ຫຼັກການທີ່ Carboxytherapy ສີດແກັສຄາບອນໄດອອກໄຊເພື່ອເພີ່ມການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດ ແລະ ຫຼຸດໄຂມັນ, ພ້ອມທັງຈຳນວນຄັ້ງ ແລະ ບໍລິເວນທີ່ນຳໃຊ້

ຟັງແລ້ວອາດຮູ້ສຶກແປກທີ່ຈະໄດ້ຍິນວ່າມີການສີດແກັສເຂົ້າໄປໃນຮ່າງກາຍໂດຍຕັ້ງໃຈ. ແຕ່ Carboxytherapy ແມ່ນມີຕົ້ນກຳເນີດມາແຕ່ດົນນານຈາກການບຳບັດດ້ວຍນ້ຳພຸຮ້ອນຢູ່ປະເທດຝຣັ່ງ ແລະ ປັດຈຸບັນໄດ້ກາຍເປັນວິທີການທີ່ໃຊ້ຄວບຄຸມໄຂມັນ ແລະ ການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດ. ວິທີການແມ່ນໃຊ້ເຂັມຂະໜາດນ້ອຍສີດແກັສຄາບອນໄດອອກໄຊທາງການແພດປະລິມານໜ້ອຍເຂົ້າໄປໃນຊັ້ນໄຂມັນໃຕ້ຜິວໜັງໂດຍກົງ.

ຈຸດສຳຄັນແມ່ນຄາບອນໄດອອກໄຊເອງບໍ່ໄດ້ເປັນຕົວທີ່ເຜົາໄໝ້ໄຂມັນໂດຍກົງ. ມັນມີບົດບາດເປັນສັນຍານແຈ້ງໃຫ້ຮ່າງກາຍປັ່ນປ່ວນລະບົບໄຫຼວຽນເລືອດໃຫ້ແຮງຂຶ້ນ. ຕາມສັນຍານນັ້ນ ການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດຈະເພີ່ມຂຶ້ນ ແລະ ເລືອດທີ່ໄຫຼວຽນຫຼາຍຂຶ້ນກໍ່ຈະນຳພາອົກຊີແຊນ ແລະ ສານອາຫານໄປລ້ຽງບໍລິເວນນັ້ນຫຼາຍຂຶ້ນ, ເຮັດໃຫ້ເກີດສະພາບແວດລ້ອມທີ່ເໝາະສົມຕໍ່ການສະຫຼາຍໄຂມັນ ແລະ ການຟື້ນຟູເນື້ອເຍື່ອ. ຂ້າງລຸ່ມນີ້ຈະອະທິບາຍທີລະຂັ້ນຕອນວ່າເປັນຫຍັງຈຶ່ງເກີດແນວນັ້ນ ແລະ ໃຊ້ໄດ້ດີກັບບໍລິເວນໃດແດ່.

ເປັນຫຍັງເສັ້ນເລືອດຈຶ່ງຂະຫຍາຍເມື່ອສີດແກັສຄາບອນໄດອອກໄຊເຂົ້າໄປ?

ເສັ້ນເລືອດໃນຮ່າງກາຍຂອງເຮົາຈະຄອຍກວດກາລະດັບຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນຂອງຄາບອນໄດອອກໄຊຢູ່ບໍລິເວນນັ້ນຕະຫຼອດເວລາ. ຍິ່ງຈຸລັງເຮັດວຽກໜັກເທົ່າໃດ ກໍ່ຈະປ່ອຍຄາບອນໄດອອກໄຊອອກມາຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຮ່າງກາຍຈຶ່ງຕັດສິນວ່າບໍລິເວນທີ່ມີລະດັບຄາບອນໄດອອກໄຊສູງແມ່ນບໍລິເວນທີ່ຂາດອົກຊີແຊນຢ່າງເລັ່ງດ່ວນ. ຈາກນັ້ນເສັ້ນເລືອດຢູ່ບໍລິເວນນັ້ນຈະຂະຫຍາຍໂດຍອັດຕະໂນມັດ ແລະ ສົ່ງເລືອດເຂົ້າໄປຫຼາຍຂຶ້ນ. ຄືກັນກັບການສົ່ງແຮງງານເພີ່ມເຂົ້າໄປໃນໄຊງານກໍ່ສ້າງເມື່ອມີສັນຍານວ່າແຮງງານບໍ່ພຽງພໍ.

Carboxytherapy ແມ່ນການກະຕຸ້ນປະຕິກິລິຍານີ້ໃຫ້ເກີດຂຶ້ນໂດຍວິທີການທາງການແພດ. ເມື່ອສີດຄາບອນໄດອອກໄຊເຂົ້າໄປໃນຊັ້ນໄຂມັນໃຕ້ຜິວໜັງ ລະດັບຄາບອນໄດອອກໄຊຢູ່ບໍລິເວນນັ້ນຈະສູງຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນ. ຮ່າງກາຍຈະຖືວ່ານີ້ແມ່ນສະຖານະການສຸກເສີນທີ່ຂາດອົກຊີແຊນ ແລ້ວຂະຫຍາຍເສັ້ນເລືອດຝອຍໃນບໍລິເວນນັ້ນເພື່ອໃຫ້ເລືອດໄຫຼຜ່ານໄດ້ຫຼາຍຂຶ້ນ. ປະກົດການນີ້ເອີ້ນວ່າການຂະຫຍາຍເສັ້ນເລືອດ (vasodilation) ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າທໍ່ເສັ້ນເລືອດຂະຫຍາຍໃຫຍ່ຂຶ້ນ ເຮັດໃຫ້ເລືອດໄຫຼຜ່ານໄດ້ຫຼາຍຂຶ້ນນັ້ນເອງ.

ແກັສຄາບອນໄດອອກໄຊທີ່ສີດເຂົ້າໄປຈະບໍ່ຄ້າງຢູ່ໃນຮ່າງກາຍດົນນານ. ໂດຍທົ່ວໄປມັນຈະຖືກຂັບອອກຈາກຮ່າງກາຍຕາມທຳມະຊາດຜ່ານເລືອດ ແລະ ປອດພາຍໃນ 10 ຫາ 20 ນາທີ. ແຕ່ຜົນຂອງການເພີ່ມການໄຫຼວຽນເລືອດທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາສັ້ນໆນັ້ນຈະຄົງຢູ່ຕໍ່ໄປອີກ 2 ຫາ 3 ວັນຫຼັງການເຮັດ. ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຄວນຈື່ໄວ້ວ່າຈຸດເລີ່ມຕົ້ນທີ່ແທ້ຈິງຂອງ Carboxytherapy ບໍ່ແມ່ນການອອກລິດຂອງແກັສເອງ ແຕ່ແມ່ນການເພີ່ມການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດທີ່ແກັສເປັນຕົວກະຕຸ້ນໃຫ້ເກີດຂຶ້ນ.

ເສັ້ນເລືອດທີ່ຂະຫຍາຍນັ້ນເຊື່ອມໂຍງກັບການສະຫຼາຍໄຂມັນແນວໃດ?

ຕາມທຳມະຊາດແລ້ວ ຈຸລັງໄຂມັນເປັນເນື້ອເຍື່ອທີ່ມີເສັ້ນເລືອດແຜ່ກະຈາຍໜ້ອຍກວ່າເນື້ອເຍື່ອອື່ນ. ດັ່ງນັ້ນບໍລິເວນທີ່ມີໄຂມັນສະສົມຈຶ່ງມີການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດຊ້າກວ່າເນື້ອເຍື່ອອື່ນຄ່ອນຂ້າງຫຼາຍ. ເມື່ອການໄຫຼວຽນຊ້າ ພະລັງງານທີ່ສະສົມຢູ່ໃນຈຸລັງໄຂມັນຈະອອກໄປໄດ້ຍາກ ແລະ ຂອງເສຍກໍ່ຖືກກຳຈັດອອກຊ້າໄປນຳ.

ເມື່ອການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດເພີ່ມຂຶ້ນຈາກ Carboxytherapy ວົງຈອນນີ້ຈະປ່ຽນໄປ. ເລືອດຈະໄຫຼວຽນຄ່ອງຕົວຂຶ້ນ ນຳພາອົກຊີແຊນ ແລະ ສານອາຫານໄປລ້ຽງຈຸລັງໄຂມັນຖີ່ຂຶ້ນ ພ້ອມທັງເກັບກູ້ຂອງເສຍທີ່ເກີດຈາກການສະຫຼາຍໄຂມັນອອກໄປໄດ້ໄວຂຶ້ນ. ຄືກັນກັບການເປີດທາງນ້ຳໃໝ່ໃຫ້ນ້ຳທີ່ຂັງຢູ່ໄດ້ໄຫຼອອກ, ຍິ່ງນ້ຳໄຫຼສະໝ່ຳສະເໝີ ການຂັງເນົ່າກໍ່ຈະໜ້ອຍລົງ. ໃນທຳນອງດຽວກັນ ເມື່ອການໄຫຼວຽນເພີ່ມຂຶ້ນ ສະພາບແວດລ້ອມອ້ອມຮອບຈຸລັງໄຂມັນກໍ່ຈະບໍ່ຄ້າງຄາອີກຕໍ່ໄປ.

ນອກຈາກນີ້ ການສີດແກັສເຂົ້າໄປຍັງເຮັດໃຫ້ເນື້ອເຍື່ອໄຂມັນພອງ ແລະ ຖືກກົດເລັກນ້ອຍ ຊຶ່ງເປັນການກະຕຸ້ນທາງດ້ານກາຍະພາບທີ່ເຮັດວຽກຮ່ວມກັນນຳ. ມີບົດລາຍງານວ່າການກະຕຸ້ນນີ້ຊ່ວຍກະຕຸ້ນປະຕິກິລິຍາເອນໄຊທ໌ທີ່ສະຫຼາຍໄຂມັນທີ່ສະສົມຢູ່ພາຍໃນຈຸລັງໄຂມັນ. ເວົ້າອີກແບບໜຶ່ງກໍ່ຄື ສັນຍານທາງເຄມີ ແລະ ການກະຕຸ້ນທາງກາຍະພາບຮ່ວມກັນສ້າງເງື່ອນໄຂທີ່ເອື້ອອຳນວຍຕໍ່ການສະຫຼາຍໄຂມັນ.

ເມື່ອອົກຊີແຊນເພີ່ມຂຶ້ນ ຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນພາຍໃນຈຸລັງໄຂມັນ?

ຂະບວນການທີ່ປ່ຽນໄຂມັນຈາກພະລັງງານທີ່ສະສົມໄວ້ໃຫ້ກາຍເປັນຮູບແບບທີ່ໃຊ້ໄດ້ຈິງນັ້ນເອີ້ນວ່າການສະຫຼາຍໄຂມັນ (lipolysis). ຂະບວນການນີ້ຜ່ານຫຼາຍຂັ້ນຕອນ ໂດຍສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນປະຕິກິລິຍາທີ່ຕ້ອງການອົກຊີແຊນ. ໃນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ຂາດອົກຊີແຊນ ປະຕິກິລິຍານີ້ຈະດຳເນີນໄປຊ້າ.

ເມື່ອການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດເພີ່ມຂຶ້ນຈາກ Carboxytherapy ປະລິມານອົກຊີແຊນທີ່ໄປເຖິງບໍລິເວນນັ້ນກໍ່ຈະເພີ່ມຂຶ້ນນຳ. ອົກຊີແຊນທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນນີ້ຄືການສະໜອງເຊື້ອໄຟທີ່ຈຳເປັນຕໍ່ຂະບວນການສະຫຼາຍໄຂມັນໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ. ນອກຈາກນີ້ ຄາບອນໄດອອກໄຊເອງຍັງມີປະກົດການທາງດ້ານສະລີລະວິທະຍາທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ຮີໂມໂກລບິນ (hemoglobin) ໃນເລືອດປ່ອຍອົກຊີແຊນອອກສູ່ເນື້ອເຍື່ອໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ. ຮີໂມໂກລບິນເປັນຜູ້ຂົນສົ່ງທີ່ຈັບ ແລະ ພາອົກຊີແຊນເຄື່ອນທີ່ໄປ, ແຕ່ເມື່ອລະດັບຄາບອນໄດອອກໄຊອ້ອມຂ້າງສູງຂຶ້ນ ມັນຈະປ່ອຍອົກຊີແຊນທີ່ຈັບໄວ້ນັ້ນອອກໄດ້ດີຂຶ້ນ. ຄືກັນກັບພະນັກງານສົ່ງເຄື່ອງທີ່ຂົນເຄື່ອງລົງໄວຂຶ້ນເມື່ອໃກ້ຈຸດໝາຍ.

ໃນທີ່ສຸດ ການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດ ແລະ ການສະໜອງອົກຊີແຊນທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຈະປະສານກັນ ສ້າງເງື່ອນໄຂທີ່ດີໃຫ້ຈຸລັງໄຂມັນສະຫຼາຍ ແລະ ຂັບໄຂມັນທີ່ສະສົມໄວ້ອອກ. ແຕ່ການປ່ຽນແປງນີ້ບໍ່ໄດ້ເຫັນຜົນຢ່າງຊັດເຈນພຽງແຕ່ຄັ້ງດຽວ ມັນຈະສະສົມຄ່ອຍໆເມື່ອເຮັດຊ້ຳປະມານ 6 ຫາ 10 ຄັ້ງ.

ເປັນຫຍັງ Carboxytherapy ຈຶ່ງຖືກນຳໃຊ້ກັບເຊລລູໄລທ໌?

ເຊລລູໄລທ໌ແມ່ນປະກົດການທີ່ຜິວໜັງເບິ່ງເປັນຮອຍຂຸ້ນຂີ້ນຄ້ານ ມັກເກີດຢູ່ຕົ້ນຂາ ຫຼື ກົ້ນ. ສາເຫດບໍ່ໄດ້ມາຈາກຢ່າງດຽວ ແຕ່ຮູ້ກັນວ່າການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດຊ້າຢູ່ບໍລິເວນນັ້ນ ບວກກັບໂຄງສ້າງເນື້ອເຍື່ອເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ດັນຈຸລັງໄຂມັນຂຶ້ນມາເປັນຂຸ້ນຂີ້ນຄ້ານ ເຮັດວຽກຮ່ວມກັນ. ເມື່ອການໄຫຼວຽນຊ້າ ນ້ຳ ແລະ ຂອງເສຍລະຫວ່າງເນື້ອເຍື່ອຈະງ່າຍຕໍ່ການຄ້າງຄາ ຄືກັບອາການບວມ ເຮັດໃຫ້ພື້ນຜິວເບິ່ງເປັນຮອຍຂຸ້ນຂີ້ນຄ້ານຫຼາຍຂຶ້ນ.

Carboxytherapy ຈະເຂົ້າມາຊ່ວຍແກ້ໄຂການໄຫຼວຽນທີ່ຄ້າງຄານັ້ນໂດຍກົງ. ເມື່ອການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດເພີ່ມຂຶ້ນ ຊ່ອງທາງທີ່ນ້ຳ ແລະ ຂອງເສຍທີ່ຄ້າງໄວ້ຈະໄຫຼອອກໄດ້ຕາມປົກກະຕິກໍ່ຈະກວ້າງຂຶ້ນ ແລະ ມີບົດລາຍງານວ່າຮອຍຂຸ້ນຂີ້ນຄ້ານເທິງພື້ນຜິວຈະຄ່ອຍໆຫຼຸດຜ່ອນລົງ. ເມື່ອບວກກັບຜົນຂອງປະລິມານຈຸລັງໄຂມັນທີ່ຫຼຸດລົງ ຈະຊ່ວຍໃຫ້ພື້ນຜິວເບິ່ງນຸ້ມນວນຂຶ້ນ.

ຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ ເນື່ອງຈາກເຊລລູໄລທ໌ມີສາເຫດຫຼາຍຢ່າງພົວພັນກັນ ຈຶ່ງບໍ່ຄວນຄາດຫວັງວ່າ Carboxytherapy ຢ່າງດຽວຈະເຮັດໃຫ້ມັນຫາຍໄປໝົດ ແຕ່ຄວນເຂົ້າໃຈວ່າມັນເປັນວິທີການດູແລໜຶ່ງທີ່ຮັບຜິດຊອບໃນດ້ານການປັບປຸງການໄຫຼວຽນ ຊຶ່ງເປັນວິທີຄິດທີ່ໃກ້ຄວາມເປັນຈິງກວ່າ.

ຮອຍແຕກລາຍທ້ອງໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກ Carboxytherapy ດ້ວຍຫຼັກການໃດ?

ຮອຍແຕກລາຍ (stretch marks) ເກີດຈາກຜິວໜັງທີ່ຍືດອອກຢ່າງໄວໃນໄລຍະເວລາສັ້ນໆ ຈົນເສັ້ນໄຍຄໍລາເຈນ (collagen) ໃນຊັ້ນໜັງແທ້ຕາມບໍ່ທັນ ແລ້ວຂາດຫັກ. ຄໍລາເຈນເປັນໂປຣຕີນຄ້າຍກັບເສົາທີ່ຄ້ຳຢູ່ຜິວໜັງໃຫ້ຕຶງ, ບໍລິເວນທີ່ເສົານີ້ຂາດຫັກຈະຖືກແທນທີ່ດ້ວຍເນື້ອເຍື່ອແຜເປັນທີ່ບາງ ແລະ ອ່ອນແອ. ດັ່ງນັ້ນບໍລິເວນຮອຍແຕກລາຍຈຶ່ງມີເສັ້ນເລືອດໜ້ອຍກວ່າ ແລະ ຟື້ນຟູຊ້າກວ່າຜິວໜັງອ້ອມຂ້າງ.

Carboxytherapy ຈະເຂົ້າໄປຊ່ວຍເພີ່ມການໄຫຼວຽນຢູ່ບໍລິເວນນີ້ນຳ. ເມື່ອການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດເພີ່ມຂຶ້ນ ຈຸລັງໄຟໂບຣບລາສ (fibroblast) ຊຶ່ງເປັນຈຸລັງທີ່ສ້າງຄໍລາເຈນຂຶ້ນໃໝ່ຈະໄດ້ຮັບອົກຊີແຊນ ແລະ ສານອາຫານຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະ ມີບົດລາຍງານວ່າການກະຕຸ້ນນີ້ຊ່ວຍໃຫ້ການສ້າງຄໍລາເຈນເພີ່ມຂຶ້ນໃນລະດັບໜຶ່ງ. ໃຫ້ຄິດວ່າໄຟໂບຣບລາສເປັນຄົນງານທີ່ຜະລິດຄໍລາເຈນ ຊຶ່ງເປັນເສົາຄ້ຳຂອງຜິວໜັງໂດຍກົງ. ເມື່ອຄົນງານໄດ້ຮັບວັດຖຸດິບ ແລະ ພະລັງງານຢ່າງພຽງພໍ ຄວາມໄວໃນການເຮັດວຽກກໍ່ຈະເພີ່ມຂຶ້ນ ຄືກັນກັບຫຼັກການນີ້.

ຜົນຈາກນັ້ນ ມີບົດລາຍງານວ່າໜັງທີ່ບາງ ແລະ ຈົມລົງເປັນລັກສະນະສະເພາະຂອງຮອຍແຕກລາຍຈະຄ່ອຍໆເຕັມຂຶ້ນພາຍໃນ 8 ຫາ 12 ອາທິດ ພ້ອມທັງສີກໍ່ຈາງລົງ. ແຕ່ຮອຍແຕກລາຍທີ່ຍັງແດງ ຫຼື ອອກສີມ່ວງເພາະເກີດຂຶ້ນບໍ່ດົນ ຈະຕອບສະໜອງໄດ້ດີກວ່າຮອຍແຕກລາຍທີ່ເກົ່າແກ່ ແລະ ກາຍເປັນສີຂາວແຂງແລ້ວ.

ເປັນຫຍັງຈຳນວນຄັ້ງ ແລະ ວິທີການຈຶ່ງແຕກຕ່າງກັນຕາມແຕ່ລະບໍລິເວນ?

Carboxytherapy ບໍ່ໄດ້ນຳໃຊ້ວິທີດຽວກັນທັງໝົດ ເນື່ອງຈາກຄວາມໜາຂອງໄຂມັນ, ຄວາມໜາແໜ້ນຂອງເສັ້ນເລືອດ ແລະ ຄວາມອ່ອນໄຫວຂອງຜິວໜັງແຕກຕ່າງກັນໄປຕາມແຕ່ລະບໍລິເວນຂອງຮ່າງກາຍ. ເຫດຜົນ 3 ຂໍ້ຂ້າງລຸ່ມນີ້ແມ່ນສ້າງຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນ.

• ບໍລິເວນທ້ອງ ຫຼື ຕົ້ນຂາທີ່ມີຊັ້ນໄຂມັນໜາ ຈະມີຂອບເຂດທີ່ແກັສຕ້ອງໄປເຖິງກວ້າງ ຈຶ່ງຕ້ອງສີດເປັນຫຼາຍຈຸດຢູ່ບໍລິເວນດຽວກັນ ແລະ ຕ້ອງການຈຳນວນຄັ້ງຫຼາຍຂຶ້ນ ປະມານ 10 ຫາ 15 ຄັ້ງ. ເນື່ອງຈາກຍິ່ງຊັ້ນໄຂມັນໜາເທົ່າໃດ ຜົນຂອງການປັບປຸງການໄຫຼວຽນຈະໃຊ້ເວລາແຜ່ກະຈາຍໃຫ້ທົ່ວຖຶງດົນຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ.
• ບໍລິເວນທີ່ມີຊັ້ນໄຂມັນບາງ ເຊັ່ນ ຄາງສອງຊັ້ນ ຫຼື ແຂນທ່ອນເທິງ ຈະໃຫ້ຜົນຕອບຮັບໄວເຖິງແມ່ນວ່າຈະໃຊ້ປະລິມານໜ້ອຍກວ່າ. ເນື່ອງຈາກເມື່ອເນື້ອເຍື່ອບາງ ຈຸລັງໄຂມັນເປົ້າໝາຍຈະຢູ່ໜາແໜ້ນຢູ່ພາຍໃນຂອບເຂດທີ່ແກັສທີ່ສີດເຂົ້າໄປແຜ່ກະຈາຍໄປເຖິງ.
• ເມື່ອຮັກສາບັນຫາທີ່ຢູ່ຊັ້ນຕື້ນ ເຊັ່ນ ເຊລລູໄລທ໌ ຫຼື ຮອຍແຕກລາຍ ຈະສີດຕື້ນກວ່າ ແລະ ໃນໄລຍະຫ່າງທີ່ຖີ່ກວ່າ. ເນື່ອງຈາກຈຸດທີ່ມີບັນຫາຢູ່ໃນຊັ້ນໜັງແທ້ ແລະ ບໍລິເວນທີ່ຢູ່ຕິດກັນ, ຕ້ອງປັບຄວາມເລິກໃຫ້ພໍດີກັບບໍລິເວນນັ້ນ ຜົນຂອງການປັບປຸງການໄຫຼວຽນຈຶ່ງຈະໄປເຖິງຈຸດນັ້ນຢ່າງແມ່ນຢຳ.

ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວ ວິທີທີ່ນິຍົມນຳໃຊ້ຫຼາຍທີ່ສຸດແມ່ນການເຮັດ 8 ຫາ 12 ຄັ້ງ ໂດຍມີໄລຍະຫ່າງກັນ 1 ຫາ 2 ອາທິດ. ເນື່ອງຈາກການປັບປຸງການໄຫຼວຽນ ແລະ ການສະຫຼາຍໄຂມັນເປັນຂະບວນການທີ່ຕ້ອງສະສົມ ຈຶ່ງຮູ້ກັນວ່າການເຮັດຊ້ຳມີບົດບາດຕໍ່ຜົນລັບຫຼາຍກວ່າການເຮັດພຽງຄັ້ງດຽວ.

ຂັ້ນຕອນການເຮັດ ແລະ ຂໍ້ຄວນລະວັງມີຫຍັງແດ່?

ການເຮັດແມ່ນໃຊ້ເຂັມຂະໜາດນ້ອຍສີດແກັສສັ້ນໆເຂົ້າໄປຫຼາຍຈຸດພາຍໃນບໍລິເວນເປົ້າໝາຍ ໂດຍມີໄລຍະຫ່າງກັນ 1 ຫາ 2 ຊັງຕີແມັດ. ຫຼັງຈາກສີດແກັສທັນທີ ອາດຮູ້ສຶກກົດ, ຮ້ອນຢືດ ຫຼື ຮູ້ສຶກຄືກັບບໍລິເວນນັ້ນພອງຂຶ້ນເລັກນ້ອຍ ຍ້ອນແກັສແຜ່ກະຈາຍໄປລະຫວ່າງເນື້ອເຍື່ອ. ຄວາມຮູ້ສຶກນີ້ເປັນປະກົດການຊົ່ວຄາວທີ່ເກີດຈາກຄາບອນໄດອອກໄຊເຂົ້າໄປແທນທີ່ຊ່ອງວ່າງລະຫວ່າງເນື້ອເຍື່ອ ແລະ ໂດຍທົ່ວໄປຈະຫາຍໄປພາຍໃນ 10 ຫາ 30 ນາທີ ເມື່ອແກັສຖືກດູດຊຶມ.

ຫຼັງການເຮັດ ບໍລິເວນນັ້ນອາດແດງເລັກນ້ອຍ ຫຼື ມີຮອຍຊ້ຳ ຊຶ່ງເປັນປະຕິກິລິຍາທຳມະຊາດທີ່ເກີດຈາກເສັ້ນເລືອດຂະຫຍາຍ ແລະ ໄດ້ຮັບການກະຕຸ້ນເລັກນ້ອຍ. ໂດຍທົ່ວໄປຮູ້ກັນວ່າອາການເຫຼົ່ານີ້ຈະຫາຍໄປພາຍໃນ 2 ຫາ 5 ວັນ. ແຕ່ຖ້າມີພະຍາດກ່ຽວກັບລະບົບໄຫຼວຽນເລືອດ, ພະຍາດປອດບາງຊະນິດ ຫຼື ກຳລັງຖືພາ ຄວນປຶກສາທ່ານໝໍລ່ວງໜ້າກ່ອນຕັດສິນໃຈເຮັດ ເພື່ອຄວາມປອດໄພ.

Carboxytherapy ບໍ່ແມ່ນການຮັກສາທີ່ຫຼຸດໄຂມັນຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງພຽງຄັ້ງດຽວ ແຕ່ຄ້າຍກັບແນວຄິດການດູແລທີ່ຊ່ວຍປັບປຸງການໄຫຼວຽນຫຼາຍກວ່າ. ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີບົດລາຍງານວ່າ ຖ້າເຮັດຄວບຄູ່ໄປກັບການດູແລການໃຊ້ຊີວິດ ເຊັ່ນ ການກິນອາຫານ ແລະ ການອອກກຳລັງກາຍ ຈະໄດ້ຜົນລັບທີ່ໝັ້ນຄົງກວ່າ.

References

Korean Dermatological Association, Ministry of Food and Drug Safety (MFDS), American Academy of Dermatology (AAD), and U.S. Food and Drug Administration (FDA).