ຄູນສະຄາລ໌ຄິງແຊ່ແຂງໄຂມັນແນວໃດ ໂດຍທີ່ຜິວໜັງບໍ່ເສຍຫາຍ ຫຼັກການ ແລະ ຈຳນວນຄັ້ງທີ່ຕ້ອງບຳບັດ

ຫຼາຍຄົນທີ່ຢາກຫຼຸດນ້ຳໜັກແຕ່ເບື່ອທັງອອກກຳລັງກາຍ ແລະ ຄວບຄຸມອາຫານ ມັກຈະຄົ້ນຫາການບຳບັດທີ່ຊື່ວ່າຄູນສະຄາລ໌ຄິງ (CoolSculpting) ຢູ່ບາງໂອກາດ. ຊື່ນີ້ມາຈາກຄຳວ່າແຊ່ເຢັນ (cool) ແລ້ວແກະສະຫຼັກ (sculpt) ຫຼືເວົ້າອີກແບບໜຶ່ງກໍຄື "ແກະຮູບຮ່າງດ້ວຍຄວາມເຢັນ", ແຕ່ຕອນທຳອິດຫຼາຍຄົນບໍ່ຄ່ອຍເຊື່ອວ່າຈະສາມາດແຊ່ແຂງໄຂມັນຈົນມັນຫາຍໄປໄດ້ແທ້. ຖ້າປະຄົບເຢັນດົນເກີນໄປກໍໜ້າຈະເຮັດໃຫ້ຜິວໜັງໄໝ້ເຢັນຢ່າງດຽວ, ດັ່ງນັ້ນຄວາມສົງໄສທີ່ວ່າເປັນຫຍັງໄຂມັນຫາຍໄປ ແຕ່ຜິວໜັງກັບບໍ່ເປັນຫຍັງ ຈຶ່ງເປັນເລື່ອງທຳມະດາ.

ຄວາມຈິງແລ້ວການບຳບັດນີ້ຖືກຄົ້ນພົບແບບບັງເອີນ. ໝໍໄດ້ສັງເກດເຫັນວ່າແກ້ມຂອງເດັກນ້ອຍທີ່ມັກອົມນ້ຳກ້ອນແທ່ງເປັນປະຈຳ ມີແອວມົ້ມຄ້າຍໆບ່ອນທີ່ໄຂມັນຫາຍໄປ, ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຮູ້ວ່າເຊລໄຂມັນອ່ອນໄຫວຕໍ່ຄວາມເຢັນຫຼາຍກວ່າເຊລອື່ນຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດ. ນີ້ຄືຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ. ຫຼັກການນີ້ຖືກນຳມາປັບປຸງໃຫ້ປອດໄພ ຈົນກາຍເປັນຄູນສະຄາລ໌ຄິງໃນປັດຈຸບັນ. ບົດຄວາມນີ້ຈະອະທິບາຍທີລະຂໍ້ວ່າເປັນຫຍັງເຊລໄຂມັນຈຶ່ງອ່ອນໄຫວຕໍ່ຄວາມເຢັນປານນັ້ນ ແລະ ເປັນຫຍັງຜິວໜັງທີ່ຢູ່ຂ້າງໆຈຶ່ງບໍ່ເປັນຫຍັງ.

ເປັນຫຍັງເຊລໄຂມັນຈຶ່ງອ່ອນໄຫວຕໍ່ຄວາມເຢັນຫຼາຍກວ່າໝູ່?

ເຊລໃນຮ່າງກາຍຂອງເຮົາແຕ່ລະຊະນິດມີຄວາມທົນທານຕໍ່ອຸນຫະພູມແຕກຕ່າງກັນ. ເຊລຜິວໜັງ ຫຼືເຊລກ້າມຊີ້ນ ມີສັດສ່ວນນ້ຳຫຼາຍ ແລະ ມີເລືອດໄຫຼວຽນເຂົ້າອອກເປັນປະຈຳ, ດັ່ງນັ້ນເຖິງອຸນຫະພູມຈະຫຼຸດລົງໜ້ອຍໜຶ່ງ ກໍຍັງທົນໄດ້ຄ່ອນຂ້າງດີ.

ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ພາຍໃນເຊລໄຂມັນເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳມັນເກືອບໝົດ. ຄືກັນກັບເນີຍທີ່ເອົາໄປແຊ່ຕູ້ເຢັນຈະແຂງກວ່າເນີຍທີ່ວາງໄວ້ອຸນຫະພູມຫ້ອງຫຼາຍ, ນ້ຳມັນໃນເຊລໄຂມັນກໍເຊັ່ນກັນ ເມື່ອອຸນຫະພູມຫຼຸດລົງຕ່ຳກວ່າລະດັບໜຶ່ງ ມັນຈະປ່ຽນຈາກສະພາບແຫຼວໄປເປັນແຂງ ຫຼືທີ່ເອີ້ນວ່າຂະບວນການຕົກຜະລຶກ (crystallization). ອຸນຫະພູມທີ່ຂະບວນການຕົກຜະລຶກນີ້ເລີ່ມຕົ້ນ ສູງກວ່າອຸນຫະພູມທີ່ຜິວໜັງ ຫຼືກ້າມຊີ້ນເລີ່ມເສຍຫາຍຫຼາຍ. ດັ່ງນັ້ນເຖິງຈະໄດ້ຮັບຄວາມເຢັນຄືກັນ ເຊລໄຂມັນຈຶ່ງໄດ້ຮັບຜົນກະທົບກ່ອນ ແລະ ຮ້າຍແຮງກວ່າ.

ຫຼາຍຄົນອາດເຄີຍເຫັນນ້ຳມັນໝາກພ້າວທີ່ເອົາໄປແຊ່ຕູ້ເຢັນຈະແຂງເປັນສີຂາວໄວ, ໃນຂະນະທີ່ນ້ຳມັນມະກອກຍັງນິ້ມຢູ່ໄດ້ດົນເຖິງຈະຢູ່ໃນຕູ້ເຢັນກໍຕາມ. ນັ້ນເປັນເພາະນ້ຳມັນແຕ່ລະຊະນິດມີອຸນຫະພູມທີ່ແຂງໂຕແຕກຕ່າງກັນ, ນ້ຳມັນທີ່ຢູ່ໃນເຊລໄຂມັນຂອງຮ່າງກາຍເຮົາກໍຄ້າຍຄືກັນ ພຽງແຕ່ຫຼຸດອຸນຫະພູມລົງໜ້ອຍໜຶ່ງ ມັນກໍເລີ່ມແຂງໂຕກ່ອນເຊລອື່ນ.

ພາຍໃນເຊລໄຂມັນທີ່ຖືກແຊ່ເຢັນເກີດຫຍັງຂຶ້ນແດ່?

ເມື່ອນ້ຳມັນພາຍໃນເຊລໄຂມັນແຂງໂຕ ເຍື່ອຫຸ້ມເຊລ ແລະ ໂຄງສ້າງພາຍໃນເຊລຈະຖືກຜະລຶກທີ່ມີແຈຄົມແທງ ຫຼືບີບຈົນເສຍຫາຍທາງກາຍະພາບ. ລອງນຶກພາບກ້ອນນ້ຳກ້ອນທີ່ມີແຈຄົມໆ ໃສ່ໄວ້ໃນລູກໂປ່ງແລ້ວເຂົ່າ ກໍຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ.

ຄວາມເສຍຫາຍນີ້ກາຍເປັນສັນຍານໃຫ້ເຊລໄຂມັນເຂົ້າສູ່ຂະບວນການທຳລາຍໂຕເອງ ຫຼືທີ່ເອີ້ນວ່າ apoptosis (ການຕາຍແບບຖືກຄວບຄຸມ). ຂະບວນການນີ້ເປັນລະບົບທຳຄວາມສະອາດທີ່ປອດໄພຂອງຮ່າງກາຍເຮົາຢູ່ແລ້ວ, ເປັນການທີ່ເຊລທີ່ເສຍຫາຍຄ່ອຍໆເກັບກວາດໂຕເອງ ໂດຍບໍ່ເຮັດໃຫ້ເກີດການອັກເສບຮ້າຍແຮງອ້ອມຂ້າງ. ແທນທີ່ຈະແຕກອອກແບບກະທັນຫັນຈົນສ້າງຄວາມເສຍຫາຍໃຫ້ບໍລິເວນອ້ອມຂ້າງ ມັນຈະປິດໂຕລົງຢ່າງງຽບໆຕາມຂັ້ນຕອນທີ່ກຳນົດໄວ້. ເມື່ອສະຫວິດນີ້ຖືກກົດ ເຊລໄຂມັນກໍຄ່ອຍໆເຂົ້າສູ່ຂັ້ນຕອນການຕາຍ, ຊຶ່ງຂະບວນການນີ້ບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນທັນທີຫຼັງການບຳບັດ ແຕ່ໃຊ້ເວລາຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປເປັນເວລາ 3 ຫາ 7 ວັນ. ດັ່ງນັ້ນໃນມື້ທີ່ໄດ້ຮັບການບຳບັດ ພາຍນອກຈຶ່ງຍັງບໍ່ເຫັນການປ່ຽນແປງຫຍັງຫຼາຍ.

ຂະບວນການຕົກຜະລຶກນີ້ກໍບໍ່ໄດ້ຈົບລົງໃນພິບຕາດຽວ. ຄວາມເຢັນຕ້ອງໃຊ້ເວລາຊຶມເຂົ້າໄປໃນຊັ້ນໄຂມັນຢ່າງເທົ່າທຽມ ແລະ ຜະລຶກໄຂມັນທີ່ແຂງໂຕແລ້ວກໍຕ້ອງໃຊ້ເວລາເຮັດໃຫ້ເຍື່ອຫຸ້ມເຊລເສຍຫາຍເທື່ອລະໜ້ອຍ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ການບຳບັດຄູນສະຄາລ໌ຄິງໜຶ່ງຄັ້ງໃຊ້ເວລາຄ່ອນຂ້າງດົນ ປະມານ 1 ຊົ່ວໂມງ, ເພາະຖ້າແຊ່ເຢັນສັ້ນໆແລ້ວຢຸດ ຂະບວນການຕົກຜະລຶກຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນຢ່າງພຽງພໍ.

ແຕ່ເປັນຫຍັງຜິວໜັງ ແລະ ກ້າມຊີ້ນຈຶ່ງບໍ່ເປັນຫຍັງ?

ນີ້ຄືຄຳຖາມທີ່ຖືກຖາມຫຼາຍທີ່ສຸດ. ຄຳຕອບຢູ່ທີ່ການຕັ້ງອຸນຫະພູມ ແລະ ການຄວບຄຸມເວລາ. ອຸປະກອນຄູນສະຄາລ໌ຄິງຖືກອອກແບບໃຫ້ຫຼຸດອຸນຫະພູມພຽງແຕ່ຮອດຈຸດທີ່ເຊລໄຂມັນເລີ່ມເສຍຫາຍເທົ່ານັ້ນ ແລະ ຈະບໍ່ຫຼຸດລົງໄປຮອດອຸນຫະພູມທີ່ຕ່ຳກວ່ານັ້ນ ຊຶ່ງເປັນລະດັບທີ່ຜິວໜັງ ແລະ ກ້າມຊີ້ນຈະໄດ້ຮັບຄວາມເສຍຫາຍແທ້ໆ.

ນອກຈາກນັ້ນ ຜິວໜັງຢູ່ຕື້ນກວ່າຊັ້ນໄຂມັນຫຼາຍ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມຮ້ອນຈາກການໄຫຼວຽນຂອງເລືອດຢູ່ຕະຫຼອດ ແລະ ມີນ້ຳຫຼາຍ ຈຶ່ງທົນຕໍ່ການປ່ຽນແປງອຸນຫະພູມໄດ້ດີ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ໂຕອຸປະກອນທີ່ນຳໃຊ້ ຍັງມີລະບົບຄວາມປອດໄພທີ່ກວດຈັບອຸນຫະພູມໜ້າຜິວແບບທັນທີ ແລ້ວປັບອັດຕະໂນມັດຖ້າເຢັນເກີນໄປ. ດັ່ງນັ້ນຫຼັກການສຳຄັນຂອງການບຳບັດນີ້ ຄືການເລັງໃສ່ຊ່ວງອຸນຫະພູມແຄບໆ ທີ່ພຽງພໍໃຫ້ເຊລໄຂມັນຕົກຜະລຶກ ແຕ່ບໍ່ຮອດລະດັບທີ່ຜິວໜັງ ແລະ ກ້າມຊີ້ນຈະເສຍຫາຍ.

ການຕິດແຜ່ນເຈວ (gel sheet) ໃສ່ຜິວໜັງກ່ອນການບຳບັດກໍເປັນເຫດຜົນດຽວກັນ. ແຜ່ນເຈວເຮັດໜ້າທີ່ເປັນຕົວກັນຊັນ ບໍ່ໃຫ້ຜິວໜັງເຢັນລົງໄວເກີນໄປ, ຄືກັບການໃສ່ຖົງມືກ່ອນປັ້ນກ້ອນຫິມະໃນລະດູໜາວ ເຮັດໃຫ້ມືບໍ່ໜາວຫຼາຍເທົ່າໃສ່ມືເປົ່າ.

ເຊລໄຂມັນທີ່ຕາຍແລ້ວອອກຈາກຮ່າງກາຍໄດ້ແນວໃດ?

ເຊລໄຂມັນທີ່ເຂົ້າສູ່ຂະບວນການ apoptosis ຈະບໍ່ຫາຍໄປໃນທັນທີ. ອ້ອມຂ້າງເຊລໄຂມັນທີ່ກຳລັງຕາຍ ຈະມີເຊລພູມຄຸ້ມກັນທີ່ເຮັດໜ້າທີ່ທຳຄວາມສະອາດຂອງຮ່າງກາຍ ຫຼືທີ່ເອີ້ນວ່າ macrophage ພາກັນມາໂອບລ້ອມ. ຕາມຊື່ຂອງມັນ macrophage ມີໜ້າທີ່ກືນເອົາຊິ້ນສ່ວນເຊລທີ່ຕາຍ ຫຼືເສຍຫາຍໄປໝົດໂຕ ແລ້ວກຳຈັດອອກ.

ຫຼັງຈາກ macrophage ບົດຊິ້ນສ່ວນເຊລໄຂມັນທີ່ເສຍຫາຍໃຫ້ນ້ອຍລົງ ແລ້ວກືນເຂົ້າໄປແລ້ວ ເສດເຫຼືອທີ່ໄດ້ຈະຄ່ອຍໆເຄື່ອນຍ້າຍໄປຕາມທໍ່ລະບາຍໃນຮ່າງກາຍ ຄືເສັ້ນເລືອດ ແລະ ທໍ່ນ້ຳເຫຼືອງ ກ່ອນຈະຖືກກຳຈັດຢູ່ຕັບ ແລ້ວອອກຈາກຮ່າງກາຍໄປໃນທີ່ສຸດ. ທໍ່ລະບາຍນີ້ເປັນລະບົບທີ່ມີຢູ່ໃນຮ່າງກາຍແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງສ້າງທໍ່ໃໝ່ຢູ່ບໍລິເວນທີ່ບຳບັດ ພຽງແຕ່ໃຊ້ວິທີການລະບາຍສິ່ງເສດເຫຼືອແບບເດີມທີ່ຮ່າງກາຍເຄີຍເຮັດຢູ່ແລ້ວ. ຂະບວນການນີ້ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ເວລາພຽງມື້ສອງມື້ ແຕ່ໃຊ້ເວລາຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປເປັນເວລາ 3 ອາທິດ ຫາ 4 ເດືອນ, ນັ້ນຄືເຫດຜົນທີ່ຫຼັງບຳບັດໃໝ່ໆບໍ່ຮູ້ສຶກວ່າມີການປ່ຽນແປງຫຼາຍ ແຕ່ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ໂຄງຮ່າງກໍຄ່ອຍໆປ່ຽນໄປ.

macrophage ໜຶ່ງໂຕສາມາດກຳຈັດເສດເຫຼືອຂອງເຊລໄຂມັນໄດ້ບໍ່ຫຼາຍໃນແຕ່ລະຄັ້ງ. ດັ່ງນັ້ນຕ້ອງໃຊ້ macrophage ຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍແບ່ງກັນເຮັດວຽກໃນໄລຍະເວລາຍາວນານ ຊັ້ນໄຂມັນທັງໝົດຈຶ່ງຈະຖືກເກັບກວາດໝົດ, ລອງນຶກພາບການຍົກເຄື່ອງຍ້າຍເຮືອນທີ່ໃຊ້ລົດບັນທຸກຫຼາຍຄັນແທນທີ່ຈະໃຊ້ຄັນດຽວ ກໍຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ງ່າຍວ່າເປັນຫຍັງຈຶ່ງໃຊ້ເວລາດົນປານນັ້ນ.

ເປັນຫຍັງຜົນລັບຈຶ່ງບໍ່ເຫັນທັນທີ ແລະ ໃຊ້ເວລາເຖິງ 6 ເດືອນ?

ເນື່ອງຈາກຂະບວນການ apoptosis ແລະ ການທຳຄວາມສະອາດຂອງ macrophage ທີ່ອະທິບາຍໄປແລ້ວດຳເນີນເປັນຂັ້ນຕອນຕໍ່ເນື່ອງກັນ ການປ່ຽນແປງທີ່ຊ້າຈຶ່ງເປັນເລື່ອງທຳມະດາ. ໃນມື້ທີ່ໄດ້ຮັບການບຳບັດ ເຊລໄຂມັນຍັງບໍ່ໄດ້ຫາຍໄປທັນທີ ພຽງແຕ່ຂະບວນການຕາຍຄ່ອຍໆເລີ່ມຕົ້ນນັບແຕ່ມື້ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ.

ໂດຍທົ່ວໄປ ຫຼັງບຳບັດປະມານ 3 ອາທິດ ຈະເລີ່ມຮູ້ສຶກເຖິງການປ່ຽນແປງເທື່ອລະໜ້ອຍ ແລະ ຕາມການລາຍງານ ການປ່ຽນແປງຈະເຫັນໄດ້ຊັດເຈນທີ່ສຸດຢູ່ໃນຊ່ວງ 2 ຫາ 4 ເດືອນ ຫຼັງຈາກຮ່າງກາຍທຳຄວາມສະອາດ ແລະ ກຳຈັດເຊລໄຂມັນທີ່ຕາຍແລ້ວອອກຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ຄວາມໄວໃນການກຳຈັດອາດແຕກຕ່າງກັນເລັກນ້ອຍໃນແຕ່ລະຄົນ ຂຶ້ນກັບສະພາບການເຜົາຜານພະລັງງານ ແລະ ພຶດຕິກຳການໃຊ້ຊີວິດ.

ຕ່າງຈາກການດູດໄຂມັນທີ່ເອົາໄຂມັນອອກໂດຍກົງດ້ວຍການຜ່າຕັດ ຄູນສະຄາລ໌ຄິງເປັນການບຳບັດທີ່ຕ້ອງລໍຄອຍໃຫ້ຮ່າງກາຍເກັບກວາດເອງ ດັ່ງນັ້ນຄວາມໄວຂອງການປ່ຽນແປງຈຶ່ງແຕກຕ່າງກັນຢ່າງພື້ນຖານ. ດັ່ງນັ້ນແທນທີ່ຈະຜິດຫວັງໜ້າກະຈົກໃນມື້ຖັດຈາກການບຳບັດ ຄວນຄິດໄວ້ວ່າຢ່າງໜ້ອຍຕ້ອງລໍຄອຍ 1 ເດືອນ ຈຶ່ງຈະຕັດສິນຜົນລັບໄດ້ ຈະເຮັດໃຫ້ສະບາຍໃຈກວ່າ.

ຕ້ອງບຳບັດຈັກຄັ້ງຈຶ່ງຈະເຫັນການປ່ຽນແປງຢ່າງຊັດເຈນ?

ຍາກທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ເຊລໄຂມັນທັງໝົດໃນບໍລິເວນໜຶ່ງເສຍຫາຍພາຍໃນການບຳບັດຄັ້ງດຽວ. ເຫດຜົນຄືອຸປະກອນທີ່ເຮັດໜ້າທີ່ຄືກັບຖົງນ້ຳກ້ອນ ມີຂອບເຂດຈຳກັດທັງໃນການແນບກັບຜິວໜັງ ແລະ ຄວາມເລິກທີ່ຄວາມເຢັນສາມາດເຂົ້າເຖິງໄດ້ຢ່າງເທົ່າທຽມ.

ອຸປະກອນເຮັດວຽກໂດຍການດູດຜິວໜັງ ແລະ ໄຂມັນເຂົ້າໄປລວມກັນເບົາໆດ້ວຍລະບົບສູນຍາກາດ ແລ້ວແນບແຜ່ນເຢັນເຂົ້າໄປລະຫວ່າງນັ້ນ. ເນື່ອງຈາກປະລິມານໄຂມັນທີ່ດູດໄດ້ ແລະ ຄວາມໜາທີ່ສາມາດແຕະໄດ້ ມີຂອບເຂດຈຳກັດທາງກາຍະພາບ ຈຶ່ງມີບາງສ່ວນທີ່ຈັບບໍ່ຮອດ ແລ້ວເຫຼືອຄ້າງໄວ້ຕາມທຳມະຊາດ.

• ຖ້າບໍລິເວນນັ້ນນ້ອຍ ບາງຄົນອາດຮູ້ສຶກເຖິງການປ່ຽນແປງພຽງແຕ່ 1 ຄັ້ງ ເພາະຊັ້ນໄຂມັນບໍ່ໜາຫຼາຍ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມເສຍຫາຍໃນຂອບເຂດຫຼາຍພໍສົມຄວນພາຍໃນການແຊ່ເຢັນຄັ້ງດຽວ.
• ບໍລິເວນທີ່ມີປະລິມາດຫຼາຍ ເຊັ່ນ ໜ້າທ້ອງ ຫຼືແອວ ໂດຍທົ່ວໄປມັກຕ້ອງບຳບັດ 2 ຫາ 3 ຄັ້ງ ໂດຍມີໄລຍະຫ່າງກັນ ເພາະຊັ້ນໄຂມັນໜາ ຄວາມເລິກທີ່ຄວາມເຢັນເຂົ້າເຖິງໄດ້ໃນຄັ້ງດຽວ ຈຶ່ງບໍ່ພຽງພໍທີ່ຈະທຳລາຍໄດ້ໝົດ.
• ລະຫວ່າງແຕ່ລະຄັ້ງຕ້ອງມີໄລຍະຫ່າງຢ່າງໜ້ອຍ 6 ຫາ 8 ອາທິດ ເພາະຕ້ອງໃຫ້ເວລາຮ່າງກາຍທຳຄວາມສະອາດເຊລໄຂມັນທີ່ບຳບັດໄປກ່ອນໜ້ານີ້ ພ້ອມທັງໃຫ້ອາການບວມຂອງເນື້ອເຍື່ອຍຸບລົງ.

ການບຳບັດນີ້ເໝາະກັບທຸກບໍລິເວນ ແລະ ທຸກຄົນບໍ?

ຄູນສະຄາລ໌ຄິງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນວ່າ ເໝາະກັບໄຂມັນຊັ້ນຕື້ນ (subcutaneous fat) ຫຼືສ່ວນທີ່ອຸປະກອນສາມາດຈັບໄດ້ ຄືສ່ວນທີ່ໃຊ້ມືບີບຈັບໄດ້ນັ້ນເອງ. ບໍລິເວນທີ່ໃຊ້ມືບີບຈັບໄດ້ ເຊັ່ນ ໜ້າທ້ອງ, ແອວ, ຂາໜີບດ້ານໃນ ຖືກລາຍງານວ່າໃຫ້ຜົນຕອບຮັບດີ.

ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ໄຂມັນອະໄວຍະວະ (visceral fat) ທີ່ຢູ່ເລິກກ້າມຊີ້ນ ຫຼືການບຳບັດເພື່ອຫຼຸດນ້ຳໜັກທັງໂຕ ຖືວ່າບໍ່ເໝາະສົມ. ນັ້ນເປັນເພາະຄວາມເລິກທີ່ຄວາມເຢັນສາມາດເຂົ້າເຖິງໄດ້ ຖືກຈຳກັດຢູ່ພຽງແຕ່ຊັ້ນໄຂມັນໃຕ້ຜິວໜັງເທົ່ານັ້ນ. ໄຂມັນຊັ້ນຕື້ນຢູ່ບາງໆໃຕ້ຜິວໜັງໂດຍກົງ ຈຶ່ງໃຊ້ອຸປະກອນຈັບຂຶ້ນມາໄດ້ງ່າຍ, ແຕ່ໄຂມັນອະໄວຍະວະຢູ່ເລິກໃນທ້ອງຄືກັບຫໍ່ຫຸ້ມອະໄວຍະວະໄວ້ ຈຶ່ງບໍ່ສາມາດຈັບດ້ວຍມືໄດ້ ແລະ ຄວາມເຢັນກໍເຂົ້າບໍ່ເຖິງແຕ່ຕົ້ນ. ດັ່ງນັ້ນຄວນເຂົ້າໃຈວ່າ ການບຳບັດນີ້ບໍ່ແມ່ນວິທີຫຼຸດນ້ຳໜັກ ແຕ່ເປັນການປັບໂຄງຮ່າງສ່ວນທີ່ຫຼຸດຍາກເຖິງຈະຄວບຄຸມອາຫານ ຫຼືອອກກຳລັງກາຍແລ້ວກໍຕາມ ຈະເປັນທຳມະຊາດກວ່າ. ເນື່ອງຈາກເມື່ອຈຳນວນເຊລໄຂມັນຖືກທຳລາຍໄປຫຼາຍພໍສົມຄວນແລ້ວ ເຊລໄຂມັນໃໝ່ຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນມາແທນທີ່ອີກ, ດັ່ງນັ້ນການຮັກສານິໄສການກິນອາຫານຫຼັງບຳບັດ ບໍ່ໃຫ້ເຊລໄຂມັນທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ຂະຫຍາຍໃຫຍ່ຂຶ້ນ ຈຶ່ງຊ່ວຍຮັກສາຜົນລັບໄວ້ໄດ້ດົນຂຶ້ນ.

References

Korean Dermatological Association, Ministry of Food and Drug Safety (MFDS), American Academy of Dermatology (AAD), and U.S. Food and Drug Administration (FDA).