ຫຼັກການທີ່ Air Subcision ໃຊ້ແຮງດັນອາກາດຕັດເນື້ອເຍື່ອທີ່ຍຶດຕິດໃຕ້ຮອຍແຜເປັນ ແລະ ຄວາມແຕກຕ່າງກັບວິທີການໃຊ້ເຂັມ

ໃນບັນດາຮອຍແຜເປັນສິວ ມີບາງບ່ອນທີ່ເບິ່ງຄືຈົມເລິກເປັນພິເສດ. ເມື່ອເອົາມືລູບເບິ່ງ ຜິວດ້ານນອກຮາບຮຽບດີ ແຕ່ດ້ານໃນຮູ້ສຶກຄືມີບາງຢ່າງດຶງແໜ້ນຢູ່. Subcision ແມ່ນການປິ່ນປົວທີ່ຊ່ວຍປົດປ່ອຍແຮງດຶງນີ້ອອກ. ໄລຍະຫຼັງມານີ້ Air Subcision ທີ່ໃຊ້ແຮງດັນອາກາດໃນການດຳເນີນຂະບວນການນີ້ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມຫຼາຍຂຶ້ນ.

Needle Subcision ແລະ Air Subcision ມີເປົ້າໝາຍຄືກັນ ນັ້ນຄື ຕັດເນື້ອເຍື່ອເສັ້ນໃຍທີ່ຈັບກັນແໜ້ນຢູ່ໃຕ້ຮອຍແຜເປັນ ເພື່ອສ້າງພື້ນທີ່ໃຫ້ຜິວໜັງລອຍຂຶ້ນມາໃໝ່. ແຕ່ວິທີການສົ່ງແຮງແຕກຕ່າງກັນ. ວິທີໜຶ່ງແມ່ນມືໝໍດັນເຂັມເຂົ້າໄປໂດຍກົງ ອີກວິທີໜຶ່ງແມ່ນອາກາດອັດແຮງດັນເປັນຜູ້ດັນປາຍ Cannula ແທນ.

ເປັນຫຍັງຮອຍແຜເປັນທີ່ຍຶດຕິດຈຶ່ງເບິ່ງຈົມເລິກເປັນພິເສດ?

ເມື່ອການອັກເສບຂອງສິວຮຸນແຮງຜ່ານໄປ ບາງຄັ້ງຄໍລາເຈນຢູ່ບ່ອນນັ້ນບໍ່ສາມາດຟື້ນຟູໃຫ້ຮາບຮຽບໄດ້ ແລ້ວມາຈັບຕົວກັນເປັນເນື້ອເຍື່ອເສັ້ນໃຍທີ່ນ້ອຍແລະແໜ້ນຄືເສັ້ນດ້າຍ. ເນື້ອເຍື່ອເສັ້ນໃຍນີ້ຈະດຶງຊັ້ນໜັງແທ້ ແລະ ຊັ້ນພັງພືດທີ່ຢູ່ໃຕ້ນັ້ນໃຫ້ຕິດກັນ ເອີ້ນວ່າການຍຶດຕິດ.

ບ່ອນທີ່ຍຶດຕິດຄ້າຍຄືກັບເຕັນທີ່ຖືກຕອກໝຸດຢຶດຢູ່ກັບພື້ນ. ໝຸດດຶງຜ້າໃບລົງລຸ່ມ ເຮັດໃຫ້ບ່ອນນັ້ນເບິ່ງຄືຈົມລົງໄປ, ໃນລັກສະນະດຽວກັນ ເນື້ອເຍື່ອເສັ້ນໃຍໃຕ້ຜິວໜັງກໍດຶງຊັ້ນໜັງແທ້ລົງລຸ່ມ ເຮັດໃຫ້ຮອຍແຜເປັນເບິ່ງເລິກກວ່າປະລິມານເນື້ອເຍື່ອທີ່ຫາຍໄປແທ້ໆ.

ດັ່ງນັ້ນ ຮອຍແຜເປັນປະເພດຍຶດຕິດແບບນີ້ ຈຶ່ງບໍ່ຄ່ອຍດີຂຶ້ນດ້ວຍການປິ່ນປົວທີ່ຈັດການແຕ່ໜ້າຜິວ ເຊັ່ນ ເລເຊີ ຫຼື ການລອກຜິວ. ເພາະຕໍ່ໃຫ້ປັບໜ້າຜິວດີສໍ່າໃດກໍຕາມ ແຮງດຶງຈາກລຸ່ມກໍຍັງຄົງຢູ່ຄືເກົ່າ. ຕ້ອງຕັດແຮງດຶງນີ້ອອກໄປກ່ອນ ຮອຍແຜເປັນຈຶ່ງຈະມີໂອກາດຮາບຮຽບຂຶ້ນ.

ວິທີການເຮັດວຽກ ແລະ ຂໍ້ຈຳກັດຂອງ Needle Subcision

Needle Subcision ແມ່ນການແທງເຂັມນ້ອຍເຂົ້າໄປໃນຜິວໜັງຂ້າງຮອຍແຜເປັນ ແລ້ວຂຍັບປາຍເຂັມແບບພັດລົມເພື່ອຕັດເນື້ອເຍື່ອເສັ້ນໃຍໃຕ້ຮອຍແຜເປັນ. ໝໍຈະໃຊ້ຄວາມຮູ້ສຶກຈາກປາຍນິ້ວປະເມີນແຮງຕ້ານທີ່ປາຍເຂັມ ເພື່ອຮູ້ວ່າເນື້ອເຍື່ອຂາດແລ້ວຫຼືຍັງ ພ້ອມກັບປັບທິດທາງໄປພ້ອມກັນ.

ຈຸດເດັ່ນຂອງວິທີນີ້ຄືຄວາມຮູ້ສຶກຈາກປາຍນິ້ວ. ໝໍສາມາດຮູ້ສຶກໄດ້ວ່າຈຸດໃດເນື້ອເຍື່ອຕິດແໜ້ນ ແລ້ວອອກແຮງດັນເຂັມແຮງຂຶ້ນ ຫຼື ປ່ຽນມຸມໄດ້ ຈຶ່ງສາມາດແຍກແຍະ ແລະ ຈັດການຈຸດທີ່ຍຶດຕິດຮຸນແຮງກັບຈຸດທີ່ຍຶດຕິດເບົາໆ ໃນເນື້ອທີ່ດຽວກັນໄດ້ແຕກຕ່າງກັນ.

ແຕ່ເນື່ອງຈາກຕ້ອງຂຍັບເຂັມໄປມາຫຼາຍຄັ້ງໃນຈຸດດຽວກັນ ເນື້ອເຍື່ອເສັ້ນໃຍຈຶ່ງຈະຂາດພຽງພໍ ດັ່ງນັ້ນໂອກາດທີ່ເຂັມຈະຖືກເສັ້ນເລືອດໃຕ້ຜິວໜັງກໍເພີ່ມຂຶ້ນຕາມໄປນຳ. ນອກຈາກນັ້ນ ແຮງມືຂອງແຕ່ລະຄົນ ແລະ ແຕ່ລະຈັງຫວະ ຍ່ອມມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນເລັກນ້ອຍ ເຖິງແມ່ນຈະເປັນການປິ່ນປົວແບບດຽວກັນ ແຮງທີ່ໃສ່ໃນແຕ່ລະຈຸດກໍບໍ່ໄດ້ສະໝ່ຳສະເໝີກັນທັງໝົດ.

Air Subcision ແຕກຕ່າງຈາກວິທີໃຊ້ເຂັມແນວໃດ?

Air Subcision ໃຊ້ອຸປະກອນທີ່ເຮັດວຽກດ້ວຍອາກາດອັດແຮງດັນ ໂດຍໃສ່ Cannula ທີ່ມີປາຍທູ່ເຂົ້າໄປ. ຫຼັງຈາກເຮັດຈຸດເຂົ້າໜຶ່ງຈຸດຢູ່ຜິວໜັງແລ້ວ ແທນທີ່ຈະໃຊ້ມືດັນ ແຮງດັນອາກາດພາຍໃນອຸປະກອນຈະເຮັດໃຫ້ Cannula ເຄື່ອນທີ່ໄປໜ້າ-ຫຼັງແບບສັ້ນໆ ແລະ ໄວ.

ຖ້າຄິດວ່າມັນຄືໂຄງສ້າງທີ່ລູກສູບນ້ອຍໆດັນ ແລະ ດຶງ Cannula ຊ້ຳໄປຊ້ຳມາ ກໍຈະເຂົ້າໃຈງ່າຍຂຶ້ນ. ໝໍພຽງແຕ່ຄວບຄຸມທິດທາງການເຄື່ອນທີ່ຂອງ Cannula ສ່ວນການເຄື່ອນໄຫວຊ້ຳໆທີ່ຕັດເນື້ອເຍື່ອຕົວຈິງນັ້ນ ແຮງດັນອາກາດເປັນຜູ້ສ້າງໃຫ້ແທນ.

ການໃຊ້ Cannula ປາຍມົນແທນເຂັມກໍມີເຫດຜົນຂອງມັນ. ປາຍທູ່ມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະດັນເສັ້ນເລືອດຫຼີກທາງໄປ ແທນທີ່ຈະຕັດຜ່ານແບບເຂັມແຫຼມ ຈຶ່ງອະທິບາຍວ່າຊ່ວຍຫຼຸດການບາດເຈັບຂອງເນື້ອເຍື່ອລົງໄດ້ ໃນຂະນະທີ່ຈັດການເນື້ອເຍື່ອເສັ້ນໃຍຫຼາຍທິດທາງຈາກຈຸດເຂົ້າພຽງຈຸດດຽວ.

ຫຼັກການທີ່ແຮງດັນອາກາດຕັດເນື້ອເຍື່ອເສັ້ນໃຍ

ຫຼັກການທາງກົນຈັກທີ່ Air Subcision ໃຊ້ຕັດເນື້ອເຍື່ອເສັ້ນໃຍນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ແຕກຕ່າງຈາກວິທີໃຊ້ເຂັມຫຼາຍປານໃດ. ມັນຄືການຕັດແບບກົນຈັກຊະນິດໜຶ່ງ ໂດຍປາຍ Cannula ຈະຊົນກັບເນື້ອເຍື່ອເສັ້ນໃຍຊ້ຳໆ ຈົນເນື້ອເຍື່ອຄ່ອຍໆແຍກອອກຈາກກັນ.

ຈຸດທີ່ແຕກຕ່າງແມ່ນແຮງນັ້ນສະໝ່ຳສະເໝີ. ອາກາດອັດແຮງດັນເຮັດວຽກດ້ວຍແຮງດັນທີ່ກຳນົດໄວ້ຕາຍຕົວ ຈຶ່ງແທບບໍ່ມີຄວາມແຕກຕ່າງແບບຮວດຮັດຄືການໃຊ້ມືດັນທີ່ບາງເທື່ອແຮງ ບາງເທື່ອອ່ອນ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມໄວ ແລະ ແຮງໃນການເຄື່ອນທີ່ໄປມາຢູ່ຈຸດດຽວກັນ ຈຶ່ງຄົງທີ່ຄ້າຍຄືກັນຕະຫຼອດການປິ່ນປົວ.

ດ້ວຍຄວາມສະໝ່ຳສະເໝີນີ້ ຈຶ່ງສາມາດຈັດການຈຸດຍຶດຕິດຫຼາຍຈຸດພາຍໃນເວລາສັ້ນໆ ໄດ້ຢ່າງເທົ່າທຽມກັນ. ເພາະມືຄົນຍິ່ງເຮັດຊ້ຳໆ ຍິ່ງເມື່ອຍລ້າເລັກນ້ອຍ ແລະ ການຄວບຄຸມແຮງກໍສັ່ນຄອນ ແຕ່ແຮງດັນອາກາດຕໍ່ໃຫ້ເຮັດຊ້ຳຫຼາຍຄັ້ງຂຶ້ນ ແຮງດັນເອງກໍຍັງຄົງເດີມ.

ເປັນຫຍັງອາການເຈັບ ແລະ ຮອຍຊ້ຳຈຶ່ງໜ້ອຍກວ່າ

ຖ້າເບິ່ງລີວິວຂອງຄົນທີ່ໄດ້ຮັບ Air Subcision ຈະພົບເຫັນຄຳເວົ້າວ່າຮອຍຊ້ຳ ແລະ ອາການເຈັບໜ້ອຍກວ່າວິທີໃຊ້ເຂັມຢູ່ເລື້ອຍໆ. ຄວາມຮູ້ສຶກແບບນີ້ມີເຫດຜົນທາງກາຍະພາບຢູ່ຫຼາຍຂໍ້.

• ປາຍ Cannula ທູ່: ຕ່າງຈາກເຂັມແຫຼມ ປາຍທີ່ມົນມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະດັນເສັ້ນເລືອດນ້ອຍໆທີ່ຢູ່ໃນເສັ້ນທາງໃຫ້ຫຼີກທາງໄປ ແທນທີ່ຈະຕັດຂາດ. ດັ່ງນັ້ນ ເຖິງຈະຈັດການໃນເນື້ອທີ່ດຽວກັນ ການບາດເຈັບຂອງເສັ້ນເລືອດກໍໜ້ອຍລົງ.
• ຈຸດເຂົ້າມີພຽງຈຸດດຽວ: ວິທີໃຊ້ເຂັມຕ້ອງແທງເຂົ້າຊ້ຳຫຼາຍຄັ້ງໃນແຕ່ລະຈຸດ ແຕ່ Air Subcision ເຂົ້າຈາກຈຸດດຽວແລ້ວເຄື່ອນທີ່ຫຼາຍທິດທາງແບບພັດລົມ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ຈຳນວນບາດແຜເທິງໜ້າຜິວໜັງໜ້ອຍລົງ.
• ແຮງດັນຄົງທີ່: ແຮງມືອາດແຮງຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນໄດ້ ແຕ່ແຮງດັນອາກາດເຮັດວຽກດ້ວຍລະດັບແຮງທີ່ກຳນົດໄວ້ເທົ່ານັ້ນ. ໂຄງສ້າງແບບນີ້ເຮັດໃຫ້ໂອກາດທີ່ແຮງຫຼາຍເກີນໄປຈະໄປລວມຢູ່ຈຸດດຽວໜ້ອຍລົງ.

ແນ່ນອນວ່າ ລະດັບຂອງຮອຍຊ້ຳ ແລະ ອາການເຈັບອາດແຕກຕ່າງກັນໄປຕາມຄວາມເລິກຂອງຮອຍແຜເປັນ ຂອບເຂດການຍຶດຕິດ ແລະ ສະພາບຜິວໜັງ ພ້ອມທັງເສັ້ນເລືອດຂອງແຕ່ລະຄົນ. ເຫດຜົນຂ້າງເທິງເປັນພຽງຄວາມແຕກຕ່າງທາງກາຍະພາບຂອງແຕ່ລະວິທີເທົ່ານັ້ນ ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າຈະໃຫ້ຜົນລັບຄືກັນທຸກຄົນ.

ຈຸດທີ່ຍັງດ້ອຍກວ່າວິທີໃຊ້ເຂັມ

Air Subcision ບໍ່ໄດ້ທົດແທນວິທີໃຊ້ເຂັມໄດ້ໃນທຸກດ້ານ. ຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດຄືຄວາມຮູ້ສຶກຈາກປາຍນິ້ວ. ວິທີໃຊ້ເຂັມນັ້ນ ໝໍສາມາດຮູ້ສຶກແຮງຕ້ານທີ່ປາຍເຂັມແບບທັນທີ ແລ້ວປ່ຽນແຮງ ແລະ ມຸມໄດ້ຕະຫຼອດເວລາ ແຕ່ Cannula ທີ່ເຄື່ອນທີ່ດ້ວຍແຮງດັນອາກາດຈະເຄື່ອນໄຫວຊ້ຳໆຕາມຈັງຫວະທີ່ກຳນົດໄວ້ ຈຶ່ງປັບລະອຽດແບບນັ້ນໄດ້ຍາກກວ່າ.

ນອກຈາກນັ້ນ ຂໍ້ດີທີ່ວ່າປາຍ Cannula ທູ່ ບາງເທື່ອກໍກາຍເປັນຂໍ້ດ້ອຍໄດ້ຄືກັນ. ເນື້ອເຍື່ອເສັ້ນໃຍທີ່ແຂງແໜ້ນມາດົນນານ ອາດຕັດໄດ້ຢ່າງແມ່ນຍຳ ແລະ ມີປະສິດທິພາບກວ່າດ້ວຍເຂັມແຫຼມ. ປາຍທູ່ໄດ້ຜົນດີກັບເນື້ອເຍື່ອເສັ້ນໃຍທີ່ບາງ ແລະ ອ່ອນ ແຕ່ເມື່ອພົບກັບເນື້ອເຍື່ອທີ່ໜາ ແລະ ແໜ້ນ ອາດຕ້ອງເຄື່ອນທີ່ໄປມາຫຼາຍຄັ້ງກວ່າ.

ດັ່ງນັ້ນ ໃນການປິ່ນປົວຕົວຈິງ ໝໍອາດເລືອກໃຊ້ທັງສອງວິທີຮ່ວມກັນ ຫຼື ເລືອກແຕກຕ່າງກັນຕາມແຕ່ລະຈຸດ ໂດຍພິຈາລະນາຈາກສະພາບຮອຍແຜເປັນ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ໃຊ້ Air Subcision ຈັດການຈຸດຍຶດຕິດທີ່ຕື້ນ ແລະ ກະຈາຍກວ້າງໃຫ້ໄວ ແລະ ເທົ່າທຽມກັນ ແລ້ວໃຊ້ເຂັມຕົກແຕ່ງຈຸດທີ່ແຂງແໜ້ນມາດົນນານພຽງໜຶ່ງ ຫຼື ສອງຈຸດ. ບໍ່ແມ່ນວ່າວິທີໃດວິທີໜຶ່ງດີກວ່າສະເໝີໄປ ແຕ່ເປັນເລື່ອງຂອງການເລືອກເຄື່ອງມືທີ່ເໝາະສົມຕາມຄວາມເລິກ ແລະ ຄວາມແຂງຂອງຮອຍແຜເປັນຫຼາຍກວ່າ.

ການດູແລ ແລະ ຂະບວນການຟື້ນຟູຫຼັງການປິ່ນປົວ

ຫຼັງການເຮັດ Subcision ໃໝ່ໆ ບ່ອນທີ່ປິ່ນປົວມັກຈະບວມ ແລະ ມີຮອຍຊ້ຳ. ນັ້ນເປັນເພາະໃນຂະບວນການຕັດເນື້ອເຍື່ອເສັ້ນໃຍ ເສັ້ນເລືອດນ້ອຍໆທີ່ຢູ່ໃຕ້ນັ້ນຖືກກະຕຸ້ນໄປນຳ. ອາການບວມ ແລະ ຮອຍຊ້ຳນີ້ຈະຄ່ອຍໆຫາຍໄປເອງຕາມທຳມະຊາດເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ.

ຢູ່ບ່ອນທີ່ເນື້ອເຍື່ອເສັ້ນໃຍຂາດອອກ ຈະເກີດເປັນຊ່ອງຫວ່າງ ຊຶ່ງໃນຕອນຕົ້ນເລືອດໃນຮ່າງກາຍຈະເຂົ້າໄປຕື່ມເຕັມ ຈາກນັ້ນຄ່ອຍໆຖືກດູດຊຶມ ພ້ອມທັງມີຄໍລາເຈນໃໝ່ເຂົ້າມາຈັບຕົວຢູ່ບ່ອນນັ້ນ. ຂະບວນການທີ່ຮອຍແຜເປັນຄ່ອຍໆຮາບຮຽບຂຶ້ນນີ້ ດຳເນີນໄປພ້ອມກັບເວລາທີ່ປະຕິກິລິຍາການຟື້ນຟູນີ້ເກີດຂຶ້ນ.

ໃນໄລຍະສອງສາມມື້ຫຼັງການປິ່ນປົວ ແນະນຳໃຫ້ຫຼີກລ່ຽງການກົດແຮງ ຫຼື ຖູບ່ອນນັ້ນ. ເພາະຖ້າອອກແຮງກົດໃສ່ເນື້ອເຍື່ອທີ່ຍັງບໍ່ທັນຈັບຕົວແໜ້ນດີ ຊ່ອງຫວ່າງທີ່ກຳລັງຟື້ນຟູອາດຖືກກົດຈົນເຂົ້າໃກ້ສະພາບເດີມອີກຄັ້ງ. ນອກຈາກນັ້ນ ບໍລິເວນຮອຍແຜເປັນອາດອ່ອນໄຫວຕໍ່ແສງແດດຫຼາຍຂຶ້ນ ການທາຄຣີມກັນແດດຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີຈຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ຊ່ວຍໄດ້.

Air Subcision ໃນບາງກໍລະນີ ການຍຶດຕິດອາດບໍ່ຫາຍໄປໝົດພາຍໃນຄັ້ງດຽວ. ຖ້າເນື້ອເຍື່ອເສັ້ນໃຍກະຈາຍກວ້າງ ຫຼື ໜາແໜ້ນມາດົນນານ ບາງຄັ້ງກໍຕ້ອງເຮັດຊ້ຳຢູ່ຈຸດດຽວກັນອີກຫ່າງກັນສອງສາມອາທິດ ເພື່ອຄ່ອຍໆຈັດການສ່ວນທີ່ຍັງຍຶດຕິດຢູ່ເປັນຂັ້ນຕອນ. ໃນລະຫວ່າງນັ້ນ ການເບິ່ງຄວາມໄວຂອງການສ້າງຄໍລາເຈນເພື່ອປັບກຳນົດເວລາປິ່ນປົວຄັ້ງຕໍ່ໄປ ຖືເປັນຂັ້ນຕອນທົ່ວໄປ.

References

Korean Dermatological Association, American Academy of Dermatology (AAD), and Ministry of Food and Drug Safety (MFDS).