຜິວໜັງແຕກຕ່າງກັນຄົນລະແບບ. ເນື່ອງຈາກອາການອັກເສບບໍ່ໄດ້ຄ້າງຢູ່ໜ້າຜິວ ແຕ່ລາມລົງເລິກຮອດຊັ້ນໜັງແທ້ (ຊັ້ນເລິກຂອງຜິວໜັງ) ຄວາມເຈັບປວດຈຶ່ງໜັກ ແລະ ຫຼາຍຄັ້ງເຖິງຈະຫາຍແລ້ວກໍ່ຍັງຄ້າງເປັນຮ່ອງຮອຍ. ມື້ນີ້ຂໍອະທິບາຍວ່າເປັນຫຍັງສິວຊະນິດນີ້ຈຶ່ງເລິກ ແລະ ຄ້າງດົນກວ່າສິວອື່ນ ພ້ອມທັງຂະບວນການທີ່ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນເທື່ອລະຂັ້ນຕອນ.

ສິວກ້ອນຖົງໜອງຕ່າງຈາກສິວທົ່ວໄປແນວໃດ?

ໂດຍທົ່ວໄປ ສິວແມ່ນຕຸ່ມນ້ອຍໆທີ່ເກີດຈາກນ້ຳມັນຜິວ ແລະ ເຊວຜິວທີ່ຕາຍແລ້ວອຸດຕັນຢູ່ໃນຮູຂຸມຂົນໜຶ່ງຮູ. ສະພາບນີ້ເອີ້ນວ່າ ຄອມິໂດນ (comedone) ຫຼືເວົ້າງ່າຍໆ ຄື ຮູຂຸມຂົນທີ່ອຸດຕັນ. ສ່ວນກ້ອນສິວ (nodule) ແລະ ຖົງໜອງ (cyst) ແມ່ນຮູບແບບທີ່ອາການອັກເສບລາມອອກໃຫຍ່ຢູ່ໃຕ້ຮູຂຸມຂົນທີ່ອຸດຕັນນັ້ນ.

ກ້ອນສິວ ຄືສະພາບທີ່ຄຳໄດ້ກ້ອນແຂງ ແລະ ເຈັບຢູ່ພາຍໃນຜິວໜັງ ສ່ວນຖົງໜອງ ຄືສະພາບທີ່ມີຂອງແຫຼວຄ້າຍໜອງມາລວມຕົວຢູ່ພາຍໃນ ຄຳໄດ້ນຸ້ມຄ້າຍຖົງນ້ຳ. ທັງສອງຊະນິດແຕກຕ່າງຈາກສິວທົ່ວໄປຢູ່ຈຸດທີ່ ຮາກຝັງເລິກກວ່າທີ່ຕາເຫັນຫຼາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ເຖິງຈະລອງໃຊ້ມືບີບ ກໍ່ມັກຈະບໍ່ມີຫຍັງອອກມາທາງໜ້າຜິວ ມີແຕ່ຄວາມເຈັບເທົ່ານັ້ນ.

ຄຳວ່າ ສິວກ້ອນຖົງໜອງ ໝາຍເຖິງລັກສະນະທີ່ມີໜອງເກີດຂຶ້ນ. ໜອງ ຄືຮ່ອງຮອຍຫຼັງຈາກເຊວເມັດເລືອດຂາວຕໍ່ສູ້ກັບເຊື້ອແບັກທີເຣຍ ຄືສານປະສົມລະຫວ່າງເຊື້ອທີ່ຕາຍແລ້ວກັບເມັດເລືອດຂາວ. ຈຸດທີ່ຕ່າງຈາກໜອງໃນສິວທົ່ວໄປ ຄືໜອງນີ້ບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຢູ່ໜ້າຜິວ ແຕ່ເກີດຂຶ້ນຢູ່ຊັ້ນເລິກ ເຊິ່ງໝາຍຄວາມວ່າຮ່າງກາຍກຳລັງຕໍ່ສູ້ຢູ່ບ່ອນນັ້ນຢ່າງໃຫຍ່ ແລະ ດົນກວ່າປົກກະຕິຫຼາຍ.

ຂະບວນການທີ່ອາການອັກເສບລາມລົງເລິກໃນຜິວໜັງ

ອາການອັກເສບຝັງເລິກນີ້ບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນທັນທີໃນມື້ດຽວ ແຕ່ດຳເນີນໄປເທື່ອລະຂັ້ນຕອນ. ເລີ່ມຈາກນ້ຳມັນຜິວ ແລະ ເຊວຜິວທີ່ຕາຍແລ້ວປົນເປກັນອຸດຕັນຢູ່ໃນຮູຂຸມຂົນ. ພາຍໃນຮູຂຸມຂົນທີ່ອຸດຕັນຈະຂາດອົກຊິແຊນ ເຊິ່ງເປັນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ເຊື້ອສິວ Cutibacterium acnes (ແບັກທີເຣຍທີ່ອາໄສຢູ່ຜິວໜັງເປັນປົກກະຕິ) ມັກຫຼາຍ ມັນຈຶ່ງຂະຫຍາຍພັນຢ່າງໄວພາຍໃນນັ້ນ.

ເມື່ອເຊື້ອເພີ່ມຂຶ້ນ ຮ່າງກາຍຈະຮັບຮູ້ວ່າເປັນໄພຄຸກຄາມ ແລະ ສົ່ງເມັດເລືອດຂາວມາຕໍ່ສູ້ຢູ່ບ່ອນນັ້ນ. ໃນລະຫວ່າງການຕໍ່ສູ້ ສານທີ່ຖືກປ່ອຍອອກມາຈະລະຄາຍເຄືອງເນື້ອເຍື່ອອ້ອມຂ້າງ ຈົນອາການອັກເສບທະລຸຝາຮູຂຸມຂົນລົງໄປລຸ່ມ ຄືລົງໄປຮອດຊັ້ນໜັງແທ້ (ຊັ້ນໜາທີ່ຢູ່ໃຕ້ຊັ້ນໜັງກຳພ້າ ມີຄໍລາເຈນ ແລະ ເສັ້ນເລືອດຢູ່ພາຍໃນ).

ອາການອັກເສບທີ່ລາມອອກເມື່ອຝາຖົງຂຸມຂົນແຕກ

ເມື່ອອາການອັກເສບໜັກຂຶ້ນ ຝາທີ່ຫຸ້ມຖົງຂຸມຂົນຈະທົນແຮງກົດດັນບໍ່ໄດ້ ຈົນແຕກອອກ. ຄ້າຍຄືກັນກັບເປົ່າລູກໂປ່ງໃສ່ລົມເລື້ອຍໆຈົນມັນແຕກ.

ເມື່ອນ້ຳມັນຜິວ ເຊວຜິວ ເຊື້ອແບັກທີເຣຍ ແລະ ສານອັກເສບທີ່ຄ້າງຢູ່ໃນຖົງຂຸມຂົນໄຫຼອອກມາໃສ່ເນື້ອເຍື່ອອ້ອມຂ້າງພ້ອມກັນທັງໝົດ ຮ່າງກາຍຈະຮັບຮູ້ວ່າເປັນການບຸກລຸກຂອບເຂດກວ້າງກວ່າເກົ່າຫຼາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ປະຕິກິລິຍາອັກເສບຈຶ່ງບໍ່ຄ້າງຢູ່ພຽງຮູຂຸມຂົນດຽວ ແຕ່ລາມໄປທົ່ວເນື້ອເຍື່ອຊັ້ນໜັງແທ້ອ້ອມຂ້າງ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ວ່າເປັນຫຍັງກ້ອນສິວ ແລະ ຖົງໜອງຄຳໄດ້ໃຫຍ່ ແລະ ແຂງກວ່າສິວອື່ນຫຼາຍ ເພາະອາການອັກເສບເກີດຂຶ້ນພ້ອມກັນໃນພື້ນທີ່ກວ້າງ ບໍ່ແມ່ນຈຸດດຽວ.

ເປັນຫຍັງອາການບວມ ແລະ ເຈັບປວດຈຶ່ງໜັກກວ່າສິວທົ່ວໄປ?

ຖ້າແຕະຕ້ອງສິວກ້ອນຖົງໜອງ ຈະຮູ້ສຶກເຈັບກວ່າສິວອື່ນຫຼາຍ ແລະ ຫຼາຍຄັ້ງເຖິງບໍ່ໄດ້ກົດກໍ່ຍັງຮູ້ສຶກປວດຕຸບໆຢູ່. ນັ້ນເປັນເພາະອາການອັກເສບທີ່ລາມລົງເລິກຮອດຊັ້ນໜັງແທ້ ໄດ້ລະຄາຍເຄືອງເສັ້ນປະສາດ ແລະ ເສັ້ນເລືອດອ້ອມຂ້າງໄປພ້ອມກັນ.

ເມື່ອເສັ້ນເລືອດຂະຫຍາຍໂຕ ເລືອດຈະໄຫຼມາລວມຕົວຢູ່ບໍລິເວນນັ້ນຈົນແດງບວມ ແລະ ເມື່ອເສັ້ນປະສາດຖືກລະຄາຍເຄືອງ ສັນຍານຄວາມເຈັບປວດຈະຖືກສົ່ງແຮງຂຶ້ນ. ສິວທົ່ວໄປທີ່ຢູ່ໜ້າຜິວມັກຈະເຈັບເມື່ອກົດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ສິວກ້ອນຖົງໜອງ ເນື່ອງຈາກອາການອັກເສບຢູ່ໃກ້ເສັ້ນປະສາດ ຈຶ່ງອາດຮູ້ສຶກປວດຕຸບໆເຖິງບໍ່ໄດ້ແຕະຕ້ອງເລີຍ.

ເປັນຫຍັງສິວຊະນິດນີ້ມັກເກີດຢູ່ຄາງ ແລະ ຫຼັງ?

ເຖິງຈະເປັນຄົນດຽວກັນ ສິວກ້ອນຖົງໜອງກໍ່ມັກເກີດຢູ່ຄາງຫຼາຍກວ່າໜ້າຜາກ ແລະ ເກີດຢູ່ຫຼັງ ຫຼືເອິກຫຼາຍກວ່າໃບໜ້າ ທັງຄວາມຖີ່ ແລະ ຂະໜາດກໍ່ໃຫຍ່ກວ່າ. ບໍລິເວນເຫຼົ່ານີ້ມີຈຸດຮ່ວມກັນຄື ຕ່ອມໄຂມັນ (ອະໄວຍະວະນ້ອຍທີ່ຜະລິດນ້ຳມັນຜິວ) ມີຂະໜາດໃຫຍ່ ແລະ ໜາແໜ້ນ. ຍິ່ງຕ່ອມໄຂມັນໃຫຍ່ ແລະ ຫຼາຍ ນ້ຳມັນຜິວທີ່ຜະລິດອອກມາກໍ່ຍິ່ງຫຼາຍ ໝາຍຄວາມວ່າວັດຖຸດິບທີ່ຈະໄປອຸດຕັນຮູຂຸມຂົນກໍ່ຍິ່ງມີຫຼາຍຕາມ.

ບໍລິເວນຄາງ ແລະ ຄໍ ຍັງເປັນຈຸດທີ່ໄດ້ຮັບອິດທິພົນຈາກຮໍໂມນເພດຊາຍ ຫຼືແອນໂດຣເຈນ (androgen) ຫຼາຍເປັນພິເສດ. ແອນໂດຣເຈນຈະກະຕຸ້ນຕ່ອມໄຂມັນໃຫ້ຜະລິດນ້ຳມັນຜິວອອກມາຫຼາຍຂຶ້ນ ນີ້ຄືເຫດຜົນດຽວກັນທີ່ວ່າ ຊ່ວງທີ່ຮໍໂມນປ່ຽນແປງຈາກປະຈຳເດືອນ ຫຼືຄວາມຄຽດ ສິວແຄມຄາງມັກຈະໜັກຂຶ້ນ. ສ່ວນຫຼັງ ແລະ ເອິກ ຮູຂຸມຂົນຈະເລິກ ແລະ ຜິວໜັງໜາກວ່າ ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອເກີດອາການອັກເສບຄັ້ງໜຶ່ງ ມັນຈຶ່ງລະບາຍອອກທາງໜ້າຜິວໄດ້ຍາກ ແລະ ມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະລາມເຂົ້າໄປເລິກແທນ.

ເປັນຫຍັງຖ້າປະໄວ້ຈຶ່ງກາຍເປັນຮອຍແປ້ວ?

ເມື່ອອາການອັກເສບລົງໄປຮອດຊັ້ນໜັງແທ້ ແລະ ລາມອອກກວ້າງ ການທີ່ຈະໃຫ້ບໍລິເວນນັ້ນກັບຄືນມາເປັນໂຄງສ້າງຜິວໜັງປົກກະຕິຈະຍາກຂຶ້ນຫຼາຍ. ໃນຊັ້ນໜັງແທ້ ມີເສັ້ນໄຍໂປຣຕີນທີ່ເອີ້ນວ່າຄໍລາເຈນຖັກເປັນຕາໜ່າງຄ້ຳຈູນຜິວໜັງຢູ່ ແລະ ອາການອັກເສບກໍ່ຈະທຳລາຍຕາໜ່າງນີ້ໄປພ້ອມກັນ.

ໃນຂະບວນການສະໝານແຜ ຮ່າງກາຍມັກຈະບໍ່ສາມາດສ້າງສ່ວນທີ່ຖືກທຳລາຍໃຫ້ຄືນສະພາບເດີມໄດ້ຄົບຖ້ວນ ແຕ່ຈະຮີບເອົາເນື້ອເຍື່ອຮອຍແປ້ວມາອັດແທນ. ສິວທົ່ວໄປທີ່ຢູ່ໜ້າຜິວມັກຫາຍໂດຍບໍ່ຄ້າງຮ່ອງຮອຍ ແຕ່ສິວກ້ອນຖົງໜອງ ຍ້ອນອາການອັກເສບເລິກ ແລະ ກວ້າງກວ່າ ໂອກາດທີ່ຈະຄ້າງເປັນຮອຍແປ້ວແບບບຸ໋ມ ຫຼືຮອຍແປ້ວແບບປູດຈຶ່ງສູງຂຶ້ນຕາມ.

ເຫດຜົນທີ່ແທ້ຈິງວ່າເປັນຫຍັງບໍ່ຄວນບີບ

ຫຼາຍຄົນມັກໃຊ້ມືບີບ ຫຼືກົດໃຫ້ກ້ອນສິວຖົງໜອງແຕກ ແຕ່ການເຮັດແບບນີ້ກັບເປັນການເຮັດໃຫ້ອາການອັກເສບໃຫຍ່ຂຶ້ນແທນ. ເຫດຜົນມີດັ່ງນີ້.

• ອາການອັກເສບຝັງຢູ່ເລິກໃຕ້ຝາຖົງຂຸມຂົນຢູ່ແລ້ວ ດັ່ງນັ້ນ ຕໍ່ໃຫ້ກົດໜ້າຜິວກໍ່ບໍ່ຮອດຮາກຂອງມັນ. ມີແຕ່ແຮງກົດທີ່ຖືກເພີ່ມເຂົ້າໄປ ແຕ່ຕົ້ນເຫດຂອງອາການອັກເສບຍັງຄ້າງຢູ່ຄືເກົ່າ.
• ຖ້າໃຊ້ແຮງກົດ ສານອັກເສບທີ່ຢູ່ໃນຖົງຂຸມຂົນຈະລະບາຍອອກບໍ່ໄດ້ ແລະ ອາດແຜ່ໄປໃສ່ເນື້ອເຍື່ອອ້ອມຂ້າງແທນ. ຄ້າຍຄືກັນກັບເນື້ອໃນລູກໂປ່ງທີ່ແຕກແລ້ວກະຈາຍເຂົ້າໄປພາຍໃນ ບໍ່ແມ່ນອອກມາທາງນອກ.
• ໃນຂະນະທີ່ໃຊ້ມືແຕະຕ້ອງ ເຊື້ອແບັກທີເຣຍອື່ນທີ່ຢູ່ໜ້າຜິວອາດຕິດເຂົ້າໄປພ້ອມ ເຮັດໃຫ້ອາການອັກເສບຊ້ອນຂຶ້ນອີກຊັ້ນໜຶ່ງ. ເທົ່າກັບເປັນການເພີ່ມການລະຄາຍເຄືອງໃໝ່ເຂົ້າໄປອີກ.
• ຖ້າໃຫ້ຄວາມລະຄາຍເຄືອງຊ້ຳໆ ເວລາທີ່ອາການອັກເສບບໍລິເວນນັ້ນຈະຍຸບລົງກໍ່ຍາວຂຶ້ນ ແລະ ຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະຄ້າງເປັນຮອຍແປ້ວກໍ່ຈະສູງຂຶ້ນຕາມ.

ດັ່ງນັ້ນ ສິວທີ່ກາຍເປັນກ້ອນຖົງໜອງໄປແລ້ວ ຄວນເລືອກການຮັກສາທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ອາການອັກເສບຍຸບລົງ ແທນທີ່ຈະໃຊ້ມືແຕະຕ້ອງ.

ການຮັກສາຄວນເຂົ້າຫາໃນທິດທາງໃດ?

ການຮັກສາສິວກ້ອນຖົງໜອງ ພຽງແຕ່ຂັດເອົາເຊວຜິວທີ່ໜ້າຜິວອອກຢ່າງດຽວແມ່ນບໍ່ພຽງພໍ. ເນື່ອງຈາກອາການອັກເສບລົງໄປຮອດຊັ້ນໜັງແທ້ແລ້ວ ຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງມີການຮັກສາທີ່ອອກລິດຮອດຄວາມເລິກລະດັບນັ້ນນຳ.

ຢາຈຳພວກຢາຕ້ານເຊື້ອ (antibiotic) ຫຼືຢາກິນອິໂຊເຕຣຕິໂນອິນ (isotretinoin) ຈະຊ່ວຍຫຼຸດທັງເຊື້ອແບັກທີເຣຍທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດອາການອັກເສບ ແລະ ຫຼຸດການຜະລິດນ້ຳມັນຜິວ. ຖ້າຈຳນວນເຊື້ອຫຼຸດລົງ ເຫດຜົນທີ່ເມັດເລືອດຂາວຕ້ອງມາລວມຕົວຕໍ່ສູ້ຢູ່ຕະຫຼອດກໍ່ຫຼຸດລົງນຳ ແລະ ຖ້ານ້ຳມັນຜິວຫຼຸດລົງ ວັດຖຸດິບທີ່ຈະໄປອຸດຕັນຮູຂຸມຂົນອີກຄັ້ງກໍ່ຈະໜ້ອຍລົງເຊັ່ນກັນ. ນອກຈາກນີ້ ບໍລິເວນທີ່ອາການອັກເສບໜັກ ຍັງມີວິທີສັກຢາເຂົ້າໄປໃນຮອຍສິວໂດຍກົງເພື່ອໃຫ້ຍຸບໄວຂຶ້ນນຳ. ເນື່ອງຈາກອອກລິດແບບເຈາະຈຸດໃນຂອບເຂດແຄບ ຈຶ່ງເຊື່ອກັນວ່າຊ່ວຍຫຼຸດປະຕິກິລິຍາອັກເສບໃນຊັ້ນໜັງແທ້ໄດ້ໄວກວ່າວິທີອື່ນ.

ວິທີໃດຈະເໝາະສົມນັ້ນ ມັກຕັດສິນໂດຍພິຈາລະນາຄວາມເລິກ ຂອບເຂດຂອງອາການອັກເສບ ພ້ອມທັງຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະກາຍເປັນຮອຍແປ້ວໄປພ້ອມກັນ. ເພາະກໍລະນີທີ່ມີກ້ອນສິວພຽງບໍ່ຈັກກ້ອນ ກັບກໍລະນີທີ່ລາມທົ່ວໃບໜ້າ ຕ້ອງການລະດັບການຮັກສາທີ່ຕ່າງກັນ.

ສິ່ງສຳຄັນຄືຕ້ອງເຂົ້າໃຈວ່າ ເຖິງໜ້າຜິວຈະເບິ່ງຄືຍຸບລົງແລ້ວ ແຕ່ອາການອັກເສບຢູ່ພາຍໃນຍັງຕ້ອງໃຊ້ເວລາຈຶ່ງຈະຫາຍສະໜິດ. ຖ້າເຫັນວ່າສີແດງໜ້າຜິວຫຼຸດລົງແລ້ວຮີບຢຸດການຮັກສາ ອາການອັກເສບທີ່ຍັງຄ້າງຢູ່ໃນຊັ້ນໜັງແທ້ອາດຂະຫຍາຍໃຫຍ່ຂຶ້ນອີກຄັ້ງ ຈົນສິວກ້ອນຄືນມາຢູ່ຈຸດເດີມ ເຊິ່ງເປັນເລື່ອງທີ່ພົບໄດ້ບໍ່ໜ້ອຍ.

References

Korean Dermatological Association, American Academy of Dermatology (AAD), and Ministry of Food and Drug Safety (MFDS).