Tranexamic Acid ຮັກສາຝ້າ, ຢາກິນ ແລະ ຢາທາ ຕ່າງກັນແນວໃດ?

ເມື່ອໄດ້ຍິນຊື່ "ທຣານເນັກຊາມິກແອຊິດ" ຄັ້ງທຳອິດ ຫຼາຍຄົນອາດຮູ້ສຶກວ່າມັນເປັນຄຳສັບທີ່ບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍ. ແຕ່ຄວາມຈິງແລ້ວ ສານນີ້ຖືກນຳໃຊ້ໃນວົງການທີ່ບໍ່ມີຫຍັງກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມງາມມາກ່ອນ. ນັບຕັ້ງແຕ່ຖືກຄົ້ນພົບຄັ້ງທຳອິດຢູ່ປະເທດຍີ່ປຸ່ນໃນປີ 1962 ຕະຫຼອດໄລຍະເວລາກວ່າ 60 ປີ ມັນຖືກໝໍສັ່ງໃຊ້ເປັນຢາຫ້າມເລືອດ ເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນເລືອດອອກຫຼັງການຜ່າຕັດ ຫຼື ຄວບຄຸມການອອກເລືອດປະຈຳເດືອນທີ່ຫຼາຍເກີນໄປໃນແມ່ຍິງ.

ແຕ່ເລື່ອງລາວປ່ຽນໄປ ເມື່ອມີການສັງເກດເຫັນວ່າ ຄົນເຈັບທີ່ກິນຢາຫ້າມເລືອດຊະນິດນີ້ ມີຝ້າຈາງລົງໂດຍບັງເອີນ. ຖ້າລອງເບິ່ງຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັນວ່າ ເປັນຫຍັງສານທີ່ຢຸດເລືອດຈຶ່ງມີຄວາມກ່ຽວຂ້ອງກັບຮອຍດ່າງດຳຢູ່ໃບໜ້າ ກໍຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນວ່າ ເປັນຫຍັງທຣານເນັກຊາມິກແອຊິດຈຶ່ງຖືກນຳມາໃຊ້ຮັກສາຝ້າ.

ເປັນຫຍັງຝ້າຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນບັນຫາຂອງເມັດສີຢ່າງດຽວ?

ຫຼາຍຄົນມັກຄິດວ່າຝ້າແມ່ນພຽງແຕ່ສະພາວະທີ່ມີເມລານິນສະສົມຫຼາຍເກີນໄປ. ແຕ່ຖ້າສັງເກດຜິວທີ່ເປັນຝ້າຢ່າງລະອຽດ ຈະເຫັນວ່າເມລານິນບໍ່ແມ່ນບັນຫາດຽວ.

ບໍລິເວນທີ່ເປັນຝ້າແມ່ນຈຸດທີ່ເມລາໂນໄຊທ໌ (ເຊວທີ່ສ້າງເມລານິນ) ຕອບສະໜອງໄວເກີນປົກກະຕິ. ເມື່ອມີປັດໄຈຢ່າງແສງແດດ ຮໍໂມນເພດຍິງ ຫຼື ຄວາມຮ້ອນມາກະຕຸ້ນຮ່ວມກັນ ເມລາໂນໄຊທ໌ກໍຈະໄດ້ຮັບສັນຍານໃຫ້ຜະລິດເມັດສີເພີ່ມຂຶ້ນເລື້ອຍໆ. ນອກຈາກນີ້ ຍັງມີລາຍງານວ່າຜິວບໍລິເວນທີ່ເປັນຝ້າ ມີເສັ້ນເລືອດຝອຍຫຼາຍກວ່າ ແລະ ຕອບສະໜອງໄວກວ່າຜິວປົກກະຕິອີກດ້ວຍ. ເວົ້າອີກແບບໜຶ່ງ ຝ້າແມ່ນຜົນມາຈາກສອງສິ່ງທີ່ພົວພັນກັນ ຄື ສັນຍານສ້າງເມັດສີ ແລະ ການຕອບສະໜອງຂອງເສັ້ນເລືອດ.

ປຽບທຽບໃຫ້ເຫັນພາບ ຝ້າຄືກັບຜິວທີ່ຍັງມີໄຟຟືນນ້ອຍໆ ບໍ່ໄດ້ມອດສະໜິດຢູ່ຂ້າງໃນ. ເມື່ອມີໄຟ ກໍຍ່ອມມີຄວັນ (ເມັດສີ) ອອກມາ ພ້ອມກັບອຸນຫະພູມອ້ອມຂ້າງ (ການຕອບສະໜອງຂອງເສັ້ນເລືອດ) ທີ່ສູງຂຶ້ນນຳ. ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າພຽງແຕ່ເຊັດຄວັນອອກ ບໍ່ດົນຝ້າກໍມັກຈະກັບມາເຂັ້ມຂຶ້ນອີກຄັ້ງ.

ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ທຣານເນັກຊາມິກແອຊິດໄດ້ຮັບຄວາມສົນໃຈ ເພາະມີການສຶກສາຫຼາຍສະບັບຢືນຢັນວ່າ ມັນສາມາດເຂົ້າໄປມີບົດບາດໃນທັງສອງເສັ້ນທາງນີ້ໄດ້ພ້ອມກັນ.

Tranexamic Acid ປິດສັນຍານເມລານິນແນວໃດ?

ໃນຮ່າງກາຍຄົນເຮົາມີເອນໄຊທ໌ຊະນິດໜຶ່ງເອີ້ນວ່າ ພລາສມິນ (plasmin). ໜ້າທີ່ເດີມຂອງມັນຄືສະຫຼາຍລິ່ມເລືອດທີ່ຈັບຕົວກັນແຂງ ແຕ່ໃນຊັ້ນໜັງກຳພ້າ ມັນກໍເຮັດວຽກຢູ່ຕະຫຼອດເວລາໃນປະລິມານໜ້ອຍໆເຊັ່ນກັນ. ບັນຫາຄື ພລາສມິນນີ້ ຍັງເຮັດວຽກອື່ນຢູ່ໃນຜິວໜັງອີກຢ່າງໜຶ່ງນຳ.

ພລາສມິນຈະກະຕຸ້ນເຊວເຄຣາຕິໂນໄຊທ໌ ໃຫ້ຜະລິດສານທີ່ໄປກະຕຸ້ນເມລາໂນໄຊທ໌ອີກທອດໜຶ່ງ. ເວົ້າແບບເຂົ້າໃຈງ່າຍ ພລາສມິນເປັນຄືກັບຄົນສົ່ງຂ່າວ ທີ່ໄປບອກເມລາໂນໄຊທ໌ໃຫ້ຜະລິດເມັດສີເພີ່ມຂຶ້ນ. ເມື່ອຖືກແສງແດດ ຫຼື ຜິວຖືກກະຕຸ້ນ ຄົນສົ່ງຂ່າວຄົນນີ້ກໍຈະເຮັດວຽກຫຼາຍຂຶ້ນ ສົ່ງຜົນໃຫ້ການຜະລິດເມລານິນເພີ່ມຂຶ້ນ ແລະ ຝ້າກໍເຂັ້ມຂຶ້ນຕາມມາ.

ທຣານເນັກຊາມິກແອຊິດຈະໄປສະກັດຂັ້ນຕອນທຳອິດຂອງການສ້າງພລາສມິນນີ້ໂດຍກົງ. ພລາສມິນຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອສານທີ່ເອີ້ນວ່າ ພລາສມິໂນເຈນ ຖືກກະຕຸ້ນໃຫ້ເຮັດວຽກ ແລະ ທຣານເນັກຊາມິກແອຊິດຈະເຂົ້າໄປແຊກແຊງຂະບວນການກະຕຸ້ນນີ້ ເຮັດໃຫ້ປະລິມານພລາສມິນຫຼຸດລົງ. ເມື່ອຈຳນວນຄົນສົ່ງຂ່າວໜ້ອຍລົງ ສັນຍານທີ່ສົ່ງໄປຫາເມລາໂນໄຊທ໌ກໍໜ້ອຍລົງນຳ ແລະ ເມື່ອສັນຍານອ່ອນລົງ ປະລິມານເມລານິນທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ກໍຫຼຸດລົງຕາມທຳມະຊາດ.

ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ຫຼັງຈາກໄປຫຼິ້ນທະເລໝົດມື້ໃນລະດູຮ້ອນ ມື້ຕໍ່ມາຝ້າມັກຈະເຂັ້ມຂຶ້ນຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດ ນີ້ອະທິບາຍໄດ້ວ່າ ແສງແດດເຮັດໃຫ້ພລາສມິນໃນຜິວໜັງເຮັດວຽກຫຼາຍຂຶ້ນ ຈຳນວນຄົນສົ່ງຂ່າວກໍເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນ. ຍິ່ງຄົນສົ່ງຂ່າວຫຼາຍ ສັນຍານທີ່ໄປຫາເມລາໂນໄຊທ໌ກໍຍິ່ງແຮງຂຶ້ນນຳ.

ການຍັບຍັ້ງສັນຍານຝ່າຍເສັ້ນເລືອດ

ດັ່ງທີ່ກ່າວມາຂ້າງເທິງ ບໍລິເວນທີ່ເປັນຝ້າ ມີເສັ້ນເລືອດທີ່ເຄື່ອນໄຫວຫຼາຍກວ່າປົກກະຕິ. ເສັ້ນເລືອດເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ເປັນພຽງທໍ່ລຳລຽງເລືອດໄປລ້ຽງຜິວໜັງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຕົວເຊວເສັ້ນເລືອດເອງ ຍັງຫຼັ່ງສານທີ່ໄປກະຕຸ້ນເມລາໂນໄຊທ໌ອ້ອມຂ້າງນຳ. ສານທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດ ຄືສານສົ່ງສັນຍານໃຫ້ສ້າງເສັ້ນເລືອດໃໝ່ ແລະ ສານທີ່ເຮັດໃຫ້ເສັ້ນເລືອດຫົດໂຕ.

ຫຼາຍການສຶກສາຢືນຢັນວ່າ ສານເຫຼົ່ານີ້ຖືກຫຼັ່ງອອກມາຫຼາຍກວ່າໃນບໍລິເວນທີ່ເປັນຝ້າ. ຍິ່ງສັນຍານຈາກເສັ້ນເລືອດເພີ່ມຂຶ້ນ ເມລາໂນໄຊທ໌ກໍຍິ່ງຖືກກະຕຸ້ນຫຼາຍຂຶ້ນຕາມກັນ. ແຕ່ທຣານເນັກຊາມິກແອຊິດ ໃນຂະນະທີ່ຫຼຸດພລາສມິນລົງ ກໍມີລາຍງານວ່າ ສາມາດກົດສັນຍານກະຕຸ້ນຈາກເສັ້ນເລືອດເຫຼົ່ານີ້ໄປພ້ອມກັນນຳ.

ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ຫຼາຍຄົນຮູ້ສຶກວ່າ ຝ້າຈະເຫັນຊັດຂຶ້ນເມື່ອໃບໜ້າແດງ ຫຼື ມີຄວາມຮ້ອນ ນີ້ກໍອະທິບາຍໄດ້ວ່າ ເປັນຍ້ອນສັນຍານຈາກເສັ້ນເລືອດເພີ່ມຂຶ້ນ ແລ້ວໄປກະຕຸ້ນເມລາໂນໄຊທ໌ນຳ. ນີ້ຈຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ ຄຳແນະນຳໃນການດູແລຝ້າ ມັກຈະບອກໃຫ້ຫຼີກລ້ຽງຄວາມຮ້ອນ ຫຼື ສິ່ງກະຕຸ້ນຕ່າງໆ.

ຖ້າເບິ່ງຝ້າພຽງແຕ່ໃນແງ່ຂອງເມັດສີຢ່າງດຽວ ກໍຄືການແກ້ໄຂພຽງເຄິ່ງດຽວ. ທຣານເນັກຊາມິກແອຊິດແຕກຕ່າງຈາກສານໄວທ໌ເທັນນິງທົ່ວໄປ ຕົງທີ່ມັນສາມາດກົດທັງສັນຍານສ້າງເມັດສີ ແລະ ສັນຍານກະຕຸ້ນຈາກເສັ້ນເລືອດ ໄປພ້ອມກັນ.

ຢາກິນ ແລະ ຢາທາ ຕ່າງກັນແນວໃດ?

ທຣານເນັກຊາມິກແອຊິດ ຖືກນຳໃຊ້ທັງແບບກິນ ແລະ ແບບທາ ເຊິ່ງທັງສອງແບບນີ້ມີເສັ້ນທາງເຂົ້າສູ່ຮ່າງກາຍທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊິງ.

ທຣານເນັກຊາມິກແອຊິດແບບກິນ ຈະຖືກດູດຊຶມຜ່ານທາງເດີນອາຫານເຂົ້າສູ່ກະແສເລືອດ ແລ້ວແລ່ນໄປທົ່ວຮ່າງກາຍກ່ອນຈະໄປເຖິງຜິວໜັງ. ເນື່ອງຈາກໄປພ້ອມກັບກະແສເລືອດ ຈຶ່ງມີຂໍ້ດີຄື ສາມາດເຂົ້າເຖິງທົ່ວທັງໃບໜ້າ ແມ່ນແຕ່ບໍລິເວນຝ້າຈາງໆທີ່ບໍ່ຄ່ອຍສັງເກດເຫັນ ກໍໄດ້ຮັບສານຢ່າງທົ່ວເຖິງ. ຫຼາຍລາຍງານຈຶ່ງລະບຸວ່າ ຜົນລັບຂອງແບບກິນມີແນວໂນ້ມຊັດເຈນກວ່າ.

ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ທຣານເນັກຊາມິກແອຊິດແບບທາ ຕ້ອງເຈາະຊຶມຈາກຜິວໜັງຊັ້ນນອກລົງໄປເຖິງຊັ້ນໜັງແທ້ ເຊິ່ງມັນຍາກເປັນພິເສດທີ່ຈະຜ່ານຊັ້ນເຄຣາຕິນ (stratum corneum) ໄປໄດ້. ທັງໆທີ່ທຣານເນັກຊາມິກແອຊິດມີນ້ຳໜັກໂມເລກຸນປະມານ 157 ດາລຕັນ ເຊິ່ງນັບວ່າໜ້ອຍ. ບັນຫາບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ຂະໜາດ ແຕ່ຢູ່ທີ່ຄຸນສົມບັດ. ທຣານເນັກຊາມິກແອຊິດເປັນສານທີ່ລະລາຍນ້ຳໄດ້ດີ (hydrophilic) ໃນຂະນະທີ່ຊັ້ນເຄຣາຕິນເປັນເກາະປ້ອງກັນທີ່ອັດແໜ້ນດ້ວຍໄຂມັນ ຈຶ່ງບໍ່ຄ່ອຍຍອມໃຫ້ສານທີ່ມັກນ້ຳຜ່ານເຂົ້າໄປງ່າຍໆ. ປຽບທຽບໄດ້ຄືການຢອດນ້ຳລົງເທິງເຈ້ຍໄຂ ນ້ຳຈະບໍ່ຊຶມເຂົ້າໄປ ແຕ່ຈະໄຫຼຢູ່ເທິງໜ້າເຈ້ຍເທົ່ານັ້ນ. ແທນທີ່ຈະຝືນດັນເຂົ້າໄປ ການເປີດຊ່ອງທາງໃຫ້ຕ່າງຫາກຈະໄດ້ຜົນດີກວ່າ. ດັ່ງນັ້ນ ຜະລິດຕະພັນທາຈຶ່ງມັກຜະສົມສານຊ່ວຍດູດຊຶມເຂົ້າໄປນຳ ຫຼື ໃຊ້ຮ່ວມກັບຫັດຖະການ ເຊັ່ນ ໄມໂຄຣນີດລິງ (microneedling) ທີ່ເຈາະຊ່ອງນ້ອຍໆໃນຜິວໜັງ ຈຶ່ງຈະໄດ້ຜົນດີຂຶ້ນ. ແຕ່ຂໍ້ດີຂອງແບບທາ ຄືມັນບໍ່ແຜ່ໄປທົ່ວຮ່າງກາຍ ອອກລິດພຽງແຕ່ບໍລິເວນທີ່ທາ ຄວາມກັງວົນເລື່ອງຜົນຂ້າງຄຽງທົ່ວຮ່າງກາຍຈຶ່ງໜ້ອຍກວ່າ.

ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໃຊ້ຮ່ວມກັບສານເຮັດໃຫ້ຜິວຂາວອື່ນ?

ສານໄວທ໌ເທັນນິງແຕ່ລະຊະນິດ ຈະໄປສະກັດການສ້າງເມັດສີໃນຈຸດທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ໄຮໂດຣຄິນໂນນ (hydroquinone) ຈະໄປສະກັດເອນໄຊທ໌ຫຼັກທີ່ຊື່ວ່າ ໄທໂຣຊິເນສ ໂດຍກົງ. ໄນອາຊິນາໄມດ໌ (niacinamide) ຈະແຕກຕ່າງອອກໄປໜ້ອຍໜຶ່ງ ຄືມັນບໍ່ໄດ້ໄປສະກັດເອນໄຊທ໌ ແຕ່ຈະໄປຢຸດຂັ້ນຕອນການສົ່ງເມັດສີ (melanosome) ຈາກເມລາໂນໄຊທ໌ໄປສູ່ເຄຣາຕິໂນໄຊທ໌. ສ່ວນທຣານເນັກຊາມິກແອຊິດ ຈະໄປຢຸດຢູ່ຂັ້ນຕອນກ່ອນໜ້ານັ້ນອີກ ຄືການຫຼຸດສັນຍານກະຕຸ້ນທີ່ສົ່ງໄປບອກເມລາໂນໄຊທ໌ໃຫ້ຜະລິດເມັດສີ.

ເນື່ອງຈາກແຕ່ລະຊະນິດອອກລິດຄົນລະຈຸດ ຫຼາຍຄົນຈຶ່ງມັກອະທິບາຍວ່າ ຖ້າໃຊ້ຮ່ວມກັນ ຈະຄາດຫວັງໄດ້ວ່າ ຈະສາມາດກົດການສ້າງເມັດສີໄດ້ຈາກຫຼາຍເສັ້ນທາງພ້ອມກັນ. ນີ້ຈຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ໃນການປິ່ນປົວທາງຜິວໜັງ ໝໍມັກສັ່ງທຣານເນັກຊາມິກແອຊິດຮ່ວມກັບສານໄວທ໌ເທັນນິງອື່ນ ຫຼື ໃຫ້ໃຊ້ຄຽງຄູ່ກັນ.

ປຽບທຽບໃຫ້ເຫັນພາບ ໄຮໂດຣຄິນໂນນຄືການເຮັດໃຫ້ເຄື່ອງຈັກໃນໂຮງງານທີ່ປະກອບເມັດສີເຮັດວຽກຊ້າລົງ ສ່ວນໄນອາຊິນາໄມດ໌ຄືການຢຸດລົດບັນທຸກທີ່ຂົນເມັດສີທີ່ສຳເລັດແລ້ວ ໄປສົ່ງທີ່ຄັງສິນຄ້າ (ເຄຣາຕິໂນໄຊທ໌). ສ່ວນທຣານເນັກຊາມິກແອຊິດ ຄືການຫຼຸດຄຳສັ່ງຊື້ວັດຖຸດິບທີ່ສົ່ງໄປໂຮງງານນັ້ນ. ເນື່ອງຈາກຈຸດທີ່ອອກລິດແຕກຕ່າງກັນ ຖ້າໃຊ້ຮ່ວມກັນ ປະລິມານເມັດສີທີ່ເຫັນຢູ່ໃນທີ່ສຸດ ກໍມີແນວໂນ້ມຫຼຸດລົງໄດ້ຫຼາຍກວ່າການໃຊ້ພຽງຊະນິດດຽວ.

ບາງຄົນທີ່ໃຊ້ສານໃດສານໜຶ່ງຕິດຕໍ່ກັນ 3 ຫາ 4 ເດືອນຂຶ້ນໄປ ອາດຮູ້ສຶກວ່າຜິວປັບໂຕເຂົ້າກັບສານນັ້ນ ຈົນຜົນລັບເລີ່ມອ່ອນລົງ. ການໃຊ້ສານທີ່ອອກລິດຄົນລະຈຸດຮ່ວມກັນ ຈະຊ່ວຍໃຫ້ຍັງມີເສັ້ນທາງອື່ນເຮັດວຽກຕໍ່ໄດ້ໃນຊ່ວງທີ່ຕິດຂັດແບບນີ້ ນີ້ກໍເປັນອີກເຫດຜົນໜຶ່ງທີ່ມັກແນະນຳໃຫ້ໃຊ້ຮ່ວມກັນ.

ສິ່ງທີ່ຕ້ອງກວດກ່ອນກິນ

ທຣານເນັກຊາມິກແອຊິດ ເດີມທີແມ່ນຢາທີ່ໄປສະກັດເອນໄຊທ໌ທີ່ສະຫຼາຍລິ່ມເລືອດ ດັ່ງນັ້ນ ຄິດໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ກໍໝາຍຄວາມວ່າ ດຸ່ນດ່ຽງຂອງເລືອດອາດອຽງໄປທາງທີ່ຈັບຕົວແຂງງ່າຍຂຶ້ນເລັກນ້ອຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ຄວນລະວັງຕໍ່ໄປນີ້ ຈຶ່ງເປັນເລື່ອງທີ່ຕ້ອງໃສ່ໃຈ.

• ຜູ້ທີ່ເຄີຍມີລິ່ມເລືອດອຸດຕັນ ຫຼື ມີພະຍາດທີ່ມີຄວາມສ່ຽງລິ່ມເລືອດສູງ ຄວນປຶກສາທ່ານໝໍກ່ອນກິນຢານີ້ທຸກຄັ້ງ. ເນື່ອງຈາກເປັນຢາທີ່ໄປສະກັດການສະຫຼາຍລິ່ມເລືອດ ຄົນທີ່ມີແນວໂນ້ມເປັນລິ່ມເລືອດຢູ່ແລ້ວ ຄວາມສ່ຽງກໍອາດເພີ່ມຂຶ້ນໄດ້. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ຄົນທີ່ເຄີຍມີລິ່ມເລືອດອຸດຕັນຢູ່ເສັ້ນເລືອດຂາມາກ່ອນ ຄວາມສາມາດຂອງຮ່າງກາຍໃນການສະຫຼາຍລິ່ມເລືອດເອງອາດອ່ອນລົງ ຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະເປັນຄືນອາດເພີ່ມຂຶ້ນ ຈຶ່ງບໍ່ຄວນຕັດສິນໃຈໃຊ້ເອງ.
• ຖ້າກຳລັງຖືພາ ຫຼື ມີແຜນຈະຖືພາ ຕ້ອງໃຫ້ທ່ານໝໍເປັນຜູ້ພິຈາລະນາກ່ອນ. ເນື່ອງຈາກເປັນຊ່ວງທີ່ຮໍໂມນປ່ຽນແປງຫຼາຍ ຈຶ່ງຕ້ອງກວດສອບຄວາມເໝາະສົມໃນການໃຊ້ຢາເປັນລາຍບຸກຄົນ.
• ການກິນອາດເຮັດໃຫ້ມີອາການແສບກະເພາະ ຫຼື ອາການລະບົບຍ່ອຍອາຫານຜິດປົກກະຕິໄດ້. ມີລາຍງານວ່າ ຖ້າກິນຫຼັງອາຫານ ອາການເຫຼົ່ານີ້ມັກຈະຫຼຸດລົງ.
• ຜະລິດຕະພັນທາ ມີຄວາມກັງວົນຕໍ່ທົ່ວຮ່າງກາຍໜ້ອຍກວ່າ ແຕ່ຖ້າໃຊ້ຮ່ວມກັບຫັດຖະການ ເຊັ່ນ ໄມໂຄຣນີດລິງ ອາດເກີດການລະຄາຍເຄືອງ ຫຼື ໜ້າແດງຊົ່ວຄາວຢູ່ບໍລິເວນທີ່ເຮັດ ຈຶ່ງຕ້ອງໃສ່ໃຈການດູແລກ່ອນ ແລະ ຫຼັງເຮັດຫັດຖະການນຳ.

ຝ້າມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະເຂັ້ມຂຶ້ນອີກຄັ້ງ ຕາມການໂດນແດດ ຫຼື ການປ່ຽນແປງຂອງຮໍໂມນ ດັ່ງນັ້ນ ເຖິງແມ່ນຈະໃຊ້ທຣານເນັກຊາມິກແອຊິດແລ້ວ ກໍຍັງແນະນຳໃຫ້ກັນແດດຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີໄປພ້ອມກັນ. ແທນທີ່ຈະຫວັງພຶ່ງສານໃດສານໜຶ່ງໃຫ້ແກ້ບັນຫາໄດ້ໝົດ ການໃຊ້ຢາທີ່ຊ່ວຍກົດສັນຍານ ຄຽງຄູ່ກັບການປັບພຶດຕິກຳເພື່ອຫຼຸດການກະຕຸ້ນຜິວ ຄືວິທີທີ່ຄລິນິກຜິວໜັງມັກແນະນຳໃນທາງປະຕິບັດ.

References

Korean Dermatological Association, Ministry of Food and Drug Safety (MFDS), American Academy of Dermatology (AAD), and U.S. Food and Drug Administration (FDA).