ຟິນເລີ ແລະ ການຍ້າຍໄຂມັນຕົນເອງ ຄວາມແຕກຕ່າງ ໄລຍະຄົງຢູ່ ແລະ ການແກ້ຄືນ

ຟິນເລີ ແລະ ການປູກຖ່າຍໄຂມັນຕົນເອງ ທັງສອງແມ່ນວິທີເສີມ volume ໃຫ້ໃບໜ້າຄືກັນ ແຕ່ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນຮ່າງກາຍນັ້ນຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ຟິນເລີແມ່ນການສັກສານທີ່ເອີ້ນວ່າ HA ເຂົ້າໄປ ສ່ວນການປູກຖ່າຍໄຂມັນຕົນເອງແມ່ນການຍ້າຍຈຸລັງໄຂມັນຂອງຕົນເອງໄປປູກຝັງ. ເນື່ອງຈາກວັດຖຸດິບເອງກໍຕ່າງກັນ ຄວາມໄວໃນການສະຫຼາຍໄປຕາມການເວລາ ແລະ ຄວາມສາມາດແກ້ໄຂຄືນເມື່ອເກີດບັນຫາ ຈຶ່ງແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

ຄົນທີ່ກຳລັງລັງເລລະຫວ່າງສອງວິທີນີ້ ມັກຢາກຮູ້ຢູ່ 2 ເລື່ອງເປັນຫຼັກ ຄື ຄົງຢູ່ດົນປານໃດ ແລະ ຖ້າຜົນອອກມາບໍ່ຖືກໃຈ ຫຼືເກີດຜົນຂ້າງຄຽງ ຈະສາມາດແກ້ໄຂຄືນໄດ້ບໍ. ຕໍ່ໄປນີ້ຈະອະທິບາຍໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ເກີດຂຶ້ນຍ້ອນຫຍັງ ໂດຍເລີ່ມຈາກຫຼັກການທີ່ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນຮ່າງກາຍ.

ຟິນເລີ ແລະ ການຍ້າຍໄຂມັນຕົນເອງຕ່າງກັນແນວໃດ?

ຟິນເລີແມ່ນເຈວທີ່ເຮັດຈາກສານ HA (hyaluronic acid) ໂດຍນຳມາເຊື່ອມສາຍໂມເລກຸນ (cross-linking) ດ້ວຍວິທີທາງເຄມີ. HA ເປັນສານທີ່ມີຢູ່ໃນຜິວໜັງ ແລະ ຂໍ້ຕໍ່ຂອງພວກເຮົາຢູ່ແລ້ວ ແຕ່ HA ໃນຟິນເລີຖືກເຊື່ອມສາຍເຂົ້າກັນຄືກັບເສັ້ນດ້າຍທີ່ຖືກຖັກເຂົ້າກັນຈົນບໍ່ຄ່ອຍຫຼຸດອອກ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຮ່າງກາຍຈຶ່ງຮັບຮູ້ວ່າເຈວນີ້ບໍ່ແມ່ນສານທີ່ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຕົນເອງທັງໝົດ.

ໃນທາງກັບກັນ ການປູກຖ່າຍໄຂມັນຕົນເອງແມ່ນການດູດໄຂມັນອອກຈາກບໍລິເວນເຊັ່ນ ທ້ອງ ຫຼືຂາ ແລ້ວນຳໄປປູກຝັງໃສ່ໃບໜ້າ. ຈຸລັງໄຂມັນທີ່ຖືກຍ້າຍໄປນັ້ນເປັນຈຸລັງທີ່ມີຊີວິດຂອງຮ່າງກາຍພວກເຮົາເອງມາແຕ່ຕົ້ນ ຮ່າງກາຍຈຶ່ງບໍ່ຮັບຮູ້ວ່າເປັນສິ່ງແປກປອມ. ຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ເອງແມ່ນທາງແຍກທຳອິດທີ່ຈະກຳນົດຄວາມໄວການສະຫຼາຍ ແລະ ຄວາມສາມາດແກ້ໄຂຄືນທີ່ຈະອະທິບາຍຕໍ່ໄປ.

ຂະບວນການທີ່ຟິນເລີຖືກດູດຊືມຊ້າໆ

HA ໃນຟິນເລີຈະຖືກຕັດອອກເທື່ອລະໜ້ອຍ ໂດຍເອນໄຊມ໌ທີ່ມີຢູ່ໃນຮ່າງກາຍພວກເຮົາເອງທີ່ເອີ້ນວ່າ hyaluronidase (ເອນໄຊມ໌ທີ່ຍ່ອຍສະຫຼາຍ HA ໃຫ້ເປັນຕ່ອນນ້ອຍໆ). ຄືກັບໃຊ້ກົງຕັດເສັ້ນດ້າຍເທື່ອລະໜ້ອຍ ເອນໄຊມ໌ນີ້ຈະຕັດສາຍທີ່ຖືກເຊື່ອມ (cross-link) ອອກເທື່ອລະເສັ້ນ ຈົນປະລິມານຂອງເຈວຄ່ອຍໆໜ້ອຍລົງ.

ຄວາມແໜ້ນໜາຂອງການເຊື່ອມສາຍນີ້ ຈະເປັນຕົວກຳນົດຄວາມໄວການສະຫຼາຍນຳ. ຟິນເລີທີ່ເຊື່ອມສາຍແໜ້ນ ແລະແໜ້ນໜາຫຼາຍ ຈະໃຊ້ເວລານານກວ່າໃນການໃຫ້ເອນໄຊມ໌ຕັດສາຍອອກ ຈຶ່ງຄົງຢູ່ໄດ້ດົນກວ່າ ສ່ວນຟິນເລີທີ່ເຊື່ອມສາຍບໍ່ຫຼາຍ ຈະຄ່ອຍໆສະຫຼາຍໄວກວ່າ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ໄລຍະເວລາຄົງຢູ່ຈຶ່ງມີລາຍງານແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍຕາມບໍລິເວນ ແລະ ຜະລິດຕະພັນ ສັ້ນສຸດອາດແມ່ນສອງສາມເດືອນ ຍາວສຸດອາດເຖິງ 1 ຫາ 2 ປີ.

ບໍລິເວນທີ່ສັກເຄື່ອນໄຫວຫຼາຍປານໃດ ກໍມີຜົນຕໍ່ຄວາມໄວການສະຫຼາຍນຳ. ບໍລິເວນຢ່າງປາກ ຫຼືອ້ອມປາກທີ່ກ້າມຊີ້ນເຄື່ອນໄຫວຕະຫຼອດເວລາຕາມການສະແດງອອກທາງໜ້າ ຈະເຮັດໃຫ້ຟິນເລີໄດ້ຮັບແຮງກະທົບທາງກາຍະພາບເລື້ອຍໆ ຈຶ່ງມີແນວໂນ້ມສະຫຼາຍໄວກວ່າ. ໃນທາງກັບກັນ ບໍລິເວນທີ່ເຄື່ອນໄຫວໜ້ອຍ ເຖິງໃຊ້ຜະລິດຕະພັນດຽວກັນ ກໍຈະຄົງຢູ່ໄດ້ດົນກວ່າ. ຄິດງ່າຍໆຄືກັນກັບຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງເສັ້ນດ້າຍທີ່ວາງໄວ້ຢູ່ນິ້ງໆ ກັບເສັ້ນດ້າຍທີ່ຖືກດຶງຢູ່ຕະຫຼອດ.

ເປັນຫຍັງໄຂມັນຍ້າຍໃໝ່ໆຈຶ່ງຫາຍໄປຫຼາຍ?

ໃນທັນທີທີ່ຈຸລັງໄຂມັນຖືກຍ້າຍໄປ ການເຊື່ອມຕໍ່ກັບເສັ້ນເລືອດເດີມກໍຈະຂາດອອກ. ເພື່ອໃຫ້ຈຸລັງລອດຊີວິດ ຕ້ອງມີເສັ້ນເລືອດໃໝ່ເກີດຂຶ້ນມາລ້ຽງອົກຊີແຊນ ແລະ ສານອາຫານ ຊຶ່ງຂະບວນການນີ້ໃຊ້ເວລາຕັ້ງແຕ່ສອງສາມມື້ຫາສອງສາມອາທິດ. ໃນລະຫວ່າງນັ້ນ ຈຸລັງໄຂມັນຈຳນວນບໍ່ໜ້ອຍທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບອົກຊີແຊນພຽງພໍ ຈະທົນບໍ່ໄຫວ ແລະຕາຍໄປ.

ຂະບວນການນີ້ຄ້າຍກັບການຍົກຕົ້ນໄມ້ໄປປູກໃໝ່. ຄືກັບຕົ້ນໄມ້ທີ່ຕ້ອງທົນຜ່ານຊ່ວງທີ່ໃບຫ່ຽວແຫ້ງ ຈົນກວ່າຮາກຈະດູດນ້ຳຈາກດິນໃໝ່ໄດ້ ຈຸລັງໄຂມັນກໍຕ້ອງຜ່ານຊ່ວງວິກິດຈົນກວ່າຈະມີເສັ້ນເລືອດໃໝ່ຝັງຕົວ ຈຶ່ງຈະລອດຊີວິດໄດ້. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຫຼັງປູກຖ່າຍໃໝ່ໆ ປະລິມານຈຶ່ງຫຼຸດລົງເປັນເລື່ອງທຳມະດາ ຈາກນັ້ນມີແຕ່ຈຸລັງທີ່ລອດຊີວິດເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະຝັງຕົວຢູ່. ອັດຕາການລອດຊີວິດຮູ້ກັນວ່າຈະຕ່າງກັນຫຼາຍໃນແຕ່ລະຄົນ ຂຶ້ນຢູ່ກັບບໍລິເວນທີ່ປູກຖ່າຍ ວິທີການຈັດການໄຂມັນ ແລະ ສະພາບການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດຂອງແຕ່ລະຄົນ.

ຄວາມແຕກຕ່າງຂອງໄລຍະຄົງຢູ່ລະຫວ່າງຟິນເລີ ແລະ ການຍ້າຍໄຂມັນ

ຟິນເລີແມ່ນຜ່ານຂະບວນການທີ່ເອນໄຊມ໌ຄ່ອຍໆກັດກິນຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນຈົບ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ປະລິມານຈຶ່ງຄ່ອຍໆໜ້ອຍລົງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຕາມການເວລາ. ໃນທາງກັບກັນ ໄຂມັນຕົນເອງຫຼັງຈາກຜ່ານຊ່ວງທີ່ຈຸລັງຫຼຸດລົງຫຼາຍໃນຕອນຕົ້ນໄປແລ້ວ ຈຸລັງທີ່ລອດຊີວິດຈະກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຮ່າງກາຍທີ່ມີເສັ້ນເລືອດລ້ຽງຄືກັບເນື້ອເຍື່ອປົກກະຕິ.

ຈຸລັງໄຂມັນທີ່ລອດຊີວິດແລ້ວ ບໍ່ໄດ້ເປັນສິ່ງແປກປອມອີກຕໍ່ໄປ ແຕ່ເປັນເນື້ອເຍື່ອໄຂມັນຂອງຮ່າງກາຍທຳມະດາ ຈຶ່ງບໍ່ຖືກເອນໄຊມ໌ໃດຍ່ອຍສະຫຼາຍໂດຍສະເພາະ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຫຼັງຈາກຜ່ານຊ່ວງດູດຊືມໄວໆນັ້ນໄປແລ້ວ ຈຶ່ງອະທິບາຍວ່າຈະຄົງຢູ່ຖາວອນເກືອບຄືເດີມ. ແຕ່ຖ້າໜັກ ຫຼືເບົາເພີ່ມຂຶ້ນຫຼາຍ ປະລິມານກໍອາດປ່ຽນແປງໄປພ້ອມກັບເນື້ອເຍື່ອໄຂມັນອື່ນໆເຊັ່ນກັນ. ນີ້ແມ່ນຄຸນລັກສະນະຂອງການເປັນໄຂມັນທີ່ມີຊີວິດແທ້ໆ ທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດການປ່ຽນແປງແບບນີ້.

ເຂັມແກ້ຄືນມີສະເພາະຟິນເລີບໍ?

ຈຸດເດັ່ນອັນໜຶ່ງຂອງຟິນເລີແມ່ນສາມາດແກ້ໄຂຄືນໄດ້. ຖ້າສັກຢາລະລາຍທີ່ມີ hyaluronidase ເຂົ້າໄປໃນຈຸດທີ່ມີຟິນເລີ ປະຕິກິລິຍາການຍ່ອຍສະຫຼາຍທີ່ປົກກະຕິແມ່ນເກີດຂຶ້ນຄ່ອຍໆນັ້ນ ຈະເກີດຂຶ້ນໄວກວ່າຫຼາຍໃນເວລາອັນສັ້ນ. ເວົ້າໄດ້ວ່າ ວຽກທີ່ຮ່າງກາຍປົກກະຕິຕ້ອງໃຊ້ເວລາຫຼາຍເດືອນ ຖືກເອນໄຊມ໌ຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນສູງເຮັດໃຫ້ຈົບພາຍໃນສອງສາມມື້.

ໄຂມັນຕົນເອງບໍ່ມີວິທີແບບນີ້. ຈຸລັງໄຂມັນທີ່ລອດຊີວິດ ໄດ້ກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຮ່າງກາຍທີ່ມີເສັ້ນເລືອດລ້ຽງ ແລະແຍກອອກຈາກເນື້ອເຍື່ອອ້ອມຂ້າງບໍ່ໄດ້ແລ້ວ ຈຶ່ງບໍ່ມີຢາສັກ ຫຼືຢາໃດທີ່ຈະລະລາຍໄຂມັນສະເພາະຈຸດນັ້ນອອກໄດ້. ຖ້າຈະຫຼຸດປະລິມານ ຕ້ອງພິຈາລະນາວິທີການຜ່າຕັດເອົາອອກທາງກາຍະພາບຄືກັນກັບການດູດໄຂມັນ. ສະຫຼຸບແລ້ວ ຟິນເລີແມ່ນສານທີ່ສ້າງຂຶ້ນທາງເຄມີ ຈຶ່ງແກ້ໄຂຄືນທາງເຄມີໄດ້ ສ່ວນໄຂມັນຕົນເອງແມ່ນເນື້ອເຍື່ອທີ່ມີຊີວິດ ຈຶ່ງແກ້ໄຂຄືນຍາກກວ່ານັ້ນຫຼາຍ.

ວິທີຮັບມືເມື່ອເກີດບັນຫາ

ໃນລະຫວ່າງສັກຟິນເລີ ຖ້າມີກໍລະນີໜ້ອຍໆທີ່ເກີດບັນຫາອຸດຕັນເສັ້ນເລືອດ ສາມາດສັກ hyaluronidase ເຂົ້າໄປລະລາຍຟິນເລີທີ່ອຸດຕັນນັ້ນອອກໄດ້ໄວ ເພື່ອຟື້ນຟູການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດຄືນມາ. ການມີວິທີຮັບມືທັນທີແບບນີ້ ແມ່ນເຫດຜົນສຳຄັນອັນໜຶ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຟິນເລີຖືກຖືວ່າມີຄວາມປອດໄພ.

ໃນການປູກຖ່າຍໄຂມັນຕົນເອງ ອາດມີບາງກໍລະນີທີ່ຈຸລັງໄຂມັນສ່ວນທີ່ບໍ່ລອດຊີວິດ ຈະກາຍເປັນກ້ອນແຂງ ຫຼືຖົງນ້ຳມັນ (fat necrosis, ເນື້ອເຍື່ອຄ້າຍຖົງທີ່ເກີດອ້ອມຈຸລັງໄຂມັນທີ່ຕາຍແລ້ວ). ໃນກໍລະນີແບບນີ້ ບໍ່ມີວິທີລະລາຍທັນທີ ຈຶ່ງຕ້ອງໃຊ້ວິທີເຝົ້າລະວັງໄລຍະໜຶ່ງ ນວດ ໃຊ້ເຂັມດູດອອກ ຫຼືຖ້າຈຳເປັນກໍຕັດອອກດ້ວຍການຜ່າຕັດຂະໜາດນ້ອຍ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ວິທີການຮັບມືເອງມັກຈະໜັກໄປທາງການປິ່ນປົວທາງກາຍະພາບ ບໍ່ແມ່ນການລະລາຍທາງເຄມີ.

ທັງສອງວິທີແມ່ນຄືກັນຢູ່ຈຸດໜຶ່ງ ຄື ຝີມືຂອງແພດຜູ້ປິ່ນປົວມີສ່ວນສຳຄັນຫຼາຍຕໍ່ຜົນລັບ. ຟິນເລີ ຄວາມແມ່ນຢຳໃນການກຳນົດລະດັບຄວາມເລິກ ແລະ ຊັ້ນທີ່ສັກ ຈະເປັນຕົວກຳນົດວ່າຈະບວມ ຫຼືຈັບເປັນກ້ອນຫຼືບໍ່ ສ່ວນໄຂມັນຕົນເອງ ອະທິບາຍວ່າອັດຕາການລອດຊີວິດຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າໃນຂະບວນການດູດ ແລະ ກັ່ນຕອງໄຂມັນ ຈຸລັງຖືກເຮັດໃຫ້ເສຍຫາຍໜ້ອຍປານໃດ. ເຖິງແມ່ນຄຸນສົມບັດຂອງວັດຖຸດິບຈະຕ່າງກັນ ແຕ່ຄວາມຊຳນານຂອງຜູ້ປິ່ນປົວແມ່ນມີຜົນຕໍ່ຜົນລັບຢ່າງສຳຄັນໃນທັງສອງວິທີ.

ຟິນເລີ ຫຼື ການຍ້າຍໄຂມັນຕົນເອງ ແບບໃດເໝາະກວ່າ?

ການເລືອກສຸດທ້າຍແລ້ວແມ່ນຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າ ໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບໄລຍະເວລາຄົງຢູ່ ຫຼືຄວາມສາມາດແກ້ໄຂຄືນຫຼາຍກວ່າກັນ. ຫຼັກເກນຂ້າງລຸ່ມນີ້ອາດຊ່ວຍໃນການຕັດສິນໃຈໄດ້.

• ຖ້າເປັນບໍລິເວນທີ່ລອງເປັນຄັ້ງທຳອິດ ຟິນເລີແມ່ນທາງເລືອກທີ່ບໍ່ໜັກໃຈ. ເພາະຖ້າຜົນອອກມາບໍ່ຖືກໃຈ ຫຼືເກີດບັນຫາ ກໍຍັງມີໂອກາດແກ້ໄຂຄືນດ້ວຍຢາລະລາຍໄດ້.
• ຖ້າຢາກໄດ້ຜົນທີ່ຄົງຢູ່ດົນ ການປູກຖ່າຍໄຂມັນຕົນເອງແມ່ນໄດ້ປຽບ. ເພາະຫຼັງຈາກຜ່ານຊ່ວງດູດຊືມໄວໆໄປແລ້ວ ຈຸລັງທີ່ລອດຊີວິດຈະຝັງຕົວເປັນເນື້ອເຍື່ອທີ່ມີຊີວິດ ຄົງຢູ່ຖາວອນເກືອບຄືເດີມ.
• ຖ້າຕ້ອງເຕີມບໍລິເວນທີ່ກວ້າງ ໄຂມັນຕົນເອງແມ່ນໄດ້ປຽບໃນເລື່ອງແຫຼ່ງວັດຖຸດິບ. ເນື່ອງຈາກໃຊ້ໄຂມັນທີ່ດູດອອກຈາກຮ່າງກາຍຕົນເອງ ຈຶ່ງມັກສາມາດຈັດການປະລິມານຫຼາຍໆໃນເທື່ອດຽວໄດ້ຫຼາຍກວ່າຟິນເລີ.
• ຖ້າຕ້ອງການໄລຍະຟື້ນຕົວສັ້ນ ຟິນເລີແມ່ນທາງເລືອກທີ່ບໍ່ໜັກໃຈກວ່າ. ຍ້ອນບໍ່ຕ້ອງມີຂັ້ນຕອນດູດໄຂມັນ ອາການບວມ ແລະ ຈ້ຳເລືອດຄັ່ງຈຶ່ງມັກໜ້ອຍກວ່າ.

ທັງສອງວິທີບໍ່ໄດ້ເປັນຄູ່ແຂ່ງກັນ ແຕ່ເປັນເຄື່ອງມືທີ່ໃຫ້ຄຳຕອບຕ່າງກັນຕາມສະຖານະການ. ຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າຢາກເຕີມບໍລິເວນໃດ ຢາກໃຫ້ຄົງຢູ່ດົນປານໃດ ແລະ ຢາກໃຊ້ວິທີແບບໃດ ຈຶ່ງເລືອກອັນທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດ.

References

Korean Dermatological Association, American Academy of Dermatology (AAD), and Ministry of Food and Drug Safety (MFDS).