ຟີໂລກາ ເອັນຊີທີເອັຟ135 ສັກສານອາຫານຫຼາຍຊະນິດພ້ອມກັນ ຜິວຈະຟື້ນຄືນຈິງບໍ?

ບໍ່ວ່າຈະຢູ່ໃນວົງສົນທະນາລະຫວ່າງແມ່ໆ ຫຼືຢູ່ຫ້ອງລໍຄອຍຄລິນິກຜິວໜັງ ຫຼາຍຄົນຄົງເຄີຍໄດ້ຍິນຊື່ ຟີໂລກາ ເອັນຊີທີເອັຟ135 (Filorga NCTF135) ມາແລ້ວ. ມັນເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນຮູບແບບການສັກວິຕາມິນ ອາຊິດອາມິໂນ ແຮ່ທາດ ແລະ ອາຊິດຮຽວລູຣອນິກ (HA) ລວມກັນເຂົ້າໄປໃນຊັ້ນຜິວໜັງແທ້ດ້ວຍເຂັມດຽວ. ຈຸດທີ່ເຮັດໃຫ້ຫຼາຍຄົນສົງໄສກໍຄື ມັນບໍ່ໄດ້ມີສານພຽງຊະນິດດຽວ ແຕ່ປະສົມສານຫຼາຍກວ່າ 53 ຊະນິດເຂົ້າກັນຄາວດຽວ.

ແທ້ຈິງແລ້ວ ການສັກສານອາຫານຫຼາຍຊະນິດພ້ອມກັນແບບນີ້ ຈະຊ່ວຍໃຫ້ຜິວຟື້ນຄືນຊີວິດໄດ້ແທ້ບໍ? ບົດຄວາມນີ້ຈະໄຂຄວາມກະຈ່າງທີລະຂໍ້ ວ່າເປັນຫຍັງຈຶ່ງໃຊ້ສູດປະສົມແບບນີ້, ແຕ່ລະສານມີບົດບາດຫຍັງແທ້ໆຢູ່ໃນຜິວ ແລະ ແຕກຕ່າງຈາກການສັກ Water Glow (Skin Booster) ແນວໃດ ໂດຍເນັ້ນອະທິບາຍຕາມຫຼັກການ.

ເປັນຫຍັງຟີໂລກາ ເອັນຊີທີເອັຟ135 ຈຶ່ງບໍ່ໃຊ້ສານດຽວ ແຕ່ປະສົມຫຼາຍຊະນິດເຂົ້າກັນ?

ສາເຫດທີ່ຜິວຫຼົ່ນ ແລະ ໝົ່ນໝອງນັ້ນບໍ່ໄດ້ມາຈາກປັດໃຈດຽວ. ມັນເປັນຫຼາຍບັນຫາທີ່ພົວພັນກັນ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຄໍລາເຈນ (collagen) ຊຶ່ງເປັນເສົາຄໍ້າຜິວທີ່ຫຼຸດລົງ, ການເຜົາຜະຫລານພາຍໃນຈຸລັງທີ່ຊ້າລົງ, ຫຼືຄວາມເສຍຫາຍທີ່ສະສົມຈາກອະນຸມູນອິດສະຫຼະ (free radicals). ຖ້າໃສ່ສານພຽງຊະນິດດຽວ ກໍຈະໄປແກ້ໄຂໄດ້ພຽງເສັ້ນທາງດຽວເທົ່ານັ້ນ.

ຖ້າປຽບທຽບກັບສວນດອກໄມ້ຈະເຂົ້າໃຈງ່າຍຂຶ້ນ. ຕົ້ນໄມ້ທີ່ຫ່ຽວແຫ້ງ ຖ້າຮົດແຕ່ນ້ຳຢ່າງດຽວກໍບໍ່ຟື້ນຄືນທັງໝົດ ຕ້ອງມີທັງນ້ຳ ປຸ໋ຍ ແລະ ແສງແດດພ້ອມກັນ ຕົ້ນໄມ້ຈຶ່ງຈະເຕີບໃຫຍ່ໄດ້ດີ. ຟີໂລກາ ເອັນຊີທີເອັຟ135 ກໍໃຊ້ຫຼັກການດຽວກັນ ຄືເລືອກປະສົມສານຫຼາຍຊະນິດເຂົ້າດ້ວຍກັນ ເພື່ອຊ່ວຍໜູນຫຼາຍເສັ້ນທາງພ້ອມກັນ.

• ກຸ່ມວິຕາມິນ (ບີ, ຊີ, ອີ ແລະອື່ນໆ): ຊ່ວຍການເຜົາຜະຫລານຂອງຈຸລັງ ແລະ ຕ້ານອະນຸມູນອິດສະຫຼະ ຈຶ່ງກ່ຽວພັນໂດຍກົງກັບຄວາມໄວໃນການຟື້ນຟູ.
• ອາຊິດອາມິໂນ (amino acid): ເປັນວັດຖຸດິບໂດຍກົງໃນການສ້າງຄໍລາເຈນ ແລະ ອີລາສຕິນ (elastin) ຈຶ່ງຂາດບໍ່ໄດ້.
• ແຮ່ທາດ ແລະ ໂຄເອັນໄຊມ໌ (coenzyme, ຕົວຊ່ວຍປະຕິກິລິຍາເຄມີພາຍໃນຈຸລັງ): ຊ່ວຍປັບຄວາມໄວຂອງປະຕິກິລິຍາພາຍໃນຈຸລັງ.
• ອາຊິດຮຽວລູຣອນິກ (HA): ດຶງດູດ ແລະ ກັກເກັບໂມເລກຸນນ້ຳ ຊ່ວຍຮັກສາລະດັບຄວາມຊຸ່ມຊື່ນຢູ່ໃນຜິວ.

ຈຸດທີ່ໜ້າສົນໃຈກໍຄື ສານເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ເຮັດວຽກແຍກກັນ. ຖ້າຢາກໃຫ້ວິຕາມິນຊີຊ່ວຍເອນໄຊມ໌ (enzyme) ໃນການສ້າງຄໍລາເຈນໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ ຕ້ອງມີອາຊິດອາມິໂນຊຶ່ງເປັນວັດຖຸດິບຢູ່ຄຽງຄູ່ນຳ. ຖ້າມີແຕ່ເຄື່ອງມືແຕ່ບໍ່ມີວັດຖຸດິບ ຫຼືມີແຕ່ວັດຖຸດິບແຕ່ບໍ່ມີເຄື່ອງມື ວຽກກໍຢຸດຊະງັກ. ເມື່ອວັດຖຸດິບ ແລະ ເຄື່ອງມືພ້ອມກັນຢູ່ຈຸດດຽວ ຄວາມໄວໃນການເຮັດວຽກຈິງກໍຈະເພີ່ມຂຶ້ນ ຊຶ່ງນີ້ແມ່ນຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດຈາກການສັກສານດຽວ.

ກຸ່ມວິຕາມິນມີບົດບາດແນວໃດແທ້ໆໃນການຟື້ນຟູຜິວ?

ວິຕາມິນຊີເຮັດໜ້າທີ່ເປັນໂຄເອັນໄຊມ໌ ຊ່ວຍໃຫ້ເອນໄຊມ໌ທີ່ສ້າງຄໍລາເຈນເຮັດວຽກໄດ້ຄົບຖ້ວນ. ຖ້າປຽບຄໍລາເຈນເປັນໂຮງງານ ວິຕາມິນຊີກໍຄືນ້ຳມັນຫຼໍ່ລື່ນທີ່ເຮັດໃຫ້ເຄື່ອງຈັກໃນໂຮງງານນັ້ນບໍ່ຢຸດເຮັດວຽກ. ໃນເວລາດຽວກັນ ມັນຍັງມີລິດຕ້ານອະນຸມູນອິດສະຫຼະ ຊ່ວຍລົບລ້າງອະນຸມູນອິດສະຫຼະທີ່ທຳລາຍຈຸລັງອີກດ້ວຍ.

ອະນຸມູນອິດສະຫຼະເປັນບັນຫາເພາະມັນໄປກະຕຸ້ນເອນໄຊມ໌ MMP (matrix metalloproteinase, ເອນໄຊມ໌ທີ່ຕັດເສັ້ນໄຍຄໍລາເຈນໃຫ້ຂາດເປັນທ່ອນນ້ອຍໆ ຄືກັນກັບກົມກັບຄໍລາເຈນ). ຖ້າເສົາຄໍລາເຈນຖືກກົມຕັດຢູ່ຕະຫຼອດ ຜິວກໍຈະຫຍຸ້ງຍາກໃນການຄົງຄວາມກະຊັບ. ມີການລາຍງານວ່າສານຕ້ານອະນຸມູນອິດສະຫຼະທີ່ເຮັດວຽກຮ່ວມກັບວິຕາມິນອີ ຊ່ວຍຫຼຸດການຕັດຂອງກົມນີ້ລົງໄດ້.

ກຸ່ມວິຕາມິນບີເຮັດວຽກໃນທິດທາງທີ່ຕ່າງອອກໄປໜ້ອຍໜຶ່ງ. ມັນເປັນວັດຖຸດິບທີ່ຈຳເປັນຕະຫຼອດຂະບວນການທີ່ຈຸລັງສ້າງພະລັງງານ ແລະ ຜັນປ່ຽນເປັນຈຸລັງໃໝ່ ຖ້າຂາດແຄນ ຄວາມໄວໃນການຟື້ນຟູຂອງຈຸລັງກໍອາດຈະຊ້າລົງ. ຖ້າປຽບທຽບງ່າຍໆ ມັນຄືການສະໜອງໄຟຟ້າໃຫ້ໄຊທ໌ກໍ່ສ້າງຈຸລັງບໍ່ໃຫ້ຂາດຕອນ.

ອາຊິດອາມິໂນ ແລະ ອາຊິດຮຽວລູຣອນິກກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມຊຸ່ມຊື່ນ ແລະ ຄວາມກະຊັບແນວໃດ?

ອາຊິດອາມິໂນເປັນໜ່ວຍນ້ອຍທີ່ສຸດທີ່ປະກອບເປັນໂປຣຕີນ. ຄໍລາເຈນ ແລະ ອີລາສຕິນ ຊຶ່ງເປັນເສົາຄໍ້າ ແລະ ເສັ້ນໄຍທີ່ໃຫ້ຄວາມກະຊັບຂອງຜິວ ໃນທີ່ສຸດແລ້ວກໍສ້າງຂຶ້ນຈາກອາຊິດອາມິໂນທີ່ຮ້ອຍຕໍ່ກັນເປັນສາຍໂສ້. ຄືກັນກັບບໍ່ມີດິນຈີ່ກໍສ້າງເສົາບໍ່ໄດ້ ຖ້າຂາດວັດຖຸດິບອາຊິດອາມິໂນ ຕໍ່ໃຫ້ໄຟໂບຣບລາສ (fibroblast, ຈຸລັງທີ່ຜະລິດຄໍລາເຈນໂດຍກົງ) ພະຍາຍາມແຄ່ໃດກໍຈະຕິດຂັດຍ້ອນຂາດວັດຖຸດິບ.

ອາຊິດຮຽວລູຣອນິກ (HA) ມີບົດບາດຕ່າງອອກໄປໜ້ອຍໜຶ່ງ. ມັນມີຄຸນສົມບັດດຶງດູດໂມເລກຸນນ້ຳໄດ້ຫຼາຍກວ່ານ້ຳໜັກຂອງມັນເອງຫຼາຍຮ້ອຍເທົ່າ ຈຶ່ງເປັນຄືກັບຄັງເກັບຄວາມຊຸ່ມຊື່ນຢູ່ພາຍໃນຜິວ. ເມື່ອຄັງນີ້ເຕັມ ຜິວກໍຈະເບິ່ງອວບອິ່ມຂຶ້ນ ແລະ ຮອຍຍົ່ນນ້ອຍໆກໍຈະບໍ່ເດັ່ນເທົ່າໃດ.

ທັງສອງສານມີບົດບາດຕ່າງກັນ ແຕ່ຜົນສຸດທ້າຍກໍປະສານກັນ. ຖ້າອາຊິດອາມິໂນເປັນວຽກສ້າງເສົາ ອາຊິດຮຽວລູຣອນິກກໍຄືວຽກຕື່ມນ້ຳໃສ່ຊ່ອງວ່າງລະຫວ່າງເສົາໃຫ້ແໜ້ນໜາຂຶ້ນ.

ໃນບັນດາອາຊິດອາມິໂນ ໄກຣຊິນ (glycine) ໂປຣລິນ (proline) ແລະ ໄລຊິນ (lysine) ຖືກນັບວ່າເປັນວັດຖຸດິບຫຼັກທີ່ໃຊ້ຫຼາຍໃນການຖັກເປັນເສັ້ນຄໍລາເຈນ. ໂປຣຕີນຄໍລາເຈນມີໂຄງສ້າງແບບສາມເສັ້ນຖັກເປັນເຊືອກ ແລະ ໃນແຕ່ລະເສັ້ນນັ້ນຕ້ອງມີໄກຣຊິນແຊກຢູ່ໃນໄລຍະຫ່າງທີ່ແນ່ນອນ ໂຄງສ້າງຈຶ່ງຈະຄົງຄວາມແໜ້ນໜາໂດຍບໍ່ຫຼວມ. ຖ້າຂາດວັດຖຸດິບເຫຼົ່ານີ້ຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງ ໂຄງສ້າງຄໍລາເຈນກໍອາດຈະອ່ອນລົງຄືກັບເຊືອກທີ່ຫຼວມ.

ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໃຊ້ວິທີເມໂຊເທີຣາປີສັກເຂົ້າຊັ້ນຜິວໜັງແທ້ໂດຍກົງ?

ຊື່ ເມໂຊເທີຣາປີ (mesotherapy, ການສັກສານທີ່ໃຫ້ຜົນເຂົ້າໄປໃນຊັ້ນຜິວໜັງແທ້ ຊຶ່ງເປັນຊັ້ນກາງຂອງຜິວໂດຍກົງ) ບອກໃຫ້ຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າສານໄປໃສ. ຊັ້ນນອກສຸດຂອງຜິວທີ່ເອີ້ນວ່າໜັງກຳພ້າ (epidermis) ຖືກສ້າງມາໃຫ້ໜາແໜ້ນເພື່ອປ້ອງກັນສານແປກປອມຈາກພາຍນອກ. ດັ່ງນັ້ນ ຕໍ່ໃຫ້ທາຄຣີມ ຫຼືແອມພູນຫຼາຍປານໃດ ສານສ່ວນໃຫຍ່ກໍຈະໄປບໍ່ເຖິງຊັ້ນຜິວໜັງແທ້ ແລະ ຢຸດຢູ່ພຽງແຕ່ໜັງກຳພ້າເທົ່ານັ້ນ.

ໄຟໂບຣບລາສທີ່ຜະລິດຄໍລາເຈນ ແລະ ເສັ້ນເລືອດ ຢູ່ໃນຊັ້ນຜິວໜັງແທ້ ຊຶ່ງຢູ່ໃຕ້ໜັງກຳພ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າຢາກໃຫ້ສານໄປເຖິງບ່ອນທີ່ຕ້ອງການແທ້ໆ ຕ້ອງຫລີກເວັ້ນກຳແພງນີ້. ການໃຊ້ເຂັມນ້ອຍໆສັກເຂົ້າຊັ້ນຜິວໜັງແທ້ໂດຍກົງ ຈຶ່ງເປັນວິທີທີ່ຂ້າມກຳແພງນີ້ໄປ ພາສານໄປວາງໄວ້ຢູ່ຈຸດທີ່ຕ້ອງການໂດຍກົງ.

ໃນການເຮັດຈິງ ໝໍຈະໃຊ້ເຂັມນ້ອຍໆ ສັກເປັນຈຸດນ້ອຍໆຫຼາຍສິບຫາຫຼາຍຮ້ອຍຈຸດເທິງຜິວໜັງ. ແທນທີ່ຈະສັກປະລິມານຫຼາຍໆລົງເລິກຄາວດຽວ ຈະໃຊ້ວິທີສັກປະລິມານໜ້ອຍໆແບບຕື້ນໆ ແຕ່ກະຈາຍໄປຫຼາຍຈຸດ. ວິທີນີ້ຈະຊ່ວຍໃຫ້ສານບໍ່ໄປສະສົມຢູ່ຈຸດດຽວ ແຕ່ກະຈາຍໄປທົ່ວບໍລິເວນທີ່ເຮັດແທນ.

ແຕກຕ່າງຈາກການສັກ Water Glow (Skin Booster) ແນວໃດ?

ການສັກທີ່ຄົນທົ່ວໄປເອີ້ນວ່າ Water Glow ນັ້ນ ໂດຍທົ່ວໄປແມ່ນ Skin Booster ທີ່ມີສານປະສົມຄ່ອນຂ້າງງ່າຍ ໂດຍເນັ້ນທີ່ອາຊິດຮຽວລູຣອນິກເປັນຫຼັກ. ຈຸດປະສົງກໍເນັ້ນໜັກໄປທາງເພີ່ມຄວາມຊຸ່ມຊື່ນ ແລະ ຄວາມເປົ່ງປັ່ງເປັນຫຼັກ.

ຟີໂລກາ ເອັນຊີທີເອັຟ135 ມີວິທີການທີ່ຕ່າງອອກໄປ ເພາະນອກຈາກອາຊິດຮຽວລູຣອນິກແລ້ວ ຍັງໃສ່ວິຕາມິນ ອາຊິດອາມິໂນ ແຮ່ທາດ ແລະ ໂຄເອັນໄຊມ໌ຮ່ວມນຳ. ມັນບໍ່ໄດ້ອອກແບບໃຫ້ມີເປົ້າໝາຍດຽວຄືການເພີ່ມຄວາມຊຸ່ມຊື່ນ ແຕ່ອອກແບບໃຫ້ໜູນຫຼາຍເສັ້ນທາງພ້ອມກັນ ທັງການເຜົາຜະຫລານຂອງຈຸລັງ ການຕ້ານອະນຸມູນອິດສະຫຼະ ແລະ ການສະໜອງວັດຖຸດິບໃນການສ້າງຄໍລາເຈນ. ຖ້າເວົ້າງ່າຍໆ ມັນຄືຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການເຕີມນ້ຳຢ່າງດຽວ ກັບການປັບປຸງສະພາບແວດລ້ອມທັງໝົດໃຫ້ຈຸລັງເຮັດວຽກໄດ້ດີຂຶ້ນ.

ເປັນຫຍັງຕ້ອງສັກຫຼາຍເທື່ອ ບໍ່ແມ່ນເທື່ອດຽວ ຜົນລັບຈຶ່ງຈະສະສົມ?

ສານອາຫານທີ່ສັກເຂົ້າໄປຈະຖືກຮ່າງກາຍເຜົາຜະຫລານ ແລະ ໝົດລິດລົງໄປຕາມກາຍເວລາ. ປະຕິກິລິຍາທີ່ຈຸລັງຮັບເອົາສານເຫຼົ່ານີ້ໄປ ແລ້ວນຳໄປສູ່ການສ້າງຄໍລາເຈນ ຫຼືປັບປຸງການເຜົາຜະຫລານແທ້ໆ ກໍບໍ່ໄດ້ສຳເລັດພາຍໃນການກະຕຸ້ນຄາວດຽວ ແຕ່ຈະຄ່ອຍໆສະສົມຂຶ້ນຜ່ານການສັກຊ້ຳປະມານ 3 ຫາ 5 ຄັ້ງ.

ຄືກັນກັບຮົດນ້ຳໃສ່ຕົ້ນໄມ້ຄາວດຽວແບບແຊບໆ ກໍບໍ່ໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ມັນເຕີບໃຫຍ່ໄປຕະຫຼອດ. ຕ້ອງແບ່ງໃຫ້ເປັນໄລຍະ ຢ່າງມີໄລຍະຫ່າງທີ່ແນ່ນອນ ຈຸລັງຈຶ່ງຈະສືບຕໍ່ກິດຈະກຳການຟື້ນຟູໄດ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຕາມການກະຕຸ້ນນັ້ນ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ໂດຍທົ່ວໄປຈຶ່ງແນະນຳໃຫ້ສັກ 3 ຫາ 5 ຄັ້ງ ໂດຍມີໄລຍະຫ່າງກັນ 2 ຫາ 3 ອາທິດ.

ຜົນລັບຄົງຢູ່ໄດ້ດົນປານໃດ ແລະ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຈືດຈາງລົງເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ?

ວົງຈອນການປ່ຽນຈຸລັງຜິວແມ່ນປະມານ 4 ອາທິດ ສ່ວນວົງຈອນການສ້າງ ແລະ ສະຫຼາຍຄໍລາເຈນແມ່ນໝູນວຽນຢູ່ໃນລະຫວ່າງ 4 ຫາ 12 ອາທິດ. ກິດຈະກຳການຟື້ນຟູທີ່ຖືກກະຕຸ້ນຈາກສານອາຫານທີ່ສັກເຂົ້າໄປ ກໍບໍ່ພົ້ນຈາກວົງຈອນນີ້ໄປໄດ້. ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ຜົນຂອງການກະຕຸ້ນກໍຈະຈືດຈາງລົງຕາມທຳມະຊາດ ແລ້ວຄ່ອຍໆກັບຄືນສູ່ຄວາມໄວການເຜົາຜະຫລານປົກກະຕິ.

ນອກຈາກນີ້ ຍິ່ງອາຍຸເພີ່ມຂຶ້ນ ຫຼືຍິ່ງໄດ້ຮັບແສງແດດ ຫຼືຄວາມຄຽດຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແຮງຂອງຝ່າຍທຳລາຍຄໍລາເຈນກໍມີແນວໂນ້ມກັບມາແຮງຂຶ້ນອີກ. ດັ່ງນັ້ນ ແທນທີ່ຈະຫວັງໃຫ້ຜົນຈາກການສັກເທື່ອດຽວຄົງຢູ່ໄດ້ດົນ ຈຶ່ງມັກແນະນຳໃຫ້ສັກຮັກສາຄວາມຕໍ່ເນື່ອງທຸກໆ 4 ຫາ 8 ອາທິດ. ຈຸດປະສົງຂອງການສັກຮັກສາຄວາມຕໍ່ເນື່ອງນີ້ ບໍ່ແມ່ນລໍຖ້າໃຫ້ຜົນຫາຍໄປກ່ອນແລ້ວຄ່ອຍເລີ່ມໃໝ່ ແຕ່ແມ່ນເພື່ອເຮັດໃຫ້ການຈືດຈາງນັ້ນຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປຫຼາຍຂຶ້ນ.

ຫຼັງສັກແລ້ວຈະມີການປ່ຽນແປງແນວໃດ ແລະ ຕ້ອງເອົາໃຈໃສ່ຫຍັງແດ່?

ເນື່ອງຈາກເປັນການໃຊ້ເຂັມສັກກະຕຸ້ນຊັ້ນຜິວໜັງແທ້ຫຼາຍສິບຫາຫຼາຍຮ້ອຍຈຸດ ຫຼັງສັກໃໝ່ໆອາດຈະມີການແດງ ຟົກຊ້ຳນ້ອຍໆ ຫຼືອາການບວມນ້ອຍໆເກີດຂຶ້ນໄດ້. ນີ້ເປັນປະຕິກິລິຍາທຳມະຊາດທີ່ເກີດຈາກເຂັມສຳຜັດເສັ້ນເລືອດຝອຍຕື້ນໆ ໂດຍທົ່ວໄປຈະບັນເທົາລົງພາຍໃນ 2 ຫາ 5 ມື້.

ຄວນຫຼີກເວັ້ນການເອົາມືສຳຜັດ ຫຼືຖູແຮງໆບໍລິເວນທີ່ສັກໄປປະມານ 2 ຫາ 3 ມື້ ເພາະຈະເປັນການເພີ່ມພາລະໃຫ້ຜິວທີ່ຖືກກະຕຸ້ນຢູ່ແລ້ວ. ນອກຈາກນີ້ ແສງແດດອາດຈະໄປເພີ່ມອະນຸມູນອິດສະຫຼະໃນຂະນະທີ່ຜິວກຳລັງຟື້ນຟູ ແລ້ວເຮັດໃຫ້ອາການອັກເສບຮຸນແຮງຂຶ້ນ ດັ່ງນັ້ນ ໃນປະມານ 1 ອາທິດຫຼັງສັກ ຄວນເອົາໃຈໃສ່ການປ້ອງກັນແສງແດດໃຫ້ຫຼາຍກວ່າປົກກະຕິ.

ເປັນທີ່ຮູ້ກັນວ່າມັນເໝາະສົມເປັນພິເສດສຳລັບຄົນທີ່ຜິວແຫ້ງ ຂາດຄວາມກະຊັບ ຫຼືກັງວົນເລື່ອງສີຜິວໝ່ນໝອງ. ແຕ່ຖ້າບໍລິເວນທີ່ຈະສັກຍັງມີອາການອັກເສບ ຫຼືມີບາດແຜຢູ່ ການສັກເຂັມອາດຈະໄປລະຄາຍເຄືອງບໍລິເວນນັ້ນຫຼາຍຂຶ້ນ ດັ່ງນັ້ນ ຄວນລໍໃຫ້ອາການນັ້ນສະຫງົບກ່ອນຈຶ່ງຄ່ອຍສັກ ຈະປອດໄພກວ່າ.

References

Korean Dermatological Association, Ministry of Food and Drug Safety (MFDS), American Academy of Dermatology (AAD), and U.S. Food and Drug Administration (FDA).