Xerf ຄື່ນຄວາມຖີ່ວິທະຍຸສອງລະດັບ ໃຫ້ຄວາມຮ້ອນທັງຊັ້ນຕື້ນ ແລະ ຊັ້ນເລິກ ດຶງໃບໜ້າກະຊັບ ຫຼັກການ ແລະ ຈຳນວນຄັ້ງ

ຄວາມຮູ້ສຶກວ່າໜ້າເລີ່ມຫຼູ່ ບໍ່ກະຊັບຄືເກົ່າ ຫຼາຍຄົນຄົງເຄີຍຮູ້ສຶກມາແລ້ວຢ່າງໜ້ອຍໜຶ່ງເທື່ອ. ທຸກເທື່ອທີ່ສ່ອງແວ່ນ ກໍສົງໄສວ່າສາເຫດແມ່ນຫຍັງ ແຕ່ຈະຊີ້ໃຫ້ຊັດແທ້ໆ ກໍບໍ່ງ່າຍປານໃດ. ຖ້າເບິ່ງເລິກລົງໄປໃນຜິວໜັງ ຄຳຕອບກໍງ່າຍກວ່າທີ່ຄິດ ນັ້ນກໍຄື ຄໍລາເຈນ ເຊິ່ງເປັນເໝືອນເສົາຄໍ້າຜິວໜັງ ຄ່ອຍໆລົດລົງເມື່ອອາຍຸຫຼາຍຂຶ້ນ.

Xerf ເປັນເຄື່ອງດຶງກະຊັບທີ່ໃຊ້ພະລັງງານຄື່ນຄວາມຖີ່ວິທະຍຸ ຫຼື RF (Radiofrequency) ໃນການກະຕຸ້ນຄໍລາເຈນນີ້. ຈຸດທີ່ແຕກຕ່າງຈາກເຄື່ອງ RF ອື່ນໆແມ່ນ ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ຄວາມຖີ່ດຽວ ແຕ່ໃຊ້ສອງຄວາມຖີ່ພ້ອມກັນ ເຫດຜົນກໍງ່າຍໆ ນັ້ນກໍຄື ຄວາມເລິກຂອງຜິວໜັງແຕ່ລະຊັ້ນ ມີສາເຫດການຫຼູ່ທີ່ຕ່າງກັນເລັກໜ້ອຍ ຈຶ່ງຕ້ອງໃຊ້ການກະຕຸ້ນທີ່ຕ່າງກັນຕາມແຕ່ລະຊັ້ນຄວາມເລິກ. ດັ່ງນັ້ນ ລອງມາເບິ່ງກັນທີລະບາດຫ້າວ ວ່າເຄື່ອງນີ້ດຶງໜ້າດ້ວຍຫຼັກການແນວໃດ.

ເປັນຫຍັງຄື່ນຄວາມຖີ່ວິທະຍຸຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້ອນຢູ່ພາຍໃນຜິວໜັງ?

ຄື່ນຄວາມຖີ່ວິທະຍຸເປັນຮູບແບບໜຶ່ງຂອງພະລັງງານໄຟຟ້າ. ເມື່ອພະລັງງານນີ້ຜ່ານເນື້ອເຍື່ອຜິວໜັງ ນ້ຳ ແລະ ໄອອອນທີ່ຢູ່ພາຍໃນເນື້ອເຍື່ອຈະປ່ຽນທິດຕາມທິດທາງຂອງສະໜາມໄຟຟ້າຢ່າງໄວ ຫຼາຍລ້ານເທື່ອຕໍ່ວິນາທີ ແລ້ວປະທະກັນເອງໃນລະຫວ່າງນັ້ນ.

ຄືກັນກັບເວລາກະແສໄຟຟ້າໄຫຼຜ່ານສາຍໄຟ ແລ້ວສາຍໄຟເອງກໍຮ້ອນຂຶ້ນ ເນື້ອເຍື່ອສ້າງແຮງຕ້ານດ້ວຍຕົນເອງ ແລ້ວເກີດຄວາມຮ້ອນຈາກແຮງເສຍດທານ ຊຶ່ງເປັນເສັ້ນທາງການເກີດຄວາມຮ້ອນທີ່ຕ່າງຈາກເລເຊີທີ່ຍິງພະລັງງານແສງໃສ່ຜິວໜັງໂດຍກົງ. ຄວາມຮ້ອນທີ່ເກີດຂຶ້ນນີ້ຈະສົ່ງໄປຫາເສັ້ນໄຍຄໍລາເຈນໃນຊັ້ນໜັງແທ້ ແລ້ວປະຕິກິລິຍາການດຶງກະຊັບກໍເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນຈາກຈຸດນັ້ນ.

ເອົາມືສອງຂ້າງມາຖູໄວ ໆ ຝ່າມືກໍຈະອຸ່ນຂຶ້ນ ກໍເປັນຫຼັກການດຽວກັນ. ຍິ່ງຖູຫຼາຍເທື່ອ ຄວາມຮ້ອນກໍຍິ່ງສະສົມ ຄື່ນຄວາມຖີ່ວິທະຍຸກໍເຊັ່ນກັນ ປ່ຽນທິດເລື້ອຍປານໃດໃນເວລາສັ້ນໆ ປະລິມານຄວາມຮ້ອນທີ່ເກີດຂຶ້ນກໍຈະຕ່າງກັນ. ສະນັ້ນ ຫົວໃຈຂອງເຄື່ອງນີ້ຄືການສົ່ງພະລັງງານໃຫ້ຖີ່ ແລະ ລົງເລິກໄປໃນເນື້ອເຍື່ອ.

ຂໍ້ດີຂອງວິທີນີ້ຄື ຄວາມຮ້ອນເລີ່ມສະສົມຈາກຂ້າງໃນກ່ອນຜິວດ້ານນອກ. ຄ້າຍຄືເຕົາໄມໂຄເວບທີ່ເຮັດໃຫ້ອາຫານຮ້ອນທົ່ວເຖິງຈາກຂ້າງໃນ ບໍ່ແມ່ນຮ້ອນສະເພາະຜິວດ້ານນອກ ຊັ້ນນອກສຸດຂອງຜິວໜັງກໍໄດ້ຮັບການກະຕຸ້ນໜ້ອຍລົງ ໃນຂະນະທີ່ຄວາມຮ້ອນສາມາດຄວບຄຸມໃຫ້ສະສົມຢູ່ຊັ້ນໜັງແທ້ທີ່ຢູ່ເລິກກວ່າໄດ້ຫຼາຍຂຶ້ນ.

ຄວາມຖີ່ຕ່ຳ ແລະ ຄວາມຖີ່ສູງ ເປັນຫຍັງຄວາມເລິກທີ່ໄປເຖິງຈຶ່ງຕ່າງກັນ?

ຄື່ນຄວາມຖີ່ວິທະຍຸເໝືອນກັນ ແຕ່ຄ່າຄວາມຖີ່ຕ່າງກັນ ຄວາມເລິກທີ່ພະລັງງານໄປເຖິງກໍຕ່າງກັນ. ຍິ່ງຄວາມຖີ່ຕ່ຳ ຍິ່ງພົບແຮງຕ້ານຈາກເນື້ອເຍື່ອໜ້ອຍ ພະລັງງານຈຶ່ງລົງເລິກໄດ້ຫຼາຍກວ່າ ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ຍິ່ງຄວາມຖີ່ສູງ ພະລັງງານກໍມັກຖືກໃຊ້ໝົດຢູ່ຊັ້ນຕື້ນກວ່າ.

ລອງນຶກເຖິງຄື່ນວິທະຍຸກະຈາຍສຽງກໍເຂົ້າໃຈງ່າຍ ຄື່ນຄວາມຖີ່ຕ່ຳຈະຂ້າມສິ່ງກີດຂວາງ ແລ້ວແຜ່ໄປໄກ ສ່ວນຄື່ນຄວາມຖີ່ສູງຈະສຸມຢູ່ໃນລະຍະໃກ້ ຄືກັນ. Xerf ໃຊ້ຄຸນສົມບັດນີ້ນີ້ແຫຼະ ໃນການເລືອກຄວາມເລິກທີ່ຕ່າງກັນ.

ນອກຈາກນີ້ ຄ່າຄວາມຕ້ານທານ (impedance) ຄືເນື້ອເຍື່ອແຕ່ລະຊະນິດນຳໄຟຟ້າໄດ້ດີປານໃດ ກໍມີຜົນຕໍ່ຄວາມເລິກເຊັ່ນກັນ. ຊັ້ນໄຂມັນມີນ້ຳໜ້ອຍ ຄວາມຕ້ານທານຈຶ່ງສູງ ສ່ວນຊັ້ນໜັງແທ້ມີນ້ຳຫຼາຍ ຄວາມຕ້ານທານຈຶ່ງຕ່ຳກວ່າ. ເຄື່ອງຈະຄິດໄລ່ຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຄວາມຕ້ານທານຂອງແຕ່ລະເນື້ອເຍື່ອນີ້ ແລ້ວປັບພະລັງງານໃຫ້ຄວາມຮ້ອນສະສົມຢູ່ຄວາມເລິກທີ່ຕ້ອງການ.

ຕອນຜ່ານເນື້ອເຍື່ອທີ່ມີຄວາມຕ້ານທານສູງ ກໍຄ້າຍຄືການຍ່າງເທິງຫາດຊາຍ ແຕ່ລະບາດຕ້ອງໃຊ້ແຮງຫຼາຍ ພະລັງງານກໍໝົດໄປຫຼາຍ ແລ້ວກາຍເປັນຄວາມຮ້ອນຢູ່ບ່ອນນັ້ນ. ກົງກັນຂ້າມ ເນື້ອເຍື່ອທີ່ຄວາມຕ້ານທານຕ່ຳ ກໍຄ້າຍຄືການຍ່າງເທິງຖະໜົນທີ່ຮາດຢາງໄວ້ ບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ແຮງຫຼາຍ ພະລັງງານຜ່ານໄປໄດ້ງ່າຍ ແລ້ວໄປໄກຂຶ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ບໍລິເວນໃກ້ຊັ້ນໄຂມັນຄວາມຮ້ອນຈຶ່ງສະສົມໄດ້ດີ ໃນຂະນະທີ່ຊັ້ນໜັງແທ້ທີ່ມີນ້ຳຫຼາຍ ພະລັງງານຈະຜ່ານໄປໄດ້ຄ່ອນຂ້າງງ່າຍ.

ເປັນຫຍັງ Xerf ຈຶ່ງໃຊ້ສອງຄວາມຖີ່ພ້ອມກັນ?

ສາເຫດທີ່ໜ້າຫຼູ່ ບໍ່ໄດ້ເກີດຢູ່ຊັ້ນດຽວ. ຢູ່ຊັ້ນໜັງແທ້ຕື້ນ ຄໍລາເຈນລົດລົງ ເຮັດໃຫ້ເກີດຮອຍຢຸ້ຍນ້ອຍໆ ແລະ ຫຼູ່ຕື້ນ ສ່ວນຢູ່ຊັ້ນເລິກກວ່າ ເຍື່ອຫຸ້ມກ້າມເນື້ອ (SMAS ຄືເຍື່ອບາງໆທີ່ຫຸ້ມທົ່ວໃບໜ້າ ຄ້າຍຄືຜ້າຊັບໃນຂອງເສື້ອ) ຫຼົມລົງ ເຮັດໃຫ້ບໍລິມາດໃບໜ້າໂດຍລວມຫຼູ່ຕົກ.

Xerf ຈະຍິງຄວາມຖີ່ຊັ້ນຕື້ນ ແລະ ຄວາມຖີ່ຊັ້ນເລິກພ້ອມກັນ ເພື່ອກະຕຸ້ນທັງສອງຊັ້ນໃນເທື່ອດຽວ. ຈຶ່ງເປັນຈຸດເດັ່ນທີ່ວ່າ ສາມາດເຂົ້າຫາສາເຫດການຫຼູ່ຫຼາຍຮູບແບບພ້ອມກັນ ຕ່າງຈາກເຄື່ອງທີ່ໃຫ້ຄວາມຮ້ອນຢູ່ຊັ້ນດຽວ.

ເຫດຜົນທີ່ຕ້ອງແບ່ງຊັ້ນກະຕຸ້ນຍັງມີອີກ. ຖ້າໃຊ້ພະລັງງານແຮງພຽງພໍໃຫ້ຮ້ອນເຖິງຊັ້ນຕື້ນ ໄປສຸມໃສ່ຊັ້ນເລິກຢ່າງດຽວ ຊັ້ນຜິວດ້ານນອກກໍຈະໄດ້ຮັບການກະຕຸ້ນບໍ່ພຽງພໍ ໃນຂະນະທີ່ຊັ້ນເລິກອາດຮ້ອນເກີນຄວາມຈຳເປັນ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ຖ້າຕັ້ງລະດັບຄວາມແຮງໂດຍອີງໃສ່ຊັ້ນຕື້ນ ຄວາມຮ້ອນກໍຈະໄປບໍ່ເຖິງຊັ້ນເລິກຢ່າງພຽງພໍ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງຕັ້ງລະດັບຄວາມແຮງທີ່ເໝາະສົມກັບແຕ່ລະຊັ້ນແຍກກັນ ແລ້ວສົ່ງພ້ອມກັນ.

ປຽບໄດ້ຄືການເອົາຜ້າຫົ່ມສອງຜືນທີ່ໜາຕ່າງກັນມາຊ້ອນຫົ່ມ ຈະໃຫ້ຄວາມອຸ່ນທົ່ວຮ່າງກາຍ ດີກວ່າຫົ່ມແຕ່ຜ້າຫົ່ມບາງໆຜືນດຽວ. ເມື່ອປ່ອຍຄວາມແຮງທີ່ເໝາະສົມກັບຊັ້ນຕື້ນ ແລະ ຊັ້ນເລິກພ້ອມກັນ ໂອກາດທີ່ຈະສົນໃຈຊັ້ນໜຶ່ງ ແລ້ວລືມອີກຊັ້ນໜຶ່ງກໍຈະໜ້ອຍລົງ. ໃນຄວາມເປັນຈິງ ບໍລິເວນເຊັ່ນໜ້າຜາກ ຫຼື ແກ້ມ ທີ່ມີທັງໄຂມັນ ແລະ ເຍື່ອຫຸ້ມກ້າມເນື້ອຢູ່ນຳກັນ ມັກມີລາຍງານວ່າ ຖ້າກະຕຸ້ນພຽງຊັ້ນດຽວ ການຫຼູ່ຈະບໍ່ຄ່ອຍດີຂຶ້ນ ດັ່ງນັ້ນ ວິທີໃຊ້ສອງຄວາມຖີ່ພ້ອມກັນ ຈຶ່ງເປັນທີ່ນິຍົມໃນທາງປະຕິບັດ.

ຄໍລາເຈນທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມຮ້ອນ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຮູ້ສຶກກະຊັບທັນທີຫຼັງທຳ?

ຄໍລາເຈນມີໂຄງສ້າງເປັນເສັ້ນຄ້າຍນາໄຫປັ່ນ ສາມເສັ້ນຝັນເຂົ້າກັນ. ເມື່ອໂຄງສ້າງນີ້ໄດ້ຮັບຄວາມຮ້ອນເກີນລະດັບໜຶ່ງ ໂຄງສ້າງຈະຫຼວມອອກ ແລ້ວຄວາມຍາວຫົດສັ້ນລົງທັນທີ ຄ້າຍຄືສະປິງທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມຮ້ອນແລ້ວຫົດງໍເຂົ້າ.

ດ້ວຍເຫດນີ້ ຫຼັງທຳໃໝ່ໆ ຈຶ່ງອາດຮູ້ສຶກວ່າຜິວໜັງກະຊັບຂຶ້ນເລັກໜ້ອຍ ນັ້ນເປັນເພາະຄໍລາເຈນຕອບສະໜອງຕໍ່ຄວາມຮ້ອນດ້ວຍການຫົດຕົວທັນທີ. ແຕ່ປະຕິກິລິຍາທັນທີນີ້ເປັນພຽງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ການປ່ຽນແປງທີ່ແທ້ຈິງຈະຄ່ອຍໆເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກນັ້ນ.

ປະກົດການນີ້ຄ້າຍກັບຕອນປີ້ງຊີ້ນ ກ່ອນປີ້ງ ເສັ້ນໃຍຊີ້ນຈະແຜ່ກະຈາຍ ແຕ່ພໍໄດ້ຮັບຄວາມຮ້ອນ ກໍຈະຫົດງໍ ແລ້ວແໜ້ນຂຶ້ນ ສານທີ່ຫົດງໍນັ້ນກໍຄືຄໍລາເຈນທີ່ຢູ່ໃນຊີ້ນນັ້ນເອງ. ຄໍລາເຈນໃນຜິວໜັງກໍເປັນໂປຣຕີນຊະນິດດຽວກັນ ຈຶ່ງຕອບສະໜອງຄ້າຍໆກັນເມື່ອໄດ້ຮັບຄວາມຮ້ອນ.

ແຕ່ຜິວໜັງຄົນເຮົາຈະບໍ່ໄດ້ອຸ່ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງແບບຊີ້ນ ແຕ່ຈະໃຫ້ຄວາມຮ້ອນສັ້ນໆ ຢູ່ໃນລະດັບທີ່ບໍ່ທຳຮ້າຍເນື້ອເຍື່ອ. ດັ່ງນັ້ນ ຫົວໃຈຂອງການທຳນີ້ ຄືການຄວບຄຸມໃຫ້ເກີດການຫົດຕົວ ໂດຍທີ່ເນື້ອເຍື່ອບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມເສຍຫາຍ. ຄໍລາເຈນທີ່ຫົດຕົວແລ້ວ ຈະຊ່ວຍດຶງຜິວໜັງໃຫ້ຕຶງຂຶ້ນເລັກໜ້ອຍໃນທັນທີ ແຕ່ບາງສ່ວນກໍຈະຄ່ອຍໆຄາຍຕົວອອກຕາມກາລເວລາ ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງຍັງເລີ່ມສະຫຼຸບຜົນທັງໝົດຈາກຄວາມຮູ້ສຶກກະຊັບທັນທີໄດ້ຍາກ.

ຄໍລາເຈນຖືກສ້າງໃໝ່ແນວໃດເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ?

ເນື້ອເຍື່ອທີ່ໄດ້ຮັບການກະຕຸ້ນຄວາມຮ້ອນ ຈະເລີ່ມກົນໄກຟື້ນຟູ ຄ້າຍຄືໄດ້ຮັບບາດແຜນ້ອຍໆ. ໄຟໂບຣບລາສ (fibroblast) ໃນຊັ້ນໜັງແທ້ (ໃຫ້ນຶກເຖິງມັນເປັນໂຮງງານຜະລິດຄໍລາເຈນ) ຈະຖືກກະຕຸ້ນໃຫ້ຕື່ນຕົວ ແລ້ວເລີ່ມສ້າງຄໍລາເຈນ ແລະ ອີລາສຕິນໃໝ່.

ຂະບວນການນີ້ບໍ່ໄດ້ຈົບພາຍໃນມື້ສອງມື້ ແຕ່ມີລາຍງານວ່າໂດຍທົ່ວໄປຈະຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປ ໃນໄລຍະຫຼາຍອາທິດຈົນເຖິງຫຼາຍເດືອນ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຜົນຂອງ Xerf ຈຶ່ງມັກຈະຊັດເຈນຂຶ້ນເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ຫຼາຍກວ່າມື້ທຳ.

ຄືກັນກັບການທຳລາຍກຳແພງເກົ່າ ແລ້ວກໍ່ອິດໃໝ່ຂຶ້ນເທື່ອລະກ້ອນ ຕ້ອງໃຊ້ເວລາ ເຊວກໍຕ້ອງໃຊ້ເວລາໃນການສ້າງເສັ້ນໂປຣຕີນໃໝ່ ແລ້ວຈັດຮຽງໃຫ້ແໜ້ນຄືກັນ. ຖ້າຝືນເລັ່ງຂະບວນການນີ້ ອາດເຮັດໃຫ້ເນື້ອເຍື່ອຮຽງຕົວແບບຫຼວມໆແທນ ດັ່ງນັ້ນ ການດຳເນີນໄປຢ່າງຄ່ອຍໆ ໃນໄລຍະຫຼາຍອາທິດ ຈຶ່ງມີລາຍງານວ່າໃຫ້ຜົນລັບທີ່ໝັ້ນຄົງກວ່າ.

ຄໍລາເຈນທີ່ເກີດຂຶ້ນໃໝ່ໃນຊ່ວງນີ້ ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນຄໍລາເຈນຊະນິດທີ 3. ເປັນຊະນິດທີ່ອ່ອນນຸ້ມ ຢືດຫຍຸ່ນ ຊຶ່ງເຄີຍມີຫຼາຍໃນຜິວໜັງຕອນອາຍຸນ້ອຍ ໃນຂະນະທີ່ຄໍລາເຈນຊະນິດທີ 1 ທີ່ແຂງກະດ້າງກວ່າ ຈະມີສັດສ່ວນເພີ່ມຂຶ້ນຕາມອາຍຸ. ປຽບໄດ້ຄື ຄໍລາເຈນຊະນິດທີ 3 ຄ້າຍຫນັງຢາງທີ່ອ່ອນນຸ້ມ ສ່ວນຊະນິດທີ 1 ຄ້າຍເຊືອກແຂງ. ມີລາຍງານວ່າ ການກະຕຸ້ນຄວາມຮ້ອນຊ່ວຍເພີ່ມການສ້າງຄໍລາເຈນຊະນິດທີ 3 ຄືນມາອີກຄັ້ງ ດັ່ງນັ້ນ ນອກຈາກຈະເພີ່ມປະລິມານແລ້ວ ຍັງອາດຄາດຫວັງໃຫ້ໂຄງສ້າງຄໍລາເຈນກັບຄືນໃກ້ຄຽງກັບຕອນອາຍຸນ້ອຍໄດ້ອີກດ້ວຍ.

ຕ້ອງທຳຈັກຄັ້ງ ແລະ ຜົນຄົງຢູ່ໄດ້ດົນປານໃດ?

ເນື່ອງຈາກຄໍລາເຈນຕ້ອງໃຊ້ເວລາໃນການສ້າງໃໝ່ Xerf ຈຶ່ງມັກແນະນຳໃຫ້ທຳຫຼາຍຄັ້ງ ໂດຍມີໄລຍະຫ່າງແທນທີ່ຈະທຳຄັ້ງດຽວຈົບ. ເຫດຜົນທີ່ຕ້ອງແບ່ງເປັນຫຼາຍຄັ້ງ ມີດັ່ງນີ້.

• ການທຳພຽງເທື່ອດຽວ ອາດກະຕຸ້ນໄຟໂບຣບລາສໄດ້ບໍ່ພຽງພໍ ຈຶ່ງມັກໃຊ້ວິທີກະຕຸ້ນຊ້ຳໆ ເພື່ອສະສົມປະລິມານຄໍລາເຈນ.
• ຄໍລາເຈນຕ້ອງໃຊ້ເວລາໃນການສ້າງໃໝ່ ແລະ ຈັດຮຽງໂຄງສ້າງ ຈຶ່ງມັກເວັ້ນໄລຍະຫຼາຍອາທິດ ກ່ອນທຳຄັ້ງຕໍ່ໄປ.
• ຄໍລາເຈນເປັນເນື້ອເຍື່ອທີ່ຈະຄ່ອຍໆລົດລົງຕາມທຳມະຊາດເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າຢາກຮັກສາຜົນໄວ້ ຈຶ່ງມັກຕ້ອງທຳຊ້ຳເປັນໄລຍະ.

ຄືກັນກັບການອອກກຳລັງກາຍທີ່ຫ້ອງຟິດ ຖ້າອອກຄັ້ງດຽວ ຮ່າງກາຍກໍຄົງບໍ່ປ່ຽນໄປຫຼາຍ ຄໍລາເຈນກໍເຊັ່ນກັນ ຍາກທີ່ຈະປ່ຽນແປງເຫັນໄດ້ຊັດຈາກການກະຕຸ້ນຄັ້ງດຽວ. ມີລາຍງານວ່າ ຍິ່ງສະສົມການກະຕຸ້ນຫຼາຍ ຈຳນວນໄຟໂບຣບລາສທີ່ຕອບສະໜອງກໍຍິ່ງເພີ່ມຂຶ້ນ ດັ່ງນັ້ນ ການທຳຊ້ຳໆ ໂດຍມີໄລຍະຫ່າງ ຈຶ່ງໄດ້ປຽບໃນການສະສົມຜົນລັບ. ຖ້າໄລຍະຫ່າງສັ້ນເກີນໄປ ເນື້ອເຍື່ອຍັງບໍ່ທັນຟື້ນຕົວກໍໄດ້ຮັບການກະຕຸ້ນອີກ ອາດເປັນພາລະ ແຕ່ຖ້າໄລຍະຫ່າງດົນເກີນໄປ ຜົນທີ່ສ້າງໄວ້ກ່ອນໜ້ານີ້ອາດຈາງລົງກ່ອນທີ່ຈະໄດ້ຮັບການກະຕຸ້ນຄັ້ງຕໍ່ໄປ ອາດເຮັດໃຫ້ຜົນລັບບໍ່ຄ່ອຍໜ້າພໍໃຈ.

ໄລຍະເວລາທີ່ຜົນຄົງຢູ່ ຈະແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍຕາມສະພາບຜິວ ແລະ ຄວາມໄວຂອງການເສື່ອມສະພາບຂອງແຕ່ລະຄົນ ຈຶ່ງມີລາຍງານວ່າຍາກທີ່ຈະລະບຸໄລຍະເວລາຕາຍຕົວໄດ້. ແຕ່ນອກເໜືອຈາກການສ້າງຄໍລາເຈນໃໝ່ ຄວາມເສື່ອມສະພາບຕາມທຳມະຊາດກໍຍັງດຳເນີນຕໍ່ໄປເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ດັ່ງນັ້ນ ຄວນຮູ້ໄວ້ລ່ວງໜ້າວ່າ ບໍ່ແມ່ນການທຳຄັ້ງດຽວທີ່ຈະໃຫ້ຜົນຄົງຢູ່ຕະຫຼອດໄປ ຊຶ່ງຈະຊ່ວຍໃຫ້ຕັ້ງຄວາມຄາດຫວັງໄດ້ເໝາະສົມ.

ໃຜເໝາະ ແລະ ຄວນຮູ້ຫຍັງໄວ້ລ່ວງໜ້າ?

Xerf ເປັນການທຳທີ່ມັກພິຈາລະນາໃຫ້ຜູ້ທີ່ມີການຫຼູ່ໃນລະດັບເລີ່ມຕົ້ນຫາປານກາງ ຄືກັນກັບຫນັງຢາງທີ່ຢືດຈົນຫຼວມແທ້ໆແລ້ວ ຕໍ່ໃຫ້ດຶງແນວໃດກໍບໍ່ກັບຄືນຄວາມກະຊັບເດີມ ຜິວໜັງກໍເຊັ່ນກັນ ໃນສະພາບທີ່ຫຼູ່ຫຼາຍ ການກະຕຸ້ນຄວາມຮ້ອນຢ່າງດຽວກໍມີຂອບເຂດຈຳກັດໃນການດຶງກັບຄືນ. ນີ້ກໍເປັນເຫດຜົນໜຶ່ງທີ່ມີລາຍງານວ່າ ຖ້າເນື້ອເຍື່ອຢືດຫຼວມໄປຫຼາຍແລ້ວ ຜົນລັບອາດຕ່າງຈາກການດຶງກະຊັບດ້ວຍການຜ່າຕັດ.

ຜູ້ທີ່ໃສ່ເຄື່ອງກະຕຸ້ນຫົວໃຈ ຫຼື ຖືພາ ຫຼືມີການອັກເສບຮຸນແຮງ ຫຼືບາດແຜຢູ່ຜິວໜັງ ຄວນຫຼີກລ້ຽງການທຳ. ຖ້າມີວັດຖຸໂລຫະຝັງຢູ່ໃນຮ່າງກາຍ ກໍຄວນແຈ້ງໃຫ້ຮູ້ລ່ວງໜ້າ ເພາະກະແສໄຟຟ້າອາດໄຫຼໄປສຸມຢູ່ບໍລິເວນນັ້ນ.

ຫຼັງທຳໃໝ່ໆ ອາດມີການແດງ ຫຼື ບວມຊົ່ວຄາວ ຊຶ່ງມີລາຍງານວ່າເປັນປະຕິກິລິຍາປົກກະຕິຕໍ່ການກະຕຸ້ນຄວາມຮ້ອນ. ເຄື່ອງສ່ວນຫຼາຍຈະໃຊ້ລະບົບວັດອຸນຫະພູມເນື້ອເຍື່ອແບບ real-time ຢູ່ປາຍຫົວທຳໄປພ້ອມກັນ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເກີນລະດັບທີ່ຕັ້ງໄວ້ ຊຶ່ງມີລາຍງານວ່າຊ່ວຍປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ຮ້ອນເກີນໄປ. ຄ້າຍຄືໜ້າປັດຄວາມໄວລົດທີ່ຄອຍສະແດງຄວາມໄວຕະຫຼອດ ຊ່ວຍໃຫ້ຄົນຂັບບໍ່ຂັບໄວເກີນ ເຊັນເຊີນີ້ກໍເຮັດໜ້າທີ່ແຈ້ງເຕືອນລ່ວງໜ້າ ກ່ອນທີ່ອຸນຫະພູມຈະຂຶ້ນສູງເຖິງລະດັບອັນຕະລາຍ. ເພື່ອຄວາມປອດໄພ ຄວນປຶກສາແພດຜູ້ຊ່ຽວຊານໃຫ້ລະອຽດກ່ອນທຳ ວ່າເໝາະກັບສະພາບຜິວ ລະດັບການຫຼູ່ ແລະ ປະຫວັດສຸຂະພາບຂອງຕົນເອງຫຼືບໍ່.

References

Korean Dermatological Association, Ministry of Food and Drug Safety (MFDS), American Academy of Dermatology (AAD), and U.S. Food and Drug Administration (FDA).