InMode FX ແລະ Forma ວິທີທີ່ຕ່າງກັນໃນການຈັດການໄຂມັນ ແລະ ຄວາມກະຊັບຂອງຜິວແຍກກັນ ພ້ອມຫຼັກການເຮັດວຽກ

ຫຼາຍຄົນຢາກຫຼຸດໄຂມັນໃຕ້ຄາງ ຫຼືໄຂມັນທີ່ຕົ້ນແຂນ ແຕ່ໃນເວລາດຽວກັນກໍ່ກັງວົນເລື່ອງຜິວຫນັງຫຼົມຄືນ. ເພາະຖ້າຫຼຸດໄຂມັນແຕ່ສູນເສຍຄວາມກະຊັບໄປ ອາດເຮັດໃຫ້ຜິວເບິ່ງຫຼົມລົງກວ່າເກົ່າ. InMode ຈັດການກັບຄວາມກັງວົນທັງສອງຢ່າງນີ້ພາຍໃນເຄື່ອງດຽວ ໂດຍໃຊ້ handpiece ທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.

ຫຼາຍຄົນເຄີຍໄດ້ຍິນຊື່ FX ແລະ Forma ແຕ່ບໍ່ແນ່ໃຈວ່າສອງຢ່າງນີ້ຕ່າງກັນແນວໃດແທ້ໆ. ທັງສອງໃຊ້ຄື້ນຄວາມຖີ່ວິທະຍຸ ຫຼື RF (Radiofrequency, ພະລັງງານໄຟຟ້າທີ່ສ້າງຄວາມຮ້ອນພາຍໃນຜິວຫນັງ) ແຕ່ຄວາມເລິກແລະຈຸດປະສົງທີ່ຄວາມຮ້ອນໄປເຖິງນັ້ນແຕກຕ່າງກັນ. ຖ້າເບິ່ງພາຍນອກ handpiece ທັງສອງອາດເບິ່ງຄືກັນ ເປັນເຄື່ອງມືທີ່ຖູໄປມາເທິງຜິວຫນັງ. ແຕ່ຄວາມແຮງແລະຄວາມເລິກຂອງພະລັງງານທີ່ຖືກອອກແບບໄວ້ພາຍໃນນັ້ນແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

ໃນບົດຄວາມນີ້ຈະອະທິບາຍໃຫ້ເຫັນເປັນຂັ້ນຕອນວ່າເປັນຫຍັງຈຶ່ງຕ້ອງແຍກໃຊ້ເຄື່ອງທັງສອງ ແລະ ແຕ່ລະຢ່າງເກີດຫຍັງຂຶ້ນພາຍໃນຮ່າງກາຍ. ເມື່ອເຂົ້າໃຈຫຼັກການແລ້ວ ກໍ່ຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ຢ່າງເປັນທຳມະຊາດວ່າເປັນຫຍັງແພດຈຶ່ງສະຫຼັບ handpiece ໄປຕາມແຕ່ລະບໍລິເວນ.

ພະລັງງານ RF ສ້າງຄວາມຮ້ອນຢູ່ໃນຜິວຫນັງແນວໃດ?

ເວົ້າແບບງ່າຍໆ RF ແມ່ນວິທີທີ່ກະແສໄຟຟ້າໄຫຼຜ່ານແລ້ວເຮັດໃຫ້ອະນຸພາກນ້ຳພາຍໃນເນື້ອເຍື່ອສັ່ນສະເທືອນ ຈົນເກີດຄວາມຮ້ອນຈາກການເສຍດສີ. ຄ້າຍຄືກັບການຖູມືສອງຂ້າງເຂົ້າກັນຈົນຮູ້ສຶກອຸ່ນຂຶ້ນ.

ຄວາມຮ້ອນນີ້ສາມາດໄປເຖິງໄດ້ຕັ້ງແຕ່ຜິວຫນ້າຈົນເຖິງຊັ້ນໄຂມັນເລິກ ແຕ່ບັນຫາຢູ່ທີ່ວ່າຄວາມຮ້ອນຖືກສ້າງຂຶ້ນຢູ່ຄວາມເລິກໃດ ແລະ ແຮງພຽງໃດ. ການຄວບຄຸມຄວາມເລິກນີ້ແຫຼະຄືຫົວໃຈທີ່ແຍກ FX ອອກຈາກ Forma.

ເຄື່ອງໃນກຸ່ມ InMode ໃຊ້ໂຄງສ້າງແບບ bipolar (ຂົ້ວທັງສອງເຮັດວຽກເປັນຄູ່ ໃຫ້ຄວາມຮ້ອນເກີດສະເພາະຊ່ວງລະຫວ່າງຂົ້ວ) ໂດຍປ່ອຍກະແສໄຟຟ້າໄຫຼລະຫວ່າງ electrode ສອງອັນ. ດັ່ງນັ້ນຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າອອກແບບໄລຍະຫ່າງລະຫວ່າງ electrode ແລະ ກຳລັງໄຟແນວໃດ ຄວາມຮ້ອນອາດຄ້າງຢູ່ຊັ້ນຜິວຫນັງຕື້ນ ຫຼືອາດເຈາະລົງໄປເຖິງຊັ້ນໄຂມັນທີ່ເລິກກວ່າກໍ່ໄດ້.

ຄືກັບການໃຊ້ນິ້ວມືສອງນິ້ວບີບເນື້ອຫນັງເບົາໆ ຈະບີບໄດ້ສະເພາະສ່ວນຕື້ນ ແຕ່ຖ້າອ້າມືອອກກວ້າງແລ້ວບີບ ຈະບີບໄດ້ເລິກກວ່າ. ຖ້າໄລຍະຫ່າງລະຫວ່າງ electrode ແຄບ ຄວາມຮ້ອນຈະຄ້າງຢູ່ຕື້ນ ແຕ່ຖ້າຂະຫຍາຍໄລຍະຫ່າງອອກ ຄວາມຮ້ອນຈະແຜ່ໄປເຖິງຊັ້ນທີ່ເລິກກວ່າ. ສະນັ້ນເຖິງຈະເປັນລະບົບ bipolar ຄືກັນ ແຕ່ຖ້າອອກແບບໂຄງສ້າງ electrode ຕ່າງກັນ ຊັ້ນທີ່ຖືກເລັງກໍ່ຈະຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

ນອກຈາກນັ້ນ ໂຄງສ້າງ bipolar ຍັງເຮັດໃຫ້ກະແສໄຟຟ້າບໍ່ໄຫຼວຽນອ້ອມທົ່ວຮ່າງກາຍ ແຕ່ໄຫຼສະເພາະລະຫວ່າງ electrode ສອງອັນ ຈຶ່ງຊ່ວຍປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ກະແສໄຟຟ້າຮົ່ວໄຫຼໄປສູ່ເນື້ອເຍື່ອເລິກທີ່ບໍ່ຕ້ອງການ. ດ້ວຍເຫດນີ້ຄວາມຮ້ອນຈຶ່ງສາມາດຖືກຈຳກັດຢູ່ໃນຊັ້ນທີ່ຕ້ອງການໄດ້ຢ່າງແມ່ນຍຳພໍສົມຄວນ.

FX ຈັດການກັບຊັ້ນໄຂມັນແນວໃດ?

FX ແມ່ນ handpiece ທີ່ຖືກອອກແບບໃຫ້ສົ່ງພະລັງງານທີ່ສູງກວ່າໄປເຖິງຊັ້ນເລິກ. ເປົ້າຫມາຍແມ່ນເພື່ອເພີ່ມອຸນຫະພູມຂອງຊັ້ນໄຂມັນໃຕ້ຜິວຫນັງ ຫຼືຊັ້ນທີ່ເຊລໄຂມັນລວມຕົວກັນຢູ່ ໃຫ້ຮອດລະດັບໃດຫນຶ່ງ.

ເຊລໄຂມັນມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະອ່ອນໄຫວຕໍ່ຄວາມຮ້ອນຫຼາຍກວ່າເນື້ອເຍື່ອອື່ນ. ມີບົດລາຍງານທີ່ລະບຸວ່າ ເມື່ອອຸນຫະພູມຮອດຊ່ວງໃດຫນຶ່ງ ແລະ ຄ້າງຢູ່ໄລຍະຫນຶ່ງ ຈະເກີດປະຕິກິລິຍາຄວາມກົດດັນພາຍໃນເຊລໄຂມັນ ຈາກນັ້ນຮ່າງກາຍຈະຄ່ອຍໆກຳຈັດຜ່ານຂະບວນການເມແທບອລິກຕາມທຳມະຊາດ. ຫມາຍຄວາມວ່າໄຂມັນບໍ່ໄດ້ລະລາຍຫາຍໄປທັນທີໃນມື້ທີ່ເຮັດ ແຕ່ຮ່າງກາຍຈະຄ່ອຍໆຈັດການເອງພາຍໃນ 8 ອາທິດ ຫາ 12 ອາທິດ.

ໃນຂະບວນການນີ້ FX ບໍ່ພຽງແຕ່ໃຫ້ຄວາມຮ້ອນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງມຸ່ງໃຫ້ເກີດການກະຊັບເນື້ອເຍື່ອຊັ້ນເທິງໄປພ້ອມກັບການຫຼຸດປະລິມານຊັ້ນໄຂມັນ. ແຕ່ເປົ້າຫມາຍຫຼັກຂອງ FX ຍັງແມ່ນຊັ້ນໄຂມັນເປັນສຳຄັນ ສ່ວນການປັບປຸງຄວາມກະຊັບຂອງຜິວຫນ້າຖືວ່າເປັນຜົນຂ້າງຄຽງທີ່ຕາມມາ.

ເຫດຜົນຫນຶ່ງທີ່ຊັ້ນໄຂມັນຕອບສະຫນອງຕໍ່ຄວາມຮ້ອນໄດ້ງ່າຍກວ່າເນື້ອເຍື່ອອື່ນແມ່ນປະລິມານເລືອດທີ່ໄຫຼວຽນ. ກ້າມຊີ້ນ ຫຼືຊັ້ນຜິວຫນັງແທ້ມີເສັ້ນເລືອດຫນາແຫນ້ນ ເມື່ອຄວາມຮ້ອນເກີດຂຶ້ນ ເລືອດຈະຊ່ວຍພາຄວາມຮ້ອນອອກໄປໄດ້ໄວ. ໃນຂະນະທີ່ຊັ້ນໄຂມັນມີເສັ້ນເລືອດຫນ້ອຍກວ່າ ຄວາມຮ້ອນທີ່ຂຶ້ນແລ້ວຈຶ່ງບໍ່ຄ່ອຍເຢັນລົງໄວ ແລະ ຄ້າງຢູ່ດົນກວ່າ. ຄືກັບນ້ຳໃນຫມໍ້ທີ່ເຢັນລົງໄວ ແຕ່ຊີ້ນຕ້ອນຫນາໆຈະຮ້ອນຄ້າງຢູ່ພາຍໃນດົນກວ່າ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ເມື່ອໃຫ້ຄວາມຮ້ອນລະດັບດຽວກັນ ຊັ້ນໄຂມັນຈຶ່ງຮອດອຸນຫະພູມເປົ້າຫມາຍໄດ້ງ່າຍກວ່າ ແລະ ຄ້າງໄດ້ດົນກວ່າ.

ເປັນຫຍັງ Forma ຈຶ່ງເວົ້າວ່າອຸ່ນຊັ້ນຜິວແທ້ແລ້ວຟື້ນຟູຄວາມກະຊັບ?

Forma ເລັງໄປທີ່ຊັ້ນທີ່ຕື້ນກວ່າ FX ນັ້ນກໍ່ຄືຊັ້ນຜິວຫນັງແທ້ (dermis, ຊັ້ນທີ່ຄໍລາເຈນແລະເສັ້ນໄຍທີ່ໃຫ້ຄວາມກະຊັບຢູ່). ໂດຍຫຼຸດກຳລັງພະລັງງານລົງ ແລ້ວໃຊ້ວິທີໃຫ້ຄວາມຮ້ອນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງໃນບໍລິເວນທີ່ກວ້າງແທນ.

ຫົວໃຈສຳຄັນຢູ່ນີ້ຄືຄໍລາເຈນ. ຄໍລາເຈນເປັນໂປຣຕີນທີ່ຄ້າຍຄືເສົາຄໍ້າຢູ່ພາຍໃນຜິວຫນັງ ເມື່ອອາຍຸເພີ່ມຂຶ້ນທັງປະລິມານກໍ່ຫຼຸດລົງ ແລະ ການຈັດຮຽງກໍ່ຫຼວມຂຶ້ນ. ມີບົດລາຍງານລະບຸວ່າ ເມື່ອອຸນຫະພູມຊັ້ນຜິວແທ້ຂຶ້ນຮອດຊ່ວງໃດຫນຶ່ງ ໂຄງສ້າງເສັ້ນໄຍຄໍລາເຈນເດີມຈະປ່ຽນຮູບຊົ່ວຄາວແລ້ວຫົດຕົວ ໃນຂະນະດຽວກັນ fibroblast (ເຊລທີ່ສ້າງຄໍລາເຈນໃຫມ່) ຈະຖືກກະຕຸ້ນໃຫ້ຜະລິດຄໍລາເຈນເພີ່ມຂຶ້ນ.

ເວົ້າແບບງ່າຍໆ ຄືການໃຊ້ຄວາມຮ້ອນຮັດເສົາທີ່ເກົ່າແລະຫຼົມໃຫ້ຕັ້ງຂຶ້ນຄືນ ພ້ອມກັບກະຕຸ້ນໃຫ້ສ້າງເສົາໃຫມ່ຂຶ້ນມາເພີ່ມ. ປະຕິກິລິຍານີ້ບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນທັນທີຫຼັງເຮັດ ແຕ່ຈະຄ່ອຍໆປະກົດຂຶ້ນພາຍໃນ 4 ອາທິດ ຫາ 12 ອາທິດ.

ເສັ້ນໄຍຄໍລາເຈນເດີມແມ່ນໂຄງສ້າງໂປຣຕີນທີ່ບິດເປັນເກັ່ງຄືເສັ້ນດ້າຍ. ຄືກັບການໃຊ້ໄອນ້ຳຮີດຜ້າທີ່ຍັບຢູ່ ເສັ້ນໄຍຈະຫົດຕົວເລັກນ້ອຍແລ້ວຮອຍຍັບຈະຫາຍໄປ. ເມື່ອອຸນຫະພູມຊັ້ນຜິວແທ້ຮອດຊ່ວງໃດຫນຶ່ງ ເສັ້ນໄຍຄໍລາເຈນທີ່ບິດຢູ່ຈະສັ້ນລົງ ເຮັດໃຫ້ເກີດຜົນກະຊັບໄດ້ທັນທີ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ຜິວຫນັງເບິ່ງກະຊັບຂຶ້ນເລັກນ້ອຍທັນທີຫຼັງເຮັດ. ຫຼັງຈາກນັ້ນຂະບວນການທີ່ fibroblast ຄ່ອຍໆຖັກທໍຄໍລາເຈນໃຫມ່ເຂົ້າໄປພາຍໃນ 4 ອາທິດ ຫາ 12 ອາທິດ ຄ້າຍຄືການຖັກເສື້ອຢືດທີ່ຫຼວມໃຫ້ແຫນ້ນຂຶ້ນຄືນ ແລະ ນີ້ຄືປະຕິກິລິຍາຄັ້ງທີສອງທີ່ເປັນຫົວໃຈຂອງການປັບປຸງຄວາມກະຊັບຢ່າງແທ້ຈິງ.

Forma ຍັງມັກໃຊ້ວິທີວັດອຸນຫະພູມຜິວຫນັງແບບ real-time ໄປພ້ອມກັບປັບກຳລັງໄຟ ເພື່ອຮັກສາຄວາມຮ້ອນໃຫ້ສະຫມ່ຳສະເຫມີ. ຖ້າອຸນຫະພູມຕ່ຳເກີນໄປ ການກະຕຸ້ນຄໍລາເຈນຈະບໍ່ພຽງພໍ ແຕ່ຖ້າສູງເກີນໄປກໍ່ອາດມີຄວາມສ່ຽງໄຟໄຫມ້ ດັ່ງນັ້ນການຮັກສາຊ່ວງອຸນຫະພູມນີ້ໃຫ້ຄົງທີ່ຈຶ່ງສຳຄັນ.

ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຕ້ອງແຍກໃຊ້ handpiece ທັງສອງ?

ເພາະຊັ້ນໄຂມັນແລະຊັ້ນຜິວແທ້ຕ້ອງການແຮງພະລັງງານແລະຄວາມເລິກທີ່ຕ່າງກັນ. ການຈັດການໄຂມັນຕ້ອງໃຊ້ພະລັງງານທີ່ແຮງແລະເລິກ ສ່ວນການກະຕຸ້ນຄໍລາເຈນຊັ້ນຜິວແທ້ຕ້ອງໃຊ້ຄວາມຮ້ອນອ່ອນໆທີ່ຕື້ນແລະເຮັດຊ້ຳຫຼາຍຄັ້ງ.

ຖ້າໃຊ້ການຕັ້ງຄ່າດຽວເພື່ອເລັງເປົ້າຫມາຍທັງສອງພ້ອມກັນ ຢ່າງໃດຢ່າງຫນຶ່ງອາດຈະໄດ້ຜົນບໍ່ພຽງພໍ ຫຼືກົງກັນຂ້າມອາດເຮັດໃຫ້ຊັ້ນຕື້ນໄດ້ຮັບພະລັງງານຫຼາຍເກີນໄປຈົນເປັນພາລະ. ດ້ວຍເຫດນີ້ຈຶ່ງແບ່ງບົດບາດກັນຕາມແນວທາງດັ່ງນີ້:

• ໃຊ້ FX ກ່ອນ (ຈັດການຊັ້ນໄຂມັນເປັນອັນດັບຫນຶ່ງ): ເພາະຕ້ອງເລິ່ມຈາກຊັ້ນເລິກກ່ອນ ຈຶ່ງບໍ່ຕ້ອງກະຕຸ້ນຄວາມຮ້ອນຊັ້ນຜິວແທ້ດ້ານເທິງຊ້ຳໆໂດຍບໍ່ຈຳເປັນ.
• ຕໍ່ດ້ວຍ Forma (ປັບຄວາມກະຊັບຊັ້ນຜິວແທ້ໃຫ້ຈົບຄົບຖ້ວນ): ຫຼັງຈາກຈັດການຊັ້ນໄຂມັນແລ້ວ ຕ້ອງປັບຄວາມກະຊັບຂອງຜິວຫນັງດ້ານເທິງ ຈຶ່ງຈະໄດ້ໂຄງຫນ້າທີ່ຮຽບງາມໂດຍລວມ.
• ປັບອັດຕາສ່ວນການປະສົມຕາມແຕ່ລະບໍລິເວນ: ບໍລິເວນທີ່ມີທັງໄຂມັນແລະຫຼົມຄືນ ເຊັ່ນແນວຄາງ ຈະໃຊ້ handpiece ທັງສອງຮ່ວມກັນ ສ່ວນບໍລິເວນທີ່ບັນຫາຢູ່ທີ່ຄວາມກະຊັບຫຼາຍກວ່າໄຂມັນ ເຊັ່ນຮອບຕາ ຈະເພີ່ມສັດສ່ວນ Forma ຂຶ້ນ ໂດຍປັບຕາມລັກສະນະຂອງແຕ່ລະບໍລິເວນ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຄວາມສົມດຸນລະຫວ່າງຜົນລັບແລະຄວາມປອດໄພ.

ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຕ້ອງເຮັດຫຼາຍຄັ້ງ ແລະ ຜົນລັບຄົງຢູ່ດົນປານໃດ?

ການສ້າງຄໍລາເຈນຄືນໃຫມ່ ຫຼືການຈັດການເຊລໄຂມັນ ບໍ່ແມ່ນປະຕິກິລິຍາທີ່ຈົບພາຍໃນຄັ້ງດຽວ. ເນື່ອງຈາກເຊລແລະເນື້ອເຍື່ອຕ້ອງໃຊ້ເວລາໃນການຕອບສະຫນອງແລະຟື້ນຟູ ຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງເຮັດຊ້ຳ 4 ຄັ້ງ ຫາ 6 ຄັ້ງ ໂດຍມີໄລຍະຫ່າງ 1 ອາທິດ ຫາ 2 ອາທິດ ຈຶ່ງຈະສາມາດຄາດຫວັງຜົນສະສົມໄດ້.

ໂດຍປົກກະຕິມັກແນະນຳໃຫ້ເຮັດ 4 ຄັ້ງ ຫາ 6 ຄັ້ງ ໂດຍມີໄລຍະຫ່າງ 1 ອາທິດ ຫາ 2 ອາທິດ ກໍ່ແມ່ນເຫດຜົນນີ້ແຫຼະ. ການເຮັດແຕ່ລະຄັ້ງເປັນການສົ່ງສັນຍານໃຫ້ເນື້ອເຍື່ອປ່ຽນແປງ ຈາກນັ້ນໃຫ້ເວລາຮ່າງກາຍຕອບສະຫນອງກັບສັນຍານນັ້ນໃນຊ່ວງພັກຟື້ນ ແລ້ວຈຶ່ງເພີ່ມການກະຕຸ້ນອີກໃນຄັ້ງຕໍ່ໄປ ເປັນວິທີການສະສົມແບບຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ.

ຖ້າເຮັດຊ້ຳໃນໄລຍະຫ່າງທີ່ສັ້ນເກີນໄປ ເນື້ອເຍື່ອຈະບໍ່ມີເວລາພັກຟື້ນພຽງພໍ ອາດເຮັດໃຫ້ຕອບສະຫນອງຕໍ່ການກະຕຸ້ນຫນ້ອຍລົງ ແຕ່ຖ້າຖິ່ມໄລຍະຫ່າງດົນເກີນໄປ ການປ່ຽນແປງທີ່ເກີດຈາກຄັ້ງກ່ອນອາດຄ່ອຍໆຫາຍໄປກ່ອນທີ່ຈະເຮັດຄັ້ງຕໍ່ໄປ ຈົນຜົນສະສົມບໍ່ຄ່ອຍໄດ້. ດັ່ງນັ້ນການຮັກສາໄລຍະຫ່າງທີ່ເຫມາະສົມຈຶ່ງມີຜົນຕໍ່ຜົນລັບ.

ເຖິງແມ່ນຜົນລັບຈະຄ່ອນຂ້າງຄົງທີ່ແລ້ວ ຄໍລາເຈນກໍ່ຈະຄ່ອຍໆຫຼຸດລົງຕາມທຳມະຊາດອີກຄັ້ງເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ແລະ ເຊລໄຂມັນກໍ່ອາດເພີ່ມຂຶ້ນຄືນຕາມການໃຊ້ຊີວິດ. ດ້ວຍເຫດນີ້ຫຼາຍຄົນຈຶ່ງພິຈາລະນາເຮັດຄັ້ງເພີ່ມເພື່ອຄົງຜົນລັບຫຼັງຈາກຜ່ານໄປ 6 ເດືອນ ຫາ 12 ເດືອນ. ແຕ່ວ່າໄລຍະທີ່ຕ້ອງເຮັດຄືນນັ້ນຂຶ້ນຢູ່ກັບສະພາບຜິວແລະການໃຊ້ຊີວິດຂອງແຕ່ລະຄົນ ຈຶ່ງບໍ່ສາມາດເວົ້າແບບຕາຍຕົວໄດ້.

ມີຫຍັງທີ່ຄວນກວດກ່ອນແລະຫຼັງເຮັດ?

ການທີ່ພະລັງງານເລັງໄປທັງຊັ້ນໄຂມັນແລະຊັ້ນຜິວແທ້ ຫມາຍຄວາມວ່າທັງສອງຊັ້ນຈະໄດ້ຮັບຄວາມຮ້ອນເຫມືອນກັນ. ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງກວດສະພາບຜິວ ຄວາມຫນາຂອງໄຂມັນ ແລະ ລະດັບຄວາມຫຼົມຄືນຂອງບໍລິເວນທີ່ຈະເຮັດກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງກຳນົດວ່າຈະໃຊ້ handpiece ໃດໃນອັດຕາສ່ວນເທົ່າໃດ.

ນອກຈາກນັ້ນ ຜົນລັບອາດແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍເຖິງແມ່ນຈະໃຊ້ເຄື່ອງດຽວກັນ ຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າມີການວັດອຸນຫະພູມແບບ real-time ຫຼືບໍ່ ແລະ ຄວາມຊຳນານຂອງແພດ. ເນື່ອງຈາກເປັນການເຮັດທີ່ໃຊ້ຄວາມຮ້ອນ ຈຸດສຳຄັນທີ່ຄວນກວດຄືການຄວບຄຸມອຸນຫະພູມຜິວຫນັງໃຫ້ຫມັ້ນຄົງຕະຫຼອດການເຮັດ.

References

Korean Dermatological Association, Ministry of Food and Drug Safety (MFDS), American Academy of Dermatology (AAD), and U.S. Food and Drug Administration (FDA).