ດ້າຍຍົກກະຊັບໜ້າ ບໍ່ພຽງແຕ່ດຶງເນື້ອເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງລະລາຍໄປພ້ອມສ້າງຄໍລາເຈນ, ຫຼັກການ ໄລຍະຄົງທົນ ແລະການດູແລ

ດ້າຍຍົກກະຊັບໜ້າມັກຖືກຮູ້ຈັກວ່າເປັນ "ຫັດຖະການທີ່ໃຊ້ດ້າຍດຶງເນື້ອທີ່ຢ້ອຍໃຫ້ຍົກຂຶ້ນ." ນີ້ບໍ່ຜິດ ແຕ່ເປັນຄຳອະທິບາຍທີ່ຖືກຕ້ອງພຽງເຄິ່ງດຽວ. ຖ້າຄິດເຖິງແຕ່ຜົນລິດການດຶງ ກໍຈະອະທິບາຍບໍ່ໄດ້ວ່າເປັນຫຍັງເສັ້ນໜ້າຈຶ່ງບໍ່ຄືນສູ່ສະພາບເດີມທັນທີຫຼັງດ້າຍລະລາຍໝົດໄປ.

ຄວາມຈິງແລ້ວ ມີສອງເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນຕາມລຳດັບເວລາທີ່ຕ່າງກັນ. ທັນທີຫຼັງຮັກສາ ດ້າຍຈະເກາະດຶງເນື້ອເຍື່ອທາງກາຍະພາບ ແລະໃນໄລຍະ 4 ອາທິດຈົນເຖິງ 6 ເດືອນຫຼັງຮັກສາ ດ້າຍກໍຈະລະລາຍໄປພ້ອມກັບຄໍລາເຈນໃໝ່ເຂົ້າມາເຕີມເຕັມບໍລິເວນນັ້ນ. ອັນໜຶ່ງແມ່ນການປ່ຽນແປງທີ່ເຫັນໄດ້ທັນທີ ອີກອັນໜຶ່ງແມ່ນການປ່ຽນແປງທີ່ຄ່ອຍໆສະສົມໂດຍບໍ່ເຫັນດ້ວຍຕາ. ບົດຄວາມນີ້ຈະອະທິບາຍທີລະຂໍ້ວ່າເປັນຫຍັງດ້າຍຈຶ່ງເຮັດວຽກສອງຄັ້ງ.

ດ້າຍດຶງເນື້ອຂຶ້ນໄດ້ແນວໃດ?

ຢູ່ໜ້າຜິວຂອງດ້າຍທີ່ໃຊ້ໃນການຍົກກະຊັບໜ້າ ມີໜາມນ້ອຍໆຮູບຄ້າຍເບັດຢູ່ຖີ່ໆ. ຄິດເຖິງເບັດຕົກປາທີ່ມີໜາມກໍຈະເຂົ້າໃຈງ່າຍ. ເປັນໂຄງສ້າງທີ່ເຂົ້າໄປໄດ້ງ່າຍທາງດຽວ ແຕ່ອອກຍາກອີກທາງໜຶ່ງເພາະຕິດຄ້າງຢູ່.

ເມື່ອສອດດ້າຍນີ້ເຂົ້າໄປໃນຊັ້ນໄຂມັນໃຕ້ຜິວໜັງແລ້ວດຶງ ໜາມກໍຈະຈັບເນື້ອເຍື່ອອ້ອມຂ້າງແລ້ວດຶງຂຶ້ນມານຳ. ໝາຍຄວາມວ່າ ຜິວໜັງ ແລະພັງພືດ (fascia, ເຍື່ອບາງໆທີ່ຫຸ້ມກ້າມເນື້ອ) ຈະຖືກດຶງຂຶ້ນມານຳກັນຕາມເສັ້ນທາງທີ່ດ້າຍແຕ່ລະເສັ້ນຜ່ານໄປ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ເສັ້ນໜ້າເບິ່ງເປັນລະບຽບຂຶ້ນທັນທີຫຼັງຮັກສາ. ເປັນແຮງດຶງແບບກົນຈັກລ້ວນໆ ຄືການຈັບແລ້ວດຶງຂຶ້ນ.

ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ຖ້າສອດດ້າຍໜຶ່ງເສັ້ນເຂົ້າໄປໃນບໍລິເວນທີ່ແກ້ມຢ້ອຍລົງຈົນເສັ້ນຄາງບໍ່ຊັດເຈນ ເນື້ອທີ່ຢ້ອຍລົງກໍຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເລັກນ້ອຍຕາມເສັ້ນທາງທີ່ດ້າຍຜ່ານໄປ ເຮັດໃຫ້ເສັ້ນຄາງກັບມາຊັດເຈນອີກຄັ້ງ. ຄິດງ່າຍໆຄືກັບການໃຊ້ໄມ້ໜີບແອບພັບຜ້າມ່ານທີ່ຢ້ອຍລົງ ແລ້ວຜ້າສ່ວນທີ່ຢ້ອຍກໍຈະຖືກຈັດລະບຽບຂຶ້ນເບິ່ງດີຂຶ້ນ ຫຼັກການກໍຄ້າຍກັນນີ້.

ເປັນຫຍັງແຮງດຶງຈຶ່ງອ່ອນລົງເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ?

ແຮງທີ່ໜາມຈັບເນື້ອເຍື່ອໄວ້ ໃນຕອນທຳອິດຈະແຮງ ແຕ່ຈະຄ່ອຍໆອ່ອນລົງເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ. ໃບໜ້າແມ່ນສ່ວນທີ່ເຄື່ອນໄຫວຫຼາຍພັນຄັ້ງຕໍ່ມື້ຈາກການຄ້ຽວ ຫົວ ແລະເວົ້າ. ໃນລະຫວ່າງການເຄື່ອນໄຫວນັ້ນ ເນື້ອເຍື່ອທີ່ໜາມຈັບໄວ້ກໍຈະຄ່ອຍໆເລື່ອນອອກຈາກຕຳແໜ່ງເດີມ.

ນອກຈາກນັ້ນ ຕົວດ້າຍເອງກໍເປັນວັດຖຸດິບທີ່ດູດຊຶມໄດ້ ດັ່ງນັ້ນເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ຄວາມໜາຂອງດ້າຍກໍຈະບາງລົງ ແລະຄວາມແຂງແຮງກໍຫຼຸດລົງນຳ. ແຮງທີ່ເຄີຍຈັບເນື້ອເຍື່ອໄວ້ໃນຕອນທຳອິດ ກໍຈະອ່ອນລົງຕາມອັດຕາທີ່ດ້າຍບາງລົງ. ຄ້າຍກັບສາຍຕາກເຄື່ອງທີ່ຫ້ອຍໄວ້ດົນນານ ຈະຫຼົມລົງເຮັດໃຫ້ເສື້ອຜ້າທີ່ຕາກໄວ້ຄ່ອຍໆຢ້ອຍລົງ. ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າເຊື່ອຖືພຽງແຕ່ແຮງດຶງທາງກາຍະພາບ ຜົນລິດກໍຈະຢູ່ໄດ້ບໍ່ດົນ. ຕາມລາຍງານ ໄລຍະທີ່ຄົງຢູ່ໄດ້ດ້ວຍແຮງດຶງຢ່າງດຽວ ຢ່າງດົນທີ່ສຸດແມ່ນປະມານ 4 ຫາ 8 ອາທິດ.

ເຫດຜົນທີ່ດ້າຍບາງລົງກໍງ່າຍດາຍ. ນ້ຳ ແລະເອນໄຊພາຍໃນຮ່າງກາຍຄ່ອຍໆກັດກ່ອນໜ້າຜິວຂອງດ້າຍໄປເລື້ອຍໆເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ. ຄິດງ່າຍໆຄືກັບກ້ອນນ້ຳຕານທີ່ແຊ່ນ້ຳໄວ້ ຈະລະລາຍນ້ອຍລົງເລື້ອຍໆຈາກຜິວນອກເຂົ້າໄປ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມໄວທີ່ດ້າຍບາງລົງ ກັບຄວາມໄວທີ່ແຮງຈັບເນື້ອເຍື່ອອ່ອນລົງ ຈຶ່ງເກືອບເທົ່າກັນ.

ດ້າຍທີ່ລະລາຍໄປພ້ອມກັບການສ້າງຄໍລາເຈນໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດ?

ຮອດຈຸດນີ້ ກົນໄກທີສອງຂອງດ້າຍຍົກກະຊັບໜ້າກໍປາກົດອອກມາ. ດ້າຍທີ່ໃຊ້ໃນປັດຈຸບັນສ່ວນຫຼາຍຜະລິດຈາກໂພລີເມີສັງເຄາະ ເຊັ່ນ PDO (polydioxanone, ວັດຖຸດິບດ້າຍທາງການແພດທີ່ສະຫຼາຍຕົວເອງພາຍໃນຮ່າງກາຍ), PLLA (poly-L-lactic acid, ວັດຖຸດິບທີ່ສະຫຼາຍໄປພ້ອມກະຕຸ້ນປະຕິກິລິຍາຄໍລາເຈນເຊັ່ນກັນ) ແລະ PCL (polycaprolactone, ວັດຖຸດິບທີ່ດູດຊຶມໄດ້ແຕ່ສະຫຼາຍຕົວຊ້າກວ່າ). ທັງໝົດແມ່ນວັດຖຸດິບທີ່ຄ່ອຍໆສະຫຼາຍຕົວພາຍໃນຮ່າງກາຍຈົນກາຍເປັນນ້ຳ ແລະຄາບອນໄດອອກໄຊ.

ຮ່າງກາຍຮັບຮູ້ດ້າຍນີ້ວ່າເປັນສິ່ງແປກປອມ. ຄືກັນກັບເວລາເກີດບາດແຜ ຮ່າງກາຍຈະເກີດປະຕິກິລິຍາຟື້ນຟູ ບໍລິເວນທີ່ດ້າຍຜ່ານໄປກໍຈະເກີດປະຕິກິລິຍາອັກເສບນ້ອຍໆ ແລະປະຕິກິລິຍາຟື້ນຟູຄືກັນ. ໃນຂະບວນການຟື້ນຟູນີ້ ເຊວ fibroblast (ເຊວພາຍໃນຜິວໜັງທີ່ສ້າງຄໍລາເຈນ) ຈະລວມຕົວກັນເຂົ້າມາບໍລິເວນນັ້ນ ແລ້ວສ້າງຄໍລາເຈນໃໝ່ຂຶ້ນມາ.

ຄິດເຖິງເວລາທີ່ໜາມນ້ອຍໆຕຳມືກໍຈະເຂົ້າໃຈງ່າຍ. ອ້ອມຂ້າງໜາມຈະແດງບວມ ແລະຮ້ອນຂຶ້ນ ເປັນສັນຍານທີ່ຮ່າງກາຍເລີ່ມປະຕິກິລິຍາຟື້ນຟູບໍລິເວນນັ້ນເອງ ບໍລິເວນທີ່ດ້າຍຜ່ານໄປກໍເກີດເລື່ອງຄ້າຍກັນນີ້ ພຽງແຕ່ອ່ອນກວ່າຫຼາຍ. ສຳລັບຮ່າງກາຍແລ້ວ ດ້າຍກໍເປັນສິ່ງແປກປອມຄືກັນ ດັ່ງນັ້ນປະຕິກິລິຍາທີ່ຈະຈັດລະບຽບ ແລະເຕີມເຕັມອ້ອມຂ້າງມັນຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນຕາມທຳມະຊາດ.

ປຽບທຽບໄດ້ວ່າ ດ້າຍກໍຄ້າຍກັບແກ່ນພັນ. ຕອນປູກແມ່ນພຽງເສັ້ນສາຍນ້ອຍໆເສັ້ນໜຶ່ງ ແຕ່ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ເນື້ອເຍື່ອໃໝ່ທີ່ເອີ້ນວ່າຄໍລາເຈນກໍຈະງອກຂຶ້ນຕາມແນວນັ້ນ. ຄໍລາເຈນເປັນໂປຣຕີນຄ້າຍເສົາທີ່ຄ້ຳຢູ່ຜິວໜັງຈາກທາງລຸ່ມ ດັ່ງນັ້ນເມື່ອມີເສົາໃໝ່ເກີດຂຶ້ນ ຜິວໜັງກໍຈະມີແຮງຄ້ຳຕົນເອງ.

ມີຫຼັກຖານຢືນຢັນວ່າຄໍລາເຈນເພີ່ມຂຶ້ນແທ້ບໍ?

ໃນການທົດລອງກັບສັດ ແລະການສຶກສາໂດຍໃຊ້ການກວດຊິ້ນເນື້ອຫຼາຍໆການສຶກສາ ພົບວ່າຄວາມໜາແໜ້ນຂອງເສັ້ນໃຍຄໍລາເຈນໃນຊັ້ນໜັງແທ້ບໍລິເວນທີ່ຝັງດ້າຍທີ່ດູດຊຶມໄດ້ນັ້ນເພີ່ມຂຶ້ນ. ນອກນັ້ນຍັງມີລາຍງານທີ່ພົບເຫັນເສັ້ນໃຍຄໍລາເຈນໃໝ່ ແລະເສັ້ນເລືອດໃໝ່ເກີດຂຶ້ນອ້ອມຂ້າງດ້າຍນຳອີກ.

ໃນຂະບວນການນີ້ ຮູ້ກັນວ່າການເຄື່ອນໄຫວຂອງ MMP (matrix metalloproteinase, ເອນໄຊທີ່ຕັດຄໍລາເຈນເກົ່າ ຫຼືທີ່ເສຍຫາຍອອກ) ກໍຖືກປັບຄວບຄຸມໄປພ້ອມກັນ. ຖ້າປຽບທຽບ MMP ຄືກັບກໍລິດຕັດເສົາຄໍລາເຈນເກົ່າ ໃນລະຫວ່າງທີ່ປະຕິກິລິຍາຟື້ນຟູເກີດຂຶ້ນຫຼັງຝັງດ້າຍ ການຕັດນີ້ ແລະການທໍຄໍລາເຈນໃໝ່ຈະເກີດຂຶ້ນພ້ອມກັນ ເຮັດໃຫ້ເນື້ອເຍື່ອຜ່ານຂະບວນການປັບໂຄງສ້າງໃໝ່ ຫຼືທໍໃໝ່ນັ້ນເອງ.

ຄ້າຍກັບການລອກເຈ້ຍຕິດຝາເກົ່າອອກ ພ້ອມກັບແປະເຈ້ຍໃໝ່ໃສ່ບ່ອນດຽວກັນນັ້ນ. ຄວາມໄວໃນການລອກອອກ ແລະຄວາມໄວໃນການແປະໃໝ່ຕ້ອງພໍດີກັນ ຝາຈຶ່ງຈະຮຽບບໍ່ຂຸ່ນຂຸ່ຍ, ຂະບວນການປັບໂຄງສ້າງໃໝ່ນີ້ກໍເຊັ່ນກັນ ຄວາມໄວໃນການຈັດລະບຽບຂອງເກົ່າ ແລະຄວາມໄວໃນການສ້າງໃໝ່ຕ້ອງສົມດຸນກັນ ຜົນລິດຈຶ່ງຈະອອກມາເປັນທຳມະຊາດ.

ແຕ່ລະດັບຂອງປະຕິກິລິຍານີ້ຕ່າງກັນໄປໃນແຕ່ລະຄົນ. ອາຍຸ, ສະພາບຜິວໜັງ, ຈຳນວນ ແລະຄວາມໃຫຍ່ຂອງດ້າຍ, ຄວາມເລິກຂອງການສອດດ້າຍ ລ້ວນມີຜົນຕໍ່ປະລິມານຄໍລາເຈນທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງຍາກທີ່ຈະລະບຸຜົນລິດໄລຍະຍາວຂອງດ້າຍຍົກກະຊັບໜ້າເປັນຕົວເລກແນ່ນອນ ເຊັ່ນ "ດີຂຶ້ນຈັກ%."

ເປັນຫຍັງຜົນລິດທັນທີ ກັບຜົນລິດໄລຍະຍາວຈຶ່ງມີລຳດັບຕ່າງກັນ?

ຕັ້ງແຕ່ທັນທີຫຼັງຮັກສາຈົນຮອດ 2 ຫາ 4 ອາທິດ ແຮງທາງກາຍະພາບຈາກໜາມທີ່ຈັບເນື້ອເຍື່ອຈະເປັນຕົວຫຼັກ. ໃນຊ່ວງນີ້ຈະມີທັງອາການບວມ ແລະຄວາມຮູ້ສຶກຕຶງ ເຮັດໃຫ້ເສັ້ນໜ້າເບິ່ງເປັນລະບຽບຂຶ້ນຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດ.

ຫຼັງຈາກນັ້ນ ດ້າຍຈະຄ່ອຍໆສະຫຼາຍຕົວ ແຮງດຶງທາງກາຍະພາບກໍຫຼຸດລົງ ແຕ່ໄລຍະທີ່ຄໍລາເຈນເລີ່ມຝັງຮາກກໍເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນແທນ. ໄລຍະເວລາທີ່ດ້າຍສະຫຼາຍໝົດແມ່ນແຕກຕ່າງກັນຕາມວັດຖຸດິບ ຕັ້ງແຕ່ 6 ເດືອນຈົນເຖິງ 1 ປີຂຶ້ນໄປ. ຕາມລາຍງານ ໃນລະຫວ່າງນັ້ນຄໍລາເຈນຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຄວາມຢືດຢຸ່ນຂອງຜິວໜັງກໍຈະຄ່ອຍໆດີຂຶ້ນ.

ເວົ້າອີກຢ່າງໜຶ່ງກໍຄື ໃນຕອນທຳອິດດ້າຍຈະຍົກຂຶ້ນເອງໂດຍກົງ ຕໍ່ມາຄໍລາເຈນຈະຮັບຊ່ວງຕໍ່ ແລະຄ້ຳໄວ້ແທນ. ຄືກັບຫັດຖະການອັນດຽວ ແຕ່ມີສອງໄລຍະເວລາທີ່ຊ້ອນທັບກັນຢູ່.

ເຫດຜົນທີ່ລຳດັບນີ້ບໍ່ປ່ຽນແປງກໍງ່າຍດາຍ. ແຮງດຶງທາງກາຍະພາບຂອງດ້າຍຈະແຮງທີ່ສຸດໃນຕອນຕົ້ນທີ່ດ້າຍຍັງໃຫຍ່ ແລະແຂງແຮງ ສ່ວນຄໍລາເຈນຕ້ອງໃຊ້ເວລາເພາະຮ່າງກາຍຕ້ອງຜ່ານປະຕິກິລິຍາຟື້ນຟູແລ້ວຄ່ອຍໆສະສົມ. ອັນໜຶ່ງແມ່ນແຮງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໄວແລ້ວອ່ອນລົງ ອີກອັນໜຶ່ງແມ່ນແຮງທີ່ເລີ່ມຊ້າ ແຕ່ຄ່ອຍໆເພີ່ມຂຶ້ນ ດັ່ງນັ້ນທັງສອງແຮງຈຶ່ງບໍ່ຮອດຈຸດສູງສຸດພ້ອມກັນ ແຕ່ຕໍ່ເນື່ອງກັນຕາມລຳດັບ.

ໄລຍະຄົງທົນຖືກກຳນົດໂດຍຫຍັງ?

ປັດໄຈທີ່ກຳນົດໄລຍະຄົງທົນຂອງດ້າຍຍົກກະຊັບໜ້າບໍ່ໄດ້ມີພຽງອັນດຽວ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ຕາມລາຍງານ ການສອດດ້າຍໃຫຍ່ 8 ເສັ້ນຂຶ້ນໄປແບບຖີ່ໆຫຼາຍທິດທາງ ໂດຍທົ່ວໄປຈະຄົງຢູ່ໄດ້ດົນກວ່າການສອດດ້າຍບາງພຽງ 2 ຫາ 4 ເສັ້ນ ກໍຍ້ອນເຫດຜົນນີ້. ຮູ້ກັນວ່າປັດໄຈຕໍ່ໄປນີ້ເຮັດວຽກຮ່ວມກັນຢູ່ໂດຍທົ່ວໄປ.

• ວັດຖຸດິບ ແລະຄວາມໃຫຍ່ຂອງດ້າຍ: ດ້າຍທີ່ໃຫຍ່ ແລະສະຫຼາຍຊ້າກວ່າ ຈະໃຫ້ແຮງດຶງທາງກາຍະພາບຢູ່ໄດ້ດົນກວ່າ ແລະໄລຍະທີ່ກະຕຸ້ນຄໍລາເຈນກໍອາດຍາວກວ່ານຳ ເພາະຄວາມໄວໃນການສະຫຼາຍຕົວແຕກຕ່າງກັນເອງ.
• ຈຳນວນ ແລະຄວາມເລິກຂອງດ້າຍທີ່ສອດ: ຕາມລາຍງານ ຍິ່ງດ້າຍມີຫຼາຍ ແລະຝັງຢູ່ໃນຂອບເຂດກວ້າງ ພື້ນທີ່ທີ່ຄໍລາເຈນຖືກສ້າງກໍຈະກວ້າງຂຶ້ນນຳ ຈຶ່ງມີແນວໂນ້ມຄົງຢູ່ໄດ້ດົນກວ່າ ເພາະຂອບເຂດຂອງເນື້ອເຍື່ອທີ່ໄດ້ຮັບການກະຕຸ້ນກວ້າງຂຶ້ນ.
• ຄວາມໄວການເສື່ອມສະພາບຂອງຜິວ ແລະນິໄສການໃຊ້ຊີວິດຂອງແຕ່ລະຄົນ: ການໄດ້ຮັບແສງແດດ, ການສູບຢາ, ຄວາມສາມາດໃນການສ້າງຄໍລາເຈນຕາມທຳມະຊາດຂອງຜິວ ລ້ວນມີຜົນຕໍ່ໄລຍະທີ່ຄໍລາເຈນທີ່ສ້າງໃໝ່ຈະຄົງຢູ່ໄດ້ດົນປານໃດ ເພາະຄໍລາເຈນເອງກໍເປັນໂປຣຕີນທີ່ຈະຖືກສະຫຼາຍໄປອີກຄັ້ງເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ.
• ການດູແລຫຼັງຮັກສາ: ຕາມຄຳແນະນຳ ການນວດແຮງ ຫຼືການກົດແຮງເກີນໄປອາດເຮັດໃຫ້ດ້າຍ ແລະເນື້ອເຍື່ອທີ່ຫາກໍຝັງຕົວສັ່ນສະເທືອນ ຈຶ່ງຄວນລະມັດລະວັງໃນລະຫວ່າງໄລຍະຟື້ນຟູ ເພາະຖ້າມີສິ່ງກະຕຸ້ນທາງກາຍະພາບກ່ອນທີ່ເນື້ອເຍື່ອຈະຢູ່ຕົວ ແຮງທີ່ຈັບໄວ້ອາດຫຼຸດລົງໄດ້.

ໂດຍທົ່ວໄປ ຫຼາຍລາຍງານລະບຸວ່າຜົນລິດຂອງດ້າຍຍົກກະຊັບໜ້າຈະຄົງຢູ່ໂດຍສະເລ່ຍປະມານ 1 ປີ ແຕ່ຍ້ອນເຫດຜົນຂ້າງເທິງນີ້ ໄລຍະເວລາຈຶ່ງແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍໃນແຕ່ລະຄົນ.

ຫຼັງຮັກສາຄວນດູແລແນວໃດ?

ຫົວໃຈຂອງການດູແລຄືການບໍ່ລົບກວນຂະບວນການສ້າງຄໍລາເຈນ.

• ແນະນຳໃຫ້ຫຼີກລ່ຽງບ່ອນທີ່ຮ້ອນ ເຊັ່ນ ຫ້ອງອົບໄອນ້ຳ ຫຼືຊາວນ່າ ເປັນເວລາ 1 ຫາ 2 ອາທິດຫຼັງຮັກສາ ເພາະຄວາມຮ້ອນອາດເຮັດໃຫ້ເນື້ອເຍື່ອບວມ ແລະຫຼົມ ຈົນດ້າຍທີ່ຍັງບໍ່ທັນຢູ່ຕົວອາດຖືກຍູ້ອອກຈາກຕຳແໜ່ງ.
• ແນະນຳໃຫ້ຫຼີກລ່ຽງການຖູແຮງ ຫຼືທ່າທາງທີ່ກົດໜ້າເປັນເວລາ 2 ຫາ 4 ອາທິດຫຼັງຮັກສາ ເພາະຖ້າດ້າຍຖືກຍູ້ກ່ອນທີ່ຈະຢູ່ຕົວ ຕຳແໜ່ງອາດປ່ຽນໄປ.
• ອາການບວມ ແລະຮອຍຟົກຊ້ຳໃນຊ່ວງທຳອິດ ຕາມຄຳແນະນຳມັກຫາຍໄປເອງຕາມທຳມະຊາດເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ໂດຍຄວາມໄວໃນການຟື້ນຟູຈະແຕກຕ່າງກັນໄປໃນແຕ່ລະຄົນ.
• ຮູ້ກັນວ່າການກັນແດດຊ່ວຍຊະລໍຄວາມໄວທີ່ຄໍລາເຈນຈະຖືກທຳລາຍອີກຄັ້ງ ດັ່ງນັ້ນຄວນເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ ບໍ່ວ່າຈະຮັກສາດ້າຍຍົກກະຊັບໜ້າຫຼືບໍ່.

References

Korean Dermatological Association, Ministry of Food and Drug Safety (MFDS), American Academy of Dermatology (AAD), and U.S. Food and Drug Administration (FDA).