ສັກນ້ຳໃສວາວ ແລະ ຟິນເລີ ແຕກຕ່າງກັນແນວໃດ, ອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກດຶງຄວາມຊຸ່ມ ແລະ ໄລຍະຄົງຢູ່

ບາງມື້ເມື່ອສ່ອງແວ່ນ ຜິວໜັງຈະມີຄວາມເຫຼື້ອມມັນເປັນພິເສດ. ແຕ່ບາງມື້ ເຖິງຈະທາໂລຊັນຫຼາຍປານໃດ ຜິວກໍຍັງຮູ້ສຶກຕຶງ ແລະ ແຫ້ງກ້ານຢູ່ດີ. ໜຶ່ງໃນສານສຳຄັນທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ ກໍຄືອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກ (hyaluronic acid). ຊື່ນີ້ເຮົາຄຸ້ນເຄີຍຈາກສ່ວນປະກອບເຄື່ອງສຳອາງ ແຕ່ຄວາມຈິງແລ້ວ ມັນເປັນສານທີ່ມີຢູ່ໃນຜິວໜັງຂອງເຮົາເອງແຕ່ດັ້ງເດີມ.

ການສັກນ້ຳໃສວາວ (aqua shine) ແມ່ນການເຈືອຈາງອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກນີ້ໃຫ້ໃສຫຼາຍ ແລ້ວສັກເຂົ້າໄປໃນຊັ້ນຜິວແທ້ຕື້ນໆ ໂດຍສັກຖີ່ໆໃນໄລຍະຫ່າງກັນ 1 ຊັງຕີແມັດ ປະມານ 150 ຫາ 300 ຄັ້ງ. ເປັນຫຍັງການສັກຈຶ່ງໃຫ້ຜົນທາງດ້ານຄວາມຊຸ່ມຊື້ນເລິກໆໄດ້ດີກວ່າການທາ, ຂໍອະທິບາຍຫຼັກການເທື່ອລະບາດຄືດັ່ງລຸ່ມນີ້.

ພະລັງຈັບນ້ຳຂອງອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກ ແລະ ຂໍ້ຈຳກັດຂອງການທາ

ອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກເປັນໂມເລກຸນປະເພດໂພລີແຊັກຄາໄຣ (polysaccharide) ທີ່ມີລັກສະນະຄ້າຍເສັ້ນດ້າຍຍາວໆ. ຢູ່ຜິວໜ້າຂອງເສັ້ນດ້າຍນີ້ ມີຈຸດຈັບໂມເລກຸນນ້ຳຝັງຢູ່ຢ່າງໜາແໜ້ນ. ຄືກັບແມ່ເຫຼັກທີ່ດູດຜົງເຫຼັກ, ອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກພຽງໜຶ່ງໂມເລກຸນສາມາດກອດນ້ຳໄວ້ໄດ້ຫຼາຍພັນເທົ່າຂອງນ້ຳໜັກຕົນເອງ. ມີການສຶກສາທີ່ພົບວ່າ ອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກພຽງ 1 ກຣາມ ສາມາດຈັບນ້ຳໄດ້ເຖິງເກືອບ 6 ລິດ. ນັ້ນບໍ່ແມ່ນພຽງແກ້ວນ້ຳໜຶ່ງໃບ ແຕ່ເປັນຄືກັບອູ່ນ້ຳຫຼາຍໆອູ່ ຈຶ່ງພໍຄາດເດົາໄດ້ວ່າ ໂມເລກຸນນ້ອຍໆນີ້ໃຫ້ພະລັງອັນມະຫາສານພາຍໃນຜິວໜັງຂະໜາດໃດ.

ເມື່ອເສັ້ນໄຍເຫຼົ່ານີ້ພັນກັນຢູ່ໃນຊັ້ນຜິວແທ້ ມັນຈະກາຍເປັນຕາໜ່າງຄ້າຍຟອງນ້ຳ. ຄືກັບຟອງນ້ຳທີ່ດູດຊືມນ້ຳແລ້ວພອງອອກ, ເມື່ອຕາໜ່າງອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກອູ້ມນ້ຳໄວ້ ເນື້ອເຍື່ອຜິວໜັງບໍລິເວນນັ້ນກໍ່ພອງຂຶ້ນຕາມໄປນຳ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທຳອິດທີ່ເຮັດໃຫ້ຜິວເບິ່ງອີ່ມແອບຂຶ້ນ.

ອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກໃນເຄື່ອງສຳອາງທີ່ທານັ້ນ ສ່ວນຫຼາຍຈະຈັບນ້ຳໄດ້ພຽງແຕ່ຢູ່ຜິວໜ້າຂອງຊັ້ນເຄຣາຕິນ (stratum corneum) ເທົ່ານັ້ນ. ຊັ້ນເຄຣາຕິນເປັນເກາະປ້ອງກັນບາງໆຢູ່ຊັ້ນນອກສຸດຂອງຜິວໜັງ ຈຶ່ງຈັບນ້ຳໄວ້ໄດ້ບໍ່ດົນ. ນອກຈາກນັ້ນ ອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກທີ່ມີໂມເລກຸນໃຫຍ່ ຍັງຜ່ານເກາະປ້ອງກັນນີ້ໄດ້ຍາກ ເຖິງຈະທາຫຼາຍປານໃດກໍມັກຄ້າງຢູ່ພຽງຜິວໜ້າ. ຊັ້ນເຄຣາຕິນນັ້ນຄ້າຍກຳແພງອິດທີ່ກໍ່ແໜ້ນ ຮ່ອງແຄບຫຼາຍ, ໃນຂະນະທີ່ໂມເລກຸນອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກໃຫຍ່ເກີນກວ່າຈະຂ້າມກຳແພງນີ້ໄປໄດ້. ດ້ວຍເຫດນີ້ ບໍລິສັດເຄື່ອງສຳອາງຈຶ່ງນຳໃຊ້ອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກໂມເລກຸນນ້ອຍ (low molecular weight) ທີ່ຖືກຕັດໃຫ້ນ້ອຍລົງ, ແຕ່ຍິ່ງຕັດນ້ອຍລົງເທົ່າໃດ ພະລັງໃນການຈັບນ້ຳກໍຈະຍິ່ງອ່ອນລົງເທົ່ານັ້ນ.

ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ການສັກແມ່ນການໃສ່ເຂັມເຂົ້າໄປໃນຊັ້ນຜິວແທ້ທີ່ເລິກກວ່ານັ້ນໂດຍກົງ ຈຶ່ງບໍ່ມີບັນຫາເລື່ອງການຜ່ານເກາະປ້ອງກັນນີ້ເລີຍ. ຈຸດທີ່ຈັບນ້ຳໄວ້ນັ້ນແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ ນີ້ຄືຄວາມແຕກຕ່າງພື້ນຖານທີ່ສຸດລະຫວ່າງວິທີການທາ ແລະ ວິທີການສັກ.

ອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກທີ່ສັກໄປຢູ່ຕຳແໜ່ງໃດຂອງ dermis?

ຊັ້ນຜິວແທ້ (dermis) ແມ່ນຊັ້ນກາງຂອງຜິວໜັງ ເປັນບ່ອນທີ່ເສັ້ນໄຍໂປຣຕີນທີ່ເອີ້ນວ່າຄໍລາເຈນ (collagen) ແລະ ອີລາສຕິນ (elastin) ຖັກຕໍ່ກັນຢ່າງແໜ້ນໜາເພື່ອຄ້ຳຈຸນຜິວໜັງ. ຖ້າຈະປຽບທຽບໃຫ້ງ່າຍ ຄໍລາເຈນກໍຄືເສົາທີ່ຄ້ຳຕຶກ ສ່ວນອີລາສຕິນກໍຄືສາຍຢາງທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ລະຫວ່າງເສົາເຫຼົ່ານັ້ນ.

ອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກ ພ້ອມທັງສານໃນຊັ້ນເນື້ອດິນ (matrix) ອື່ນໆ ຄືສິ່ງທີ່ເຕີມເຕັມຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງເສົາ ແລະ ສາຍຢາງນີ້. ອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກທີ່ສັກເຂົ້າໄປດ້ວຍການສັກນ້ຳໃສວາວ ຈະຊືມເຂົ້າໄປລົງຫຼັກຢູ່ໃນຊ່ອງຫວ່າງນີ້. ຄືກັນກັບປູນທີ່ອັດຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງກ້ອນອິດ ມັນເຕີມຄວາມຊຸ່ມຊື້ນລົງໄປໃນຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງເນື້ອເຍື່ອນັ້ນເອງ.

ເມື່ອຊ່ອງຫວ່າງນີ້ຖືກເຕີມເຕັມດ້ວຍຄວາມຊຸ່ມຊື້ນ ປະລິມານ ແລະ ຄວາມຢືດຫຍຸ່ນຂອງຜິວໜັງທັງໝົດກໍຈະເພີ່ມຂຶ້ນ. ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຜິວໜ້າເບິ່ງຊຸ່ມຊື້ນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ວອລ້ຽມ (volume) ເກີດຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ພາຍໃນຜິວໜັງ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເມື່ອສຳຜັດແລ້ວຮູ້ສຶກແຕກຕ່າງອອກໄປ.

ຄືກັນກັບເຮືອນອິດເກົ່າແກ່ທີ່ປູນເສື່ອມສະພາບຈົນເກີດຊ່ອງຫວ່າງ ເຮັດໃຫ້ກຳແພງທັງໝົດຫລວມ, ເມື່ອອາຍຸເພີ່ມຂຶ້ນ ອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກໃນຊັ້ນຜິວແທ້ກໍຫຼຸດລົງຕາມທຳມະຊາດ ເຮັດໃຫ້ຜິວໜັງບາງລົງ ແລະ ຫຼົງລົງດ້ວຍເຫດຜົນດຽວກັນ. ຖ້າເຂົ້າໃຈງ່າຍໆ ການສັກນ້ຳໃສວາວກໍຄືການເຕີມເຕັມຊ່ອງຫວ່າງທີ່ຫລວມນີ້ຄືນໃໝ່ນັ້ນເອງ.

ຄວາມຊຸ່ມພາຍໃນ ແລະ ຄວາມເຫຼື້ອມພາຍນອກ ຕ່າງກັນແນວໃດ?

ຄວາມຊຸ່ມຊື້ນພາຍໃນເກີດຂຶ້ນຈາກຕາໜ່າງໃນຊັ້ນຜິວແທ້ອູ້ມນ້ຳໄວ້ ດັ່ງທີ່ອະທິບາຍມາຂ້າງເທິງ. ຄວາມຢືດຫຍຸ່ນທີ່ຜິວໜັງເດັ້ງກັບຄືນເມື່ອກົດດ້ວຍມື ຄືໜຶ່ງໃນສັນຍານທີ່ບອກວ່າຄວາມຊຸ່ມຊື້ນພາຍໃນຖືກເຕີມເຕັມແລ້ວ.

ສ່ວນຄວາມເຫຼື້ອມມັນທີ່ເຫັນຢູ່ພາຍນອກນັ້ນ ເກີດຂຶ້ນຈາກເສັ້ນທາງທີ່ແຕກຕ່າງອອກໄປໜ້ອຍໜຶ່ງ. ຖ້າຜິວໜ້າຂອງຜິວໜັງບໍ່ຮຽບ ແສງກໍຈະກະຈາຍສະທ້ອນອອກຫຼາຍທິດທາງ ເຮັດໃຫ້ຜິວເບິ່ງໝົ່ນ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ຖ້າຜິວໜ້າຮຽບ ແລະ ຄວາມຊຸ່ມຊື້ນຖືກເຕີມເຕັມຢ່າງເທົ່າທຽມກັນ ແສງກໍຈະສະທ້ອນອອກໄປໃນທິດທາງດຽວກັນຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ. ການສະທ້ອນທີ່ສະໝ່ຳສະເໝີນີ້ ຄືຫຼັກການທີ່ເຮັດໃຫ້ຕາຂອງເຮົາເຫັນເປັນຄວາມເຫຼື້ອມມັນ ຫຼືຄວາມວາວນັ້ນເອງ.

ເວົ້າອີກແບບໜຶ່ງ ຄວາມຮູ້ສຶກຕຶງພາຍໃນແມ່ນເລື່ອງປະລິມານຄວາມຊຸ່ມຊື້ນໃນເນື້ອເຍື່ອ ສ່ວນຄວາມເຫຼື້ອມມັນແມ່ນເລື່ອງຄວາມຮຽບຂອງຜິວໜ້າ ແລະ ການສະທ້ອນຂອງແສງ. ມີບົດລາຍງານທີ່ລະບຸວ່າ ການສັກນ້ຳໃສວາວມີຜົນຕໍ່ທັງສອງຢ່າງນີ້ພ້ອມກັນ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຜູ້ໃຊ້ບໍລິການມີຄວາມພໍໃຈສູງ.

ລອງຢືນຢູ່ໃກ້ປ່ອງຢ້ຽມໂດຍບໍ່ແຕ່ງໜ້າເບິ່ງ ຈະສັງເກດເຫັນວ່າມື້ທີ່ຜິວຮຽບກັບມື້ທີ່ຜິວແຫ້ງກ້ານ ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງແສງທີ່ສະທ້ອນອອກມານັ້ນແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຊັດເຈນ. ຕອນຖ່າຍຮູບ ບໍລິເວນໃບໜ້າທີ່ວາວແວວ ແລະ ບໍລິເວນທີ່ເບິ່ງໝົ່ນຖືກແບ່ງແຍກອອກຈາກກັນ ກໍເປັນຫຼັກການດຽວກັນນີ້.

ສັກນ້ຳໃສວາວ ແລະ ຟິນເລີ ຕ່າງກັນແນວໃດ?

ຟິນເລີ (filler) ກໍໃຊ້ອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກຄືກັນ ແຕ່ຈຸດປະສົງ ແລະ ຄວາມເລິກໃນການສັກແຕກຕ່າງກັນ. ຟິນເລີແມ່ນສັກລົງເລິກເຖິງຊັ້ນຜິວແທ້ຊັ້ນເລິກ ຫຼືເຖິງຊັ້ນໄຂມັນໃຕ້ຜິວໜັງ ເພື່ອເຕີມວອລ້ຽມ ຫຼືປັບໂຄງໜ້າໃນຈຸດສະເພາະ ເຊັ່ນ ດັງ, ຮ່ອງແກ້ມ, ຫຼືແກ້ມ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກທີ່ໃຊ້ໃນຟິນເລີຈຶ່ງຖືກອອກແບບໃຫ້ມີການເຊື່ອມຂວາງ (cross-linking) ຢ່າງແໜ້ນໜາ ເພື່ອຮັກສາຮູບຮ່າງໄວ້ໄດ້ດົນ ແລະ ຄົງຢູ່ສະເພາະຈຸດ.

ການສັກນ້ຳໃສວາວແມ່ນກົງກັນຂ້າມ. ໂດຍສັກອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກທີ່ເຈືອຈາງຫຼາຍ ລົງໃນຊັ້ນຜິວແທ້ຕື້ນໆ ໃຫ້ທົ່ວໃບໜ້າ ຫຼືບໍລິເວນກວ້າງ ໂດຍແບ່ງສັກໄລຍະຫ່າງ 1 ຊັງຕີແມັດ ປະມານ 150 ຫາ 300 ຄັ້ງ. ຈຸດປະສົງບໍ່ແມ່ນເພື່ອເຮັດໃຫ້ຈຸດໃດຈຸດໜຶ່ງໂປ່ງຂຶ້ນ ແຕ່ເພື່ອຍົກລະດັບເນື້ອຜິວ ແລະ ຄວາມຊຸ່ມຊື້ນທົ່ວທັງໃບໜ້າໃຫ້ເທົ່າທຽມກັນ.

ເວົ້າໃຫ້ເຂົ້າໃຈງ່າຍ ຟິນເລີກໍຄືການກໍ່ກ້ອນອິດຢູ່ຈຸດໃດຈຸດໜຶ່ງເພື່ອສ້າງເປັນຮູບຮ່າງ ສ່ວນການສັກນ້ຳໃສວາວກໍຄືການຫົດນ້ຳໃຫ້ທົ່ວພື້ນທີ່ກວ້າງຢ່າງເທົ່າທຽມກັນ. ເຖິງທັງສອງຈະໃຊ້ວັດຖຸດິບຄືກັນ ແຕ່ວິທີການໃຊ້ ແລະ ຜົນທີ່ໄດ້ຮັບແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

ຕົວຢ່າງ ເມື່ອຕ້ອງການຍົກປາຍດັງ ຈະສັກຟິນເລີພຽງໜຶ່ງຢອດລົງໃນຈຸດທີ່ແນ່ນອນ ແຕ່ການສັກນ້ຳໃສວາວຈະສັກແບບຕື້ນໆ ແບ່ງເປັນ 150 ຫາ 300 ຄັ້ງ ຕັ້ງແຕ່ໜ້າຜາກ ແກ້ມ ຈົນເຖິງຄາງ. ເນື່ອງຈາກເປົ້າໝາຍແຕກຕ່າງກັນ ຂະໜາດຂອງເຂັມ, ຄວາມເລິກໃນການສັກ, ແລະ ໄລຍະເວລາໃນການເຮັດຫັດຖະການ ຈຶ່ງຖືກອອກແບບໃຫ້ແຕກຕ່າງກັນຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ.

ເປັນຫຍັງຕ້ອງສັກຫຼາຍຄັ້ງ ຫ່າງກັນ 3 ຫາ 4 ອາທິດ?

ອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກທີ່ສັກເຂົ້າໄປ ຈະຖືກເອນໄຊ (enzyme) ໃນຮ່າງກາຍຄ່ອຍໆສະຫຼາຍໄປ. ເອນໄຊທີ່ຮັບຜິດຊອບການສະຫຼາຍນີ້ ເອີ້ນວ່າໄຮອາລູໂຣນິເດດ (hyaluronidase) ເຊິ່ງເປັນຂະບວນການເມແທບໍລິສຶມປົກກະຕິ ທີ່ຮ່າງກາຍໃຊ້ສະຫຼາຍສານທີ່ມີຢູ່ແລ້ວໃນຕົນເອງ.

ບັນຫາແມ່ນຄວາມໄວໃນການສະຫຼາຍນີ້ແຕກຕ່າງກັນໄປໃນແຕ່ລະຄົນ ແລະ ແຕ່ລະບໍລິເວນຂອງຮ່າງກາຍ. ຄົນທີ່ມີເມແທບໍລິສຶມໄວຈະສະຫຼາຍໄວກວ່າ ແລະ ຖ້າມີປັດໄຈທີ່ສ້າງພາລະໃຫ້ຜິວໜັງຫຼາຍ ເຊັ່ນ ການໂດນແສງແດດ ຫຼືການສູບຢາ ຕາໜ່າງເອງກໍຈະເສື່ອມສະພາບໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ.

ດ້ວຍເຫດນີ້ ຖ້າເຮັດຫັດຖະການພຽງຄັ້ງດຽວ ອາດຈະຮູ້ສຶກວ່າຜົນຄົງຢູ່ບໍ່ດົນ. ໂດຍທົ່ວໄປມັກເຮັດເປັນຊຸດ 3 ຄັ້ງ ໄລຍະຫ່າງກັນ 3–4 ອາທິດ ເຊິ່ງມີບົດລາຍງານລະບຸວ່າ ການແບ່ງສັກແບບນີ້ຈະຄ່ອຍໆສະສົມຕາໜ່າງໃຫ້ໜາຂຶ້ນ ພ້ອມທັງເພີ່ມຄວາມສາມາດຂອງຜິວໜັງເອງໃນການຈັບຄວາມຊຸ່ມຊື້ນນຳອີກ.

ຕົວຢ່າງ ເຖິງອາຍຸຍັງໜຸ່ມ ແຕ່ຖ້າບໍ່ທາຄຣີມກັນແດດເປັນປະຈຳ ພ້ອມທັງສູບຢານຳ ຕາໜ່າງກໍອາດຈະຫລວມໄວກວ່າຄົນອາຍຸເທົ່າກັນທີ່ດູແລຜິວຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ບາງກໍລະນີຈຶ່ງມີການປັບໄລຍະຫ່າງ ຫຼືຈຳນວນຄັ້ງໃຫ້ເໝາະສົມກັບສະພາບຜິວຂອງແຕ່ລະຄົນ.

ສາມປັດໄຈທີ່ກຳນົດໄລຍະຄົງຢູ່

ໄລຍະເວລາທີ່ຜົນຂອງການສັກນ້ຳໃສວາວຈະຄົງຢູ່ ໂດຍທົ່ວໄປແມ່ນຂຶ້ນຢູ່ກັບປັດໄຈຕໍ່ໄປນີ້.

• ລະດັບການເຊື່ອມຂວາງ (cross-linking) ຂອງອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກທີ່ສັກ: ຖ້າການເຊື່ອມຂວາງອ່ອນ ຈະສະຫຼາຍໄວ ຜົນຈຶ່ງຄົງຢູ່ບໍ່ດົນ ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ຜະລິດຕະພັນທີ່ມີການເຊື່ອມຂວາງຫຼາຍກວ່າຈະຄົງຢູ່ໄດ້ດົນກວ່າ ເນື່ອງຈາກໂຄງສ້າງທາງກາຍະພາບທີ່ກຳນົດຄວາມໄວໃນການສະຫຼາຍນັ້ນແຕກຕ່າງກັນ.
• ຄວາມໄວຂອງເມແທບໍລິສຶມຜິວໜັງຂອງແຕ່ລະຄົນ: ອາຍຸ, ຮໍໂມນ, ແລະ ພຶດຕິກຳການໃຊ້ຊີວິດ ມີຜົນຕໍ່ລະດັບການເຮັດວຽກຂອງໄຮອາລູໂຣນິເດດ ເຮັດໃຫ້ຄົນລະຄົນ ເຖິງຈະໄດ້ຮັບການສັກແບບດຽວກັນ ຮູ້ສຶກເຖິງໄລຍະເວລາທີ່ຜົນຄົງຢູ່ແຕກຕ່າງກັນ.
• ການດູແລເລື່ອງແສງແດດ ແລະ ພຶດຕິກຳໃນຊີວິດປະຈຳວັນ: ແສງແດດເປັນທີ່ຮູ້ກັນວ່າກະຕຸ້ນການເຮັດວຽກຂອງເອນໄຊທີ່ສະຫຼາຍອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກໃນຜິວໜັງ ຖ້າລະເລີຍການທາຄຣີມກັນແດດ ຄວາມຊຸ່ມຊື້ນທີ່ອຸດສ່າພະຍາຍາມເຕີມເຕັມກໍອາດຈະສະຫຼາຍໄວຂຶ້ນ.

ໂດຍທົ່ວໄປ ມີບົດລາຍງານຈຳນວນຫຼາຍລະບຸວ່າຮູ້ສຶກເຖິງຜົນປະມານ 4–8 ອາທິດ ແຕ່ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງບຸກຄົນນັ້ນມີສູງ ແລະ ຍັງຂຶ້ນຢູ່ກັບການດູແລຫຼັງເຮັດຫັດຖະການອີກດ້ວຍ. ຖ້າປັດໄຈທັງສາມຢ່າງນີ້ປະສົມກັນ ຄວາມແຕກຕ່າງຂອງໄລຍະເວລາທີ່ຜົນຄົງຢູ່ອາດຈະຫ່າງກັນຫຼາຍ ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ເຖິງແມ່ນສອງຄົນຈະໄດ້ຮັບການສັກໃນມື້ດຽວກັນ ຄວາມພໍໃຈທີ່ຮູ້ສຶກໄດ້ກໍອາດຈະແຕກຕ່າງກັນ.

ຜົນຂ້າງຄຽງ ແລະ ວິທີສັກໃຫ້ປອດໄພ

ອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກເອງເປັນສານທີ່ມີຢູ່ໃນຮ່າງກາຍເຮົາຢູ່ແລ້ວ ຈຶ່ງເປັນທີ່ຮູ້ກັນວ່າອາການແພ້ພົບໄດ້ໜ້ອຍ. ແຕ່ເນື່ອງຈາກເປັນຫັດຖະການທີ່ໃຊ້ການສັກ ອາການບວມ, ຟົກຊ້ຳ, ຫຼືແດງບໍລິເວນທີ່ສັກ ສາມາດພົບໄດ້ທົ່ວໄປ. ນີ້ຄືການຕອບສະໜອງປົກກະຕິຕໍ່ການລະຄາຍທາງກາຍະພາບທີ່ເກີດຈາກເຂັມແທງຜ່ານ.

ເຖິງຈະພົບໄດ້ໜ້ອຍ ແຕ່ຖ້າສັກເຂົ້າໄປໃນເສັ້ນເລືອດຜິດພາດ ອາດຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດປົກກະຕິຂອງການໄຫຼວຽນເລືອດໄດ້ ດັ່ງນັ້ນຄວນຮັບການສັກຈາກທ່ານໝໍທີ່ມີຄວາມຮູ້ດ້ານກາຍະວິພາກຢ່າງດີ. ເນື່ອງຈາກຕຳແໜ່ງ ແລະ ຄວາມເລິກຂອງເສັ້ນເລືອດແຕກຕ່າງກັນໄປໃນແຕ່ລະບໍລິເວນຂອງໃບໜ້າ ຄວາມຊຳນານຂອງຜູ້ເຮັດຫັດຖະການຈຶ່ງມີຜົນໂດຍກົງຕໍ່ຄວາມປອດໄພ.

ຖ້າບໍລິເວນທີ່ສັກມີການບວມຫຼາຍຜິດປົກກະຕິ, ເຈັບຮຸນແຮງ, ຫຼືສີປ່ຽນໄປ ຄວນແຈ້ງໃຫ້ໂຮງໝໍຫຼືສະຖານທີ່ເຮັດຫັດຖະການຊາບໂດຍທັນທີ. ມີບົດລາຍງານທີ່ລະບຸວ່າ ໄຮອາລູໂຣນິເດດ ຊຶ່ງເປັນເອນໄຊທີ່ໃຊ້ສະຫຼາຍອາຊິດໄຮອາລູຣອນິກທີ່ໄດ້ກ່າວມາຂ້າງເທິງ ສາມາດສັກເພື່ອແກ້ໄຂບໍລິເວນທີ່ມີບັນຫາໃຫ້ຄືນສະພາບໄດ້ໄວ ຈຶ່ງນັບວ່າມີວິທີແກ້ໄຂຢູ່. ກ່ອນເຮັດຫັດຖະການ ຄວນສອບຖາມລ່ວງໜ້າວ່າອາການບວມ ຫຼືຟົກຊ້ຳຈະຫາຍໄປໃນຊ່ວງເວລາໃດ ແລະ ຄວນປ້ອງກັນແສງແດດແນວໃດ.

ຕົວຢ່າງ ບໍລິເວນທີ່ມີເສັ້ນເລືອດຢູ່ຕື້ນ ເຊັ່ນ ຮອບຕາ ຫຼືໜ້າຜາກ ຕ້ອງໃຊ້ຄວາມລະມັດລະວັງເປັນພິເສດ. ໃນການປຶກສາກ່ອນເຮັດຫັດຖະການ ການແຈ້ງໃຫ້ຊາບຢ່າງລະອຽດເລື່ອງສະພາບຜິວຂອງຕົນເອງ, ປະຫວັດການແພ້, ແລະ ຢາທີ່ກຳລັງກິນຢູ່ໃນປັດຈຸບັນ ກໍຊ່ວຍໃຫ້ໄດ້ຜົນທີ່ປອດໄພຫຼາຍຂຶ້ນ.

References

Korean Dermatological Association, Ministry of Food and Drug Safety (MFDS), American Academy of Dermatology (AAD), and U.S. Food and Drug Administration (FDA).