ຖ້າກັງວົນເລື່ອງເຫື່ອອອກແລະກິ່ນຮັກແຮ້ ມິຣາດຣາຍຄືຄຳຕອບ ຫຼັກການກຳຈັດຕ່ອມເຫື່ອດ້ວຍຄື້ນໄມໂຄເວຟ ແລະຄວາມຄົງທົນຂອງຜົນລັບ

ພໍເຂົ້າລະດູຮ້ອນ ບາງຄົນຕ້ອງເລືອກສີເສື້ອກ່ອນອອກຈາກເຮືອນ ຍ້ອນຄັນຂີ້ຮັກແຮ້. ເສື້ອສີອ່ອນຫຼີກລ້ຽງໄປລ້ວນໆ, ມືກໍມັກຍົກໄປແຕະຮັກແຮ້ຢູ່ຕະຫຼອດ, ແລະກ່ອນຈະໄປພົບໃຜກໍຕ້ອງກັງວົນເລື່ອງເຫື່ອອອກກ່ອນ. ອາການເຫື່ອອອກຫຼາຍແບບນີ້ບໍ່ແມ່ນພຽງແຄ່ເຫື່ອອອກຫຼາຍກວ່າຄົນທົ່ວໄປ ແຕ່ເປັນເພາະຕ່ອມເຫື່ອເອງເຮັດວຽກໜັກກວ່າຄົນອື່ນຫຼາຍ.

ມິຣາດຣາຍ (miraDry) ເປັນການປິ່ນປົວທີ່ເລືອກທຳລາຍຕ່ອມເຫື່ອນັ້ນອອກໄປໂລດ. ຫຼັກການແຕກຕ່າງຈາກໂບທັອກຊ໌ຢ່າງສິ້ນເຊີງ ເພາະໂບທັອກຊ໌ໃຊ້ວິທີສັກເພື່ອບລັອກສັນຍານປະສາດແບບຊົ່ວຄາວ. ສ່ວນມິຣາດຣາຍໃຊ້ພະລັງງານຄື້ນໄມໂຄເວຟ ເລັງໃສ່ຊັ້ນໃຕ້ຜິວໜັງຮັກແຮ້ຢ່າງແມ່ນຍຳ ແລ້ວທຳລາຍສະເພາະຈຸດທີ່ມີຕ່ອມເຫື່ອແລະຕ່ອມກິ່ນດ້ວຍຄວາມຮ້ອນ.

ຕໍ່ໄປນີ້ຈະອະທິບາຍເທື່ອລະຂໍ້ວ່າ ເປັນຫຍັງວິທີນີ້ຈຶ່ງໃຫ້ຜົນຄົງທົນ, ມີຫຼັກການແນວໃດຈຶ່ງເລືອກທຳລາຍສະເພາະຕ່ອມເຫື່ອ, ແລະເປັນຫຍັງຈຶ່ງໃຊ້ຫຼັກຢູ່ຮັກແຮ້ ບໍ່ແມ່ນສ່ວນອື່ນຂອງຮ່າງກາຍ.

ເປັນຫຍັງຮັກແຮ້ຈຶ່ງມີຕ່ອມເຫື່ອຫຼາຍກວ່າບ່ອນອື່ນ?

ຕ່ອມເຫື່ອກະຈາຍຢູ່ທົ່ວຮ່າງກາຍ ແຕ່ຮັກແຮ້ແມ່ນສ່ວນທີ່ມີຄວາມໜາແໜ້ນຂອງຕ່ອມເຫື່ອສູງທີ່ສຸດ. ໂດຍສະເພາະຢູ່ຮັກແຮ້ ມີທັງຕ່ອມເອັກຄຣິນ (Eccrine, ຕ່ອມທີ່ຜະລິດເຫື່ອໃສ) ແລະຕ່ອມແອັບໂປຄຣິນ (Apocrine, ຕ່ອມທີ່ຜະລິດສານໜຽວມັນເປັນສາເຫດຂອງກິ່ນ) ຢູ່ຮ່ວມກັນ.

ໜ້າທີ່ຫຼັກຂອງຕ່ອມເອັກຄຣິນແມ່ນຄວບຄຸມອຸນຫະພູມຮ່າງກາຍ ເມື່ອຮ້ອນກໍປ່ອຍເຫື່ອອອກມາຊ່ວຍລະບາຍຄວາມຮ້ອນ. ສ່ວນຕ່ອມແອັບໂປຄຣິນຈະເລີ່ມເຮັດວຽກຫຼັງໄວແຕກເນື້ອໜຸ່ມສາວ ແລະເມື່ອສານທີ່ມັນຜະລິດອອກໄປພົບກັບເຊື້ອແບັກທີເຣຍເທິງຜິວໜັງ ກໍຈະເກີດເປັນກິ່ນສະເພາະຕົວ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ຕ່ອມແອັບໂປຄຣິນມັກລວມຕົວຢູ່ບ່ອນທີ່ມີຂົນ ເຊັ່ນຮັກແຮ້ ຫຼືຂາໜີບ.

ມີລາຍງານວ່າ ຄົນທີ່ເປັນພະຍາດເຫື່ອອອກຫຼາຍຜິດປົກກະຕິ (Hyperhidrosis) ມັກມີຕ່ອມທັງສອງຊະນິດນີ້ຫຼາຍກວ່າຄົນທົ່ວໄປຕາມພັນທຸກຳ ຫຼືມີຄວາມໄວຕໍ່ການກະຕຸ້ນຂອງລະບົບປະສາດຊິມພາເທຕິກ (Sympathetic) ຫຼາຍກວ່າປົກກະຕິ. ເວົ້າງ່າຍໆ ຕ່ອມເຫື່ອຂອງເຂົາເຈົ້າມີສະວິດທີ່ໄວກວ່າຄົນອື່ນ. ພຽງແຕ່ຄຽດ ຫຼືອຸນຫະພູມສູງຂຶ້ນເລັກນ້ອຍ ຕ່ອມເຫື່ອກໍຕອບສະໜອງກ່ອນແລ້ວ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຫຼາຍຄົນກັງວົນທັງເລື່ອງເຫື່ອອອກ ແລະກິ່ນຮັກແຮ້ໄປພ້ອມກັນ.

ຄື້ນໄມໂຄເວຟເຮັດແນວໃດຈຶ່ງໃຫ້ຄວາມຮ້ອນສະເພາະຕ່ອມເຫື່ອ?

ຄື້ນໄມໂຄເວຟແມ່ນພະລັງງານແມ່ເຫຼັກໄຟຟ້າຊະນິດດຽວກັບທີ່ໃຊ້ໃນເຕົາໄມໂຄເວຟ. ເມື່ອຄື້ນຄວາມຖີ່ສະເພາະນີ້ຜ່ານເຂົ້າໄປໃນເນື້ອເຍື່ອແລ້ວກະທົບກັບໂມເລກຸນນ້ຳ ກໍຈະເກີດຄວາມຮ້ອນຂຶ້ນ. ຫຼັກການດຽວກັບເຕົາໄມໂຄເວຟທີ່ອຸ່ນອາຫານໂດຍການສັ່ນສະເທືອນນ້ຳໃນອາຫານ ຖືກນຳມາໃຊ້ກັບຊັ້ນຕ່ອມເຫື່ອໃຕ້ຜິວໜັງໂດຍກົງໃນມິຣາດຣາຍ.

ເຄື່ອງມິຣາດຣາຍຈະສົ່ງພະລັງງານນີ້ ບໍ່ແມ່ນໃສ່ໜ້າຜິວໜັງ ແຕ່ເລັງໃສ່ຊັ້ນທີ່ຕ່ອມເຫື່ອລວມຕົວກັນຢູ່ໃຕ້ຊັ້ນໜັງກຳພ້າແລະໜັງແທ້. ຜິວໜັງຮັກແຮ້ແຕ່ລະຄົນອາດໜາບໍ່ເທົ່າກັນ ແຕ່ຕ່ອມເຫື່ອສ່ວນຫຼາຍຈະຢູ່ໃນລະດັບຄວາມເລິກທີ່ໃກ້ຄຽງກັນ ເຄື່ອງຈຶ່ງເລັງພະລັງງານໃສ່ລະດັບຄວາມເລິກນີ້ໂດຍສະເພາະ.

ໃນເວລາດຽວກັນ ຫົວເຄື່ອງທີ່ແນບກັບຜິວໜັງກໍມີລະບົບເຮັດຄວາມເຢັນຄອຍລົດອຸນຫະພູມຢູ່ຕະຫຼອດ. ດ້ວຍວິທີນີ້ ຄວາມຮ້ອນຈຶ່ງໄປເຖິງຊັ້ນເລິກຄືຕ່ອມເຫື່ອຢ່າງພຽງພໍ ໃນຂະນະທີ່ຊັ້ນຕື້ນຄືໜັງກຳພ້າຖືກປົກປ້ອງບໍ່ໃຫ້ໄໝ້. ຄ້າຍຄືກັບແຜ່ນອຸ່ນທີ່ຮັກສາຜິວນອກໃຫ້ເຢັນ ແຕ່ອຸ່ນສະເພາະຊັ້ນໃນ. ການປະສົມກັນລະຫວ່າງຄວາມເຢັນແລະຄວາມຮ້ອນນີ້ຄືຫົວໃຈຫຼັກຂອງການອອກແບບເຄື່ອງມິຣາດຣາຍ.

ເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ຄ່ອຍໃຊ້ກັບມືຕີນ ຫຼືສ່ວນອື່ນຂອງຮ່າງກາຍ?

ມິຣາດຣາຍໃຊ້ຫົວເຄື່ອງແບບຖືມືແນບກັບຜິວໜັງເພື່ອສົ່ງພະລັງງານ. ວິທີນີ້ຈະໄດ້ຜົນດີ ຕ້ອງໃຫ້ພື້ນຫົວເຄື່ອງແນບຕິດກັບຜິວໜັງທີ່ຮາບພຽງໄດ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງ.

ຮັກແຮ້ເປັນບ່ອນທີ່ກວ້າງແລະຄ່ອນຂ້າງຮາບພຽງ ຈຶ່ງແນບຫົວເຄື່ອງໄດ້ສະໝ່ຳສະເໝີ. ກົງກັນຂ້າມ ຝ່າມືຫຼືຝ່າຕີນມີສ່ວນໂຄ້ງເວົ້າຫຼາຍແລະພື້ນທີ່ກໍນ້ອຍ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ການສົ່ງພະລັງງານແບບດຽວກັນໃຫ້ສະໝ່ຳສະເໝີຍາກຂຶ້ນຫຼາຍ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ອາການເຫື່ອອອກຫຼາຍທີ່ມືຕີນຈຶ່ງມັກໃຊ້ວິທີອື່ນແທນ ເຊັ່ນ ໄອອອນໂຕໂຟຣີຊິສ (Iontophoresis) ຫຼືຢາກິນ.

ນອກຈາກນັ້ນ ຕ່ອມເຫື່ອຢູ່ຮັກແຮ້ຈະລວມຕົວກັນຢູ່ໃນຊັ້ນຕື້ນແລະແຄບ ຈຶ່ງເລັງເປົ້າໝາຍໄດ້ແມ່ນຍຳກວ່າ. ແຕ່ຢູ່ມືຕີນ ຕ່ອມເຫື່ອກະຈາຍຢູ່ໃນຂອບເຂດກວ້າງກວ່າ ແລະຍັງມີເສັ້ນປະສາດກັບເສັ້ນເລືອດແໜ້ນໜາຜ່ານໄປອີກ. ນີ້ຄືຂໍ້ຈຳກັດທາງໂຄງສ້າງທີ່ເຮັດໃຫ້ໃຊ້ເຄື່ອງດຽວກັນເຂົ້າຫາໄດ້ຍາກ.

ຕ່ອມເຫື່ອທີ່ຖືກຄວາມຮ້ອນທຳລາຍ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ງອກຄືນມາອີກ?

ນີ້ຄືຈຸດທີ່ແຕກຕ່າງຈາກໂບທັອກຊ໌ຢ່າງຊັດເຈນທີ່ສຸດ. ໂບທັອກຊ໌ໃຊ້ວິທີບລັອກການປ່ອຍສານອາເຊທິນໂຄລິນ (Acetylcholine) ທີ່ສົ່ງສັນຍານປະສາດໄປຫາຕ່ອມເຫື່ອ ຈຶ່ງພຽງແຕ່ເຮັດໃຫ້ຕ່ອມເຫື່ອຢຸດເຮັດວຽກຊົ່ວຄາວເທົ່ານັ້ນ. ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ຈຸລັງທີ່ຜະລິດສານປະສາດຈະຟື້ນຕົວຄືນ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ໂດຍທົ່ວໄປ ຫຼັງຈາກ 4 ຫາ 6 ເດືອນ ເຫື່ອຈະກັບມາອອກອີກຄັ້ງ.

ແຕ່ມິຣາດຣາຍທຳລາຍເນື້ອເຍື່ອຕ່ອມເຫື່ອດ້ວຍຄວາມຮ້ອນໂດຍກົງ. ເມື່ອອຸນຫະພູມສູງເຖິງລະດັບໜຶ່ງ ໂຄງສ້າງໂປຣຕີນຂອງຈຸລັງຈະຖືກທຳລາຍ ແລະບໍ່ສາມາດຟື້ນຄືນສູ່ສະພາບເດີມໄດ້ ຄືກັນກັບໄຂ່ຕົ້ມທີ່ບໍ່ສາມາດປ່ຽນກັບຄືນເປັນໄຂ່ດິບໄດ້ອີກ. ຈຸລັງຕ່ອມເຫື່ອທີ່ຖືກຄວາມຮ້ອນທຳລາຍຈະຕາຍ ຫຼືສູນເສຍໜ້າທີ່ ແລ້ວຮ່າງກາຍຈະຄ່ອຍໆດູດຊຶມສ່ວນນັ້ນອອກໄປເອງ.

ຈຸດສຳຄັນຄື ເມື່ອເປັນຜູ້ໃຫຍ່ແລ້ວ ຈຳນວນຕ່ອມເຫື່ອຢູ່ຮັກແຮ້ຈະບໍ່ເພີ່ມຂຶ້ນອີກ. ຕ່ອມເຫື່ອຈະຖືກກຳນົດຈຳນວນໄວ້ຕັ້ງແຕ່ຊ່ວງເກີດ ແລ້ວຫຼັງຈາກນັ້ນຈະບໍ່ມີການສ້າງໃໝ່ຂຶ້ນມາອີກ. ດັ່ງນັ້ນ ບ່ອນທີ່ຕ່ອມເຫື່ອຖືກທຳລາຍໄປແລ້ວຈາກການປິ່ນປົວ ຈະບໍ່ມີຕ່ອມເຫື່ອໃໝ່ງອກຂຶ້ນມາແທນ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ຜົນຂອງມິຣາດຣາຍຖືກລາຍງານວ່າມີຄວາມຄົງທົນ.

ເປັນຫຍັງບາງຄົນຈຶ່ງຕ້ອງປິ່ນປົວຫຼາຍຄັ້ງ?

ການທຳລາຍຕ່ອມເຫື່ອທັງໝົດຢູ່ຮັກແຮ້ໃຫ້ໝົດພາຍໃນຄັ້ງດຽວບໍ່ແມ່ນເລື່ອງງ່າຍ ເພາະຂອບເຂດທີ່ພະລັງງານຂອງເຄື່ອງໄປເຖິງ ກັບເນື້ອທີ່ທັງໝົດຂອງຮັກແຮ້ ບໍ່ໄດ້ພໍດີກັນທຸກຄັ້ງ.

• ບໍລິເວນຂອບຫຼືຮອຍຕໍ່ຂອງຮັກແຮ້ ພະລັງງານອາດໄປເຖິງໜ້ອຍກວ່າສ່ວນອື່ນ ຈຶ່ງອາດຍັງມີຕ່ອມເຫື່ອຕົກຄ້າງທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກທຳລາຍໃນຄັ້ງທຳອິດ.
• ຄວາມເລິກແລະຄວາມໜາແໜ້ນຂອງຕ່ອມເຫື່ອແຕກຕ່າງກັນໄປໃນແຕ່ລະຄົນ ດ້ວຍການຕັ້ງຄ່າມາດຕະຖານ ຄວາມຮ້ອນອາດໄປບໍ່ເຖິງຕ່ອມບາງສ່ວນຢ່າງພຽງພໍ.
• ຄົນທີ່ມີເນື້ອທີ່ຮັກແຮ້ກວ້າງ ອາດຄອບຄຸມບໍ່ໝົດພາຍໃນຂອບເຂດການປິ່ນປົວຄັ້ງດຽວ ຈຶ່ງອາດຕ້ອງຂຍັບຕຳແໜ່ງເລັກນ້ອຍແລ້ວປິ່ນປົວເພີ່ມ.
• ດ້ວຍເຫດນີ້ ໂດຍທົ່ວໄປມັກປິ່ນປົວປະມານ 2 ຄັ້ງ ໂດຍຫ່າງກັນ 6 ອາທິດ ຫາ 3 ເດືອນ ເພື່ອໃຫ້ການປິ່ນປົວຄັ້ງຕໍ່ໄປຊ່ວຍຈັດການຕ່ອມເຫື່ອທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່.

ການເວັ້ນໄລຍະຫ່າງກໍມີເຫດຜົນຢູ່ຫຼັງມັນ. ຫຼັງການປິ່ນປົວຄັ້ງທຳອິດ ເນື້ອເຍື່ອຕ້ອງໄດ້ຜ່ານຊ່ວງບວມແລະຟື້ນຕົວກ່ອນ ຈຶ່ງຈະສາມາດເລັງເປົ້າໝາຍໄດ້ແມ່ນຍຳໃນຄັ້ງຕໍ່ໄປ. ຖ້າຍັງບວມຢູ່ແລ້ວໃຫ້ຄວາມຮ້ອນຊ້ຳອີກທັນທີ ຈະແຍກຍາກວ່າສ່ວນໃດຖືກປິ່ນປົວໄປແລ້ວ.

ຫຼັງການປິ່ນປົວ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງບວມແລະລຳບາກຢູ່ຫຼາຍມື້?

ເຖິງແມ່ນຈະເລັງທຳລາຍສະເພາະຕ່ອມເຫື່ອ ແຕ່ເນື້ອເຍື່ອອ້ອມຂ້າງກໍໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຈາກຄວາມຮ້ອນນຳ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ມັກເກີດອາການບວມ, ຕຶງ, ແລະຄວາມຮູ້ສຶກຊາຊົ່ວຄາວ.

• ອາການບວມເກີດຈາກປະຕິກິລິຍາອັກເສບຕາມທຳມະຊາດ ເມື່ອຂອງແຫຼວໃນຮ່າງກາຍໄຫຼໄປລວມຕົວອ້ອມຮອບເນື້ອເຍື່ອທີ່ຖືກຄວາມຮ້ອນທຳລາຍ. ໂດຍທົ່ວໄປຈະໜັກສຸດໃນຊ່ວງ 2 ຫາ 5 ມື້ ແລ້ວຄ່ອຍໆຫາຍບວມພາຍໃນ 1 ຫາ 2 ອາທິດ.
• ຄວາມຮູ້ສຶກຕຶງຫຼືເມື່ອຍປວດ ເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງທີ່ໜັງແທ້ແລະເນື້ອເຍື່ອໃຕ້ຜິວໜັງກຳລັງຟື້ນຕົວຫຼັງໄດ້ຮັບຄວາມຮ້ອນ.
• ບາງຄົນລາຍງານວ່າ ຮູ້ສຶກຍົກແຂນໄດ້ບໍ່ຄ່ອງຄືເກົ່າໄລຍະໜຶ່ງ ເນື່ອງຈາກເນື້ອເຍື່ອບໍລິເວນນັ້ນມີຄວາມອ່ອນໄຫວຊົ່ວຄາວ ແຕ່ອາການນີ້ຈະຄ່ອຍໆດີຂຶ້ນເອງຕາມເວລາ.
• ເມື່ອລູບຄຳ ອາດຮູ້ສຶກເປັນກ້ອນນູນນ້ອຍໆ ເຊິ່ງເປັນການປ່ຽນແປງຊົ່ວຄາວທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະທີ່ຮ່າງກາຍກຳລັງດູດຊຶມເນື້ອເຍື່ອທີ່ຖືກທຳລາຍນັ້ນອອກໄປ.

ອາການເຫຼົ່ານີ້ເກີດຂຶ້ນເພາະຮ່າງກາຍກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການຟື້ນຟູ ຄ່ອຍໆຈັດການເນື້ອເຍື່ອຕ່ອມເຫື່ອທີ່ຖືກທຳລາຍໄປເອງ. ຫຼັງຈາກຊ່ວງບວມແລະຕຶງຜ່ານໄປ 1 ຫາ 2 ອາທິດ ບໍລິເວນນັ້ນກໍຈະສະຫງົບລົງຕາມທຳມະຊາດ ໂດຍບໍ່ມີຕ່ອມເຫື່ອອີກຕໍ່ໄປ.

ເປັນຫຍັງກິ່ນຮັກແຮ້ຈຶ່ງລົດລົງພ້ອມກັນນຳ?

ຕ່ອມແອັບໂປຄຣິນເປັນສາເຫດຫຼັກຂອງກິ່ນ. ມິຣາດຣາຍບໍ່ໄດ້ແຍກເລັງໃສ່ຕ່ອມເອັກຄຣິນ ຫຼືຕ່ອມແອັບໂປຄຣິນສະເພາະຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງ ແຕ່ຈະສົ່ງຄວາມຮ້ອນໄປໃສ່ເນື້ອເຍື່ອຕ່ອມເຫື່ອທັງໝົດທີ່ຢູ່ໃນຊັ້ນຄວາມເລິກນັ້ນ.

ດ້ວຍເຫດນີ້ ມີລາຍງານວ່າ ເມື່ອເຫື່ອອອກໜ້ອຍລົງ ສານທີ່ເປັນສາເຫດຂອງກິ່ນກໍລົດລົງພ້ອມກັນນຳ. ເນື່ອງຈາກຕ່ອມທັງສອງຊະນິດຢູ່ໃນລະດັບຄວາມເລິກໃກ້ຄຽງກັນ ການເລັງໃສ່ບ່ອນດຽວຈຶ່ງສົ່ງຜົນຕໍ່ທັງສອງໄປພ້ອມກັນຕາມທຳມະຊາດ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ຫຼາຍຄົນເລືອກມິຣາດຣາຍໂດຍມີເປົ້າໝາຍຫຼັກເພື່ອລົດກິ່ນຮັກແຮ້.

ຜົນລັບຈະຄືກັນໝົດທຸກຄົນບໍ?

ຈຳນວນແລະການກະຈາຍຕົວຂອງຕ່ອມເຫື່ອແຕກຕ່າງກັນໄປໃນແຕ່ລະຄົນ. ບາງຄົນມີຄວາມໜາແໜ້ນຂອງຕ່ອມເຫື່ອສູງຕາມພັນທຸກຳ ໃນຂະນະທີ່ບາງຄົນມີໜ້ອຍກວ່າ. ຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ອາດເຮັດໃຫ້ລະດັບຄວາມພໍໃຈຫຼັງການປິ່ນປົວແຕກຕ່າງກັນໄປໃນແຕ່ລະຄົນ.

ນອກຈາກນັ້ນ ຍັງມີການສົນທະນາວ່າ ເມື່ອພິຈາລະນາຄວາມສາມາດລະບາຍເຫື່ອລວມຂອງຮ່າງກາຍ ເຖິງແມ່ນຕ່ອມເຫື່ອຢູ່ຮັກແຮ້ບາງສ່ວນຈະຫາຍໄປ ຕ່ອມເຫື່ອຢູ່ບ່ອນອື່ນອາດຊ່ວຍຊົດເຊີຍໄດ້ບາງລະດັບ ເພາະຮ່າງກາຍບໍ່ໄດ້ອາໄສຮັກແຮ້ພຽງບ່ອນດຽວໃນການຄວບຄຸມອຸນຫະພູມ. ແຕ່ສ່ວນຫຼາຍແລ້ວ ບັນຫາເຫື່ອອອກແລະກິ່ນທີ່ຮັກແຮ້ເອງ ມັກຖືກລາຍງານວ່າດີຂຶ້ນຢ່າງຊັດເຈນ.

References

Korean Dermatological Association, Ministry of Food and Drug Safety (MFDS), American Academy of Dermatology (AAD), and U.S. Food and Drug Administration (FDA).