ຫຼັກການທີ່ Thermage ຄື້ນວິທະຍຸໃຫ້ຄວາມຮ້ອນເລິກເຖິງຊັ້ນໜັງແທ້ ເຮັດໃຫ້ຄໍລາເຈນຫົດຕົວ ແລະຄ່ອຍໆສ້າງໃໝ່ຄືນມາ ພ້ອມທັງເຫດຜົນທີ່ຜົນລັບຄົງຢູ່ໄດ້ດົນ

Thermage ເປັນການຮັກສາດ້ວຍຄື້ນວິທະຍຸ (RF) ທີ່ຮູ້ຈັກກັນດີວ່າສາມາດຍົກກະຊັບຜິວໃຫ້ຕຶງຂຶ້ນໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຜ່າຕັດ ຫຼືຝັງໄໝ. ເມື່ອຖາມເຖິງຫຼັກການ ຫຼາຍຄົນກໍ່ອະທິບາຍຄືກັນວ່າ ເມື່ອຄວາມຮ້ອນເຂົ້າໄປເຖິງຊັ້ນໜັງແທ້ ຄໍລາເຈນຈະຫົດຕົວ ແລ້ວເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ຄໍລາເຈນໃໝ່ກໍ່ຈະຄ່ອຍໆສ້າງຂຶ້ນມາທົດແທນ.

ແຕ່ວ່າເປັນຫຍັງຄວາມຮ້ອນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຄໍລາເຈນຫົດຕົວ ແລະເປັນຫຍັງຜົນລັບຈຶ່ງບໍ່ຈົບລົງທັນທີ ແຕ່ຄ່ອຍໆເກີດຂຶ້ນຕໍ່ເນື່ອງໄປອີກ 2 ຫາ 6 ເດືອນ ຫຼາຍບ່ອນກໍ່ບໍ່ໄດ້ອະທິບາຍໄວ້ຢ່າງລະອຽດ. ຖ້າລອງແຍກອອກເປັນ 3 ແນວຄວາມຄິດ ຄື ຄວາມຮ້ອນ, ຄໍລາເຈນ ແລະ ຄວາມຕ້ານທານພາຍໃນຜິວໜັງ ກໍ່ຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເປັນຫຍັງການຮັກສານີ້ຈຶ່ງດຳເນີນໄປຕາມລຳດັບແບບນັ້ນ.

ຄື້ນວິທະຍຸສ້າງຄວາມຮ້ອນພາຍໃນຜິວໜັງໄດ້ແນວໃດ?

Thermage ໃຊ້ພະລັງງານໄຟຟ້າແບບຄື້ນວິທະຍຸ ຫຼືເອີ້ນຫຍໍ້ວ່າ RF (Radiofrequency). ເມື່ອກະແສໄຟຟ້າໄຫຼຜ່ານເນື້ອເຍື່ອໃນຮ່າງກາຍ ເນື້ອເຍື່ອນັ້ນຈະເຮັດໜ້າທີ່ເປັນຄວາມຕ້ານທານ ຄືກັນກັບການຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ໄຟຟ້າໄຫຼຜ່ານໄດ້ຄ່ອງໂຕ.

ລອງນຶກເຖິງເສັ້ນລວດນິໂຄຣມໃນເຄື່ອງໃຊ້ໄຟຟ້າທີ່ໃຫ້ຄວາມຮ້ອນ ຈະຊ່ວຍໃຫ້ເຂົ້າໃຈງ່າຍຂຶ້ນ. ເມື່ອກະແສໄຟຟ້າໄຫຼຜ່ານຈຸດທີ່ມີຄວາມຕ້ານທານ ຈຸດນັ້ນຈະຮ້ອນຂຶ້ນມາເອງ ຫຼັກການກໍ່ຄືກັນ. ເມື່ອປາຍຫົວອຸປະກອນ Thermage ປ່ອຍກະແສໄຟຟ້າເຂົ້າໄປໃນຜິວໜັງ ເນື້ອເຍື່ອຜິວໜັງເອງຈະກາຍເປັນຕົວຕ້ານທານ ແລະເກີດຄວາມຮ້ອນຂຶ້ນພາຍໃນເນື້ອເຍື່ອນັ້ນ. ເນື່ອງຈາກເນື້ອເຍື່ອສ້າງຄວາມຮ້ອນຂຶ້ນເອງແບບນີ້ ຄວາມຮ້ອນຈຶ່ງສາມາດແຜ່ກະຈາຍໄປໄດ້ຢ່າງສະໝໍ່າສະເໝີເຖິງຊັ້ນໜັງແທ້ທີ່ຢູ່ເລິກ ບໍ່ແມ່ນຢູ່ພຽງແຄ່ຜິວຊັ້ນນອກ.

Thermage ໃຊ້ລະບົບໂມໂນໂພລາ ຄືກະແສໄຟຟ້າອອກຈາກປາຍຫົວອຸປະກອນ ແລ້ວໄຫຼກັບໄປຫາແຜ່ນຕໍ່ສາຍດິນທີ່ຕິດຢູ່ອີກຈຸດໜຶ່ງຂອງຮ່າງກາຍ ສ້າງເປັນວົງຈອນໄຟຟ້າຂະໜາດໃຫຍ່. ເນື່ອງຈາກວົງຈອນນີ້ກວ້າງ ແລະລົງເລິກ ຄວາມຮ້ອນຈຶ່ງເຂົ້າເຖິງຊັ້ນໜັງແທ້ທີ່ເລິກໄດ້ງ່າຍ ສາມາດເລັງໄປທີ່ຊັ້ນຄໍລາເຈນທີ່ຢູ່ເລິກກວ່າໃຕ້ຜິວໜັງຊັ້ນນອກ.

ຖ້າທຽບກັບການຮັກສາດ້ວຍເລເຊີ ຄວາມແຕກຕ່າງກໍ່ຈະເຫັນໄດ້ຊັດເຈນຂຶ້ນ. ເລເຊີເຮັດວຽກໂດຍໃຫ້ແສງຖືກດູດຊືມໂດຍເມັດສີ ຫຼືໂມເລກຸນນ້ຳ ແລ້ວປ່ຽນເປັນຄວາມຮ້ອນ ຄວາມຮ້ອນຈຶ່ງໄປເຖິງພຽງແຕ່ຊັ້ນທີ່ມີສານດູດຊືມນັ້ນຢູ່. ສ່ວນຄື້ນວິທະຍຸໃຊ້ຄວາມຕ້ານທານໄຟຟ້າຂອງເນື້ອເຍື່ອເອງ ດັ່ງນັ້ນຄວາມຮ້ອນຈຶ່ງແຜ່ກະຈາຍໄປຕາມເສັ້ນທາງທີ່ກະແສໄຟຟ້າໄຫຼຜ່ານ ໂດຍບໍ່ຂຶ້ນກັບເມັດສີ ຫຼືປະລິມານນ້ຳ ຈຶ່ງເໝາະສຳລັບການໃຫ້ຄວາມຮ້ອນທົ່ວທັງຊັ້ນທີ່ໜາ ແລະເລິກຄືຊັ້ນໜັງແທ້.

ມີກະແສໄຟຟ້າໄຫຼຜ່ານແທ້ໆ ແຕ່ເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ຮູ້ສຶກເຈັບແປບ ຫຼືກ້າມເນື້ອກະຕຸກ?

ຄື້ນວິທະຍຸທີ່ Thermage ໃຊ້ ເປັນກະແສໄຟຟ້າທີ່ໄວຫຼາຍ ສະຫຼັບທິດທາງເປັນນັບລ້ານເທື່ອຕໍ່ວິນາທີ. ກະແສທີ່ໄວຂະໜາດນີ້ມີລັກສະນະແຕກຕ່າງຈາກກະແສໄຟຟ້າຄວາມຖີ່ຕ່ຳທີ່ໄປກະຕຸ້ນເສັ້ນປະສາດ ຫຼືກ້າມເນື້ອ.

ອຸປະກອນກະຕຸ້ນຄວາມຖີ່ຕ່ຳ ທີ່ຄົນທົ່ວໄປເອີ້ນວ່າ EMS ນັ້ນ ກະແສໄຟຟ້າມີເວລາພຽງພໍທີ່ຈະໄຫຼໄປທາງໜຶ່ງແລ້ວກັບຄືນ ເຮັດໃຫ້ໄອອອນໃນຮ່າງກາຍເໜັງໄປທາງໜຶ່ງແລ້ວເໜັງກັບຄືນ ຈົນຈຸລັງສາມາດຮັບຮູ້ການເຄື່ອນໄຫວນີ້ໄດ້. ຂະບວນການນີ້ໄປກະຕຸ້ນເສັ້ນປະສາດ ເຮັດໃຫ້ກ້າມເນື້ອກະຕຸກ ແລະເຖິງແມ່ນຄວາມແຮງຈະຕ່ຳ ກໍ່ຍັງຮູ້ສຶກເຈັບແປບໆຢູ່.

ແຕ່ຄື້ນວິທະຍຸຂອງ Thermage ສະຫຼັບທິດທາງໄວຫຼາຍຈົນໄອອອນຍັງເຄື່ອນຍ້າຍໄປບໍ່ທັນສຸດທາງ ກໍ່ຖືກດັນກັບໄປອີກທິດໜຶ່ງແລ້ວ. ຄືກັບການສະບັດເຊືອກເຕັ້ນໄວໆຈົນເຊືອກບໍ່ທັນໂຄ້ງໃຫຍ່ ໄດ້ພຽງແຕ່ສັ່ນຢູ່ກັບບ່ອນ. ໄອອອນທີ່ສັ່ນຢູ່ກັບບ່ອນແບບນີ້ ຈຶ່ງບໍ່ມີໂອກາດໄປກະຕຸ້ນເສັ້ນປະສາດ ແຕ່ການປະທະກັນລະຫວ່າງໄອອອນຈະປ່ຽນເປັນຄວາມຮ້ອນແທນ.

ດັ່ງນັ້ນຄົນທີ່ຮັບການຮັກສາຈຶ່ງບໍ່ຮູ້ສຶກເຈັບແປບ ຫຼືກ້າມເນື້ອກະຕຸກ ມີແຕ່ຄວາມຮ້ອນອຸ່ນໆເທົ່ານັ້ນ. ຄວາມຮ້ອນນີ້ຍັງເປັນສັນຍານບອກວ່າ ຄໍລາເຈນໃນຊັ້ນໜັງແທ້ກຳລັງປ່ຽນແປງໂຄງສ້າງຢູ່ນຳ.

ເປັນຫຍັງຄໍລາເຈນຈຶ່ງຫົດຕົວເມື່ອໄດ້ຮັບຄວາມຮ້ອນ?

ຄໍລາເຈນເປັນໂປຣຕີນຄືເສົາຄ້ຳຢູ່ໃຕ້ຜິວໜັງ. ໂຄງສ້າງຂອງມັນເປັນເສັ້ນບາງໆ 3 ເສັ້ນຄືກັນ ບິດເຂົ້າກັນເປັນຮູບຄືເຊືອກ ດ້ວຍໂຄງສ້າງບິດແບບນີ້ ຜິວໜັງຈຶ່ງບໍ່ຢ້ອຍລົງ ແລະຄົງຮູບຮ່າງໄວ້ໄດ້.

ເມື່ອໄດ້ຮັບຄວາມຮ້ອນ ໂຄງສ້າງທີ່ບິດກັນນີ້ຈະເລີ່ມຄາຍອອກ. ຄ້າຍຄືກັບຜົມທີ່ດັດເປັນລອນ ເມື່ອໄດ້ຮັບຄວາມຮ້ອນ ລອນຈະຍິ່ງຫົດແໜ້ນຂຶ້ນ. ເມື່ອໂຄງສ້າງເຊືອກຂອງຄໍລາເຈນຖືກຄວາມຮ້ອນເກີນລະດັບໜຶ່ງ ສາຍໂປຣຕີນຈະປ່ຽນແປງໂຄງສ້າງ ຄວາມຍາວທັງໝົດຫົດສັ້ນລົງ ຜົນຄື ຄໍລາເຈນຈະຫົດຕົວທັນທີ.

ແຮງທີ່ຍຶດໂຄງສ້າງເຊືອກຂອງຄໍລາເຈນໄວ້ນຳກັນ ຄືພັນທະໄຮໂດຣເຈນ ຊຶ່ງເປັນຄືສະພານນ້ອຍໆທີ່ໂມເລກຸນນ້ຳສ້າງຂຶ້ນ. ການທີ່ເສັ້ນທັງ 3 ບິດເຂົ້າກັນໄດ້ໂດຍບໍ່ຫຼຸດອອກ ກໍ່ຍ້ອນພັນທະນີ້. ເມື່ອໄດ້ຮັບຄວາມຮ້ອນ ພັນທະນີ້ຈະຄ່ອຍໆຂາດອອກເທື່ອລະໜ້ອຍ.

ຄືກັບປົມນ້ອຍໆທີ່ຜູກເສັ້ນດ້າຍຫຼາຍເສັ້ນໄວ້ນຳກັນ ຫຼຸດອອກເມື່ອຖືກຄວາມຮ້ອນ ເມື່ອປົມຫຼຸດ ເສັ້ນດ້າຍທີ່ບິດກັນຢູ່ກໍ່ຈະຫົດຫຍໍ້ເປັນກ້ອນສັ້ນໆ ຄໍລາເຈນກໍ່ເປັນແບບດຽວກັນ ທັນທີທີ່ພັນທະຂາດອອກ ຄວາມຍາວທັງໝົດຈະຫົດລົງ ແລະຫົດຕົວ.

ການຫົດຕົວທັນທີນີ້ ເປັນເຫດຜົນທີ່ຫຼັງຮັກສາໃໝ່ໆ ຜິວໜັງຮູ້ສຶກກະຊັບຂຶ້ນເລັກນ້ອຍ. ແຕ່ການຫົດຕົວໃນຊ່ວງຕົ້ນນີ້ ບາງສ່ວນອາດຄືນຄືນເດີມໄດ້ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ການປ່ຽນແປງທີ່ແທ້ຈິງຂອງ Thermage ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນຂັ້ນຕອນຕໍ່ໄປນີ້ຕ່າງຫາກ.

ເປັນຫຍັງຜົນລັບຈຶ່ງບໍ່ປາກົດໃນມື້ຮັກສາ ແຕ່ໄປປາກົດເອົາໃນຫຼາຍເດືອນຕໍ່ມາ?

ຂະບວນການທີ່ຄໍລາເຈນປ່ຽນແປງໂຄງສ້າງຍ້ອນຄວາມຮ້ອນ ຖືເປັນສັນຍານຄວາມເສຍຫາຍລະດັບນ້ອຍໆສຳລັບຜິວໜັງ. ຮ່າງກາຍຈຶ່ງບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ຈຸດທີ່ເສຍຫາຍນັ້ນຢູ່ເສີຍໆ ແຕ່ຈະເລີ່ມກົນໄກຊ້ອມແປງ.

ໃຈກາງຂອງການຊ້ອມແປງນີ້ ຄືຈຸລັງທີ່ເອີ້ນວ່າ ໄຟໂບຣບລາສ (fibroblast) ຊຶ່ງເຮັດໜ້າທີ່ຄືໂຮງງານຜະລິດຄໍລາເຈນຕົວຈິງ. ເມື່ອຖືກກະຕຸ້ນດ້ວຍຄວາມຮ້ອນ ຈຸລັງນີ້ຈະຖືກກະຕຸ້ນໃຫ້ເລີ່ມສານເສັ້ນໄຍຄໍລາເຈນໃໝ່ຂຶ້ນມາ ຂະບວນການນີ້ເອີ້ນວ່າ ການສ້າງຄໍລາເຈນໃໝ່.

ບັນຫາຄື ໂຮງງານນີ້ບໍ່ສາມາດຜະລິດສິນຄ້າສຳເລັດຮູບໄດ້ພາຍໃນມື້ດຽວ. ໂດຍທົ່ວໄປ ຕ້ອງໃຊ້ເວລາ 4 ອາທິດ ຫາ 6 ເດືອນ ຄໍລາເຈນໃໝ່ຈຶ່ງຈະສະສົມ ແລະຈັດຮຽງຕົວພຽງພໍໃຫ້ຜິວໜັງກະຊັບຂຶ້ນຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດ. ດ້ວຍເຫດນີ້ Thermage ຈຶ່ງມີຊື່ສຽງວ່າ ຜົນລັບຈະຄ່ອຍໆປາກົດຂຶ້ນຊ້າໆ ໂດຍປົກກະຕິແມ່ນຫຼັງຈາກ 2 ຫາ 3 ເດືອນ ແລະອາດຍາວໄປເຖິງ 6 ເດືອນ ບໍ່ແມ່ນໃນມື້ຮັກສາເລີຍ.

ນອກຈາກນັ້ນ ຄໍລາເຈນທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ ຍັງບໍ່ໄດ້ຈັດຮຽງເປັນລະບຽບຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ ຄືກັບຜ້າທີ່ຫາກໍ່ເລີ່ມທໍ ເສັ້ນໄຍຍັງພັນກັນຢູ່ຢ່າງບໍ່ເປັນລະບຽບ.

ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ເສັ້ນໄຍເຫຼົ່ານີ້ຈະຄ່ອຍໆຈັດຮຽງຕົວຕາມທິດທາງແຮງທີ່ຜິວໜັງໄດ້ຮັບ ແລະພັນກັນແໜ້ນຂຶ້ນ ຈົນສາມາດຮັບແຮງຕ້ານການຢ້ອຍຄ້ອຍໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ. ຍ້ອນວ່າຂະບວນການຈັດຮຽງນີ້ຕ້ອງໃຊ້ເວລາ ຜົນລັບຈຶ່ງຄ່ອຍໆເກີດຂຶ້ນ ແລະຄົງຢູ່ໄດ້ດົນ.

ເປັນຫຍັງຜິວຊັ້ນນອກຈຶ່ງບໍ່ໄໝ້ ທັ້ງໆທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມຮ້ອນສູງ?

ຖ້າໃຫ້ຄວາມຮ້ອນລະດັບນີ້ແກ່ຊັ້ນໜັງແທ້ທີ່ຢູ່ເລິກ ຕາມທຳມະດາແລ້ວຜິວຊັ້ນນອກ ຫຼືຊັ້ນໜັງກຳພ້າ ຄວນຈະຮ້ອນຫຼາຍກວ່ານັ້ນອີກ. ແຕ່ຄົນທີ່ຮັບການຮັກສາ Thermage ກັບບໍ່ຄ່ອຍເກີດຜິວໄໝ້ຢູ່ຊັ້ນນອກ.

ນີ້ແມ່ນຍ້ອນລະບົບເຮັດຄວາມເຢັນທີ່ຕິດຢູ່ປາຍຫົວອຸປະກອນ. ໃນຂະນະທີ່ປາຍຫົວແຕະຜິວໜັງ ມັນຈະເຮັດຄວາມເຢັນຜິວດ້ານນອກໄປພ້ອມໆກັບການປ່ອຍພະລັງງານຄື້ນວິທະຍຸ. ຜິວຊັ້ນນອກຈຶ່ງຄົງອຸນຫະພູມຕ່ຳໄວ້ໄດ້ ຂະນະທີ່ຄວາມຮ້ອນຈະໄປສະສົມຢູ່ຊັ້ນໜັງແທ້ທີ່ເລິກ ຊຶ່ງໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຈາກຄວາມເຢັນໜ້ອຍກວ່າ.

• ເຫດຜົນທີ່ຕ້ອງເຮັດຄວາມເຢັນຢູ່ຜິວຊັ້ນນອກຊ້ຳໆກ່ອນ ແລະຫຼັງການຮັກສາ: ເພື່ອຫຼຸດອຸນຫະພູມຜິວຊັ້ນນອກ ຫຼຸດຄວາມສ່ຽງຕໍ່ຜິວໄໝ້ ພ້ອມທັງໃຫ້ຄວາມຮ້ອນສະສົມສະເພາະຊັ້ນໜັງແທ້ທີ່ເລິກກວ່າເທົ່ານັ້ນ.
• ເຫດຜົນທີ່ຕ້ອງໃຫ້ປາຍຫົວອຸປະກອນແນບຊິດຜິວໜັງຢ່າງເຕັມທີ່: ຖ້າສຳຜັດບໍ່ແໜ້ນ ການເຮັດຄວາມເຢັນ ແລະການສົ່ງພະລັງງານຈະບໍ່ສະໝໍ່າສະເໝີ ອາດເຮັດໃຫ້ຄວາມຮ້ອນສະສົມແຕກຕ່າງກັນໄປໃນແຕ່ລະຈຸດ.
• ເຫດຜົນທີ່ຕ້ອງປັບລະດັບພະລັງງານໃຫ້ເໝາະກັບຄວາມໜາຂອງຜິວ ແລະຕຳແໜ່ງຂອງແຕ່ລະຄົນ: ຄວາມໜາຂອງຊັ້ນໜັງແທ້ ແລະການກະຈາຍຂອງຊັ້ນໄຂມັນແຕກຕ່າງກັນໄປໃນແຕ່ລະຕຳແໜ່ງ ເຖິງຈະໃຊ້ພະລັງງານເທົ່າກັນ ຄວາມເລິກ ແລະຄວາມຮ້ອນທີ່ໄປເຖິງກໍ່ຈະຕ່າງກັນ.

ເປັນຫຍັງແຕ່ລະຕຳແໜ່ງຂອງໃບໜ້າຈຶ່ງຮູ້ສຶກຮ້ອນບໍ່ເທົ່າກັນ?

ຫຼາຍຄົນເລົ່າວ່າ ເຖິງຈະຮັກສາດ້ວຍຄວາມແຮງເທົ່າກັນ ແຕ່ໜ້າຜາກ ແກ້ມ ແລະຄາງ ກັບຮູ້ສຶກຮ້ອນບໍ່ຄືກັນ. ນີ້ເປັນຍ້ອນໂຄງສ້າງພາຍໃນຜິວໜັງຂອງແຕ່ລະຕຳແໜ່ງແຕກຕ່າງກັນເລັກນ້ອຍ.

ອັນທຳອິດ ຄວາມໜາຂອງຊັ້ນໜັງແທ້ບໍ່ຄືກັນ. ຕຳແໜ່ງທີ່ບາງ ເຊັ່ນ ຂອບຕາ ຫຼືໜ້າຜາກ ຄວາມຮ້ອນຈະໄປເຖິງຊັ້ນເລິກໄດ້ໄວ ສ່ວນຕຳແໜ່ງທີ່ໜາ ເຊັ່ນ ແກ້ມ ຫຼືຄາງ ຄວາມຮ້ອນເທົ່າກັນນັ້ນຈະຄ້າງຢູ່ຊັ້ນຕື້ນກວ່າດົນກວ່າ.

ຕຳແໜ່ງທີ່ໃກ້ກັບກະດູກ ຫຼືກະດູກອ່ອນ ກໍ່ຕອບສະໜອງແຕກຕ່າງກັນ. ກະດູກມີຄຸນສົມບັດນຳຄວາມຮ້ອນໄດ້ໄວກວ່າໄຂມັນ ຫຼືກ້າມເນື້ອ ດັ່ງນັ້ນຜິວໜັງທີ່ຢູ່ເທິງກະດູກໂດຍກົງ ຄວາມຮ້ອນອາດແຜ່ອອກທາງຂ້າງໄດ້ບໍ່ດີ ແລະໄປລວມຢູ່ບ່ອນດຽວ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ແນວຄາງ ຫຼືກະດູກແກ້ມ ຊຶ່ງໃກ້ກະດູກ ຮູ້ສຶກຮ້ອນກວ່າຕຳແໜ່ງອື່ນ.

ຄວາມໜາແໜ້ນຂອງປາຍປະສາດກໍ່ບໍ່ຄືກັນ. ຕຳແໜ່ງທີ່ຮັບຄວາມຮູ້ສຶກໄວ ເຊັ່ນ ອ້ອມປາກ ຫຼືອ້ອມຕາ ມີປາຍປະສາດຫນາແໜ້ນ ຈຶ່ງຮູ້ສຶກແຮງກວ່າເຖິງອຸນຫະພູມຈະເທົ່າກັນ. ຍ້ອນຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ ຜູ້ຮັກສາຈຶ່ງຕ້ອງປັບລະດັບພະລັງງານໃນແຕ່ລະຕຳແໜ່ງ ພ້ອມທັງສອບຖາມຄວາມຮູ້ສຶກຮ້ອນຂອງຄົນເຈັບຢູ່ຕະຫຼອດການຮັກສາ.

ເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ໃຊ້ຄວາມແຮງສູງສຸດຄັ້ງດຽວ ແຕ່ຕ້ອງເຮັດເປັນຂັ້ນຕອນ?

ການປ່ຽນແປງໂຄງສ້າງຂອງຄໍລາເຈນ ຕ້ອງໃຫ້ອຸນຫະພູມຢູ່ໃນຊ່ວງທີ່ເໝາະສົມ ຈຶ່ງຈະໄດ້ຜົນທັງການຫົດຕົວ ແລະການສ້າງໃໝ່ຕາມທີ່ຕ້ອງການ. ຖ້າອຸນຫະພູມຕ່ຳໂພດ ການປ່ຽນແປງກໍ່ຈະບໍ່ພຽງພໍ ຜົນລັບກໍ່ອ່ອນ ແຕ່ຖ້າສູງໂພດ ອາດມີຄວາມສ່ຽງທີ່ຄວາມເສຍຫາຍຂອງເນື້ອເຍື່ອຈະເກີນຂອບເຂດທີ່ຮ່າງກາຍຈະຟື້ນຟູໄດ້.

ດ້ວຍເຫດນີ້ ການຮັກສາຈຶ່ງດຳເນີນຢູ່ພາຍໃນຂອບເຂດພະລັງງານທີ່ກຳນົດໄວ້ ໂດຍສອບຖາມຄວາມຮ້ອນ ແລະປະຕິກິລິຍາຂອງຄົນເຈັບໄປພ້ອມ ແລ້ວຄ່ອຍໆເພີ່ມຂຶ້ນເປັນຂັ້ນຕອນ. ການແບ່ງພື້ນທີ່ອອກເປັນຈຸດນ້ອຍໆແລ້ວຜ່ານຊ້ຳໆ ກໍ່ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຄວາມຮ້ອນລວມຢູ່ຈຸດໃດຈຸດໜຶ່ງ ແຕ່ໃຫ້ກະຈາຍທົ່ວຊັ້ນໜັງແທ້ຢ່າງສະໝໍ່າສະເໝີ.

ນີ້ກໍ່ເປັນເຫດຜົນດຽວກັນທີ່ວ່າ ຜົນລັບບໍ່ໄດ້ຈົບລົງດ້ວຍການຮັກສາຄັ້ງດຽວ ແຕ່ມັກຈະເວົ້າເຖິງການດູແລຕໍ່ເນື່ອງນຳ. ຄໍລາເຈນຈະຄ່ອຍໆຫຼຸດລົງອີກຄັ້ງຕາມທຳມະຊາດຂອງການເສື່ອມອາຍຸ ດັ່ງນັ້ນ ເຖິງແມ່ນຄໍລາເຈນໃໝ່ຈະສ້າງຕົວແລ້ວກໍ່ຕາມ ຫຼາຍບ່ອນລາຍງານວ່າ ຍັງມີການປັບໄລຍະຫ່າງຂອງການຮັກສາໃຫ້ເໝາະສົມກັບສະພາບຜິວຂອງແຕ່ລະຄົນຢູ່.

References

Korean Dermatological Association, Ministry of Food and Drug Safety (MFDS), American Academy of Dermatology (AAD), and U.S. Food and Drug Administration (FDA).