Carboxytherapy: ຜົນ ຫຼັກການ ຈຳນວນຄັ້ງ ແລະ ຂໍ້ຄວນລະວັງ

ເມື່ອໄດ້ຍິນວ່າມີການສັກແກ໊ດເຂົ້າໄປໃນຮ່າງກາຍໂດຍຕັ້ງໃຈ ຫຼາຍຄົນອາດຮູ້ສຶກແປກໆ. ແຕ່ຄາບອກຊີເທີຣາປີແມ່ນມີຕົ້ນກຳເນີດມາແຕ່ດົນນານຈາກການບຳບັດດ້ວຍນ້ຳພຸຮ້ອນຢູ່ປະເທດຝຣັ່ງ ແລະ ປັດຈຸບັນໄດ້ກາຍເປັນວິທີການໜຶ່ງທີ່ໃຊ້ດູແລໄຂມັນ ແລະ ລະບົບໄຫຼວຽນຂອງເລືອດ. ວິທີການແມ່ນໃຊ້ເຂັມຂະໜາດນ້ອຍສັກແກ໊ດຄາບອນໄດອອກໄຊ໌ທາງການແພດປະລິມານໜ້ອຍໆເຂົ້າໄປໃນຊັ້ນໄຂມັນໃຕ້ຜິວໜັງ.

ຈຸດສຳຄັນຄືຄາບອນໄດອອກໄຊ໌ບໍ່ໄດ້ເປັນຕົວທີ່ເຜົາຜານໄຂມັນໂດຍກົງ. ແຕ່ມັນເຮັດໜ້າທີ່ສົ່ງສັນຍານໃຫ້ຮ່າງກາຍເລັ່ງການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ. ຕາມສັນຍານນັ້ນ ເລືອດຈະໄຫຼວຽນເພີ່ມຂຶ້ນ ພ້ອມທັງນຳພາອົກຊີແຊນ ແລະ ສານອາຫານໄປສູ່ບໍລິເວນນັ້ນຫຼາຍຂຶ້ນ ເຮັດໃຫ້ເກີດສະພາບແວດລ້ອມທີ່ເໝາະສົມຕໍ່ການສະຫຼາຍໄຂມັນ ແລະ ການຟື້ນຟູເນື້ອເຍື່ອ. ຕໍ່ໄປນີ້ຈະອະທິບາຍທີລະບາດວ່າເປັນຫຍັງຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນແບບນັ້ນ ແລະ ນຳໃຊ້ຢູ່ບໍລິເວນໃດແດ່.

ເປັນຫຍັງການອັດແກ໊ສຄາບອນໄດອອກໄຊຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເສັ້ນເລືອດຂະຫຍາຍ?

ເສັ້ນເລືອດໃນຮ່າງກາຍຂອງພວກເຮົາຈະຄອຍກວດສອບລະດັບຄາບອນໄດອອກໄຊ໌ຢູ່ບໍລິເວນນັ້ນຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ. ຍິ່ງເຊວເຮັດວຽກໜັກ ກໍຍິ່ງປ່ອຍຄາບອນໄດອອກໄຊ໌ອອກມາຫຼາຍ ດັ່ງນັ້ນຮ່າງກາຍຈຶ່ງຕີຄວາມວ່າບໍລິເວນທີ່ມີລະດັບຄາບອນໄດອອກໄຊ໌ສູງແມ່ນບໍລິເວນທີ່ກຳລັງຂາດອົກຊີແຊນ. ຈາກນັ້ນເສັ້ນເລືອດຢູ່ບໍລິເວນນັ້ນຈະຂະຫຍາຍໂຕເອງ ເພື່ອສົ່ງເລືອດໄປຫຼາຍຂຶ້ນ. ຄືກັນກັບຢູ່ໄຊງານກໍ່ສ້າງ ເມື່ອມີສັນຍານວ່າແຮງງານບໍ່ພຽງພໍ ກໍ່ຈະສົ່ງແຮງງານເສີມເຂົ້າໄປຊ່ວຍ.

ຄາບອກຊີເທີຣາປີແມ່ນການກະຕຸ້ນໃຫ້ເກີດປະຕິກິລິຍານີ້ຂຶ້ນແບບຕັ້ງໃຈ. ເມື່ອສັກຄາບອນໄດອອກໄຊ໌ເຂົ້າໄປໃນຊັ້ນໄຂມັນໃຕ້ຜິວໜັງ ລະດັບຄາບອນໄດອອກໄຊ໌ຢູ່ບໍລິເວນນັ້ນຈະສູງຂຶ້ນທັນທີ. ຮ່າງກາຍຈະຕີຄວາມວ່ານີ້ແມ່ນສະຖານະການສຸກເສີນທີ່ຂາດອົກຊີແຊນ ຈຶ່ງຂະຫຍາຍເສັ້ນເລືອດຝອຍຢູ່ບໍລິເວນນັ້ນເພື່ອໃຫ້ເລືອດໄຫຼຜ່ານໄດ້ຫຼາຍຂຶ້ນ. ປະກົດການນີ້ເອີ້ນວ່າການຂະຫຍາຍໂຕຂອງເສັ້ນເລືອດ ຄືກັນກັບທໍ່ນ້ຳທີ່ໃຫຍ່ຂຶ້ນ ເຮັດໃຫ້ນ້ຳໄຫຼຜ່ານໄດ້ຫຼາຍຂຶ້ນນັ້ນເອງ.

ຄາບອນໄດອອກໄຊ໌ທີ່ສັກເຂົ້າໄປຈະບໍ່ຢູ່ໃນຮ່າງກາຍດົນ. ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວມັນຈະຖືກຂັບອອກຈາກຮ່າງກາຍຕາມທຳມະຊາດຜ່ານກະແສເລືອດ ແລະ ປອດພາຍໃນ 10 ຫາ 20 ນາທີ. ແຕ່ຜົນຂອງການເພີ່ມການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາສັ້ນໆນັ້ນຈະຍັງຄົງຢູ່ຕໍ່ໄປອີກ 2 ຫາ 3 ວັນຫຼັງການປິ່ນປົວ. ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຄວນຈື່ໄວ້ວ່າຫົວໃຈຫຼັກຂອງຄາບອກຊີເທີຣາປີບໍ່ແມ່ນການອອກລິດຂອງແກ໊ດເອງ ແຕ່ແມ່ນການເພີ່ມການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດທີ່ແກ໊ດເປັນຕົວກະຕຸ້ນໃຫ້ເກີດຂຶ້ນ.

ກະແສເລືອດທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນມີຜົນຕໍ່ເຊລໄຂມັນແນວໃດ?

ຕາມທຳມະຊາດແລ້ວ ເນື້ອເຍື່ອໄຂມັນມີເສັ້ນເລືອດແຜ່ຂະຫຍາຍໜ້ອຍກວ່າເນື້ອເຍື່ອອື່ນ. ດັ່ງນັ້ນບໍລິເວນທີ່ມີໄຂມັນສະສົມຫຼາຍຈຶ່ງມີການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດຊ້າກວ່າບໍລິເວນອື່ນ. ເມື່ອການໄຫຼວຽນຊ້າ ພະລັງງານທີ່ສະສົມຢູ່ໃນເຊວໄຂມັນກໍ່ອອກໄປໄດ້ຍາກ ແລະ ຂອງເສຍກໍ່ຖືກກຳຈັດອອກຊ້າລົງເຊັ່ນກັນ.

ເມື່ອການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດເພີ່ມຂຶ້ນຍ້ອນຄາບອກຊີເທີຣາປີ ກະແສການໄຫຼວຽນນີ້ກໍ່ຈະປ່ຽນໄປ. ເລືອດຈະໄຫຼວຽນຄ່ອງແຄ້ວຂຶ້ນ ນຳພາອົກຊີແຊນ ແລະ ສານອາຫານໄປສູ່ອ້ອມຂ້າງເຊວໄຂມັນຫຼາຍຂຶ້ນ ພ້ອມທັງເກັບກູ້ຂອງເສຍທີ່ເກີດຈາກການສະຫຼາຍໄຂມັນອອກໄປໄວຂຶ້ນ. ຄືກັນກັບການເປີດທາງນ້ຳໃໝ່ໃຫ້ນ້ຳທີ່ນິ້ງຢູ່ໃນບໍ່ນ້ຳ. ເມື່ອນ້ຳໄຫຼວຽນຢູ່ຕະຫຼອດ ຄວາມເນົ່າເປື່ອຍກໍ່ຫຼຸດລົງ ສະພາບແວດລ້ອມອ້ອມຂ້າງເຊວໄຂມັນກໍ່ບໍ່ນິ້ງເຊັ່ນດຽວກັນເມື່ອການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດເພີ່ມຂຶ້ນ.

ນອກຈາກນີ້ ການສັກແກ໊ດເຂົ້າໄປຍັງເຮັດໃຫ້ເນື້ອເຍື່ອໄຂມັນພອງ ແລະ ຖືກກົດເລັກນ້ອຍ ເຊິ່ງເປັນການກະຕຸ້ນທາງກາຍະພາບອີກຢ່າງໜຶ່ງ. ມີບົດລາຍງານລະບຸວ່າການກະຕຸ້ນນີ້ຊ່ວຍກະຕຸ້ນປະຕິກິລິຍາເອນໄຊທີ່ສະຫຼາຍໄຂມັນທີ່ສະສົມຢູ່ພາຍໃນເຊວໄຂມັນ. ເວົ້າອີກຢ່າງໜຶ່ງກໍ່ຄື ສັນຍານທາງເຄມີ ແລະ ການກະຕຸ້ນທາງກາຍະພາບເຮັດວຽກຮ່ວມກັນ ສ້າງເງື່ອນໄຂທີ່ເອື້ອອຳນວຍຕໍ່ການສະຫຼາຍໄຂມັນ.

ເປັນຫຍັງອົກຊີແຊນທີ່ເພີ່ມຈຶ່ງປ່ຽນການສະລາຍໄຂມັນ?

ຂະບວນການປ່ຽນໄຂມັນຈາກພະລັງງານທີ່ສະສົມໄວ້ ໃຫ້ກາຍເປັນຮູບແບບທີ່ຮ່າງກາຍນຳໄປໃຊ້ໄດ້ຈິງ ເອີ້ນວ່າການສະຫຼາຍໄຂມັນ. ຂະບວນການນີ້ຜ່ານຫຼາຍຂັ້ນຕອນ ແລະ ຫຼາຍສ່ວນຂອງມັນຕ້ອງອາໄສອົກຊີແຊນ. ໃນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ຂາດອົກຊີແຊນ ປະຕິກິລິຍານີ້ຈະດຳເນີນໄປຊ້າ.

ເມື່ອການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດເພີ່ມຂຶ້ນຈາກຄາບອກຊີເທີຣາປີ ປະລິມານອົກຊີແຊນທີ່ໄປເຖິງບໍລິເວນນັ້ນກໍ່ຈະເພີ່ມຂຶ້ນຕາມ. ອົກຊີແຊນທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນນີ້ຄືການສະໜອງເຊື້ອໄຟທີ່ຈຳເປັນສຳລັບຂະບວນການສະຫຼາຍໄຂມັນຢ່າງພຽງພໍ. ນອກຈາກນີ້ ຍັງມີປະກົດການທາງດ້ານສະລິລະສາດອີກຢ່າງໜຶ່ງຄື ຄາບອນໄດອອກໄຊ໌ຊ່ວຍໃຫ້ຮີໂມໂກລບິນໃນເລືອດປ່ອຍອົກຊີແຊນອອກໄປສູ່ເນື້ອເຍື່ອໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ. ຮີໂມໂກລບິນເປັນຄືກັນກັບຜູ້ຂົນສົ່ງທີ່ຈັບອົກຊີແຊນໄວ້ ແລະ ເມື່ອລະດັບຄາບອນໄດອອກໄຊ໌ອ້ອມຂ້າງສູງຂຶ້ນ ມັນກໍ່ຈະປ່ອຍອົກຊີແຊນທີ່ຈັບໄວ້ນັ້ນອອກໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ. ຄືກັນກັບພະນັກງານສົ່ງເຄື່ອງທີ່ຮີບຮ້ອນວາງເຄື່ອງລົງເມື່ອໃກ້ຮອດຈຸດໝາຍ.

ໃນທີ່ສຸດ ການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດ ແລະ ການສະໜອງອົກຊີແຊນທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຮ່ວມກັນ ຈະສ້າງເງື່ອນໄຂທີ່ດີໃຫ້ເຊວໄຂມັນສະຫຼາຍ ແລະ ຂັບໄຂມັນທີ່ສະສົມໄວ້ອອກ. ແຕ່ການປ່ຽນແປງນີ້ບໍ່ໄດ້ເຫັນຜົນຢ່າງຈະແຈ້ງພາຍໃນຄັ້ງດຽວ ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວຈະຄ່ອຍໆສະສົມຜົນເມື່ອເຮັດຊ້ຳ 8 ຫາ 12 ຄັ້ງ.

ໄດ້ຜົນກັບເຊລລູໄລທ໌ບໍ?

ເຊລລູໄລທ໌ແມ່ນປະກົດການທີ່ຜິວໜັງເບິ່ງບໍ່ຮຽບ ມີລອນຂຶ້ນລົງ ມັກເກີດຢູ່ບໍລິເວນຂາອ່ອນ ຫຼື ກົ້ນ. ສາເຫດບໍ່ໄດ້ມາຈາກປັດໄຈດຽວ ແຕ່ຮູ້ກັນວ່າການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດຢູ່ບໍລິເວນນັ້ນທີ່ຊ້າ ຮ່ວມກັບໂຄງສ້າງເນື້ອເຍື່ອທີ່ດັນເຊວໄຂມັນຂຶ້ນມາເປັນລອນ ເປັນປັດໄຈຮ່ວມກັນ. ເມື່ອການໄຫຼວຽນຊ້າ ນ້ຳ ແລະ ຂອງເສຍລະຫວ່າງເນື້ອເຍື່ອກໍ່ນິ້ງງ່າຍ ເຮັດໃຫ້ຜິວໜັງເບິ່ງເປັນລອນຫຼາຍຂຶ້ນຄືກັບອາການບວມ.

ຄາບອກຊີເທີຣາປີແກ້ໄຂບັນຫານີ້ໂດຍການເປີດການໄຫຼວຽນທີ່ນິ້ງຢູ່ນັ້ນ. ເມື່ອການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດເພີ່ມຂຶ້ນ ທາງອອກຂອງນ້ຳ ແລະ ຂອງເສຍທີ່ນິ້ງຢູ່ກໍ່ຈະກວ້າງຂຶ້ນ ມີບົດລາຍງານລະບຸວ່າຜົນຄືຜິວໜັງທີ່ເປັນລອນຈະບັນເທົາລົງບາງສ່ວນ. ເມື່ອລວມກັບຜົນຂອງການຫຼຸດປະລິມານເຊວໄຂມັນແລ້ວ ຈະຊ່ວຍໃຫ້ຜິວໜັງເບິ່ງຮຽບຂຶ້ນ.

ແຕ່ເນື່ອງຈາກສາເຫດຂອງເຊລລູໄລທ໌ມີຫຼາຍຊັ້ນຊ້ອນກັນ ຈຶ່ງບໍ່ຄວນຄາດຫວັງວ່າຄາບອກຊີເທີຣາປີຢ່າງດຽວຈະເຮັດໃຫ້ຫາຍໄປໝົດ ຄວນເຂົ້າໃຈວ່າມັນເປັນວິທີການດູແລໜຶ່ງທີ່ຮັບຜິດຊອບໃນດ້ານການປັບປຸງການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດເທົ່ານັ້ນ ຈະສົມເຫດສົມຜົນກວ່າ.

ຫຼັກການເລັງຄໍລາເຈນໃນການແກ້ຮອຍແຕກລາຍ

ຮອຍແຕກລາຍເກີດຈາກຜິວໜັງທີ່ຍືດຂະຫຍາຍໄວໃນໄລຍະສັ້ນ ຈົນເສັ້ນໄຍຄໍລາເຈນໃນຊັ້ນໜັງແທ້ຕາມບໍ່ທັນ ແລະ ຂາດອອກ ຈຶ່ງເປັນຮ່ອງຮອຍທີ່ເຫັນ. ຄໍລາເຈນເປັນໂປຣຕີນຄືເສົາທີ່ຄ້ຳຊູຜິວໜັງໃຫ້ຕຶງ ເມື່ອເສົານີ້ຂາດ ບໍລິເວນນັ້ນຈະຖືກແທນທີ່ດ້ວຍເນື້ອເຍື່ອແຜເປັນທີ່ບາງ ແລະ ອ່ອນແອ. ດັ່ງນັ້ນບໍລິເວນຮອຍແຕກລາຍຈຶ່ງມີເສັ້ນເລືອດໜ້ອຍກວ່າ ແລະ ຟື້ນຟູຊ້າກວ່າຜິວໜັງອ້ອມຂ້າງ.

ຄາບອກຊີເທີຣາປີເຂົ້າຫາບໍລິເວນນີ້ດ້ວຍວິທີການເພີ່ມການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດເຊັ່ນກັນ. ເມື່ອການໄຫຼວຽນເພີ່ມຂຶ້ນ ຟີໂບຣບລາສ (ເຊວທີ່ສ້າງຄໍລາເຈນ) ຈະໄດ້ຮັບອົກຊີແຊນ ແລະ ສານອາຫານຫຼາຍຂຶ້ນ ມີບົດລາຍງານວ່າການກະຕຸ້ນນີ້ຊ່ວຍເລັ່ງການສ້າງຄໍລາເຈນໄດ້ໃນລະດັບໜຶ່ງ. ໃຫ້ນຶກພາບຟີໂບຣບລາສເປັນຄືກັນກັບຄົນງານທີ່ຜະລິດຄໍລາເຈນ ເສົາຄ້ຳຂອງຜິວໜັງໂດຍກົງ. ເມື່ອຄົນງານໄດ້ຮັບວັດຖຸດິບ ແລະ ພະລັງງານພຽງພໍ ຄວາມໄວໃນການເຮັດວຽກກໍ່ຈະເພີ່ມຂຶ້ນຄືກັນ.

ມີບົດລາຍງານວ່າຜົນທີ່ໄດ້ຄື ພື້ນຜິວທີ່ບາງ ແລະ ຈົມລົງອັນເປັນລັກສະນະສະເພາະຂອງຮອຍແຕກລາຍຈະຄ່ອຍໆເຕັມຂຶ້ນພາຍໃນ 8 ຫາ 12 ອາທິດ ພ້ອມທັງສີກໍ່ຈາງລົງ. ແຕ່ຮອຍແຕກລາຍທີ່ຍັງມີສີແດງ ຫຼື ສີມ່ວງ ເຊິ່ງເກີດຂຶ້ນບໍ່ດົນມານີ້ ຈະຕອບສະໜອງໄດ້ດີກວ່າຮອຍແຕກລາຍເກົ່າທີ່ກາຍເປັນສີຂາວແຂງແລ້ວ.

ຈຳນວນຄັ້ງຕ່າງກັນຕາມບໍລິເວນແນວໃດ?

ຄາບອກຊີເທີຣາປີບໍ່ໄດ້ໃຊ້ວິທີດຽວກັນທຸກບໍລິເວນ ເນື່ອງຈາກຄວາມໜາຂອງໄຂມັນ ຄວາມໜາແໜ້ນຂອງເສັ້ນເລືອດ ແລະ ຄວາມອ່ອນໄຫວຂອງຜິວໜັງແຕກຕ່າງກັນຕາມແຕ່ລະບໍລິເວນ. ເຫດຜົນ 3 ຂໍ້ຂ້າງລຸ່ມນີ້ຄືສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນ.

• ບໍລິເວນທີ່ມີຊັ້ນໄຂມັນໜາ ເຊັ່ນ ໜ້າທ້ອງ ຫຼື ຂາອ່ອນ ຕ້ອງການພື້ນທີ່ໃຫ້ແກ໊ດເຂົ້າເຖິງກວ້າງກວ່າ ຈຶ່ງຕ້ອງແບ່ງສັກຫຼາຍຈຸດ ແລະ ຕ້ອງການ 10 ຫາ 15 ຄັ້ງຂຶ້ນໄປ. ຍິ່ງຊັ້ນໄຂມັນໜາເທົ່າໃດ ຜົນຂອງການປັບປຸງການໄຫຼວຽນຈະໃຊ້ເວລາແຜ່ກະຈາຍໃຫ້ທົ່ວຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ.
• ບໍລິເວນທີ່ມີຊັ້ນໄຂມັນບາງ ເຊັ່ນ ຄາງສອງຊັ້ນ ຫຼື ແຂນ ຈະຕອບສະໜອງໄວເຖິງແມ່ນໃຊ້ປະລິມານໜ້ອຍ. ເນື່ອງຈາກເນື້ອເຍື່ອບາງ ເຮັດໃຫ້ເຊວໄຂມັນເປົ້າໝາຍລວມຢູ່ໜາແໜ້ນຢູ່ໃນຂອບເຂດທີ່ແກ໊ດແຜ່ກະຈາຍໄປເຖິງ.
• ເມື່ອຮັກສາບັນຫາທີ່ຜິວຕື້ນ ເຊັ່ນ ເຊລລູໄລທ໌ ຫຼື ຮອຍແຕກລາຍ ຈະສັກຕື້ນກວ່າ ແລະ ໄລຍະຫ່າງຖີ່ກວ່າ. ເນື່ອງຈາກຈຸດທີ່ເປັນບັນຫາລວມຢູ່ໃນຊັ້ນໜັງແທ້ ແລະ ບໍລິເວນທັນທີໃຕ້ນັ້ນ ຕ້ອງສັກໃຫ້ຕົງກັບຄວາມເລິກນັ້ນ ຜົນຂອງການປັບປຸງການໄຫຼວຽນຈຶ່ງຈະໄປເຖິງຈຸດນັ້ນໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ.

ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວ ມັກໃຊ້ວິທີເຮັດ 8 ຫາ 12 ຄັ້ງ ໂດຍຫ່າງກັນ 1 ຫາ 2 ອາທິດຕໍ່ຄັ້ງ. ເນື່ອງຈາກການປັບປຸງການໄຫຼວຽນ ແລະ ການສະຫຼາຍໄຂມັນເປັນຂະບວນການທີ່ສະສົມ ຈຶ່ງຮູ້ກັນວ່າການເຮັດຊ້ຳມີບົດບາດຕໍ່ຜົນລັບຫຼາຍກວ່າການເຮັດພຽງຄັ້ງດຽວ.

ຄວາມຮູ້ສຶກຕອນເຮັດ ແລະ ຄົນທີ່ຕ້ອງລະວັງ

ການປິ່ນປົວແມ່ນໃຊ້ເຂັມຂະໜາດນ້ອຍສັກແກ໊ດເຂົ້າໄປໃນຫຼາຍໆຈຸດ ໂດຍໄລຍະຫ່າງກັນ 1 ຫາ 2 ຊັງຕີແມັດພາຍໃນບໍລິເວນເປົ້າໝາຍ. ຫຼັງຈາກສັກທັນທີ ອາດຮູ້ສຶກໜັກ ຫຼື ຮ້ອນຢຽບ ພ້ອມທັງຮູ້ສຶກຄືບໍລິເວນນັ້ນພອງຂຶ້ນເລັກນ້ອຍ ຍ້ອນແກ໊ດແຜ່ກະຈາຍໄປໃນຊັ້ນເນື້ອເຍື່ອ. ອາການນີ້ເປັນພຽງຊົ່ວຄາວ ເກີດຈາກຄາບອນໄດອອກໄຊ໌ເຂົ້າໄປແທນທີ່ຊ່ອງວ່າງລະຫວ່າງເນື້ອເຍື່ອ ໂດຍທົ່ວໄປຈະຫາຍໄປພາຍໃນ 10 ຫາ 30 ນາທີ ເມື່ອແກ໊ດຖືກດູດຊຶມ.

ຫຼັງການປິ່ນປົວ ບໍລິເວນນັ້ນອາດແດງເລັກນ້ອຍ ຫຼື ມີຮອຍຊ້ຳ ເຊິ່ງເປັນປະຕິກິລິຍາທຳມະຊາດຈາກການຂະຫຍາຍໂຕຂອງເສັ້ນເລືອດ ແລະ ການກະຕຸ້ນເລັກໆ. ໂດຍທົ່ວໄປຈະຫາຍໄປພາຍໃນ 2 ຫາ 5 ວັນ. ແຕ່ຖ້າມີພະຍາດກ່ຽວກັບລະບົບໄຫຼວຽນຂອງເລືອດ ພະຍາດປອດບາງຊະນິດ ຫຼື ກຳລັງຖືພາ ຄວນປຶກສາທ່ານໝໍກ່ອນເຂົ້າຮັບການປິ່ນປົວ ເພື່ອຄວາມປອດໄພ.

ຄາບອກຊີເທີຣາປີບໍ່ແມ່ນການປິ່ນປົວທີ່ຫຼຸດໄຂມັນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນຄັ້ງດຽວ ແຕ່ໃກ້ຄຽງກັບແນວຄວາມຄິດການດູແລທີ່ຊ່ວຍການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດຫຼາຍກວ່າ. ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າເຮັດຄວບຄູ່ໄປກັບການດູແລໃນຊີວິດປະຈຳວັນ ເຊັ່ນ ການກິນອາຫານ ແລະ ການອອກກຳລັງກາຍ ຈະໄດ້ຮັບຜົນລັບທີ່ໝັ້ນຄົງກວ່າ ຕາມບົດລາຍງານ.

References

Korean Dermatological Association, Ministry of Food and Drug Safety (MFDS), American Academy of Dermatology (AAD), and U.S. Food and Drug Administration (FDA).