ຫຼັກການສີດ APL Slim ໃຊ້ຄວາມດັນອອສໂມຊິກທຳລາຍເຊລໄຂມັນ, ຜົນຕາມແຕ່ລະສ່ວນ ແລະ ຂໍ້ຄວນລະວັງດ້ານຄວາມປອດໄພ

ຫຼາຍຄົນມີບັນຫາໄຂມັນສ່ວນເກີນທີ່ຫຼຸດຍາກ ໂດຍສະເພາະບໍລິເວນໜ້າ, ຕົ້ນແຂນ ຫຼືຂໍ້ຕີນ. ເຖິງແມ່ນຫຼຸດນ້ຳໜັກທັງໂຕແລ້ວ ແຕ່ຈຸດເຫຼົ່ານີ້ກໍຍັງບໍ່ຫຼຸດຄືເກົ່າ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ວິທີການສີດຢາເຂົ້າສະເພາະຈຸດເພື່ອຫຼຸດຈຳນວນເຊລໄຂມັນຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມສົນໃຈ. ການສີດ APL Slim ກໍເປັນໜຶ່ງໃນວິທີການເຫຼົ່ານັ້ນ, ໂດຍໃຊ້ແຮງທາງກາຍະພາບທີ່ເອີ້ນວ່າຄວາມດັນອອສໂມຊິກເພື່ອທຳລາຍເຊລໄຂມັນ. ບົດຄວາມນີ້ຈະອະທິບາຍວ່າມັນເຮັດວຽກແນວໃດ, ຕ່າງຈາກການສີດສະຫຼາຍໄຂມັນອື່ນແນວໃດ, ຕັ້ງແຕ່ຫຼັກການໄປຈົນເຖິງລັກສະນະການໃຊ້ຕາມແຕ່ລະສ່ວນຂອງຮ່າງກາຍ.

ການສີດ APL Slim ແມ່ນຫຍັງ?

ການສີດ APL Slim ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ສານເຄມີທີ່ລະລາຍໄຂມັນ ແຕ່ໃຊ້ນ້ຳຢາພິເສດທີ່ມີຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນຕ່ຳກວ່າຂອງແຫຼວໃນຮ່າງກາຍ ສີດເຂົ້າໄປໃນຊັ້ນໄຂມັນໂດຍກົງ. ຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນຕ່ຳໃນທີ່ນີ້ໝາຍເຖິງນ້ຳຢາທີ່ຈືດໃກ້ຄຽງກັບນ້ຳລ້ວນໆ. ເຊລໃນຮ່າງກາຍມີຄຸນສົມບັດພະຍາຍາມຮັກສາຄວາມສົມດຸນຂອງຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນກັບຂອງແຫຼວອ້ອມຂ້າງຢູ່ສະເໝີ ເມື່ອຄວາມສົມດຸນນີ້ຖືກທຳລາຍໂດຍທັນທີ ນ້ຳກໍຈະໄຫຼເຂົ້າໄປໃນເຊລ.

ຊື່ APL ເອງກໍສະທ້ອນເຖິງຫຼັກການນີ້. ເນື່ອງຈາກເປັນວິທີການສ້າງແຮງກະທົບທາງກາຍະພາບໃສ່ເຊລໄຂມັນຈົນເຮັດໃຫ້ຝາເຊລແຕກ, ວິທີການນີ້ຈຶ່ງແຕກຕ່າງຈາກການສີດສະຫຼາຍໄຂມັນແບບເດີມທີ່ໃຊ້ສານເຄມີລະລາຍໄຂມັນ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ການອະທິບາຍວິທີການນີ້ຈຶ່ງນິຍົມໃຊ້ຄຳວ່າ "ທຳລາຍ" ຫຼາຍກວ່າ "ລະລາຍ".

ຫຼັກການອອສໂມຊິກທີ່ທຳລາຍເຊລໄຂມັນ

ຄວາມດັນອອສໂມຊິກແມ່ນແຮງທີ່ເຮັດໃຫ້ນ້ຳເຄື່ອນຍ້າຍຈາກຝັ່ງທີ່ຈືດໄປຫາຝັ່ງທີ່ເຂັ້ມຂຸ້ນກວ່າ ເມື່ອຂອງແຫຼວສອງຊະນິດທີ່ມີຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນຕ່າງກັນມາພົບກັນ. ຫຼາຍຄົນອາດເຄີຍເຫັນອະງຸ່ນທີ່ແຊ່ໄວ້ໃນນ້ຳລ້ວນໆ ບໍ່ດົນກໍພອງໃຫຍ່ຂຶ້ນ. ນັ້ນເປັນເພາະນ້ຳຕານໃນອະງຸ່ນມີຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນສູງກວ່ານ້ຳ ນ້ຳຈຶ່ງໄຫຼເຂົ້າໄປໃນອະງຸ່ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.

ເຊລໄຂມັນກໍມີປະຕິກິລິຍາໃນລັກສະນະຄ້າຍຄືກັນ. ເມື່ອນ້ຳຢາທີ່ຈືດກວ່າຂອງແຫຼວໃນຮ່າງກາຍຖືກສີດເຂົ້າໄປໃນຊັ້ນໄຂມັນ, ນ້ຳຈະໄຫຼທະລັກເຂົ້າໄປໃນເຊລເພື່ອຫຼຸດຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນລະຫວ່າງພາຍໃນ ແລະ ພາຍນອກເຊລ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ເຊລຈຶ່ງພອງໃຫຍ່ຂຶ້ນຫຼາຍກວ່າຂະໜາດເດີມ ແລະ ເມື່ອຝາເຊລທົນຕໍ່ແຮງດັນນັ້ນບໍ່ໄດ້ ມັນກໍຈະແຕກອອກໃນທີ່ສຸດ. ຄືກັນກັບການສູບລົມໃສ່ບານໂປ່ງໄປເລື້ອຍໆ ຈົນມາຮອດຈຸດໜຶ່ງກໍຕ້ອງແຕກ.

ຂະບວນການນີ້ບໍ່ແມ່ນປະຕິກິລິຍາເຄມີ ແຕ່ເກີດຈາກຄວາມແຕກຕ່າງຂອງແຮງດັນທາງກາຍະພາບລ້ວນໆ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຈຸດເດັ່ນຂອງການສີດນີ້ຄືສາມາດທຳລາຍເຊລໄຂມັນໄດ້ໂດຍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໃຊ້ເອນໄຊລະລາຍໄຂມັນ ຫຼືສ່ວນປະກອບປະເພດຄ້າຍນ້ຳຢາຊັກລ້າງ.

ເຊລໄຂມັນທີ່ແຕກແລ້ວຖືກກຳຈັດອອກຈາກຮ່າງກາຍແນວໃດ?

ເມື່ອຝາເຊລແຕກ ໄຂມັນ ແລະ ເສດຊາກຂອງເຊລທີ່ຢູ່ພາຍໃນຈະໄຫຼອອກມາໃນຊ່ອງວ່າງລະຫວ່າງເນື້ອເຍື່ອ. ນັບແຕ່ຈຸດນີ້ໄປ ລະບົບທຳຄວາມສະອາດຕາມທຳມະຊາດຂອງຮ່າງກາຍກໍຈະເລີ່ມເຮັດວຽກ.

ແມັກໂຄຟາຈ (macrophage) ເຊິ່ງເປັນເຊລພູມຄຸ້ມກັນທີ່ລາດຕະເວນຢູ່ໃນຮ່າງກາຍ ຈະກືນເອົາໄຂມັນ ແລະ ເສດຊາກທີ່ໄຫຼອອກມາເຫຼົ່ານັ້ນເຂົ້າໄປກຳຈັດ. ສານທີ່ຖືກກຳຈັດແລ້ວຈະເຄື່ອນຍ້າຍໄປຕາມທໍ່ນ້ຳເຫຼືອງ ຊຶ່ງເປັນລະບົບລະບາຍນ້ຳພາຍໃນຮ່າງກາຍ ກ່ອນຈະເຂົ້າຮ່ວມກັບກະແສເລືອດ ແລະ ຖືກເຜົາຜານໃນທີ່ສຸດຢູ່ຕັບ. ອາດເຂົ້າໃຈງ່າຍຂຶ້ນຖ້າຄິດວ່າມັນຄ້າຍຄືກັບຂະບວນການຟື້ນຟູຕົນເອງຂອງຮ່າງກາຍເມື່ອເປັນບາດແຜ.

ຂະບວນການກຳຈັດນີ້ໃຊ້ເວລາຕັ້ງແຕ່ບໍ່ຫຼາຍວັນຈົນເຖິງຫຼາຍອາທິດ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຜົນລັບຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ເຫັນທັນທີໃນມື້ທີ່ສີດ ແຕ່ຈະຄ່ອຍໆເຫັນວ່າບໍລິເວນນັ້ນນ້ອຍລົງໄປພ້ອມກັບການທີ່ຮ່າງກາຍຄ່ອຍໆຈັດການເສດຊາກອອກໄປ.

ຄວາມໝາຍຂອງການຫຼຸດຈຳນວນເຊລໄຂມັນ

ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວ ຫຼັງຈາກເປັນຜູ້ໃຫຍ່ ຈຳນວນເຊລໄຂມັນທັງໝົດໃນຮ່າງກາຍຄົນເຮົາຈະບໍ່ເພີ່ມຂຶ້ນຫຼາຍປານໃດ. ສິ່ງທີ່ປ່ຽນແປງເມື່ອນ້ຳໜັກຂຶ້ນ ຫຼືລົງ ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນຂະໜາດຂອງເຊລແຕ່ລະໜ່ວຍ. ເມື່ອໄຂມັນສະສົມຫຼາຍ ເຊລກໍພອງໃຫຍ່ ແລະ ເມື່ອຮ່າງກາຍໃຊ້ໄຂມັນນັ້ນ ເຊລກໍຈະຫົດຕົວລົງຄືເກົ່າ.

ການຫຼຸດນ້ຳໜັກ ຫຼືອອກກຳລັງກາຍທົ່ວໄປແມ່ນວິທີການຫຼຸດຂະໜາດຂອງເຊລ. ໃນຂະນະທີ່ການສີດເຊັ່ນ APL Slim ທີ່ທຳລາຍຝາເຊລໂດຍກົງ ແມ່ນວິທີການຫຼຸດຈຳນວນເຊລໄຂມັນຢູ່ບໍລິເວນນັ້ນເລີຍ. ອາດຄິດງ່າຍໆວ່າຄືຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງລົມທີ່ອອກຈາກບານໂປ່ງ ກັບບານໂປ່ງທີ່ແຕກຫາຍໄປເລີຍ.

ເມື່ອຈຳນວນເຊລໄຂມັນຢູ່ບໍລິເວນນັ້ນຫຼຸດລົງ, ຕໍ່ໄປເຖິງແມ່ນນ້ຳໜັກຈະຂຶ້ນອີກ ຈຳນວນເຊລທັງໝົດທີ່ຈະຂະຫຍາຍໄດ້ກໍໜ້ອຍລົງກວ່າເດີມ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ເຊລທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ກໍຍັງສາມາດພອງໃຫຍ່ຂຶ້ນໄດ້ ແລະ ຜົນລັບອາດແຕກຕ່າງກັນໄປໃນແຕ່ລະຄົນ ຂຶ້ນຢູ່ກັບການປ່ຽນແປງນ້ຳໜັກໂດຍລວມ ແລະ ພຶດຕິກຳໃນຊີວິດປະຈຳວັນ.

ເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ໃສ່ PPC ແລະ ສະເຕີຣອຍ

ການສີດສະຫຼາຍໄຂມັນທີ່ນິຍົມໃຊ້ກັນມາກ່ອນ ມັກມີສ່ວນປະກອບເຄມີເຊັ່ນ PPC (phosphatidylcholine, ສານໄຂມັນຟົສໂຟລິປິດທີ່ມີຄຸນສົມບັດລະລາຍຝາເຊລ) ຫຼືກົດດີອອກຊີໂຄລິກ. ສ່ວນປະກອບເຫຼົ່ານີ້ເຮັດວຽກໂດຍລະລາຍຝາເຊລໄຂມັນໂດຍກົງ ຄ້າຍນ້ຳຢາຊັກລ້າງ ຈົນເຮັດໃຫ້ຝາເຊລພັງລົງ.

ການສີດ APL Slim ໃຊ້ພຽງແຕ່ແຮງທາງກາຍະພາບຈາກຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນ ໂດຍບໍ່ໃສ່ສ່ວນປະກອບເຄມີເຫຼົ່ານັ້ນ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຈຶ່ງອະທິບາຍວ່າມີຄວາມແຕກຕ່າງດັ່ງນີ້.

• ອາການບວມ ແລະ ເຈັບ: ໃນຂະນະທີ່ສ່ວນປະກອບເຄມີບາງຄັ້ງກໍລະຄາຍເນື້ອເຍື່ອອ້ອມຂ້າງນຳ, ວິທີການອອສໂມຊິກຈະອອກລິດຫຼັກໆຢູ່ທີ່ເຊລໄຂມັນເປົ້າໝາຍ ຈຶ່ງມີການລະຄາຍໜ້ອຍກວ່າ ເນື່ອງຈາກບໍ່ມີປະຕິກິລິຍາເຄມີໃນການລະລາຍຝາເຊລເລີຍ.
• ໂອກາດເກີດອາການແພ້: ຍິ່ງມີສ່ວນປະກອບເສີມໜ້ອຍ ໂອກາດເກີດອາການແພ້ຕໍ່ສ່ວນປະກອບນັ້ນກໍຍິ່ງໜ້ອຍລົງເຊັ່ນກັນ ເນື່ອງຈາກຊະນິດຂອງສານແປກປອມທີ່ເຂົ້າສູ່ຮ່າງກາຍມີໜ້ອຍ ແລະ ງ່າຍຂຶ້ນ.
• ການອີງໃສ່ສະເຕີຣອຍ: ການສີດສະຫຼາຍໄຂມັນບາງຊະນິດປະສົມສະເຕີຣອຍເຂົ້າໄປເພື່ອຫຼຸດອາການອັກເສບ, ແຕ່ APL ຖືກອອກແບບໃຫ້ສາມາດສີດໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງໃສ່ສ່ວນປະກອບນີ້. ເມື່ອການລະຄາຍນ້ອຍຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ ຄວາມຈຳເປັນທີ່ຈະຕ້ອງເສີມຢາຕ້ານອັກເສບກໍລົດລົງເຊັ່ນກັນ.

ຢ່າງໃດກໍຕາມ ອົງປະກອບທີ່ແນ່ນອນຂອງນ້ຳຢາທີ່ໃຊ້ອາດແຕກຕ່າງກັນໄປຕາມແຕ່ລະຜະລິດຕະພັນ ແລະ ໂຮງໝໍ, ຈຶ່ງຄວນສອບຖາມສ່ວນປະກອບຂອງນ້ຳຢາທີ່ໃຊ້ກ່ອນເຂົ້າຮັບການສີດ.

ບໍລິເວນທີ່ນິຍົມໃຊ້

ການສີດ APL Slim ບໍ່ແມ່ນການສີດເພື່ອຫຼຸດຄວາມອ້ວນທັງໂຕ ແຕ່ນິຍົມໃຊ້ເພື່ອຈັດການໄຂມັນສະເພາະຈຸດທີ່ຫຼຸດຍາກ. ບໍລິເວນທີ່ຊັ້ນໄຂມັນບາງ ແລະ ຢູ່ໃກ້ຜິວໜັງ ຈະສາມາດສີດເຂົ້າຫາໄດ້ງ່າຍກວ່າ ຈຶ່ງນຳໃຊ້ໄດ້ດີກວ່າ.

ບໍລິເວນທີ່ນິຍົມສີດ ຄືຄາງສອງຊັ້ນ ແລະ ແກ້ມທີ່ມີຜົນຕໍ່ໂຄງໜ້າ, ຕົ້ນແຂນທີ່ໂຜ່ອອກນອກເສື້ອ, ຫຼືຂໍ້ຕີນທີ່ຫຼຸດຍາກແມ້ຫຼຸດນ້ຳໜັກແລ້ວກໍຕາມ. ບໍລິເວນເຫຼົ່ານີ້ມີປະລິມານໜ້ອຍ ຈຶ່ງເຫັນຄວາມປ່ຽນແປງໄດ້ງ່າຍພຽງແຕ່ສີດສະເພາະຈຸດ.

ໃນທາງກັບກັນ ບໍລິເວນເຊັ່ນທ້ອງ ຫຼືຂາທ່ອນເທິງທີ່ມີຊັ້ນໄຂມັນໜາ ແລະ ພື້ນທີ່ກວ້າງ ຈະບໍ່ສາມາດຈັດການໄດ້ດ້ວຍການສີດພຽງຄັ້ງດຽວ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຈຶ່ງມັກໃຊ້ວິທີສີດຫຼາຍຄັ້ງແບ່ງເປັນຮອບ ຫຼືພິຈາລະນາຮ່ວມກັບວິທີການອື່ນ.

ອາການ ແລະ ການດູແລຫຼັງການສີດ

ເນື່ອງຈາກເປັນຂະບວນການທຳລາຍເຊລໄຂມັນດ້ວຍການສີດ, ຫຼັງສີດແລ້ວທັນທີ ຮ່າງກາຍຈະເລີ່ມການຟື້ນຟູ ແລະ ອາດມີອາການບາງຢ່າງເກີດຂຶ້ນຮ່ວມນຳ.

• ບວມ ແລະ ຕຶງ: ເນື່ອງຈາກເປັນຈຸດທີ່ເຊລໄຂມັນແຕກ ແລະ ມີເສດຊາກໄຫຼອອກມາລະຫວ່າງເນື້ອເຍື່ອ ອາດມີອາການບວມ ແລະ ຕຶງໄດ້ຫຼາຍວັນ. ນີ້ຍັງເປັນສັນຍານວ່າຮ່າງກາຍເລີ່ມຈັດການບໍລິເວນນັ້ນແລ້ວ.
• ຮອຍຊ້ຳ: ເນື່ອງຈາກເປັນການສີດຫຼາຍຈຸດດ້ວຍເຂັມນ້ອຍ ອາດເຮັດໃຫ້ເສັ້ນເລືອດຝອຍລະຄາຍຈົນເປັນຮອຍຊ້ຳໄດ້. ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວ ຮອຍຊ້ຳຈະຈາງລົງເອງເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ.
• ຄວາມຮູ້ສຶກແຂງຊົ່ວຄາວ: ໃນຊ່ວງທີ່ໄຂມັນທີ່ແຕກ ແລະ ແມັກໂຄຟາຈຍັງລວມຢູ່ບໍລິເວນນັ້ນ ອາດຮູ້ສຶກແຂງເລັກນ້ອຍເມື່ອຄຳໃສ່. ເມື່ອຮ່າງກາຍຈັດການໃກ້ຈະສຳເລັດ ຄວາມແຂງນີ້ກໍຈະຄ່ອຍໆນຸ້ມລົງ.

ໃນຊ່ວງນີ້ ແທນທີ່ຈະນວດ ຫຼືກົດແຮງໆບໍລິເວນນັ້ນ ແນະນຳໃຫ້ລໍຖ້າໂດຍບໍ່ລົບກວນຂະບວນການຈັດການຕົນເອງຂອງຮ່າງກາຍຈະດີກວ່າ. ຖ້າຟົດຖູແຮງເກີນໄປ ເນື້ອເຍື່ອທີ່ຍັງບໍ່ທັນຕົກຮ່ອງອາດຖືກລົບກວນ ຈົນເຮັດໃຫ້ການຟື້ນຟູຊ້າລົງແທນທີ່ຈະດີຂຶ້ນ. ຄວາມໄວຂອງການຟື້ນຟູ ແລະ ລະດັບຂອງອາການແມ່ນແຕກຕ່າງກັນໄປໃນແຕ່ລະຄົນ ແລະ ອາດປ່ຽນແປງໄປຕາມຈຳນວນຄັ້ງທີ່ສີດ ແລະ ຂະໜາດຂອງບໍລິເວນທີ່ສີດເຊັ່ນກັນ.

References

Korean Dermatological Association, American Academy of Dermatology (AAD), and Ministry of Food and Drug Safety (MFDS).